Ik wil niet ouder worden

 

Ik had het niet van mezelf verwacht - of ik had er nooit bij stilgestaan - maar ik merk dat ik ouder worden iets lastigs vind. Ik weet ook dat ik nog niet oud ben. Daarom voelt het alsof ik niet mag zeuren. Jij denkt nu vast ook: meid, je bent nog hartstikke jong. En toch voel ik dit. En ik zal niet de enige zijn. Ik weet dat mijn vader het gevoel had dat zijn leven voorbij was toen hij dertig werd. Ik moest daar altijd om lachen, maar plotseling snap ik het.

Het is niet zo dat ik elke dag als ik in de spiegel kijk denk: he, wat ben je oud. Nee, echt totaal niet. Ik voel me hartstikke prima over mezelf, maar ik begin wel tekenen te zien van het feit dat ik ouder word. En dan bekruipt het gevoel me ineens. Dan word ik me er plotseling heel bewust van. Dat de jaren voorbijgaan en nooit meer terugkomen. Ik kan daar ontzettend weemoedig van worden. Dit leven is eindig en dat is ok. Ik ben niet bang om ooit dood te gaan. Maar ouder worden... Het hoort erbij. Wat vind ik er dan zo lastig aan? Is het ijdel en aanstellerig dat ik mezelf op dit gevoel betrap? Of is het heel menselijk dat je dit soort gevoelens kan hebben?

Nostalgisch en melancholisch

Hoewel ik in mijn puberteit en jongvolwassen jaren een eetstoornis had, kijk ik niet met een negatief gevoel terug op deze tijd. Gek he? Ja, m'n eetstoornis was verschrikkelijk. Maar ik had naast mijn eetstoornis ook nog een leven. Dt heb ik vooral onthouden. Dat geldt misschien niet voor die allerdiepste dalen. Maar mijn eetstoornis was niet n groot diep dal. Er waren ook goede dagen. Gemiddelde dagen. Momenten dat ik het even allemaal vergeten was of dat ik me juist gesteund voelde. En tijdens die momenten heb ik ook wel genoten van het leven. Mensen ontmoet, dingen beleefd. Soms stomme dingen, domme dingen, dingen waar ik achteraf om kon lachen of waar ik mijn gevoel helemaal in heb kunnen leggen. Soms mijn hart gebroken, soms tegen een muur aangelopen. Maar geleefd en geleerd en genoten. Het is niet zo dat dat allemaal niet meer zal gebeuren in de rest van mijn leven. Oh nee, ik verwacht nog een enorme achtbaan en ik kijk daar naar uit. Maar wat geweest is, komt niet meer terug. Soms vind ik dat jammer. Ik ben ook wel nostalgisch en melancholisch aangelegd. Wel waak ik ervoor daar niet in weg te zinken. Als ik dat niet doe, vind ik het juist iets moois en fijns.

Mijn ouders worden ouder

Dat ik ouder word, betekent dat de mensen om mij heen ook ouder worden. Dat mijn ouders ouder worden vind ik verschrikkelijk. Mijn ouders zijn beide in goede gezondheid. Ze zijn nog heel actief en fit. Toch zijn het geen jonge mensen meer. Ze zijn beide al over de helft van hun leven heen. Wat er nog komt, is een korter stuk dan wat er al geweest is. Het idee dat ze er op een bepaald punt in mijn leven niet meer zullen zijn, maakt me ontzettend verdrietig. Er rolt zelfs een traan over mijn wang wanneer ik dit schrijf. Ik besef dat vanuit liefde komt en dat is iets moois. Ik merk ook dat hoe ouder ik word, hoe meer ik de behoefte voel om mijn ouders te zien. De tijd vliegt toch sneller voorbij dan ik soms wil. Maar ik geniet onwijs van de momenten die we samen beleven. Lekker naar concerten met mijn vader en paardrijden met mijn moeder. Die momenten koester ik.

Mijn lichaam verandert

Mijn billen zijn platter en ik zie waar rimpels komen. Ik vind dat lastig. Lachrimpels vind ik leuk, maar die frons tussen m'n wenkbrauwen, moet dat nou echt? Ik zal er niet om wakkerliggen, maar de gevoeligheid op dat vlak heeft er altijd wel gezeten. En dat is niet erg, want het zal niet meer uit de hand lopen zoals vroeger. Ik kan mijn imperfecties al veel meer accepteren en waarderen. Ik accepteer het al zo erg, dat ik het zelfs stom vind om het woord 'imperfecties' te schrijven. Het is gewoon normaal, het hoort erbij. Toch is mijn uiterlijk wel anders dan toen ik begin twintig was. En dat schoonheidsideaal voelt ieder mens meer of minder, los van het feit wt je daar precies bij voelt. Dat is ok, maar ik wil me er niet gek door laten maken. Sterker nog; ik vind het bij een ander nooit een probleem. Ja, je ziet dat iemand ouder wordt. Dat heeft heel erg z'n charme. Ik vind het juist mooi. Dat je ziet dat iemand leeft en geleefd heeft. Qua uiterlijk, maar ook door een bepaalde blik in iemands ogen. Een bepaalde rust die iemand uit kan stralen. Ik wil mezelf ook meer met die ogen bekijken. Dan word ik nog jaren en jaren elke dag een beetje mooier.

Hoe wil ik ermee omgaan?

Laatst had ik het er met mijn moeder over. Ze woont nu zo fijn met haar paarden, een groot weiland in de achtertuin en kilometers bos naast een deur. Het is een klein paradijsje, maar het is er niet voor altijd. M'n moeder wordt ouder, de paarden zijn ook niet eeuwig jong en het huis is veel te groot om de rest van haar leven in te leven. Toen ze een tijd terug zei dat het over een jaar of vijf best eens klaar kon zijn met dit huis, de paarden en dit leven, schrok ik daar wel van. Het kan best ook nog tien jaar duren, maar als het vijf jaar duurt is dat echt niet heel gek. Meteen nam ik me voor om vaker langs te komen, waarop mijn moeder antwoordde dat ik dat niet uit angst moest doen. Ik moet dat doen omdat ik dat leuk vind. Dat is ook zo. Het is er nu. Je kan er nu van genieten. Dus maak er zeker gebruik van, zei ze, want op een gegeven moment is het er niet meer. Dat kan je zien als iets heel stoms, maar dat is gewoon hoe het is. Zo is het met alles. Met de middelbare school, een baan die je hebt, mensen die je kent. Niks is voor eeuwig. Daar kan je om treuren, maar dat verandert het niet. Dus geniet er vooral van!

Dat doet me ook denken aan een quote die Nadine vaak benoemt: je kan wachten tot je perfect bent, maar je kan ook nu al van jezelf houden. Als ik dat terugkoppel naar het hebben van een eetstoornis wil ik nog eens benadrukken dat je ook met een eetstoornis mag leven. Het leven begint niet pas na herstel en als ik terugkijk op dat van mij, heb ik dat ook zo ervaren. Het hebben van een eetstoornis kon mij heel weemoedig maken. Alsof ik niet meedeed. En misschien deed ik op sommige vlakken ook niet hetzelfde als leeftijdsgenootjes. Haar hey, je kan wachten tot je perfect bent... Neem je lasten en zorgen serieus als dat nodig is, maar geniet ook van het leven. Want het is er nu. Het is geen voorwaarde dat het helemaal goed moet gaan voordat je ergens van mag genieten.

Aan de andere kant kan een eetstoornis je ook het gevoel geven dat je grip hebt op de verstrijkende tijd. Door letterlijk niet te groeien. Of door de emoties die je ervaart weg te drukken met een eetbui. Door alles voor je gevoel op pauze te kunnen zetten. Door even niks te hoeven... of even niks te kunnen. Ik ken dit gevoel van controle, maar je kan de tijd niet werkelijk controleren. En met het wegdrukken van emoties maak je de oorzaak van die emoties niet ongedaan. De tijd kan je niet stoppen, maar je kan wel kijken naar hoe je ermee om wilt gaan. Hoe je jouw tijd invult, maar ook hoe zwaar je eraan wilt tillen en waar je de focus op legt. Wat is belangrijk en wat niet? Helpt het je om het los te laten? Of is het nodig om het aan te gaan? En hoe blijf je daarin mild naar jezelf? Je leeft maar n keer en dat leven gaat niet perfect zijn, maar 'niet perfect' betekent niet meteen 'niet goed' of 'onmogelijk'.

De fijne dingen van ouder worden

En misschien denk je nu inderdaad: meid, jij bent nog hartstikke jong. Precies zoals ik voor je had ingevuld. Dat snap ik, maar maak je geen zorgen. Ik leef en beleef mijn leven met veel plezier. Ik vind ouder worden ook iets moois en fijns. Ik merk nu al dat het ook een hoop rust met zich meebrengt. Ouder, wijzer, milder. Als ik om me heen kijk, merk ik dat ook in mijn omgeving. Bij mijn ouders bijvoorbeeld. Ik las eens dat de leeftijd waarop mensen gemiddeld het gelukkigst blijken te zijn, 60 jaar is. Dus wat dat betreft zie ik de toekomst rooskleurig tegemoet.

Tijdens het schrijven van deze blog was ik af en toe emotioneel. Ik dacht aan bepaalde mensen in mijn leven. Aan alles wat ik tot dusver heb meegemaakt. Wat een rijk leven heb ik eigenlijk. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Het is best mooi om daar even bij stil te staan. Zelfs al zijn dingen voorbij en gaan mensen weg. Zelfs al is het niet perfect. Zelfs al word ik ouder en vormt het leven mij steeds meer. Die momenten neemt niemand meer van mij af. Als ik al zo veel kan voelen op deze leeftijd, dan staat me nog ontzettend veel moois te wachten. Zoals ik zei; ik ben behoorlijk nostalgisch/melancholisch. Dat is een eigenschap die ik heb. Een mooie eigenschap. Er is niks mis met gevoelig zijn. En in de tussentijd deel ik grappige memes over ouder worden met m'n vrienden. Dat soort dingen houdt het voor mij allemaal in balans!

Hoe ervaar jij ouder worden?


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en ditisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Xchey - Zaterdag 30 mei 2020 13:52
Ik ervaar dit ook heel erg, en ben pas 21.. het is nou niet dat ik mezelf nu heel oud vind, maar ik raak heel erg in paniek van het idee dat de tijd maar voorbij blijft gaan, en dat ik het niet goed genoeg benut of zo. Dat ik straks ineens oud ben zonder dat ik er erg in heb gehad, zonder dat ik echt geleefd heb zoals ik dat zou willen. Daar ben ik heel bang voor.
Sarah - Zaterdag 30 mei 2020 14:14
Ik word 31 in juni. Maar ben niet bang om ouder te worden.
Toen ik jonger was heb ik dit wel een periode gehad bij overgangen. Van de basisschool naar het secundair onderwijs en van het secundair onderwijs naar de hogeschool. Nu heb ik dat niet meer. Ik merk dat met ouder worden ik meer rust in mezelf heb gevonden. Ik hoef voor mezelf niet meer te voldoen aan een bepaald ideaalbeeld maar vind het wel belangrijk om me goed te voelen en gezond te blijven. Dit heeft erbij mij voor gezorgd dat ik me ook gelukkiger ben gaan voelen. En voor mijn gevoel ook de tijd sneller gaat. Dit beangstigd me soms wel omdat het leven op die manier voor mij heel kort aanvoelt.

Cindy - Zaterdag 30 mei 2020 14:55
Ik heb daar gemengde gevoelens bij..enerzijds wil ik ook niet ouder worden,anderzijds weet je gewoon meer over jezelf naarmate je ouder wordt..maar het blijft een lastige strijd x
britneyangel - Zaterdag 30 mei 2020 19:44
ik snap wel dat het lastig is! ik moet er niet aan denken om grijs te worden. wat je over je ouders schrijft dat ik ook, ik ben ook weleens bang dat me ouders dood gaan
X - Zaterdag 30 mei 2020 20:00
Hoe vervelend het ook is, toch fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met zulke gevoelens.
Sanne - Zaterdag 30 mei 2020 20:06
Herkenbaar!
Iris - Zaterdag 30 mei 2020 23:44
Heb er gemengde gevoelens bij. Wel bang voor ´t fysieke aftakelen.
Vind ´t moeilijk om m´n ouders ouder te zien worden.
M´n vader is de zolder aan ´t opruimen onder ´t mom dat hij nu nog de vlizotrap op en af kan met spullen. Dat doet pijn.
Tiger Lily - Zondag 31 mei 2020 07:39
Ik herken dit wel. In het begin gaf ik er helemaal niks om, leeftijd, juist omdat ik ook dankbaar ben dat ik ouder mag worden.
Maar nu ik kinderen heb, is ouder worden wat dubbel geworden.. juist omdat de tijd ineens ook hard gaat. Volgens jaar word ik 30.. een mooie, jonge mama met nog veel mooie jaren te gaan
MetalKreeft - Zondag 31 mei 2020 09:31
Weet je waar ik bang voor ben, het duurt nog heel lang maar je ziet nu ook dat alle verzorgingshuizen sluiten.
Als ik dan later ergens moet wonen dan heb ik geen plek meer.
En dan ben ik waarschijnlijk heel eenzaam want dan zijn mijn ouders er ook niet meer voor me, en vrienden maken lukt niet.
Ik fantaseer soms wel eens met mijn pb-er over dat wij samen heel oud zijn en met een rollator lopen en dat er dan een oude man achter ons aan loopt die verkering wil, en dan doen wij net of wij lesbisch zijn en een relatie met elkaar hebben.🤣
En dan raken wij steeds onze spullen kwijt.🤣
Maar ja tegen die tijd is mijn pb-er ook allang met pensoein dus haar zie ik dan ook niet meer.
Didi - Zondag 31 mei 2020 12:36
Ben er stil van, zo herkenbaar voor mij, mooie blog Irene❤️
Jayla - Maandag 1 juni 2020 12:30
Als ik dit ik zo lees, die angstbeelden voor de toekomst op een rijtje, wil ik niet ouder worden dan ik nu ben.. Je hebt me wakker geschud. Waarvoor al die moeite doen om te herstellen als ik dus fysiek af ga takelen en mijn geliefden moet zien aftakelen?
Je hebt gelijk dat is inderdaad vreselijk en door je blog is die onvermijdelijke waarheid ineens kraakhelder. En gezien dat onvermijdelijk is kan ik beter jong doodgaan want dan hoef ik die verschrikkelijke dingen die je beschrijft niet mee te maken.
Fysieke aftakeling is inderdaad heel erg en dat tegengaan daar is maar 1 echte oplossing voor lijkt me. Je blog heeft me heel heel wanhopig gemaakt
X - Maandag 1 juni 2020 16:26
Ik denk niet dat je de blog goed gelezen hebt. Irene schrijft aan het einde: '' Ik leef en beleef mijn leven met veel plezier. Ik vind ouder worden ook iets moois en fijns.''

Lily - Maandag 1 juni 2020 22:55
Wat verdrietig dat je het zo opvat. Als je nu al dood zou gaan ontneem je jezelf ook de kans op mooie en fijne momenten!
Jayla - Maandag 1 juni 2020 12:43
De titel zegt ik wil niet ouder worden.. Dus jij wilt ook dood? Dat is namelijk de enige optie als je niet ouder wilt worden? :( :( :(
Irene - Team Proud2Bme - Maandag 1 juni 2020 16:24
Hey lieve Layla,

Wat rot om te lezen dat mijn blog je zo wanhopig heeft gemaakt. Dat was niet mijn bedoeling. Zoals je in de laatste alinea ook kunt lezen, leef en beleef ik mijn leven juist met veel plezier. Dat ik bepaalde aspecten lastig kan vinden, maakt het leven zeker niet minder mooi of waardevol. Dat je ouder wordt en uiteindelijk doodgaat is iets dat bij het leven hoort. Ik vind het waardevol om bespreekbaar te maken dat dat lastig kan zijn, maar wil daar zeker ook een andere draai aan geven en anders naar kijken. Want het is niet iets slechts, het is iets menselijks. En er is meer dan dat. Ik ben er gelukkig niet altijd mee bezig. Maar als ik dat wel ben, laat het me juist ook al die mooie momenten koesteren en dat is ook wel heel waardevol.

Ondanks hoe het voor mij is, baart jouw berichtje mij toch zorgen. Daarom stuur ik je graag deze blog mee: Voor als je dood wil. https://www.proud2bme.nl/Proud2Live/Voor_als_je_dood_wil Ik hoop dat je daar wat steun uit kan halen. Maar ook wil ik je op het hart drukken contact te zoeken met je omgeving en hierover te praten. Het lijkt me namelijk zwaar om alleen mee rond te lopen en dat hoeft niet. Hoop dat door erover te praten, het ook wat lichter voor je kan worden. Wees ook welkom op ons forum, als je de behoefte hebt om door te praten met ons. We zijn graag een luisterend oor. ♥

Liefs
- - Dinsdag 2 juni 2020 11:57
Heel herkenbaar...
De tijd verstrijkt, en dat brengt mooie dingen, maar ook verdrietige dingen. Het onbekende vind ik ook spannend.

Aan de andere kant is het ook heel relatief. Ik ben laatst 25 geworden, zo'n leeftijd waar mensen grapjes over maken. Ik voelde me niet oud door die leeftijd, ik voelde juist dat mijn leeftijd eindelijk weer bij mijn leven (verloofd, full-time werkend, eigen huis) paste.

Het alternatief van ouder worden is sterven, dus laat mij maar ouder worden. Het leven is mooi. Soms angstig, soms verwarrend, soms verdrietig, maar het is dat allemaal meer dan waard.