Ik vond mezelf dunner mooier

 

Mijn weerspiegeling kijkt me aan. Ze bevalt me niet. Misschien is ze bijna weer wie ze was, maar het is helaas nog geen prettig weerzien. Ik kijk niet blij en moet niet echt lachen om mijn terugkeer. Hard gelach. Verkeerd. Dat is hoe het voelt. Ik behoor blij te zijn. Trots op mijn herstel. Krachtig om de punten die ik heb gewonnen tijdens deze slopende strijd. Toch zie ik een groot minpunt. Ik zie mezelf zoals ik haar niet wil zien. Voller dan voorheen. Dikker dan noodzakelijk. Onzin! ….roepen mijn hersenen. Niet meer mooi! ….hijgt een zeurende anorectische stem in mijn hoofd.

Ik vond mezelf heel lelijk toen ik zo mager was. Ergens middenin het aankom proces zat plotseling een punt waarop ik het wel prima vond. Strak, dun en onder controle. Uiterlijke schijn. Natuurlijk vond ik het verstandelijk niet prima. Mijn lijf was nog niet gezond en mijn gedachten nog verre van op orde. Het voelde alsof ik vast zat.

foto

Ik durfde niet meer vooruit, maar kon ook niet meer terug. Ik wilde niet meer terug, naar die nare magerte. De dwangmatigheid, gevoelloosheid en kilte. Dat nooit meer. Nu zweefde ik ergens in het midden. Lekker makkelijk of toch niet? Leven voor spek en bonen, maar dan zonder het spek. Liever alleen de veilige bonen. Het frustreert me. Waarom kan ik nu niet gewoon doorzetten? Slappe hap.

Pas op de plaats. Heel even. Dat even wordt een tijdje en een tijdje wordt een jaar? Dat kan. Misschien niet. Ken jezelf. Ik denk terug aan toen. Mijn herstel verliep ook toen niet perfect. Ik bleef niet netjes langs een lineaire lijn aankomen. Er zat een klinkklare kink in de kabel. Eentje die ervoor zorgde dat ik met een traag, dik slijmerig slakkenspoor mijn weg vervolgde. Ik vervolgde. Ik keerde niet terug en gaf niet op. Ik leerde langzaam wennen aan mijn meer aanwezige lichaam en een ander eetpatroon. Ik leerde de onrust met kleine teugjes verdragen en accepteerde de anorectische gevoelegs en gedachtes. Ze mogen er zijn, maar ze kloppen niet. Roep maar raak. Ik luister, maar handel er niet naar.

"Op sommige dagen lijkt mijn gezicht op een paasei. Een ronde, ovale vorm. Bolle toet. Hollandse kaaskop. Saai, zonder controle. Luiwammes en niet mooi. Gewoon zoals zij die je niet wilt zijn."

Als je aankomt in gewicht verandert je lijf en gezicht. Dat lichaam lukt me wel, maar dat gezicht wisselt met de dag. Voel ik me slecht, dan is het twee keer zo dik. Voel ik me goed, dan is het best oké. Het beeld van een mager meisje voor een spiegel die ik heel dik iemand ziet, herken ik niet. Toch ben ik me ervan bewust dat ik mezelf nog niet altijd realistisch zie. Ik zie mezelf niet dik, maar ook niet zoals ik werkelijk ben. Soms zie ik het even correct. In een vlog, op camera, in beeld. Dat motiveert om door te zetten, vol te houden. Wie is dat iele vrouwtje met dat dunne tienerlijf zonder tietjes? Een krachtige vrouw die leeft in vrijheid. Die trots is op haar figuur en flirt met de vormen die ze heeft. Daar wil ik weer heen.

foto

Door mijn eerdere herstel weet ik dat dit tijd nodig heeft. Het wennen aan een nieuw gezicht. Het opnieuw accepteren van de vrouw die ik was. Rustig aan. Geen haast. Neem de tijd. Niet de rem erop, maar ook even geen vol gas vooruit. Rustig in de automaat een vrijblijvende 50 kilometer per uur. Ik zorg goed voor mijn lichaam. De laatste loodjes zijn het zwaarst. Te hard rijden werkt averechts bij mij. Vol in de remmen. Ik geef mezelf de ruimte. Juist die ruimte geeft me kracht. Het zorgt voor stabiliteit en voldoende stevige basis om vol te houden, door te zetten. Zonder rigide regels, zonder al te veel paniek en angst.

"Loslaten. Mezelf iets toestaan. Daar zit de kracht van mijn vooruitgang. Goed voor mijzelf blijven zorgen zonder te moeten. Zonder regels, eisen of verwachting. Gewoon er zijn en gaan. Dan kom ik er wel"

Until we meet again. Hallo volwassen vrouw. Lang niet gezien. Wat was je eigenlijk mooi. Niets mis mee. Geen paasei. Geen bolle toet. Gewoon goed.

Hoe blijf jij vooruitgaan?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

L - Donderdag 29 maart 2018 13:12
Ik ben inmiddels hersteld maar ik herken dit heel goed. Nog steeds heb ik af en toe een soort 'heimwee' naar dat dunne lichaam, maar dan denk ik: dun en ongezond, of normaal een gezond? Want dat dunne lichaam zou ik niet kunnen hebben met de gezondheid die ik nu ervaar. Dan zouden al die vervelende lichamelijke klachten ook weer terugkomen, die pas echt over zijn gegaan toen ik op een volledig normaal gewicht kwam. Ook voel ik mij nu eigenlijk vaak gewoon slank. Slanker dan toen ik midden in het aankomrproces zat. Sommige broeken die ik tijdens dat proces niet paste, pas ik nu weer wel. Puur gewichtsverdeling. Het is een gek iets en heel moeilijk, maar wauw wat is het het toch waard.
Denise - Donderdag 29 maart 2018 13:27
Herkenbaar nu ik hersteld ben van mijn eetstoornis verlang ik er soms ook nog naar dat dunne lichaam.
En zie ik mezelf vooral als ik niet lekker in mijn vel zit ook 2 keer zo dik en walg ik van mezelf.
Vliegjeveerle - Donderdag 29 maart 2018 13:34
Heel herkenbaar. Terug naar het extreem magere (dat punt waarop mensen in de supermarkt koekjes in je mandje gooien..) zou ik nooit meer willen. Maar juist die 'heimwee' naar een hoger maar nog steeds hartstikke ongezond gewicht blijft de kink in de kabel.

Mooi en motiverend beschreven Scarlet!
Soesje - Donderdag 29 maart 2018 14:38
meen je dat? wat erg en naar om mee te maken, van die mensen in de supermarkt

bij mij was het anders, ze durfden mij niet eens meer aan te kijken of oogcontact te maken, mij niet meer aan te spreken, ik voelde alleen blikken van walging
Sabine - Donderdag 29 maart 2018 13:36
jeetje, wat herkenbaar. Dit zegt zoveel.
cynthia - Donderdag 29 maart 2018 13:46
Het is idd een lastig proces waar ook ik middenin zit momenteel..zo herkenbaar bedankt@
Jacobien - Donderdag 29 maart 2018 13:54
Herkenbaar van eerder bij mij. Nu ik hoogzwanger ben, is het nog lastiger je lijf te accepteren. Het voelt als dik dik dik. Zwanger zijn is bijzonder en een wonder, maar na anorexia een pittige kluif ook.
soof - Donderdag 29 maart 2018 14:36
Echt precies waar ik mee zit. Het liefst zou ik weer een paar kilo afvallen omdat ik mijn benen dan echt een stuk mooier vind. Nu vind ik ze te dik.
Soesje - Donderdag 29 maart 2018 14:37
prachtige blog, dankjewel!

en bedenk je dit, scarlet: het is de tegenwind die de vlieger doet opstijgen
Liv. - Donderdag 29 maart 2018 14:43
Zo die is even herkenbaar...
Die fase waarin ik ook zit van: geen extreem ondergewicht meer, ik doe alles weer, maar ik moet nog best wel wat naar een gezond gewicht. Ik denk eigenlijk ook ik vind het wel best zo, maar op foto's vind ik mezelf dan echt nog niet mooi. Verwarrend.
Odette - Donderdag 29 maart 2018 15:40
Zo herkenbaar!
sUuS - Donderdag 29 maart 2018 16:36
YUP. Hartstikke herkenbaar.

Ik ben na herstel van mijn eetstoornis nog heel lang heul petit gebleven. Achteraf bezien een gevolg van niet-gediagnosticeerde coeliakie en een chronisch b12 tekort.

Je gaat je echter heel erg identificeren met je eigen dunne verschijningsvorm. Het is wie je bent. Lijkt bij je te horen. Sinds ik een weg heb gevonden met het glutenvrije dieet en regelmatig een b12 injectie krijg, ben ik gaan powerliften. Resultaat van dit alles is dat mijn hele lichaam is veranderd. Ik ben niet meer petit. Ik ben flink wat kilo's zwaarder. Ik ben vooral ook sterker dan ik ooit ben geweest. En hoewel ik soms met enige weemoed terug denk aan mijn eigen tengere lijfje, vind ik het oneindig veel leuker om 100 kilo te kunnen deadliften. Dat is ook altijd mijn comfort: ik ben nog nooit zo sterk geweest. Doet u mij daar maar veel van. :)
Protein.analyser - Vrijdag 30 maart 2018 14:36
+10000 :-) Powerliften is ook echt een passie geworden. Ook al blijft gewicht/eten wel een struggle, het gewicht aan het halter is meestal toch belangrijker voor me inmiddels !
Linda - Donderdag 29 maart 2018 16:54
heel herkenbaar dit.

Ben ongeveer een jaar geleden met ontslag gegaan van mijn laatste opname, was toen een groot deel in gewicht hersteld, maar nog niet op mijn streefgewicht. In de tussentijd wel aangekomen, maar ik durf de laatste sprong maar niet te wagen.

Op slechte dagen voel ik me ook walgelijk en dik, op goede dagen voel ik me mooier en denk ik het zou niet misstaan er nog wat kilo's bij te hebben.......Toch wordt ik steeds tegengehouden door het stemmetje in mijn hoofd.
Hoi - Donderdag 29 maart 2018 17:32
Oh wat herken ik dit! Ik zie mijzelf elke dag anders, mijn gezicht, mijn hele lijf! Van buitenkant zien niet veel mensen meer wat aan me, vanbinnen is het nog zo strijd... 2 keer teruggevallen, ik wil dat niet meer!! Tegelijk is mijn lijf accepteren zo moeilijk, lief zijn voor mezelf geeft waging...maar ik zet door!! Ik wil niet leven in altijd een eetstoornis.... Maar die extra stappen, de enge stappen in mijm hoofd... Die gaan zo tergend langzaam of even lukt het en daarna weer niet :(
De onzichtbare strijd..........
Het spiegelbeeld wat zowat nooit klopt met de realiteit maar gevoelsmatig wel...
De regeltjes in mijn hoofd
De strijd als je iets extra wil nemen naast je lijst....

Ben er zo klaar mee maar toch houd het mij nog in de greep..
Angst voor zoveel onderliggend..
Joyce - Donderdag 29 maart 2018 18:01
Wat een super mooie en fijne blog Scarlet! Heel erg bedankt hiervoor. Het is zo herkenbaar, ik maak precies hetzelfde door op moment. Dit geeft me steun en weer een beetje moed en kracht om langzaam toch door te zetten. Liefs
Irene - Donderdag 29 maart 2018 19:06
Wat heb je dit weer krachtig omschreven! Bedankt voor het openhartig delen!
Miss Minority - Donderdag 29 maart 2018 19:22
Mooi beschreven. Eerlijk, puur. Een punt waarop veel van ons zitten of hebben gezeten, erg herkenbaar dus.
Sofia - Donderdag 29 maart 2018 21:07
Je beschrijft het zo goed, zo pakkend. Dankjewel.
Renate - Donderdag 29 maart 2018 22:05
Inmiddels al een tijdje weer op gezonder gewicht, maar blijf ergens halverwege steken. Waar ik eerder allerlei lekkernijen naar binnen werkte, omdat ik toch aan moest komen, zit ik nu in de veilige bonenfase. Gevangen in nieuwe regels, alles moet gezond, vers en voedzaam zijn. Het bekende 'ik wil wel verder aankomen, maar...'. Inderdaad de pas op de plaats, die al veel te lang duurt..hoe langer ik wacht, hoe moelijker het wordt hier weer van los te komen.
A. - Vrijdag 30 maart 2018 04:19
Ik heb het op een gegeven moment losgelaten .
Iemand zei mij iets wat heel veel betekende voor mij en waardoor ik mijzelf vanuit een ander perspectief ging zien.

Je gewicht zal altijd blijven veranderen.Mensen en zeker vrouwen zijn veranderlijk van nature.De kunt is om jezelf trouw te blijven en van jezelf en je lichaam te houden in welke fase van je leven je ook bent.Een prinsesje ben je maar voor heel even,maar daarna kan je een godin zijn,wat veel leuker ,vrijer en krachtiger is.





Britt - Vrijdag 30 maart 2018 06:32
Wauw. Je beschrijft echt exact waar ik nu tegenaan loop.
Zo herkenbaar. Dankjewel voor je heldere blogs.
muus83 - Vrijdag 30 maart 2018 07:31
Heel herkenbaar Scarlett, bij mij staat alleen niet mijn gezicht, maar mijn buik centraal in de onvrede over mijn lijf. Ik heb nu na een hele tijd enigszins stabiel zijn qua gewicht nu de weg naar een écht gezond bmi weer ingezet en idd, het gaat niet lineair. Ook ik heb eerder ervaren dat wanneer ik te snel ga, ik juist kéihard terugval. Dit tempo is oke voor mij, het zorgt voor duurzaam herstel! 😘
NeverlandNatascha - Vrijdag 30 maart 2018 08:37
Het is reuzefijn om te lezen dat het voor zovelen herkenbaar is... dat geeft me het gevoel dat ik zeker niet alleen ben. Herstellen is moeilijk maar het brengt zo een mooie kansen mee...
Anoniem - Vrijdag 30 maart 2018 10:16
Zooo herkenbaar
Running Girl - Zaterdag 31 maart 2018 15:14
Hey Protein analyser!

Wat gaaf dat je zo sterk geworden bent!
Heb je tips? :)
Amanda Mcbow - Zaterdag 31 maart 2018 21:35
Ik herken het wel alleen ben ik nu zo blij met me leven dat ik mezelf eraan herinner dat het niet belangrijk is hoe dun of niet dun ik ben maar hoe ik me voel. Toen ik dunner was voelde ik me ellendig en geisoleerd van de wereld. Nu voel ik me gelukkig en deel van de wereld.

Onthoud dat je sterker bent dan je ooit zou verwachten en dat je echt heel veel kunt bereiken door je doel na te stereven. Laat je geluk niet bepalen door je gewicht of door een maat maar door je gevoel. De strijd in me hoofd duurde voor mij echt en eeuwigheid en ik heb actief 11 jaar een eetstornis gehad vanaf me 13de en nu ben ik 30 jaar en de afgelopen 6 jaar heb ik eindelijk weer geleefd en ben ik gelukkiger dan ooit.

Houd vol en onthoud dat je het kan want je bent het waard om gelukkig te zijn.
Een tip die ik heb is ga terug in de tijd nog voor dat je een eetstornis had en zoek een herinnering waar je een gelukkig en warm gevoel bij krijgt. Een herinnering waarvan je bedenkt dat je jezelf weer zo wilt voelen en houd dat vast. Voor mij had ik ook foto's van die herinneringen en kon ik die foto's bij me houden. Het waren Foto's van toen ik 4 a 5 was maar ik weet het nog zo goed en vooral het vrolijke, gelukkige, warme en onbezorgde gevoel. Dat was mijn doel. En als het je lukt dan voel je je de rijkste persoon die er maar is.


Liefs Amanda McBow
Ingrid - Zondag 1 april 2018 08:06
Ik ga elke dag opnieuw gestaag door met de gedachte dat ik nu veilig, sterker ben en mezelf mag zijn. Maar ookik vindt het echt vreselijk moeilijk, ook om naar mezelf te kijken. Altid die ene gedachte, dun was je mooier.....
Mooie blog Scartett, je bent prachtig! x