Eetstoornis op het menu

Gepost op Maandag 12 maart 2018 19:00 door Scarlet Hemkes in Proud2B-eat.

Een jaar geleden ging ik onverwacht lunchen in een restaurant. Ze zouden enkel op de koffie komen. Ik had mijn best nog gedaan ook een koekje te eten tijdens de koffie. Alles voelde fout in die tijd en iedere hap zorgde voor paniek. Heel veel paniek. Ik kon me er niet gewoon even overheen zetten. Ergens overheen klimmen. Het was een trap van meer dan duizend treden die verticaal de lucht in ging. Zonder reling, zonder vangnet. Onverwacht lunchen in een restaurant, leverde de overtreffende trap van paniek. Ik zweeg, omdat ik niets durfde te zeggen. Bang voor boze blikken. Angstig voor afwijzing. Ik ging maar gewoon mee.

De kaarten zijn geschud. Doorgestoken kaart. Het menu lag op tafel. Niets was goed genoeg. Enkel niets had goed geweest. Ik mocht niets van de eetstoornis. Brood met hummus, brood met eieren, brood met vegetarische kroketten, een salade vol zwemmende zalm. De calorieën knalden me om de oren. Ik was ziek, maar niemand hield er rekening mee. Dit was niet mijn medicatie. Hier hielp je mij niet mee. Ik voelde me als een kreupele die als remedie de marathon moest lopen. Waarom willen ze dit? Ik kan dit niet. Vreselijk voelde ik me. Onbegrepen.

vrouw

Begrijpen doe ik het nu wel. Ik begrijp dat het voortkwam uit onmacht. De drang om het praktisch op te lossen. Laat haar maar gewoon een boterham met kaas eten, dan komt het wel goed! Luister naar me. Begrijp me. Het is geen kwestie van een boterham, van een luxe lunch of een pan vol gehaktballen. Ik vertrek. Je verliest me door niet te luisteren. Oren verloren. Stem verstomd. Angst maakte dat ik wat at. Hoe veilig ook de keuze, het was een bloedbad. Soep met brood. Mijn wangen hadden de kleur van vermoorde tomaten aangenomen. Schaamte zonder schuld. Bekritiseerd als crimineel. Hoe kon ik? Hoe durfde ik? Ik deed mijn best, maar my best wasn't good enough.

Weken waaiden voorbij en bij iedere stap en iedere hap verzette ik me. Minder stappen. Meer happen. Ik verloor de marathon, maar won de wedstrijd. Ik stond steeds minder stil bij cijfers op mijn stappenteller. De happen werden groter. Soms nam ik wat te veel hooi op mijn vork en viel ik vier verdiepingen naar beneden. Opnieuw. Stappen. Minder happen. Vooruit. Angst, paniek. Opstaan en weer doorgaan. In het begin was de paniek buiten alle proporties. Angst accelereerde. WEG WEG WEG! Het moest zo snel mogelijk weg, wilde ik overleven. 1, 2, 3... uitzitten. Stil zitten. Onrust. Niet bewegen. Niet te doen, wel gedaan.

broodje eetstoornis

De volumeknop ging van knetter hard naar zwijgend stil. MUTE. Soms is het even stil. Dan weet ik weer hoe het was. Hoe ik bijna tien jaar lang heb geleefd zonder eetstoornis. Ssssssst. Niets in mijn hoofd. Ruimte, rust, vrijheid. Het komt wel goed. Een jaar geleden wist ik niet waar dit zou eindigen. De weg kwijt. Mijn navigatie doet het weer. Ik weet weer waar ik wandel en waarheen. Geen vlak verhaal. Aangenaam asfalt waar niets afvalt en alles op rolletjes loopt. Lopen, rennen, stilstaan en struikelen.

Gisteren ging ik lunchen in een restaurant. Samen met wie ik was een jaar geleden. Niet meer wie ik was. Ik leg mijn kaarten op tafel. Ik weet wat ik kan en wat ik wil. Krachtvoer. Een broodje hummus, met cashewnoten, jam, gefrituurde aardappeltjes en mayonaise. Ik kan het weer, ik ben er weer en ik betaal de rekening.


Voor ouders en omstanders met een eetstoornis heb ik vorige week een video gemaakt. Ik hoop hiermee wat meer begrip te kunnen creëren voor iedereen die lijdt aan een eetstoornis én de omstanders. Deze video zal morgen online komen op Proud.

 

Reacties

Juffie24 - Maandag 12 maart 2018 19:14

Heel mooi!

joya - Maandag 12 maart 2018 19:16

Dappere mooie prachtvrouw, blijf deze weg omhoog, samen met lieve Joyce aan je zij💕

B. - Maandag 12 maart 2018 19:26

Heel mooi geschreven, respect!
Het enige wat me wat stoort is dat je spreekt (zo is je zinsbouw toch) over je eetstoornis als het definitief verleden, precies alsof alles terug nu quasi helemaal beter is en je zorgeloos kan eten.
Dat terwijl je er nog altijd zo extreem fragiel als een twijgje uitziet.....
Hopelijk erken je dit voor jezelf...

Verder alle respect hoe je je uit je terugval aan het knokken bent!

Maria - Maandag 12 maart 2018 20:31

Vind je dit nou echt een bericht dat je had moeten plaatsen? Ieder lichaam is anders, en als je hier op Proud komt weet je dat uiterlijk en gewicht maar een klein deel zijn van een eetstoornis. De rest van je bericht is dan weliswaar lief, maar ''Dat terwijl je er nog altijd zo extreem fragiel als een twijgje uitziet'' vind ik ronduit beledigend!

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:39

Lief! ♥

Fiona - Maandag 12 maart 2018 20:36

Dit lijkt me geen al te helpende comment. Wat Scarlet vooral moet erkennen voor zichzelf, is hoe ver ze al weer gekomen is, zoals ze doet in deze blog. Als ze zo kan terugkijken op waar ze een jaar geleden stond, mag ze ontzettend trots zijn op zichzelf :) Hopelijk sterkt het haar om ook tijdens laatste zware loodjes door te bijten - althans hoop ik heel erg voor haar dat het de laatste zullen worden.

Mooie blog, Scarlet!

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:39

Dank je! ♥

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:36

Hi B.

lastig voor je dat je dit stoort. Ik denk echter dat je mijn blog verkeerd interpreteert. Ik beschrijf nergens dat mijn eetstoornis volledig verleden tijd is. Was het maar zo'n feest. Dank daarnaast voor je complimenten!

Groetjes, Scarlet

Irene - Maandag 12 maart 2018 19:43

Ik doe met je mee Scarlett...! Thnx voor je steun!! ♥️♥️

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:37

You go girl! ♥️

E - Maandag 12 maart 2018 19:55

Wauw, heel mooi

xdiedev - Maandag 12 maart 2018 20:13

Ik ben er stil van Scarlet ...., je bent er weer !!!!!!!!!!!!

Anoniem - Maandag 12 maart 2018 20:16

Heel veel respect voor jou! Zo knap hoe je dit alles bent aangegaan. De strijd zal vast nog niet volledig gestreden zijn, maar je bent keihard aan het vechten. Je geeft mij in elk geval ook veel steun door deze stappen te zetten. Ben erg benieuwd naar de video! ♥

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:37

Wat fijn en bijzonder om te lezen, houd vol ♥️

Jacky - Maandag 12 maart 2018 20:32

Dit raakt me. Dat is eigenlijk het enige wat ik kan zeggen: dit raakt me. Het is zo beeldend en zó waar.

Ik lees op Proud weleens dat een eetstoornis uiteindelijk niet over eten gaat. Maar waar gaat het dan wel over? Dat klinkt misschien gek voor iemand die eetproblemen heeft, maar ik weet gewoon echt niet wat de oorzaak is van dit alles..

Scarlet - Redactie Proud2Bme - Maandag 12 maart 2018 20:38

Misschien heb je wat aan de video op Proud met de titel Over Leven? ♥️
je vindt deze hier: http://www.proud2bme.nl/Proud2Live/Een_eetstoornis,_het_gaat_niet_over_eten

Take care!

Sterregoesforit - Maandag 12 maart 2018 20:33

Heel herkenbaar. Wat mooi en goed geschreven en wat knap dat je alweer zo ver gekomen bent! ♥ Ga zo door! En echt superfijn je blog :) En ik kijk erg uit naar de video!!

Sabine - Maandag 12 maart 2018 20:50

Wauw bedankt Scarlet♡ ben benieuwd naar de video morgen!

Anne - Maandag 12 maart 2018 20:57

Wat een mooie blog weer Scarlet. Die van jou raken me het meest.
Fijn dat er een video online komt, ik ben er erg benieuwd naar.
Verder wilde ik vragen of je nog eens een krachtvoer video wilt maken? Het motiveerde me altijd heel erg.
Ik ben blij en trots op je dat het wat beter met je gaat. Zelf blijf ik helaas erg hangen in mijn eetstoornis. Zou je misschien een blog willen schrijven of een video willen maken wat jou tijdens deze terugval vooral heeft geholpen het eten weer op de rit te krijgen? En hoe Joyce jou hierbij geholpen heeft? Had jij het nodig dat iemand op je lette/stok achter de deur of juist eigen verantwoordelijkheid nemen?
Knuffel

B. - Maandag 12 maart 2018 21:00

Mijn verontschuldigingen. Het was inderdaad misplaatst om zoiets te schrijven terwijl ik het helemaal niet kwaad of beledigend bedoelde.... beter nadenken in het vervolg!
Je hebt een enorm talent om bepaalde gevoelens die velen van ons ervaren zo treffend en pijnlijk accuraat te kunnen neerpennen.
Ondanks je gevecht en strubbelingen die ieder van ons hier ook ervaart schemert er in jouw schrijfsels een enorme kracht, zelfkennis en vechtlust door wat ik enorm bewonder!
Je hebt de gave om de complexe en ogenschijnlijk onuitlegbare gevoelens van een eetstoornis te verwoorden.

Merel - Maandag 12 maart 2018 21:13

Respect voor jou lieve Scarlet! Ik vind je ontzettend moedig!
Ik kijk altijd weer uit naar je blogs en vlogs, hoe het met je gaat!
Ik heb veel respect voor hoe je 't doet! Hoe je vecht en hoe open je bent!
Ik kijk uit naar je vlog van morgen!
Liefs x

M. - Maandag 12 maart 2018 21:25

Die beide kanten ken ik. Niks mogen, vol in de paniek, toch doen alsof er niets aan de hand is. Van binnen stuk gaan.
Weten waar je het voor doet. Doorgaan. Krachtvoer kiezen. Mogen. Niet moeten. Met mildheid. En inderdaad niet in één lijn omhoog, maar toch steeds weer vooruit.
Voor jezelf vechten ipv ertegenin. Samen. Jij voor jezelf. Steeds sterker. Nog wiebelend soms, maar toch: steeds steviger als persoon. Op karakter soms, niet zo snel als je zou willen, maar toch niet opgeven. Uiteindelijk wil je herstellen zoals je ook ziek werd: volledig. Want voor minder doe je het niet. Het vrije leven lonkt, en we zullen het bereiken.

Tiger - Maandag 12 maart 2018 21:25

🌻

Laura V - Maandag 12 maart 2018 21:45

Ik kijk uit naar de video van morgen!

Anne-Maria - Maandag 12 maart 2018 22:06

Scarlet, dapper mens, powervrouw. Je deed het, je doet het en dat vind ik oprecht zó krachtig! Ik ga met je mee. Nee zeker gaat herstellen niet ineens omhoog zoals paniek dat wel kan. We zouden teveel schrikken misschien, maar - het wordt beter.

S - Maandag 12 maart 2018 22:14

Eigenlijk plaats ik nooit een reactie, maar wauw scarlet wat mooi geschreven!
Zo herkenbaar dat ik er gewoon kippenvel van krijg.
Het zou zo fijn zijn als mijn hoofd een keer op mute zou staan. Een fijne maar ook een gedachte wat mij paniek geeft, want wat dan, wat als de stem er niet meer is?
Wat gaat er gebeuren met de vrijheid die ik dan terug krijg, ga ik me dan niet nog eenzamer voelen?
(deze reactie pakte anders uit dan ik had bedacht)
Veel respect voor je Scarlet!! Je mag echt heel trots op jezelf zijn!

M - Maandag 12 maart 2018 23:10

Wat heb je dit waanzinnig knap geschreven, Scarlet.
Ik zou het aan mijn omgeving willen laten lezen, en ze willen toeroepen: 'DIT is het, ZO voelt een eetstoornis!'

Ook ik vecht me uit een terugval, en ik volg je op de voet. Je kent me niet, maar ik denk vaak aan je. En dan voel ik me sterk, want jij laat zien dat het kan. Herstellen.

Dank je wel.
Dat je er bent, en dat je bent wie je bent.

Snoezel - Maandag 12 maart 2018 23:11

Je doet het goed lieve Scarlet!

Mandy - Maandag 12 maart 2018 23:16

@scarlet: Waar ik benieuwd naar ben is hoe je de terugval hebt besproken met de leiding op het werk? Ben je toen ziekgemeld, hoe hebben ze het opgevangen en heb je lang getwijfeld om het hier te delen, vooral omdat sommige mensen in mijn optiek behoorlijk negatief reageren op jouw van nature tengere lichaamsbouw?

Viefke - Dinsdag 13 maart 2018 08:16

Zo mooi omschreven, de emoties, het gevoel, de gedachten. Alles waar een eetstoornis om draait. Alles behalve het eten zelf. Het machteloze, de energie die het kost en de wanhoop. Dankjewel voor deze krachtige blog en je doorzettingsvermogen, want daar draait het om💪🏼💞

- - Dinsdag 13 maart 2018 10:53

Deze woorden raken me tot in het diepste van mijn hart. Zo herkenbaar, gemeend en eerlijk. Het kost veel moeite om je als persoon zo kwetsbaar open te stellen voor zo'n breed publiek. Toch, Scarlet, is de manier waarop jij dit steeds weer -met de nodige voorzichtigheid maar toch volkomen oprechtheid- overbrengt een soort geruststelling voor mij. Ik heb een ziekte. Een ziekte waartegen IK moet vechten. Een gevecht dat ik kan winnen, zelfs als ik veldslagen verlies. Jij brengt een soort gevoel van verbondenheid over zonder dat ik je ken. Een gevoel dat er nog mensen die vervelende gevoelens doorworstelen, uitzitten, negeren,... Dankjewel om ons zo diep mee te nemen in jouw gevecht. Dat maakt het onze iets gemakkelijker!

Vienna - Dinsdag 13 maart 2018 12:31

Prachtig! Kippenvel met tranen hier... knuffel

Stellar - Dinsdag 13 maart 2018 13:06

je bent een dappere vrouw scarlet, dankje dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen, dat helpt mij om meer open te zijn naar mijn omgeving toe
hoewel ik het echt heel erg vind dat je dit hebt mee gemaakt en mee moet maken, kun je het misschien zien als het gouden randje er aan: je inspireert honderden en misschien wel duizenden die ook met problemen kampen om aan zichzelf te werken en de werkelijkheid in de ogen te kijken
dat verandert zeker niks aan je eigen situatie en je eigen problemen, maar hopelijk kun je er toch wat waarde en waardering voor jezelf uit halen
je bent een topper hoor ♥ in wat voor vorm of hoe je dan ook komt, je bent altijd welkom en we zijn altijd blij dat je er bent
ik hoop dat je dit leest en met je mee kunt dragen, we zijn dankbaar dat je hier bent

LB - Dinsdag 13 maart 2018 13:25

Prachtig geschreven, dankjewel voor het delen!

L - Dinsdag 13 maart 2018 13:25

Wow wat kan je mooi schrijven! De struggle die ik in mijn hoofd voel maar zelf niet kan omschrijven - dat doe jij gewoon op zo'n prachtige manier. Bedankt (:

vanAnaarB - Dinsdag 13 maart 2018 13:56

Wat mooi geschreven!
Ik ben benieuwd naar de video.

Saarki - Woensdag 14 maart 2018 02:37

Mooi. Open. Eerlijk. Kwetsbaar.

WAW Scarlet. Jouw kracht om te gaan, door te gaan mét vallen en opstaan. Ik wil de moeilijkheid van je strijd allesbehalve minimaliseren, maar wel jouw kracht even extra "be-WAW-en".

Herkenbaar.

Jammer genoeg heb ik niet dezelfde kracht als jij en voel ik, naast bewondering voor jou, ook een enorme schaamte (over mezelf dan) en schuldgevoel over mijn eigen zwakte en non-kracht.

Saarki - Woensdag 14 maart 2018 02:37

Mooi. Open. Eerlijk. Kwetsbaar.

WAW Scarlet. Jouw kracht om te gaan, door te gaan mét vallen en opstaan. Ik wil de moeilijkheid van je strijd allesbehalve minimaliseren, maar wel jouw kracht even extra "be-WAW-en".

Herkenbaar.

Jammer genoeg heb ik niet dezelfde kracht als jij en voel ik, naast bewondering voor jou, ook een enorme schaamte (over mezelf dan) en schuldgevoel over mijn eigen zwakte en non-kracht.

T - Vrijdag 16 maart 2018 10:53

Inspirerend!!

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed