Ik eet meteen alles op

 

Bij binnenkomst in de sporthal kreeg ik een zakje snoep in m'n handen gedrukt. Een presentje voor alle deelnemers. Iets te snoepen voor tussen de activiteiten door. Veel van de mensen om mij heen leken het zakje snoep onverschillig in hun sporttas te stoppen, terwijl ik het met mijn zwetende handen in mijn jaszak probeerde te proppen. Niet veel later zat ik op het toilet van de sporthal en at ik het zakje snoep in één keer op. Waarom doe ik dit altijd? Meteen alles opeten?

Alles of niets

Zakjes snoep, chocoladeletters, een doos bonbons, kerstpakketten, verjaardagscadeau's, eten dat overbleef van mijn horeca-baantje… Vaak waren het presentjes die ik onverwachts in mijn handen geduwd kreeg. "Gefeliciteerd!" "Bedankt voor de service!" "Neem maar mee, joh." "Geniet ervan!" Wat had ik in veel gevallen graag 'nee bedankt' willen zeggen. Niet omdat ik het niet waardeerde of niet lekker vond, maar omdat ik geen maat kon houden. Ik at meteen alles op zonder er echt van te genieten.

Zodra ik alleen was, of dat nou thuis of nog onderweg was, werd de drang om te eten plots enorm. Ik wist dat het kon en ik kon die gedachte niet zomaar loslaten. Ik werd er helemaal naar en onrustig van. Alles in mijn lijf kriebelde en de spanning zou pas afnemen als ik kon beginnen met eten. Om zo snel mogelijk van het gevoel af te zijn verstopte ik me bijvoorbeeld op een wc om te eten of ging ik plotseling snel weg met één of ander smoesje. Ik vond het gevoel rondom het eten zo vervelend dat ik er zo snel mogelijk vanaf wilde. De snelste oplossing, met het minste resultaat, want wat voelde ik me daarna rot.

Hoewel deze eetbuien vaak ook subjectief waren voelde het alles behalve oké. Het voelde alsof ik de controle was verloren. In zekere zin was ik dat natuurlijk ook. Als gevolg daarvan kon ik me heel erg slecht voelen. Hoewel ik misschien niet direct zou aankomen van dat wat ik had gegeten voelde ik toch de noodzaak om te compenseren door zelfopgewekt te braken. Als het voor m'n gevoel dan toch al verpest was was de stap naar een objectieve eetbui niet zo groot meer. Het was een cirkel waar ik vast leek te zitten. Hoe kwam ik hier uit?

Waarom gebeurt het?

Allereerst was het belangrijk voor mij om te onderzoeken waarom het eigenlijk steeds gebeurde. Vaak voelde dit voor mij als iets heel ongrijpbaars. Ik kreeg al hoofdpijn als ik er aan probeerde te denken. Ik snapte het gewoon niet! Het was zo'n tweestrijd in m'n hoofd. Aan de ene kant wilde ik het helemaal niet, maar aan de andere kant kon ik het ook niet laten. Ik had al snel de neiging om niet stil te staan bij waarom ik iets wel of niet wilde. Omdat er zo veel spanning bij kwam kijken was het logisch om te kiezen voor de optie die de spanning snel zou verlagen, echter voelde ik me hier op de lange termijn nooit goed over.

Waarom ik het wel meteen wilde eten was omdat het die spanning dan zou verlagen. Ik wilde het wel, omdat ik eten lekker vind en ik het lastig vond om mezelf iets toe te staan. Als je iets niet mag wil je het vaak alleen maar meer! Ik wilde het wel, omdat het intussen ook een gewoonte was geworden. Ik wilde het wel, omdat ik van tevoren al niet geloofde dat het toch anders kon. Waarom ik het niet meteen wilde eten? Omdat ik bang was om dik te worden en omdat ik wist dat ik me toch niet echt beter zou voelen. Ik zou me alleen maar heel slecht voelen. Ik wist dat het m'n eetstoornis in stand zou blijven houden. Als je er op die manier bij stil staat, wat weegt dan zwaarder? Het hielp mij om deze afwegingen bewust te maken op het moment dat ik de spanning op voelde borrelen.

De angst om dik te worden is overigens een lastige in dit verhaal, want dat is ook een trigger om het wel te doen. De angst om dik te worden zorgt er namelijk voor dat je jezelf dingen ontziet en er daarom alleen maar meer cravings krijgt. Je zou je in dat geval kunnen afvragen of de angst om dik te worden in deze situatie realistisch is.

Te hoog gegrepen

Oke, ik was eruit. Ik wilde dit dus niet meer, en nu? Want als de spanning heel hoog was vond ik het alsnog lastig om niet met de eetstoornis mee te gaan. Het was alsof ik in een groot zwart gat werd gezogen. In dat geval… Als jij niet weg kan bij de eetbui, haal dan de eetbui weg bij jou! Hoewel de kritische stem in mij riep dat dat zwak was, moest ik mezelf er aan herinneren dat het juist sterk was om op deze manier voor mezelf op te komen.

Hoewel ik het zonde vond en eigenlijk niet voor voedselverspilling ben, was het soms toch nodig om bepaald voedsel weg te gooien zodat ik geen eetbui zou hebben. Sommige dingen waren nog even te hoog gegrepen. Het zou heus wel weer komen, als ik wat verder was in mijn herstel, maar nu kon ik mezelf er beter nog maar even voor beschermen. Een alternatief is natuurlijk dat je het eten weggeeft aan iemand anders! Maar let wel op dat je niet bepaalde voedingsstoffen/voedingsmiddelen helemaal gaat vermijden. Blijf jezelf uitdagen. 

Jezelf blijven uitdagen en tegelijkertijd jezelf ontzien kan je doen door het eten in bewaring te geven bij iemand anders of door iets samen met iemand op te eten. Ook zou je een grote verpakking kunnen wegdoen en er zelf één stukje vanaf of dingetje uit kunnen halen. Ik weet dat ik zelf dacht dat mensen dit misschien heel gek zouden vinden, maar in werkelijkheid was het slechts ikzelf die hier echt een big deal van maakte. Niet invullen voor een ander, een gouden regel.

Het gevoel uitzitten

Hoe hoog de spanning soms ook is, het gaat weer over. Misschien kan je het gevoel niet wegmaken, maar je zou het gevoel wel kunnen uitzitten. De eerste keer dat ik dit hoorde klonk het voor mij als iets ongelooflijks. Ik wist zeker dat dat niet kon en daarmee was de toon gezet. Achteraf weet ik niet zeker of ik echt dacht dat ik het niet kon, maar dat het eerder was dat ik het niet durfde. Het was zo ongemakkelijk, maar wat was het alternatief? Het alternatief was doorgaan met deze eetstoornis. Een tijdje woog dat op, maar op gegeven moment was ik er zo klaar mee. Uitzitten... Niet geschoten, altijd mis.

Wel geschoten is helaas ook niet altijd raak, maar oefening baart kunst. De drang voor een eetbui hoeft geen daadwerkelijke eetbui te betekenen. Wat heb ik me rot gevoeld in die tijd. Ik was heel erg geïrriteerd en voelde me ontzettend gespannen. Het was haast alsof ik aan het afkicken was van een soort drug. Ik voelde me niet mezelf en dat was heel onwerkelijk. Achteraf zou dit goed te maken kunnen hebben met het feit dat een eetstoornis een groot deel van de identiteit over kan nemen. Dat stukje bij beetje loslaten voelt ook gewoon heel onwennig. Dat mag zo voelen en ook dát gaat voorbij.

Wat mij in deze fase heel erg heeft geholpen is het maken van G-schema's en het onderzoeken van die spanning. De spanning was namelijk niet altijd hetzelfde. De reden om een eetbui te hebben was niet altijd hetzelfde. Misschien kon ik de spanning niet direct oplossen als ik meer zicht had op waar het over ging, maar ik kon wel meer begrip voor mezelf opbrengen. Het kan dan ook helpen om afleiding te zoeken of contact te zoeken met de mensen om je heen. Uiteindelijk gaat een eetstoornis helemaal niet over eten.

Ik hou gewoon van eten

Het gaat niet over eten. Dat vond ik maar een lastige. "Maar ik vind het eten ook gewoon lekker. Ik geniet wel eens van m'n eetbuien. Het gaat dus eigenlijk wel over eten." Dit was voor mij het bewijs dat het toch allemaal niet zou gaan werken. Ik vond het de waarheid dat ik gewoon een vreetzak was. Het feit dat ik genoot van eetbuien maakte dat ik dacht er niks aan te kunnen doen.

Ik denk dat ieder gezond mens van eten kan genieten, maar geniet je er daadwerkelijk van als je er op zo'n obsessieve manier mee omgaat? Als het alles of niets is? Ook kan je je afvragen of het genieten opweegt tegen de gevolgen van de eetbui. Net als dat iemand het lekker kan vinden om te roken, maar voor zijn gezondheid toch besluit te stoppen. Je mag het lekker vinden om eetbuien te hebben. Als jij het prima vindt moet je dat lekker doen, maar je vindt het niet prima en daarom is het goed om, ondanks dat je het lekker vindt, er toch mee te leren stoppen en dat kan, echt.

Misschien lukt het je niet van de ene op de andere dag. Dat is ook niet zo gek. Herstellen gaat met vallen en opstaan. Twee stappen vooruit en eentje terug. Misschien word je nog vaak overvallen door de drang zonder dat je het aan had zien komen, maar blijf dat onderzoeken, blijf reflecteren. Blijf ook vragen om hulp. Isoleer jezelf niet. Blijf er niet alleen mee rondlopen. Hoe groot of klein jij je probleem ook vind. Je hoeft het niet alleen te doen.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Sab - Zondag 27 januari 2019 13:20
Bedankt Irene!
Sab - Zondag 27 januari 2019 13:20
Bedankt Irene!
Elske - Zondag 27 januari 2019 13:23
Weer zĆ³ enorm herkenbaar... tranen in m'n ogen bij het lezen. Dank je wel! šŸ’š
J - Zondag 27 januari 2019 13:42
Dankjedankjedankjedankje!! Dit had ik zo nodig!!
Co - Zondag 27 januari 2019 13:53
Jezelf blijven uitdagen en ontzien. Mooi!
ano - Zondag 27 januari 2019 15:50
Heel erg bedankt, deze blog kan ik goed gebruiken!

Hoelang duurde het voor die eetdrang afnam? Want een eetbui uitzitten is zo lastig, soms lukt het me om van de middag tot de avond de drang uit te stellen en te gaan slapen, maar dan heb ik een heel onrustige nacht en gaat het in de ochtend toch vaak fout. Hoelang duurde het voor jouw tot de drang weg was? enkele uren of toch dagen?

Hoelang duurde het voor de eetbuidrang minder op kwam zetten en periodes zonder eetbuidrang langer duurden?

Ik vind het zo lastig dat die drang bij mij niet over lijkt te gaan, zelf niet na een hele namiddag + avond en nacht! Het lijkt me te achtervolgen tot ik toegeef?
Lost girl - Zondag 27 januari 2019 22:25
Heel herkenbaar jouw vraag. Ik heb ook het idee dat het alleen maar oploopt in de uren, dagen. En hoe lang is bij jou, Irene, de ervaring dat de periodes langer werden tussen de eetbuien en ze uiteindelijk uitbleven? Weken, maanden, jaren? Wanneer was dat gevoel van achtervolgd worden weg zoals ano het hierboven omschrijft?
Irene - Team Proud2Bme - Maandag 28 januari 2019 16:37
Hallo Ano, Lost Girl en Janneke,

Jullie stellen goede en begrijpelijke vragen. Ik vind het lastig om er een concreet antwoord op te geven, omdat ik denk dat het voor iedereen heel verschillend is en dat het zeker ook in lijn loopt met hoever je bent met herstel op gebied van de achterliggende oorzaken. Er is iets dat het triggert, zegmaar, wat is dat? Kan je daar iets mee?

Als je niet direct kan werken aan datgene wat het triggert of als dat tijd kost zou je kunnen kijken naar hoe je de eetbui kan vervangen op een constructieve manier. Waarom heb je die eetbuidrang en is er iets dat min of meer voor hetzelfde zou kunnen dienen? In sommige gevallen kan daar ook medicatie voor gebruikt worden.

Misschien ook interessant om de blog 'snel van eetbuien afkomen' te lezen: https://www.proud2bme.nl/Proud2Live/Snel_van_eetbuien_afkomen

Bedankt voor jullie vragen. Ik zal er zeker nog verder over nadenken en ze meenemen in volgende blogs.

Liefs
Janneke - Zondag 27 januari 2019 16:30
Dankjewel Irene voor deze blog!
Precies dit waar ik elke keer tegen aan loop.
Dank voor je tips, ik ga het zeker weer proberen, dat gevoel uitzitten. En dankjewel ook voor dat je schreef dat sommige dingen gewoon te hoog gegrepen zijn. En dat je dan soms ervoor moet kiezen om een situatie (nog) te vermijden.


Wel zit ik ook met de vraag: Wat te doen als de drang blijft? En als uitzitten eindeloos blijkt te zijn? Soms heb ik de drang wel een paar dagen en neemt die steeds toe en dan mĆ³et ik echt plotseling die Kitkat gaan kopen, niets en niemand houd me dan meer tegen! Wat kan je daartegen doen?
Ann - Zondag 27 januari 2019 18:24
Hoewel mijn eetpatroon verder heel aardig op orde is en ik niet meer vind dat ik een eetstoornis heb, is dit wel iets wat blijft. Het blijft voor mij alles of niets.

Ik los het maar op door alleen portieverpakkingen te kopen. Dat werkt op zich prima. Ik koop vaak lekkere dingen, maar nooit in hele grote hoeveelheden of 'om te bewaren'. Bewaren kan niet.
Marianne - Zondag 27 januari 2019 18:49
pff, het lijkt bijna wel mijn verhaal. Door jouw verhaal te lezen voel ik kracht door mijn stromen, kracht om weer door te zetten. Dank je wel.

knuff
Lezeres - Maandag 28 januari 2019 10:56
"Wel geschoten is helaas ook niet altijd raak, maar oefening baart kunst." Mooi blog, prachtige zin.
Vlien - Woensdag 30 januari 2019 21:45
Bedankt, precies wat ik even nodig had om te lezen nu ik na zoveel dagen (ong 250) toch weer aan het teruggrijpen ben op eetbuien en braken. Dit zet me weer aan het denken!