Toen bij mij de knop om ging

Gepost op Zondag 30 oktober 2016 13:00 door Nouska in Proud2Live.

Vragen zoals ‘Hoe krijg je die knop om?' of ‘Wanneer ging dan de knop om bij jou?' krijg ik regelmatig in mijn werk als ervaringsdeskundige. Jullie vragen me hier en daar wat mij heeft overgehaald om te herstellen. Een lastig vraag, als ik heel eerlijk ben. Een vraag waarop ik met een dik boek vol uitleg zou kunnen antwoorden. Want die knop, die kreeg ik niet met één gedachte of één motivatiepunt om. Die knop is een grote ingewikkelde bende, maar ik wil het er in deze blog graag met je over hebben hoe ik mijn motivatie vond, hoe ik mijn knop om kreeg en hoe ik hem ook om heb kunnen houden.

Ging er maar een knopje om, was het maar zo simpel dat er ergens in mijn complexe brein een klein knopje was dat ik van rood naar groen moest omzetten. Als het zo simpel was, had ik wel heel stom geweest dat ik daar zo lang over deed. Mijn eetstoornis heeft zo ongeveer acht jaar geduurd, waarvan bijna de helft in en uit therapie, herstellend en terugvallend, waarna ik uiteindelijk herstelde. Ik had die knop dan al veel eerder omgezet, maar blijkbaar kon ik hem nog niet helemaal ontdekken.

knop

♦ Geef het tijd
Al eerder schreef ik een blog over het omzetten van die knop en dat dit een proces is. Nu ik er opnieuw, echt puur vanuit mezelf over schrijf, denk ik dat het meer is dan dat. Het is niet enkel een proces dat tijd kost en waar je in moet groeien. Het omzetten van die knop, beslissen er echt voor te willen gaan is inderdaad iets dat zich moet ontwikkelen en er niet ineens is, maar het heeft eigenlijk ook te maken met verantwoordelijkheid, steun en geloof in jezelf. Iets wat ik op het moment dat ik een eetstoornis had, maar weinig bezat of toeliet.

♦ Verantwoordelijikheid nemen
Ik denk dat een groot stuk van het omzetten van die knop bij jouw eigen verantwoordelijkheid ligt. Soms kom ik meiden tegen in mijn werk die ik het liefst beet wil pakken en door elkaar heen wil schudden. Er schreeuwt iets in mijn tegen die meiden: ‘'KOM OP! STOP HIERMEE! JE MAAKT JEZELF KAPOT! HET LEVEN IS VEEL LEUKER ZONDER EETSTOORNIS!''. En wie weet, dat als ik dat doe het enig effect heeft, maar toch doe ik het niet. Ik wil het jullie allemaal toeschreeuwen, omdat ik weet hoeveel pijn de jaren dat ik ziek was mij hebben gedaan en hoe fijn mijn leven geworden is (al is het verre van perfect).

Ik weet hoe oerstom ik bezig was tijdens mijn eetstoornis, wat een bord ik voor mijn kop had en hoe krampachtig ik het vasthield of er naar teruggreep. Ik weet hoe veilig het voelde, hoe eng het zonder voelde en hoe moeilijk het is om beter te worden van je eetstoornis. Het is een enorme strijd. En ik denk dat ik je daarmee bang kan maken. Omdat beter worden, herstellen, genezen zeer doet. Leven doet nu eenmaal pijn, maar je kunt leren toch gelukkig te zijn. En de keuze is aan jou. De verantwoordelijkheid ligt bij jou.

Ik zie regelmatig mensen die die verantwoordelijkheid voor hulpvragen en stapjes in de goede richting (nog) niet nemen en dat frustreert me weleens. Ik zie mezelf, met dat bord voor mijn kop. Iemand die niet durft, zich verschuilt achter angst die zich voor omstanders toont als onwil. Iemand die de keuze niet maakt om ''af te kicken'', maar doorgaat met ''gebruiken''. Zo is het ook een beetje met een eetstoornis. Een stuk van het omzetten van die knop is dus voor mij gewoon cold turkey afkicken van mijn anorexia geweest. Keihard gaan en dan maar zien.

Lees ook de blog Gewoon Doen.

cold turkey anorexia

♦ Geef het een gooi
Die knop omzetten is dus deels ook maar gewoon een wilde gok van mij geweest. Ik hoorde goede verhalen over genezen en het leven zonder eetstoornis, maar ik geloofde er geen bal van. Toch was ik nieuwsgierig en heb ik een gok gewaagd. Geen gok van een paar weken goed eten of een paar kilo aankomen, maar een gok waarbij ik de komende jaren wilde kijken hoe ver ik zou kunnen komen in herstel, als ik er echt keihard voor zou vechten. Als ik niet terug zou grijpen. Hoe ver ik dan zou kunnen komen en wat er dan zou gebeuren, als ik echt, echt, echt door zou gaan. En als het niks zou zijn, dat genezen zijn, dan kon ik toch altijd nog gewoon terug?

♦ Geloof je het wel?
De vraag die je jezelf ook kunt stellen, als je die knop om wilt gaan krijgen de komende tijd, is of jij wel gelooft in verbetering van deze situatie. Het is natuurlijk maar mooi makkelijk om niet te geloven in herstel en veilig achter je eetstoornis te blijven leven. Je te verstoppen en nooit je trauma's, problemen, destructieve gedrag of negatieve gedachtes aan te gaan. Maar waarom geloof je wel in die dingen en niet in verbetering? Onderzoek jouw geloof in herstel en probeer er ook voor open te staan.

♦ Tijd, daar is hij weer...
Hoe irritant het soms ook is, ook die knop omduwen kost tijd. Kracht en tijd. Want veranderen kost tijd. Je moet wennen, leren en het je ‘eigen maken'. Je gedrag veranderen is niet altijd even gemakkelijk, maar het kan wel. Oefening en herhaling baart kunst. Hoe vaker je de juiste keuze maakt, hoe gemakkelijker het wordt en hoe meer je het vertrouwen erin krijgt dat je de juiste weg bewandelt. Als je steeds weer in z'n achteruit gaat, kun je er niet aan wennen. Dus blijf doorzetten en geef het echt de tijd. Niet een paar dagen, maar echt de tijd. Daarmee bedoel ik niet dat je dus eeuwig over je herstel moet doen. Juist niet. Ik bedoel dat je niet direct op moet geven als het niet meteen lukt. Als je deze tip gebruikt om dingen uit te stellen, dan moet je de tweede tip nog maar eens goed lezen. 

eetstoornis

♦ Het is persoonlijk
Ik ben niet HET bewijs dat je kunt herstellen van een eetstoornis, maar ik ben wel een van de bewijzen. Er zijn heel veel vrouwen en mannen om mij heen die hersteld zijn. Allemaal op hun eigen manier, eigen tempo en van hun eigen problemen. Ik kan dus vertellen wat bij mij een rol speelde bij het omzetten van die denkbeeldige ‘knop', maar ik wil je vooral adviseren om op onderzoek uit te gaan naar wat jou tegenhoudt om die knop om te zetten en wat jij nodig hebt om het wel te leren doen. De dingen die ik hier beschrijf zijn voor mij belangrijk geweest, maar dat kan voor jou weer net even anders zijn. Daar is niks mis mee. Richt je op verbetering, motivatie en herstel, je weet nooit van te voren hoe ver je kunt komen.

In deze blog geef ik je helaas geen wondermiddeltje mee om die knop om te krijgen, maar ik heb je wel kunnen vertellen wat er aan kan bijdragen hem om te krijgen. En ergens hoop ik ook dat ik je hiermee een beetje een schop onder je kont heb kunnen geven, om de strijd nu echt aan te gaan.

liefs

 

Reacties

Miek - Zondag 30 oktober 2016 13:28

De schop onder je kont werkt bij mij zoveel beter dan lieve, zachte woorden. Alhoewel ik een arm om me heen ook echt wel nodig heb hoor! Bedankt voor je blog! Ze zijn een goedgerichte en goedbedoelde schop in de goede (?) Richting! Liefs

L. - Zondag 30 oktober 2016 13:32

Ik weet het niet meer, Dat moment dat je in zak en as zit en je behandelaar je vertelt dat zij geen verdere behandelingen meer voor je hebben omdat ik immers 'al zoveel' therapie heb gehad. Alsof ik dat zelf niet weet.... En je dus eigenlijk kneiterhard wordt laten vallen....

Iemand tips, misschien?!

Rachna - Zondag 30 oktober 2016 14:01

Goed artikel ! 👼

M. - Zondag 30 oktober 2016 15:02

Juist omdat mijn familie hun handen van me hebben afgetrokken (of eigenlijk: van de eetstoornis) begin ik intrinsieke motivatie te krijgen om beter te worden. Net als Miek zegt, werkt die schop bij mij ook beter.

meisje14 - Zondag 30 oktober 2016 17:13

Mooi geschreven, je bent waardevol en dapper en je mag trots zijn op jezelf.

Ronja - Zondag 30 oktober 2016 20:36

He L., dat heb ik ook.
Ik voel me in de steek gelaten en boos, maar nu ga ik ook zien dat ik met mezelf verder moet. Dat ik mezelf moet steunen als niemand anders het doet. Dat ik zelf moet leven en dat ik mezelf moet helpen, voor mezelf moet zorgen.

@L. en @Ronja - Maandag 31 oktober 2016 05:00

Ik kreeg ook ooit zo'n boodschap. Voelde me gekwetst, afgewezen en heel sterk:
niemand kan mij opgeven, tenzij ik het zelf doe.

Laat het je stepping stone zijn. Laat het de moed en de kracht in jezelf aanspreken.
De enige die je nodig hebt om te genezen ben je zelf. Al het andere kan je erbij helpen, maar jij bent het enige dat er écht voor nodig is. Laat zien wie je bent en genees. Laat zien wie je bent en eet.

De knop? Dat begint met een keuze. En vanuit daar weer een keuze (en nog een, en nog een, en nog een). Gaandeweg kom je verder dan je voor mogelijk had gehouden. Gaandeweg bleek je meer te kunnen (ver)dragen dan je al die tijd dacht.

Kim - Maandag 31 oktober 2016 09:29

Een abstracte uitleg, maar ik begrijp ik hem wel. Eindelijk. Ik trek hieruit de conclusie dat ik goed bezig ben. Zo VOELT het. En dat voelt goed :) ! Misschien duurt mijn proces lang, misschien gaat het best wel snel, ik houd het maar "op mijn eigen tempo".

X - Maandag 31 oktober 2016 10:46

Ik ben al zover dat ik de meeste van de tijd niet eens terug wil naar mijn eetgestoorde gedrag...maar ik heb nog wel een lange weg te gaan. om op dit punt te komen heb ik elke keer gekozen voor herstellen. Elke dag opnieuw;) Ik gun iedereen wat Nouska in bovenstaande beschrijft. Iedereen moet vaak zelf de eerste stap zetten.

Joo17 - Maandag 31 oktober 2016 20:06

Wauw echt supergoed geschreven! Ik herken het echt heel erg, van hoe ik eerst was en hoe ik nu groei. Steeds meer de baas over mijn eetstoornis, of me in ieder geval niet meer laat meeslepen en blijft knokken, zonder op te geven als het tegenzin. Ik kan niet echt zeggen dat de knop om is, het voelt voor mij meer als een soort draaiknop die steeds meer de goede richting op draait. En zo kom ik er wel, dat geloof ik!

M. - Maandag 31 oktober 2016 20:52

Ik vind het zo lastig. Op alle fronten heb ik de knop om. Behalve qua gewicht. Dat durf ik niet.

Prue - Dinsdag 1 november 2016 09:17

Mij hielp de overtuiging: er moet een beter leven bestaan dan een eetgestoord leven, om de weg in te slaan naar herstel.

Vervolgens was een belangrijk moment in therapie, het moment waarop ik tot op het bot voelde en zag hoeveel kwaad ik door de eetstoornis mijn lichaam had aangedaan. Ik deed mijn lichaam de belofte om er de rest van mijn leven goed voor te zorgen. Ook al was ik daarmee niet meteen beter, deze belofte zorgde ervoor dat ik niet langer wilde blijven hangen in mijn eetstoornis, die mij slechts schijnveiligheid gaf.

Anne - Zondag 6 november 2016 22:59

Bij mij was de knop op het punt dat een verpleegster in het ziekenhuis naar me toe kwam en zei: "Als je op deze manier doorgaat, dan ga je dood!" Voor mij was die schok wel nodig om me te laten realiseren hoe erg ik bezig was en dat er echt maatregelen moesten komen. momenteel zit ik aan het begin van mijn 1e behandeling in een kliniek en ik heb het heel zwaar, vaak vraag ik me ook wel af of de knop wel helemaal om is, maar dat zal nog wel even duren voordat die knop 'helemaal' om is. En voor mezelf kan ik op dit moment zeggen: Stap 1 is aanvaarden dat je een eetstoornis hebt, stap 2 is aangeven dat je hulp nodig hebt en dit ook accepteren, de rest van de stappen komen in het proces.... Op dit moment ben ik blij dat ik de stap heb gezet ondanks dat het een heel lastig herstel is.

J. - Woensdag 26 april 2017 10:16

Ik zie het voor mijzelf een beetje alsof je de knop niet moet omzetten, maar zelf die knop moet bouwen om er vervolgens met al je kracht op te drukken. Als ES teveel overneemt gooi je de knop ook nog zo ver mogelijk weg ook.

Geschreven door Nouska

Nouska is redactrice en ervaringsdeskundige voor Proud2Bme. Ze blogt regelmatig en je kan haar vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed