Verlangen naar ondergewicht, een afscheidsbrief

Hoe open je een afscheidsbrief, gericht aan een tweetal tegengestelde verlangens, die al jaren geleden zijn samengesmolten tot één onhaalbaar streven? Een onmogelijk ideaalbeeld, dat mijn leven een stuk minder makkelijk maakt, sinds het ontstaan ervan.

Juist, zo’n brief open je niet en als het niet nodig is, schrijf je zo’n brief überhaupt niet. Maar die tijd heb ik helaas al ver achter me liggen; het is nu broodnodig, deze brief te schrijven, om zo de kwaliteit van mijn leven te waarborgen. Er zit niets anders op, ik zal één van de twee tegengestelde verlangens moeten verwijderen uit mijn leven. Aan het einde van deze brief, zal de illusie dat kracht en fitheid samengaan met sterk ondergewicht, ontkracht zijn en zal enkel optie één nog voortbestaan en mij een plezierig leven brengen. Mijn besluit staat vast: ik laat het verlangen naar ondergewicht varen en als het terugkomt en mij blijft achtervolgen, zal ik hulp inroepen van sterkeren. Deze afscheidsbrief is dus voor het zieke verlangen, dat ik jarenlang bij me droeg, als een heus levensdoel.

Je hebt het knap gedaan, daar moet ik eerlijk in zijn. Je kreeg het op de één of andere duistere manier, voor elkaar om mij jarenlang in je greep te houden. Indoctrinatie, dat moet het geweest zijn. Indoctrinatie, totdat ik bijna mijn échte verlangen (fit, sterk en gezond zijn, alles kunnen doen, zonder flauw te vallen) volledig losliet.

Uiteraard gun ik je een laatste uitleg in de vorm van een kleine selectie argumenten, maar een excuus krijgt je niet. Luister goed monsterlijke vijand, waarvan ik niet eens weet hoe je eruit ziet, want ik vertel het je maar één keer…

Allereerst, wil ik je vergeten, omdat ik uitgeput ben, door die bizarre oorlog die jij in mij creëerde; de oorlog tussen goed en kwaad, waarin ik beiden nog maar moeilijk kon onderscheiden, zo verpest was ik. Maar dat is over, ik weet nu dat jij slecht bent en ik hoef je nog enkel te verjagen.

De tweede reden, om jou achter te laten, is meteen de meest belangrijke voor mij. Met jou aan mijn zijde, kan ik een carrière in de zogenaamde “danswereld” wel op mijn buik schrijven… die trouwens niet zo dik is als jij beweert! Zolang ik doe wat jij zegt (extreem mager zijn/worden/blijven), kan ik niet dansen, omdat ik te weinig kracht en energie heb en ik steeds flauw val. Sterker nog, ik mág dan niet eens dansen en ze zullen mij op audities afwijzen, omdat ik een risicofactor ben. De kans op blessures is bij ondergewicht en een slecht voedingspatroon namelijk heel groot. Ik mag hopen, dat je begrijpt, dat ik jou alleen dáárom al, voortaan in het sop gaar laat koken en ga zorgen dat ik een gezond en stabiel gewicht en voedingspatroon krijg en houd, zodat ik mijn talent optimaal kan benutten en er bovendien voor de volle 100% van kan genieten.

Dat brengt mij meteen bij reden nummer drie; bewust zijn… léven! Als ik jouw bevelen opvolg en daal tot een zeker ondergewicht, kan ik plezier en geluk wel weer vergeten. Dan worden mijn emoties en gevoelens weer mat, mijn ogen glazig en hol en mijn uitstraling weer dof en leeg. Terwijl ik, wanneer ik kies voor gezond en fit zijn, de sprankelende, stralende ogen en de levenslustige uitstraling cadeau krijg.

Dan ben ik gewoon aanspreekbaar, lijk ik niet mijlen ver weg. Dan kan ik snel nieuwe stof oppikken en heb ik een prima concentratie. Dat is mijn vierde reden.

Nummer vijf zou je cliché kunnen noemen, maar is zeker noemenswaardig… ik heb het over mijn haren, die eerst dof worden en vervolgens nog uitvallen ook! Ik heb het over mijn huid, die zo slecht werd en over mijn nagels, die van ellende bijna loslieten. En ooooh ja! Ik heb het natuurlijk ook over de ondraaglijke pijn als gevolg van een ongezond lage lichaamstemperatuur en alle andere lichamelijke pijn, zoals krampaanvallen, waarvan ik ‘s nachts soms gillend wakker werd en de verzuring van spieren, wetende dat ze langzaam… verdwijnen, de pijn alsmaar heviger wordt en de kracht alsmaar minder.

Tenslotte, dit is dus mijn zesde reden, noem ik het verdriet. Het verdriet, dat door je ziel snijdt, wanneer je vanaf de kant moet toekijken, hoe anderen wél mogen en kunnen dansen en de bevestiging dat je echt wilt dansen, tot een hoogtepunt stijgt, terwijl je er alleen maar vanaf een afstand naar mag kijken; hartverscheurend.

Ik ga het je niet nog eens zeggen, je moet er maar mee leren dealen; ik ga verder zonder jou. Ik ga gezond worden én blijven. Ik ga dansen en goed worden, zo goed als ik zelf wil en ik ga leven, onbezorgd en zónder jou!

Lees ook Nina haar andere blog: Emigreren uit eetstoornisland.

Scarlet

Geschreven door Scarlet

Reacties

90 reacties op “Verlangen naar ondergewicht, een afscheidsbrief”

  1. Heey!

    Wat een mooie blog en hoe herkenbaar!
    Ik heb zelf moeten stoppen met de dansacademie door mijn eetstoornis. Inmiddels ben ik opgekrabbeld uit het dal en dans weer bij verschillende ensembles. Ik sta nu voor de keuze om weer terug te gaan naar de dansacademie.
    Ik hoop dat jij de kracht vindt te genezen. Het dansen is het waard en uit jouw woorden begrijp ik dat jij dat gevoel dat je van dansen krijgt kent!
    Het lijkt alsof ik naar een verhaal van mijzelf kijk. Je bent het waard meid! En het weer kunnen genieten van dansen is het gevecht waard, geloof mij!
    Ik zou willen dat ik een keer met je kon praten.

    Liefs,

  2. Bijzonder… een brief aan het monster in jezelf. Mooi om te lezen!

    Wat ik me dan af vraag: hoe zou het zijn als het andersom is? Wat als het monster een brief aan jouw schrijft? Dat zal geen fijne brief worden, maar misschien wel leerzaam.

  3. Wat ik vaak niet snap is dat een es vaak aangesproken wordt als een soort van externe entiteit terwijl diegene met de es het zelf is die de gedachten/regels bedenkt. Let wel, bedenkt met een reden. Ergens was iets aan de hand dat met de es werd opgelost. Daardoor werd het leven te leven/leefbaar. Het was een oplossing in die tijd. Een oplossing die geen oplossing was, maar het toen wel leek. Een oplossing die je hielp toen staande te blijven en dan waarom zo lelijk doen tegen iets wat je ooit zelf verzon. Iets wat je kon toestaan het leven nog te leven, dingen even niet te voelen die als je ze wel gevoeld had mss naar de afgrond gebracht hadden. Lief hoef je voor mij ook niet te doen tegen de verzonnen wereld, maar bedenk wel dat je zowat iets uitkaffert wat je ooit hielp. Je kaffert jezelf ermee uit, want jij nam het in je leven om iets op te lossen. Mijn mening, wees wat liever voor jezelf. Omarm dat wat je even hielp en doe er niet zo lelijk tegen. Omarm daarmee jezelf. Je kon toen niet anders.

  4. wow, prachtig verwoord. precies zoals het is

  5. Wow, wat ontzettend mooi geschreven!

  6. @Me:
    Het is niet extern, want het zit in je hoofd. De brievenschrijfster heeft het dan ook over twee verlangens samengesmolten tot één onhaalbaar streven.

    Ik zelf maak altijd onderscheid tussen het bewuste en het onderbewuste. Het onderbewuste voorziet het bewuste van informatie, bijv. honger, staat van het lichaam, hoe je in de groep ligt, of iets gevaarlijk is, angst, hartslag en ga zo maar door. Soms werkt het onderbewuste niet goed en laat het je vreemde dingen doen, of denken. Zelfs al ben je je daar van bewust, kun je het dan veranderen? Dat is de uitdaging waar je voor staat.

    Soms vind ik het wel vervelend als mensen boos of hulpeloos doen. Dat ze bijv zeggen: “Ik heb nou eenmaal deze rotziekte, daar kan ik niks aan doen en andere hebben daar maar rekening mee te houden.” Zoiets wekt irritatie op bij mensen en dat verkleint de kans op genezing. Ik heb soms ook wel eens de neiging om verschrikkelijk kwaad te worden, maar dat probeer ik dan op een goede manier te uiten, zoals door alles op te schrijven.

  7. Prachtig.

  8. Wat kun je prachtig schrijven, Nina.

  9. Lieve Bo (want dat is je echte naam), wat heb je weer een prachtige brief geschreven…Zullen we je afscheidsbrief in de open haard verbranden en hiermee symbolisch je eetstoornis uit jouw en ons leven verbannen?? liefs mama xx

  10. Wauw wat inspirerend en super krachtig!

  11. Heel mooi geschreven meid !!
    You can do it ! Xx

  12. Wauw, ik ben diep geraakt.
    Maar ik kan lezen dat je sterk bent, je kan dit!

  13. HEEL MOOI!!

  14. @Me: Het is een werkwijze die mij en heel veel anderen geholpen heeft. Daarnaast kreeg ik heus wel het inzicht mee dat mijn eetstoornis mij iets positiefs opgeleverd heeft.

    Dat deze zienswijze helpend is, is in mijn ogen waar het om gaat. Jij noch ik hoeven vervolgens niet te begrijpen. Het verstand kan namelijk niet alles. Er zijn dingen die voorbij de mind gaan.

  15. Heel erg mooi en krachtig

  16. Hey Jimmy en Prue, Bedankt voor jullie moeite voor de aanvulling. Zo leer ik nog eens bij over deze andere ziens-, denk- dan wel werkwijze. Well, al gaat iemand elke dag 10 uur op zijn kop staan; als het maar helpt idd.

  17. Wauw, supermooi! Zo herkenbaar. Even wat motivatie op een rijtje om inderdaad van de eetstoornis af te komen. Dankjewel, Bo!

  18. wat een super mooie afscheidsbrief!! hopelijk kan ik er binnenkort ook zo 1 schrijven

  19. Supermooie blog!!! En heel herkenbaar!
    Ik mag op dit moment ook niet meer dansen, vanwege mijn es.
    Xx

  20. Supermooi geschreven! Er straalt echt een heleboel kracht uit van je woorden!
    Misschien ga ik zelf ook wel eens zo’n afscheidsbrief proberen te schrijven 😉

  21. Ik ben ontroerd, geïnspireerd en er echt even stil van…. Het is een prachtige brief met een duidelijke boodschap daar datgene dat dacht sterker te zijn dan jij maar jij bent nog 1000 keer sterker! Ik voel de echtheid van je woorden, en ik wil je gewoon even zeggen dat je super trots op jezelf mag zijn en dat je mag genieten van het leven. Je helpt met deze brief nog zoveel andere mensen en dat zegt zoveel over wie jij bent. Een liefdevol persoon met de kracht om te overwinnen ! Be proud 🙂

  22. Heel mooi!

  23. wat een blog heb het gelezen met de tranen in mijn ogen zo krachtig geschreven ik gun je oprecht herstel en hoop dat je het gevecht gaat winnen en het dansen helemaal op kan pakken sterkte!!!!

    liefs des

  24. Heel mooi en sterk geschreven. Ik wens je alle succes en denk eigenlijk dat als je zo sterk bent als dat je schrijft je er vast wel weer bovenop komt!

  25. wauw…

  26. Lieverd, ik ben zo trots op je haha.
    Je bent een schat en je bent het zo waard !
    Je droomt, denkt, ademt en leeft dansen en dat mag je nu weer !
    En kijk wat je de afgelopen tijden hebt bereikt binnen je danscarriere. Dat was je echt niet gelukt met die stomme eetstoornis !

    Ik ben trots op je !

    Liefs, Celine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *