Huilen is fijn: het kan opluchten, verbinden en het maakt je mens. Maar huilen is ook niet fijn: je voelt je verdrietig, soms bezwaard en het kan komen op een moment dat je dat echt niet wil. Herken je deze tweestrijd? Deze blog is voor jou.
“Ik huil te veel”
Wij kregen laatst de vraag: “ik huil te veel, hoe kom ik hiervan af?” Mijn eerste gedachte was dat dat helemaal niet hoeft. We hangen zoveel negativiteit aan huilen: het is kinderlijk, overemotioneel, een teken van zwakte. Dat terwijl huilen juist het tegenovergestelde is. Het is menselijk, oprecht, en een teken van kracht dat je iets je laat raken. Het is een onderwerp dat mij enorm aangaat en ik zeg daarom ook tegen iedereen die ik spreek: je MAG huilen!
Maar naarmate deze vraag in mijn hoofd bleef hangen, zag ik het perspectief van de vraagster ook. Ik huil veel, vaak en snel. Bij verdriet, bij woede, bij stress, bij opluchting. Te veel huilen is ook écht niet prettig – ik weet er alles van.
Ouder worden
Als kind huilde ik al veel. Volgens mijn ouders huilde ik mezelf letterlijk in slaap. Dat klinkt heel zielig maar geen zorgen, dat was niet omdat ik ongelukkig was. Het was voor mij een manier om om te gaan met alle prikkels van de dag en om mezelf rustig te krijgen. Ik zag het ook helemaal niet als iets slechts of als iets om me voor te schamen. Ook als ik wel emotioneel was, huilde ik dus overal: op school, bij vriendjes, op straat, in de supermarkt, noem maar op. Vaak ging het daarna alweer iets beter, dus waarom zou ik het niet doen?
En dan kom je op een punt dat hoe ouder je wordt, hoe gekker je wordt aangekeken als je huilt. Dit kwam voor mij vrij spontaan en ik had daarom daar ook extra veel moeite mee. Opeens moest ik mijn tranen onderdrukken in plaats van ze juist inzetten als een coping. Dat ging uiteindelijk wel “goed”, maar wat is er eigenlijk goed aan als het niet goed voor je is? Ik draaide mee met een verwachting van de maatschappij, maar wat haalde ik er zelf uit? Toen ik weer wat ouder werd, was ik daar dan ook klaar mee.
Ik weet nog heel goed de eerste keer dat ik weer openlijk huilde in het openbaar. Het was een van de eerste maanden van mijn studie. Ik was toen nog best jong, zeventien, en de overgang van de middelbare school naar de hogeschool viel zwaar. Al mijn klasgenoten waren ouder en hadden hier geen last van. Ik voelde me alleen in mijn zorgen. Tijdens een feedbackgesprek met mijn projectgroep vroeg mijn docent hoe ik het vond gaan. Toen hield ik het niet meer in en barstte ik in tranen uit. Ik herinner me nog dat mijn docent het vooral niet zag aankomen, maar wel met veel begrip reageerde en zelfs benadrukte dat het goed was dat ik zo open was. Mijn groepsgenoten waren mijn schoolvriendinnen en reageerden ook positief. Ik merkte wel, ook achteraf, dat anderen in mijn klas een oordeel hadden. Welk oordeel weet ik niet exact, want uiteraard zei niemand het hardop.
TIming
Misschien was het de timing. We zien huilen als iets onprofessioneels. Iets wat je achter gesloten deuren doet, en zeker niet in een school- of werksetting. De kans is groot dat mijn klasgenoten zelf ook wel eens een traantje lieten om de stress van de studie, maar simpelweg niet dáár en tóén. En nu ga ik misschien een beetje hypocriet klinken, maar ik snap het wel.
Ik worstel hier nu ook nog steeds mee, timing. Dat is de grootste haat in deze haat-liefdesverhouding. Soms is het vanwege de ongeschreven regels van een sociale setting ongepast om te huilen, maar soms vind ik het zélf geen fijn moment. Ik voel me heel kwetsbaar als ik huil. Het is voor mij de meest rauwe, pure vorm van emoties uiten. Ik schaam me er niet meer voor, maar ik wil ook niet dat iedereen die kant van mij zomaar kan zien. Bij de verkeerde mensen kan het juist meer een onveilig gevoel triggeren.
Ik voelde me bij mijn docent en groepsgenoten wel fijn, even afgezien van dat het zó hoog zat toen dat het er gewoon uitkwam. Een studieblok erna werkte ik met een groep klasgenoten waar ik me juist heel onprettig bij voelde. Als ik die tranen toen had laten vallen, had ik daar achteraf echt mee gezeten. Ook toen stond het huilen mij soms nader dan het lachen, maar ik probeerde toch het huilen uit te stellen tot ik op een plek was waar het fijn kon.
Controle
Ik heb alleen niet zo veel grip op wanneer ik moet huilen als ik zou willen. Als het erop aankomt kan ik mijn tranen inhouden, maar dat voelt niet fijn als je het allerliefst je emoties wil voelen. Dat gevoel van opgesloten emoties in mijn hoofd maakt de behoefte om te huilen zelfs groter.
Anderzijds heb ik ook wel eens dat ik graag zou willen huilen, maar het niet lukt. Dan voel ik me overspoeld door een bepaalde emotie, en dan weet ik dat huilen zou helpen het uit mijn systeem te krijgen, maar het gaat gewoon niet. Ik blijf dan veel langer in het gevoel of in een bepaald denkpatroon hangen. Mega frustrerend.
Het is een behoefte aan controle, eigenlijk. Je omgeving en zeker de maatschappij zijn al lastig om te veranderen, en dan hoop je dat je in ieder geval jezelf in de hand kunt hebben. Maar misschien is deel van mijn relatie met huilen omarmen, accepteren dat ik het niet altijd zelf kan bepalen. Ook dat maakt me weer mens.
Moet ik hiervan af?
Terug naar de vraag van het lid dat mij aan het denken had gezet. Hoe kom ik van het vele huilen af?
Wellicht is dat niet de vraag die je moet stellen, maar eerder: móét ik van het vele huilen af? Want misschien is het wel die onzekerheid bij jezelf, de angst voor reacties van anderen of het gevoel van controleverlies, wat het echte probleem is. Dit is ook iets wat je met een professional kunt bespreken. Samen kijken naar je triggers en wat het huilen van binnen met je doet, in plaats van enkel kijken naar de tranen aan de buitenkant. Dat geldt trouwens ook als je precies het tegenovergestelde probleem hebt, en bijna niet kunt huilen. Ik heb daar zelf dus geen ervaring mee, maar ook dat is heel rot. En ook dat is iets waar je over kunt en mag praten. Uiteindelijk is dat de beste stap voor alles.
Schaam je nooit voor je emoties. <3
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen en zijn er dagelijkse chats (de agenda vind je hier). Ook kun je starten met fEATback, een online zelfhulpprogramma. Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie