Geen reden om een eetstoornis te hebben

Ik ben nooit verkracht of aangerand, mijn ouders hebben me niet geslagen, ik heb geen naaste verloren aan de dood en ben niet kapot getreiterd op de middelbare school… en toch heb ik een eetstoornis. Hoe kan dat nou? Ik heb geen enkele reden om een eetstoornis te hebben. Stel ik me aan of fake ik gewoon dat ik een eetstoornis heb omdat ik aandacht wil ofzo? Soms zou ik willen dat ik een goede reden had om een eetstoornis te hebben.

Om mij heen hebben mensen allerlei heftige dingen meegemaakt. Ik heb een vriendin die door haar broer is misbruikt, een andere vriendin is tijdens een fietstocht aangerand en weer een andere vriendin heeft haar zusje verloren aan een auto ongeluk.

Al die vriendinnen hebben echter geen eetstoornis, terwijl zij allen een verdomd goede reden hebben om een dergelijk probleem te hebben. Ik heb dat niet, dus wat ben ik dan voor zwak persoon?

In de therapiegroep waar meerdere meiden een eetstoornis hebben, heeft voor mijn gevoel iedereen een goede reden voor haar eetstoornis. Iedereen lijkt een zwaarder leven achter de rug te hebben dan ik. Het voelt alsof ik hier niet hoor te zijn, alsof ik die hulp niet verdien. Soms hoop en droom ik wel eens dat ik zoiets ernrstig meemaak, want dan zou ik eindelijk het gevoel krijgen dat ik een reden heb om deze eetstoornis te hebben, dan zou ik de hulp verdienen en kan ik het accepteren. Vervolgens schaam ik me weer voor deze gedachtes, want wie hoopt er nou in hemelsnaam dat hij of zij iets ernstigs overkomt, dat is toch gestoord?!

Regelmatig wordt er gezegd dat ik moet gaan praten over de redenen achter mijn eetstoornis, maar ik heb het gevoel dat ik helemaal geen gegronde redenen heb. Ik voel me echt een bedrieger en schaam me en ben boos op mezelf. Waarom moet ik zo’n ingewikkeld en stom mens zijn?

Ik heb me jaren geschaamd voor het feit dat ik niets heftigs had meegemaakt, wat me ook jaren heeft weerhouden om mezelf en mijn problemen serieus te nemen. Mijn problemen stelden in verhouding tot andere mensen immers niets voor, dus ik had geen recht om te praten of om geholpen te worden. Ik heb tijden naar vage oorzaken gezocht, zelfs gedacht dat ik dingen wellicht verdrongen had, in de hoop wel een goede reden te hebben….

Uiteindelijk besefte ik me dat ik met mijzelf verder moet in het leven en dat het geen nut heeft om mijn problemen en de oorzaken voor mijn problemen te vergelijken met die van anderen.

Vanaf het moment dat ik mijzelf en mijn eigen problemen serieus ging nemen, ging ik inzien dat er wel degelijk oorzaken waren voor mijn eetstoornis. Zo was mijn moeder mijn hele leven extreem kritisch geweest, heb ik mij altijd minderwaardig gevoeld ten opzichte van mijn broer en heb ik nooit de liefde en warmte thuis ervaren waar ik als kind zoveel behoefte aan had. Wellicht zijn deze oorzaken minder ernstig dat die van anderen, wat maakt het uit, het gevolg, problemen (de eetstoornis), is hetzelfde… en daar moeten we allemaal van af om weer een goed en gelukkig leven te kunnen leiden.

Ik ben een ingewikkeld meisje en zou willen dat ik voor alles een eenvoudige reden kon bedenken, maar dat kan niet. Zo is het nu eenmaal. Ik heb geen heftig verleden, maar ook geen makkelijk leven. Ik neem mijzelf, mijn problemen en verleden nu serieus en probeer alle steun en hulp die me wordt aangeboden aan te nemen, ondanks dat ik me soms nog erg bezwaard voel….

Herken je dit?

Scarlet

Geschreven door Scarlet

Reacties

37 reacties op “Geen reden om een eetstoornis te hebben”

  1. Dit herken ik heel goed. Net of ik iets lees wat ik zelf zou kunnen schrijven šŸ™

  2. Niet helemaal herkenbaar, maar wel van het stuk dat ik af en toe stiekem hoop dat er iets ernstigs gebeurt met me, zodat ik het recht heb me zo rot te voelen… En dan vervolgens die enorme schaamte inderdaad. Rampzalig, ik kan mezelf nu niet serieus nemen, het is niet erg genoeg, ik stel me aan enz. enz.

  3. Heel herkenbaar! Fijne jeugd gehad, lieve ouders/broers, veel vriendinnen, fijne schooltijd, leuke baan met collega’s etc. En toch…

  4. Heel herkenbaar! Ik ga vrijdag met een therapiegroep starten, maar ben bang dat ik compleet dichtklap als ik verhalen hoor van ernstige dingen. Ik heb zelf ook wel dingen meegemaakt, maar ja: zijn ze zo erg dat ik een eetstoornis ‘mag’ hebben…?

  5. Ik herken mezelf hier niet in omdat m’n verleden toch niet helemaal over roosjes ging, maar ik vind het wel een super interessant onderwerp. Ik studeer nu psychologie en zou graag m’n thesis oid hierover maken. Ook al is bewezen dat er verschillende oorzaken zijn voor een eetsoornis te ontwikkelen, vraag ik me af of er toch niet in elke eetstoornis een gemeenschappelijke factor zit. Een hypothese die ik heb is: dat iedereen die een eetstoornis ontwikkeld ergens in zijn/haar leven een ‘ZELF-ERVAREN’ tekort aan liefde heeft gehad op een cruciaal punt (bewust of onbewust). Volgens die hypothese zou het best kunnen dat iemand is opgegroeid in een fijne omgeving, geen levensingrijpende gebeurtenissen heeft meegemaakt, objectief ook voldoende liefde heeft gekregen, maar misschien subjectief anders ervaren heeft op een bepaald punt (hoe kort of lang ook vb. overgang naar andere school, een ouder die voor langere tijd op reis was,… –> dingen die heel normaal zijn en iedereen wel eens doormaakt, maar daarom niet ALTIJD zo evident zijn)

    Maar ja dat is dus een hypothese.

    Vind het in ieder geval fijn dat Proud dit artikel heeft gepost zodat er ook aandacht gaat naar zij die inderdaad niet meteen een ingrijpende oorzaak of iets dergelijk kunnen aanwijzen.

  6. Pfoe, alsof ik het zelf had kunnen schrijven. Behalve dat ik eigenlijk nog steeds die oorzaak nooit heb gevonden want ik heb toch niet het gevoel dat ik ergens liefde en aandacht tekort kom. Hooguit liefde voor mezelf.

  7. herkening………

    maar heel veel kleine dingen, kunnen ook een groot probleem creeren!

    neem jezelf serieus en kom voor jezelf op! iedereen is het waard om happy te zijn!

  8. Als je er een eetstoornis van krijgt, is er altijd een oorzaak en die is ook altijd heftig (anders had je geen es gekregen).

    Laat je niet misleiden door het standaard ‘heftigedingen’-plaatje, want er zijn zoveel meer andere dingen die kunnen gebeuren en die een indruk op je achterlaten.

    Mooie blog .

  9. Herkenbaar!
    Heb dit ook gehad bij een begeleidingsgroep voor een negatief zelfbeeld. Iedereen had wel wat ergs meegemaakt en het enige waar ik altijd mee kwam was dat het op school niet goed ging. Nu ik op de universiteit zit merk ik uit reacties op verhalen dat mijn familie ook niet helemaal normaal in elkaar zit maar toch…

  10. ”Never compare your journey with someone else’s. Your journey is your journey not a competition”

  11. Erg herkenbaar!!
    als ik lees wat andere mensen al allemaal hebben meegemaakt voel ik me schuldig.
    ondanks dat alles goed is krijg ik toch een eetstoornis…

  12. het is alsof ik mijn verhaal lees! Ik herken zo veel, en het mogen dan misschien niet hele heftige (traumatische) ervaringen wezen maar jou gevoel is misschien wel net zo heftig als die van iemand die dat wel heeft meegemaakt! Sommige mensen zijn nou eenmaal wat sensitiever dan anderen, dat is iets wat ik (nog steeds) moet leren accepteren en herkennen. Het gaat zoals met alles, met vallen en opstaan. Gevoelens heb je niet altijd in de hand (dat zou wel heel handig zijn :p ) maar hoe je omgaat met je gevoel dat heb je wel zelf in de hand! šŸ˜‰ Bedankt dat je jou verhaal heb willen delen, ik weet zeker dat er een heleboel andere zich er in herkennen.

  13. Heel erg herkenbaar!

  14. heeeeeeeeeeeel erg herkenbaar en houdt me ook vaak tegen te praten in therapie:-(

  15. ik heb ook niets erg meegemaakt, enkel dus de dingen die jij ook zet, een superkritische vader, minderwaardig gevoel tov men broer, …. de liefde niet gehad die ik nodig had als kind.. de bevestiging niet gehad.. maar ik ben nu 31 jaar en schaam me dat ik het verleden niet gewoon achter me laat nu ik niet meer thuiswoon en eigen gezin heb.. ik vind het stom hier soms nog mee bezig te zijn.. vindt het stom dat het zijn sporen mss nog nalaat en kan me soms daardoor niet openstellen voor therapie want mijn gedachten/gevoelens mogen er niet zijn..

  16. !!!!! Precies dit. Ik heb dan alleen geen kritische ouders o.i.d., hebben me altijd geaccepteerd, dus de reden is nog steeds een en al ?? maar ik herken me erg in deze blog.

  17. dit stuk heeft er toch al eens opgestaan.
    dubbel gepost???

  18. Dit van C:
    “Niet helemaal herkenbaar, maar wel van het stuk dat ik af en toe stiekem hoop dat er iets ernstigs gebeurt met me, zodat ik het recht heb me zo rot te voelen… En dan vervolgens die enorme schaamte inderdaad. Rampzalig, ik kan mezelf nu niet serieus nemen, het is niet erg genoeg, ik stel me aan enz. enz.”

  19. Heel herkenbaar! voel me er vaak schuldig over ten aanzien van mijn ouders dat ik ze dit aan heb gedaan.

  20. Deze blog heeft niet eerder online gestaan. Misschien ben je in de war met een andere blog.

    Lieve groet, Team Proud2Bme

  21. herkenbaar! ik heb helemaal niks heftigs meegemaakt (enkel heftig leuke dingen) Wel zat ik voor mijn eetstoornis al vier jaar bij een psycholoog. maar dat was om dingen die zich in mijn hoofd afspeelden. Niet omdat ik ooit iets heftigs heb meegemaakt

  22. heeel herkenbaar. ik vind het soms nog moeilijk dat ik een laag zelfbeeld heb ontwikkeld, ik vind soms nog steeds dat ik echt zo blij moet zijn met alles wat ik heb. ik krijg dat ook wel van mijn omgeving te horen, die het dan ook niet snappen. ik had alles voor mekaar, waarom werd ik dan depressief en kreeg ik een eetstoornis?
    ik denk dat ik me bepaalde dingen erg heb aangetrokken, wat anderen misschien niet zoveel deed.

  23. Hier blijkt maar weer dat ik niet de enige ben met problemen zonder een heftige oorzaak …

  24. Ik herken me hier niet in , ( best wel veel meegemaakt in mijn leven) , maar ik herken me wel in de gedachten , dat ik hulp niet waard ben ! .. Maar 1 ding weet ik wel , iedereen is die hulp waard , dus respect voor jou dat je het nu toch accepteert !

  25. Jaa, heeel herkenbaar…

  26. Wow… heel herkenbaar!!

  27. Wat een herkenning!! Ik heb het hier net nog met mijn psycholoog over gehad. Zij vroeg zelfs of ik misschien een “nare ervaring heb geblokkeerd”. Maar dat is dus niet zo!

  28. Ik herken me hierin een beetje; heb wel eens gedacht van gebeurde er maar iets Ć©cht ergs in mijn leven, dan had ik het recht om me rot te voelen en ging het om iets concreets. Terwijl ik volgens anderen en een maatschappelijk werkster wel al een hoop heb meegemaakt maar voor mezelf voelt dat echt niet zo omdat het niet om Ć©Ć©n plotselinge gebeurtenis gaat en veel van mijn vrienden hebben nog veel heftigere dingen meegemaakt.

  29. Het heeft ook te maken met je karakter, hoe je over jezelf denk etc. toch? Soms kan zo’n gebeurtenis wel de emmer doen overlopen, maar het heeft ook zeker met je karakter te maken denk ik.

  30. Onwijs herkenbaar verhaal. Ik heb best wel wat meegemaakt, maar toch vind ik alle verhalen in de groep altijd veel erger dan die van mijzelf. En dan moet ik mezelf ook echt wel vertellen dat ik wel met een reden in de groep zit en dat het niet uitmaakt wat voor problemen erachter liggen. Iedereen in de groep heeft een eetstoornis en wilt daar vanaf.

  31. Ohw, herkenbaar…

    En ook al kom ik dan wel hier en daar wat dingen tegen die mede oorzaak zijn geweest van het ontregelen van mezelf, toch vind ik dat het niet zo erg is als wat anderen hebben meegemaakt. Kom op. Hoeveel ouders scheiden er nou? Hoeveel kinderen worden er nou gepest? Dat is wat ik dan over mezelf denk. Als anderen het overkomt, vind ik het juist heel erg voor ze, en begrijpelijk dat ze door een opstapeling van dingen uiteindelijk ontregelen. Maar ik? Ik mag niet ontregelen. Huppekee, en daar is weer een meedogenloze norm die ik mezelf opleg. Ook een mede-oorzaak.

  32. Heel herkenbaar!
    Op een gegeven moment dacht ik: ik moet eerst een keer flauwvallen of zoiets, zodat mensen zien dat het niet goed met me ging… dan had ik een reden om hulp te halen.
    Gelukkig heb ik op een gegeven moment al m’n moed bij elkaar geraapt en heb zelf hulp gevraagd. Het was wel heel lastig om de oorzaak te benoemen, maar ‘de oorzaak’ bestond niet bij mij, het waren uiteindelijk heel veel verschillende problemen die zich maar op bleven stapelen en waarvan ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Vaak heb ik gedacht: wat zou het makkelijk zijn geweest als er maar Ć©Ć©n oorzaak was geweest, maar ik ben achteraf blij dat ik niet zo’n vervelende jeugd heb gehad als verschillende meiden die hier hun verhaal hebben gedaan…

  33. Ik heb zo ongeveer het zelfde, maar dan met mezelf bewerken met een schaar (het klinkt nu heel ernstig, maar het valt wel mee, verder dan een paar druppeltjes bloed gaat het niet.) En ik denk dat ik er op een of andere manier bij wil horen ofzo…..

  34. Zeker een heel herkenbare blog. Ik heb ook altijd gedacht dat ik geen reden had en dus gewoon ‘door moest gaan’. Soms inderdaad zelfs hopen op problemen zodat ik dan ook eindelijk iets mocht krijgen.
    Terwijl ik achteraf gezien toch ook oorzaken heb voor mijn eetstoornis. Ze zijn op het eerste gezich dan misschien niet zo heftig als anderen, maar wat dat betreft is leed met leed ook niet te vergelijken (moet ik tegen mezelf blijven zeggen…).
    Mooie Blog!

  35. Nee ik herken dit niet, want heb een vreselijke jeugd gehad met bepaalde dingen die in de eerste zin al genoemd worden. Toch begrijp ik mensen wel die denken dat ze hulp niet verdienen. Mensen begrijpen psychische stoornissen ook vaak niet.

  36. Dit is zo herkenbaar voor mij. Ik zou het zelf geschreven kunnen hebben. Een vriendin van mij heeft ook veel problemen gehad, maar die voel zich prima. Daarom ben ik ook heel trots op haar. Zelf zit ik al een paar jaar te klungelen met eten, maar op het moment gaat het beter

  37. Ik snap precies wat je bedoelt.
    Dat je iets wilt hebben zodat je niet het gevoel hebt dat je jezelf aanstelt.
    (Ik heb naar mijn idee trouwens geen eetstoornis)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *