Bagatelliseren van je eetstoornis

Iedereen die ik spreek en die een eetstoornis heeft, zegt hetzelfde. Allemaal zeggen ze geen hulp te zoeken of het uit te stellen omdat het allemaal wel meevalt. Ze vinden zichzelf niet ernstig of dun genoeg. Maar wat is ”ernstig genoeg” zijn eigenlijk? Wanneer ben je dat dan wel en waarom neem je jezelf niet serieus?

Ik heb me ook heel lang voorgehouden dat het wel meeviel. Dat vond ik ook en als ik er naar terugkijk viel het inderdaad toen nog wel mee in vergelijking met een tijd daarna. Maar toch had ik toen al aan de bel moeten trekken, want ook tijdens het begin van mijn eetstoornis was er al een groot probleem dat ik had met mezelf.

Waarom nemen mensen met eetstoornissen zichzelf niet serieus? Is het omdat ze hun eetstoornis niet kwijt willen en daarom blijven ontkennen dat er een probleem is? Of ontkennen ze het omdat ze zich schamen of niet tot last willen zijn? Misschien hebben ze zo’n laag zelfbeeld hebben, dat ze gewoon vinden dat ze er slecht in zijn of geen aandacht mogen vragen. Of is het de angst om een echt probleem te hebben en willen ze dat ontwijken?

Het jezelf serieus nemen is op de een of andere manier ontzettend moeilijk als je een eetstoornis hebt. Ik voelde mezelf zelfs een aansteller of oplichter toen ik de diagnose Anorexia kreeg. Want ook op het punt dat ik werkelijk ondergewicht had, was er weinig veranderd aan die gedachte. Ik vond nog steeds dat het bij mij wel meeviel en dat ik gewoon deed alsof ik een eetstoornis had.

Waarom die twijfel aan jezelf of het ontwijken zo hardnekkig is weet ik niet, maar het kan je herstel en behandeling behoorlijk in de weg staan. Zo erg dat je het misschien wel jaren of maanden uitstelt voor je hulp zoekt of het aan iemand vertelt. Ondertussen wordt je eetstoornis alleen maar groter, want die gaat niet zomaar weg zonder hulp.

En toch vind ook jij het misschien wel meevallen. Eigenlijk weet ik bijna zeker dat wie dan ook dit blog leest die een eetstoornis heeft, dit denkt. En misschien, nu je dit leest denk je ‘’Ja, maar bij mij valt het ook echt wel mee”. En ook dan kan ik alleen maar zeggen: hou jezelf niet zo voor de gek.

Wat voor problemen met eten en gewicht of zelfbeeld jij ook hebt en hoe groot of klein deze ook zijn, ze zijn rot! Neem dat serieus. Een kleine eetstoornis kan net zo groot worden als een langdurige of ernstige eetstoornis. Ga daar niet op zitten wachten en wacht ook niet tot iemand het aan je kan zien. Dan ben je namelijk al lang een stuk van jezelf kwijt.

Heb je problemen met zelfbeeld, eten en gewicht, praat hier dan over en hou op met zeggen dat het wel meevalt. Het enige dat je doet door je problemen te bagatelliseren, is uitstellen en wachten tot het erger wordt. En wil je daar nu echt op wachten?

Ook tijdens je behandeling kan het belemmerend zijn als jij nog steeds ontkent of niet in wilt zien hoe het echt met je gaat. Als je om de hete brei heen blijft draaien, ga je er nooit los van komen en je weer gelukkig voelen. Ook niet als je nu heel overtuigend denkt van wel.

Ik kan je dus alleen maar meegeven jezelf serieus te nemen, wat je problemen ook zijn. Zeg tegen iemand hoe jij je voelt, trek ergens aan de bel. En hoort iemand je niet of begrijpen ze je niet, zoek dan verder. Er is altijd wel iemand of een instelling die jou wil en kan helpen!

Stop met bagatelliseren van de ernst.
Een eetstoornis is ernstig, in welke vorm dan ook.

Bron foto 1

admin

Geschreven door De Redactie

Reacties

39 reacties op “Bagatelliseren van je eetstoornis”

  1. Goede blog!
    Ik vond het altijd erg confronterend als een socio tegen me zei; ‘JufM, je bent echt heel ziek’… dan dacht ik; ‘Wat %$^& je nou?’
    Toch heb ik wel gemerkt dat ik pas kon werken aan mijn ES, op het moment dat ik zelf inzag dat dit niet gezond en leefbaar was.
    Nu heb ik heel veel stappen gezet en ben er veel beter aan toe dan vorig jaar en vind dat ik er niet meer aan hoef te werken en eigenlijk zit ik dus weer op hetzelfde punt => ‘Er is niets mis met mij’… terwijl ik diep van binnen heel goed weet dat de ES nog héél erg aanwezig is in mijn leven.

  2. Goed geschreven en helemaal waar.
    Ik moet eerlijk zeggen dat ik mezelf er ook nog regelmatig op betrap het te bagatelliseren. Blijkbaar is zelfs opgenomen zijn nog niet altijd reden genoeg om de ernst ervan te erkennen.

  3. Oeehh, enorm herkenbaar…
    Heb al 5 jaar lang problemen met eten maar een echte eerstoornis?! nee dat heb ik niet. ik heb geen onder/over gewicht en alles werkt nog perfect. ik kan zelfs vaak genieten van eten!! probleem is alleen dat ik niet normale hoeveelheden kan eten ;s soms te weinig en soms te veel,, visuele cirkel aahhhhhhhhhrrrrrgggggg

  4. Hoop dat ik dit onthoud!
    Vind het zo moeilijk. Voel me vaak een bedrieger.

  5. Topblogg!
    Heel herkenbaaar.
    Denk ook altijd bij mij is toch niks aan de hand ben toch niet dun.

  6. ik ontken het niet…. ik weet het… maar ik wil het zo graag níet weten…

  7. Ik zal altijd blijven bagatelliseren: niet opgenomen geweest, geen kliniek, geen ziekenhuis en het duurt allemaal nog niet zo lang. Als later iemand aan mij zou vragen hoe mijn eetstoornis voor mij was krijgen ze vast het antwoord ‘het was niet zó erg.’ Ook al ben ik er nog niet vanaf ik heb wel een overtuiging dat ik er wel vanaf ga komen.
    Erg herkenbaar blog dus…

  8. heel herkenbaar…..

  9. confronterend dit 🙁

  10. hele goede blog, ik zeg nog steeds het is een beetje rommelen met eten maar dat rommelen met eten duurt nu al wel met ups en downs 4 jaar. en heb nu voor het eerst groepsgesprekken bij ixta noa. dat is wel fijn. maar het serieus nemen en erkennen lukt me nog niet.

    liefs amanda

  11. Wow. Herkenbaar!

    Heb al JAREN problemen met eten. Oorspronkelijk gezonder beginnen eten en bepaalde voedingsmiddelen geschrapt uit het gamma dat ik ‘mocht’ eten. Al het andere was me te veel en voelde ik me zO rot bij!
    Sinds ik alleen woon, is het allemaal verergerd. Nu had ik eindelijk zelf de controle over wat ik (niet) at. Het begon op zich nog vrij goed door bewust de etenstijdstippen te plannen. Maar al gauw vond ik het niet nuttig voor mij alleen te koken of iets in huis te halen.
    Ondertussen is het al enkele maanden rampzalig. Ik leef als het ware op crackers, magere yoghurt, fruit en (rauwe) groenten (met de minste caloriewaarde weliswaar).
    Het is verschrikkelijk, want krijg al bijna paniekaanvallen wanneer ik in de winkel VOL VOEDING stap.

    Ik ga naar de psychologe (omwille van andere reden), maar kan en durf niet open en eerlijk te zijn over hoe (niet-)eten mijn leven compleet beheerst!
    Want inderdaad, ‘het is bij mij echt niet zo erg,hoor’
    Wat natuurlijk stom is, want het laat me helemaal niet meer los…

    Ik word er GEK van!

  12. Gerommel met eten zeker sinds halverwege de basisschool, om en nabij de vier jaar geleden het dieptepunt. Altijd nog wel genoeg gezonde gedachten ernaast ‘gehouden’ om niet minder te wegen dan net wel, net geen ondergewicht. Daarom nooit hulp gevraagd, nu gisteren voor het eerst gelukt een vriend wat te vertellen. Dat mocht van mijzelf, omdat het nu beter gaat, omdat ik wil veranderen. Niet eerder. Ik zou me namelijk doodschamen om aan te kloppen met een halve eetstoornis die ik niet eens kwijt wilde..

    sterke iedereen hier.
    with love.. bellefleur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *