De dood en een eetstoornis

 

Ik dood aan mijn eetstoornis? natuurlijk niet ik kan alles nog! Dit was mijn gedachten toen ik in het ziekenhuis lag op het randje van de dood. Zolang ik in mijn ogen nog alles kon viel alles wel mee. Nu pas zie ik in hoe ziek ik op dat moment was. Veel mensen beseffen niet dat een eetstoornis levensgevaarlijk kan worden. Ze denken vaak dat het een uit de hand gelopen lijn poging is. Sommige mensen noemen het zelfs aanstellerij. Een eetstoornis is alles behalve aanstellerij, het is een serieus probleem! Boos kan ik worden als ik om mij heen zie hoe de wereld draait om diëten en gezond leven. Bewust leven en goed voor jezelf zorgen is erg belangrijk, maar jouw gewicht zegt niks over jou geluk. Helaas heb ik meerdere vriendinnen verloren aan deze vreselijke ziekte.

Bij de verschillende meisjes zie ik veel gelijkenissen! Talloze meiden overlijden jaarlijks aan deze vreselijke ziekte. Wat voor familie en nabestaande een nachtmerrie is komt uit. Het meisje of de jongen wordt letterlijk opgegeten vanbinnen door de eetstoornis. Het is niet een kwestie van niet willen, maar vaak van niet kunnen. Ook op mij heeft zowel de dood van mijn vriendinnen, als deze ziekte invloed. Ik kan er verdrietig van worden en voel me machteloos...

dood en eetstoornis

Gelukkig ben ik nu op een punt dat ik die emoties niet wegstop, maar ze omarm. Ondanks de documentaire van Emma wil leven, blijft het een taboe. Mensen zijn geschrokken door de documentaire, maar weten nog steeds niet goed hoe zo'n eetstoornis nou precies werkt. Het is niet de angst om aan te komen, maar vaak de angst om te leven en om te gaan met nare gevoelens en gedachtes. Wat als je niet meer vast kunt houden aan die vertrouwde eetstoornis? Ik kan je uit eigen ervaring vertellen: Het geeft je zoveel vrijheid. Toch zal je eetstoornis daar een ander verhaal van maken.

Wij mensen moeten echt wat gaan veranderen samen om de zorg te veranderen. Ja we zijn er mee bezig, maar de wachttijden van klinieken zijn nog steeds lang. Meiden moeten veel te lang wachten op hulp waardoor ze vrijwel altijd verslechteren. Het is loodzwaar om tegen je eetstoornis in te gaan. Nare gevoelens komen omhoog waarmee je moet dealen. Mensen begrijpen vaak niet dat mensen met een eetstoornis zo ver gaan.

Ja, ik heb een eetstoornis gehad en ik snap het ook niet van mezelf. Het is een mechanisme wat je inzet en het draait niet om het eten zelf. Vroeger werd er gedacht, en nog steeds dat je iemand eerst gezond moest maken. Een logische gedachte, maar het haalt natuurlijk niet het onderliggende probleem weg. Het gaat heel diep en het is complex, maar iedereen kan ervan genezen. Zolang je maar open staat voor verandering en het stapje voor stapje aangaat. Je angsten, hoe moeilijk ook, onder ogen ziet. Je niet verzet tegen gedachtes en emoties. Dit kost tijd, maar is het zeker waard.

Er is geen weg terug alleen een weg die je naar de verschrikkelijke dood lijdt.... en dat gun ik niemand, jou ook niet! Wat mij heeft geholpen is om niet te focussen op het eten, maar op de achterliggende problemen. Het is niet een kwestie van niet willen eten of niet willen aankomen. Het gaat om wat erachter zit. Uiten van emoties en een doel voor ogen houden, hebben mij erg geholpen in mijn proces. Ook ben ik altijd alert op eventuele triggers. Meestal triggert het niet, maar je bewust zijn van het feit kan soms al helpen. Ik praat over mijn gevoelens en laat ze er zijn. Geloof in jezelf en blijf vechten.

Er komt een dag dat je kan zeggen: Ik ben vrij, eindelijk!

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Dora - Woensdag 25 januari 2017 13:45
Mooi geschreven!
Alleen, en sorry dat ik muggenzift, we weten allemaal dat het niet alleen meiden zijn die lijden aan een eetstoornis.
Het beste van dit stuk vind ik zelf ook: uiten van emoties, en blijven praten !
Deniz - Woensdag 25 januari 2017 13:59
'Wij mensen moeten echt wat gaan veranderen samen om de zorg te veranderen.' Heel mooi geschreven, maar ik denk dat wij mensen echt de maatschappij anders moeten inrichten zodat mensen minder onder druk staan om te voelen dat ze een eetstoornis menen te moeten ontwikkelen, misschien wel omdat hun intuĆÆtie of hun gevoel dat nu eenmaal zo ingeeft; hetgeen sommigen die een eetstoornis ontwikkelen op dat moment niet eens zelf kunnen verklaren, maar het er desondanks toch insluipt. Wij als maatschappij moeten begrijpen, waarom mensen zich zo voelen dat ze menen een eetstoornis of welk ander, zelfbeschadigd gedrag dan ook, menen te moeten ontwikkelen. Ieder probleem is geen probleem van alleen het individu, waar jij dan specifiek voor in 'therapie' moet, bij hulpverleners, mensen, die met dezelfde maatschappij moeten dealen als jij en vaak niet eens het antwoord hebben op al jouw vragen en kwesties waar je mee zit. Ieder probleem is eigenlijk een probleem van ons allen. Als iemand zich in de maatschappij niet lekker voelt, zou dat een probleem moeten zijn van ons allen, vind ik.
Dalisay - Woensdag 25 januari 2017 15:14
Lieve Elisa, ik Ben Zo super trots op ješŸ˜˜ Super knap geschreven meisšŸ’›
Sterre - Woensdag 25 januari 2017 15:30
Hee Elisa,
Wat een super mooi bericht! jij inspireert me keer op keer weer!
Wel goede tips en ga er zeker iets mee doen

Dikke kuss van mij
Fenna - Woensdag 25 januari 2017 17:05
Mooi geschreven! Ik ben het helemaal met je eens. En inderdaad ook de eetstoornis loslaten geeft zoveel meer vrijheid :)
aimee - Woensdag 25 januari 2017 17:54
mooi geschreven elies...
Ingrid - Woensdag 25 januari 2017 18:21
Mooi, inspirerend en troostend. x
Mikki - Woensdag 25 januari 2017 19:40
Mooi geschreven, ik ben echt heel trots op je šŸ˜˜
Patricia Stapel - Woensdag 25 januari 2017 20:03
Wat heb je dit supermooi omschreven lieverd. Zo is het voor wie de ziekte niet zelf heeft, ook weer een stukje begrijpelijker. Ga hiermee door. Je hebt duidelijk je roeping gevonden en ik hoop dat je hiermee, velen kunt inspireren om door te gaan op de goede weg. Wij zijn supertrots op jou! Xxx
bellefleur - Donderdag 16 februari 2017 01:10
Soms komt ineens dat besef. Ik heb een levensbedreigende ziekte.
Alleen snappen velen hem niet omdat er geen pilletje tegen is, maar je hem zelf moet bestrijden.
Alsof je hem daarmee ook zelf veroorzaakt hebt..