Zwijgplicht: Hoe zit dat

 

Toen ik problemen met eten had, durfde ik eigenlijk niet naar de huisarts. Ik was ergens bang dat de huisarts mij niet serieus zou nemen - maar eigenlijk was ik nog veel banger dat ze me wel serieus zou nemen en mijn ouders zou bellen. Toen ik op internet wat informeerde hoorde ik verschillende verhalen. Sommige mensen zeiden dat de huisarts altijd zwijgplicht heeft en dat ik daarom met een gerust hart heen zou kunnen gaan. Volgens sommige mensen was dit niet het geval, omdat ik nog minderjarig was. Ook hoorde ik verhalen dat je leeftijd überhaupt niet uit zou maken en dat de huisarts altijd dingen door mocht vertellen aan mijn ouders, als mijn situatie maar erg genoeg was. Ik snapte er helemaal niks van.

meisje
Bron

Op internet werd ik ook niet veel wijzer van de wetboeken. De gebruikte woorden waren vaak lastig en als ik dan, na 3 uur in mijn Van Dale bladeren, eindelijk wist wat de woorden betekenden snapte ik nog de context van de zinnen niet. In mijn huidige opleiding leer ik veel over gezondheidsrecht. Soms zou ik willen dat ik dit allemaal eerder had geweten. Misschien was ik dan eerder naar de huisarts gestapt, of had ik geen toestemming gegeven voor bepaalde zaken. Blijkbaar ben ik niet de enige die moeite had met al deze regels. In de chats krijg ik vaak vragen hoe het nu precies zit met die zwijgplicht, voor wie dat geldt, hoe het zit als je minderjarig bent, enzovoort. In deze blog probeer ik daar antwoord op te geven. Let op: dit zijn de regels in Nederland. In België gelden wellicht andere regels.

Voor wie geldt zwijgplicht?
Er zijn een aantal beroepen waarbij mensen informatie te horen, te zien of te lezen krijgen die vertrouwelijk is. Hierbij kun je denken aan postbodes, leraren, vertrouwenspersonen, notarissen, advocaten, maatschappelijk werkers. Zij mogen deze informatie niet doorspelen aan derden, dat wil zeggen dat zij hierover niets mogen vertellen aan mensen die hier niet mee te maken hebben, maar ook niet aan je ouders of vriendinnen. Dit staat beschreven in artikel 272 van het wetboek van strafrecht. Houdt iemand zich niet aan dit beroepsgeheim, dan kan hij, als jij hem aanklaagt, een geldboete krijgen of een gevangenisstraf van hooguit één jaar. 

Daarnaast zijn er een aantal andere beroepen waarbij mensen ook in vertrouwen dingen te horen krijgen, zoals verpleegkundigen, artsen, GZ-psychologen, tandartsen en apothekers. Voor deze mensen geldt ook het beroepsgeheim dat in artikel 272 van het wetboek van strafrecht gaat, maar is hun beroepsgeheim daarnaast ook nog geregeld in de wet BIG en WGBO. In de rest van deze blog zal ik het over deze wetten hebben. De rest van de blog geldt dus ook alleen voor het beroepsgeheim van verpleegkundigen, artsen, GZ-psychologen, tandartsen en apothekers.

Wat is zwijgplicht?
Het beroepsgeheim dat een hulpverlener in de gezondheidszorg heeft, houdt in dat hij niets over jou mag vertellen aan anderen. Daarnaast mag hij ook geen dingen aan anderen laten lezen: hij mag niet je dossier aan iemand anders laten lezen.

Het beroepsgeheim geldt in principe ook wanneer een hulpverlener voor de rechtbank wordt geroepen. Dit heet het verschoningsrecht. Wanneer een arts bezoek krijgt van een patiënt die bijvoorbeeld vertelt dat hij iemand heeft vermoord, mag de arts dit niet verder vertellen aan de politie en moet hij zich in de rechtbank ‘beroepen op zijn verschoningsrecht'.

psycholoog
Bron


Uitzonderingen
Er zijn een aantal uitzonderingen waarin een hulpverlener wél jouw informatie door mag geven aan anderen. Ten eerste mag een hulpverlener informatie doorgeven aan andere hulpverleners die ook betrokken zijn bij jouw behandeling. Ook aan iemand die jouw hulpverlener vervangt, bijvoorbeeld wanneer je huisarts op vakantie is, mag informatie doorgegeven worden. En, - logisch maar toch - als jij toestemming geeft mogen er ook dingen aan anderen doorverteld worden. Je kunt bijvoorbeeld toestemming geven om je werkgever in te lichten. Dit hoeft dus helemaal niet en mag zeker niet zonder jouw toestemming!

Soms kan het zo zijn dat jij niet (volledig) zelf over dingen mag beslissen. Dit kan het geval zijn als je nog minderjarig bent, of wanneer je (gedeeltelijk) wilsonbekwaam bent verklaard. In dit geval mag de arts informatie doorgeven aan je vertegenwoordiger. Vaak zijn dit, als je minderjarig bent, je ouders of voogd. Voor minderjarigen gelden verschillende regels bij verschillende leeftijden. Als je jonger bent dan 12, moeten jouw ouders toestemming geven voor een behandeling. Gedacht wordt dat kinderen niet altijd even goed over hun eigen gezondheid kunnen beslissen. Een jongetje van 6 zal waarschijnlijk geen operatie willen, omdat dit pijn zal doen. Toch kan zo'n operatie wel hard nodig zijn. Daarom beslissen de ouders bij kinderen jonger dan 12. Dit betekent dat informatie over jou, ook altijd doorgegeven mag worden naar jouw ouder(s) of voogd.

Als je tussen de 12 en 16 jaar bent, wordt de situatie wat moeilijker. De arts bepaalt in dit geval of jij wilsbekwaam bent. Dit betekent dat de arts kijkt of jij ‘in staat bent tot een redelijke waardering van jouw belangen ter zake'. Dat is een hele mond vol! Het betekent dat je de informatie die de arts jou geeft, goed moet kunnen begrijpen. Je moet goed in kunnen schatten hoe belangrijk is en een goede keuze kunnen maken wat je er mee doet. 

Voorbeeldje: je komt bij de dokter omdat je je schouder hebt gebroken. Jij gaat morgen op kamp en hebt eigenlijk niet zo'n zin om dan de hele tijd met zo'n mitella te lopen... Je dokter vertelt je dat het gevaarlijk kan zijn omdat de breuk dan niet goed kan genezen. Door geen mitella te dragen maak je het misschien alleen maar erger... 

De meeste wilsbekwame mensen zullen in deze situatie bedenken dat ze hun schouder nog wel even nodig hebben en dat dat belangrijker is dan het kamp, hoe jammer het ook is dat ze die mitella zullen moeten dragen. Wanneer de hulpverlener vindt dat je wilsbekwaam bent, mag jij meebeslissen over je behandeling. Maar jouw ouders moeten ook toestemming geven. Dat betekent bijvoorbeeld dat je niet zomaar terecht kunt bij een psycholoog: je ouders moeten hiervoor ook toestemming geven. Hierop zijn ook weer twee uitzonderingen: wanneer je ouders steeds geen toestemming willen geven, mag de huisarts je bijvoorbeeld wel doorverwijzen naar een psycholoog. Je ouders moeten dan dus wel op de hoogte zijn.

De andere uitzondering is dat de behandeling nodig is om ernstig nadeel voor jou te voorkomen. Hiervoor hoeven je ouders niet perse op de hoogte zijn.

Een voorbeeld kan hier bijvoorbeeld zijn dat je als 14jarige een SOA hebt en dit niet tegen je ouders wil vertellen. De behandeling is dan wel nodig om te voorkomen dat jij ernstig ziek wordt.

Toen ik 15 was, durfde ik niet naar de huisarts omdat ik bang zou zijn dat de huisarts tegen mijn ouders zou vertellen dat ik een eetstoornis had. De huisarts zou dat niet mogen vertellen, omdat zij vond dat ik wilsbekwaam was. Ik kon eigenlijk dus prima naar de dokter zonder dat mijn ouders er achter hoefden te komen. Als ik een doorverwijzing naar een psycholoog zou willen zou het moeilijker worden. Dit zou wel kunnen, maar dan moesten mijn ouders er dus van weten. Hoe het zit met die tweede uitzonderingssituatie, namelijk ‘ernstig nadeel voorkomen', is een beetje vaag. Hoe kan de huisarts weten hoe groot het nadeel is als jij niet naar een psycholoog gaat? Op grond van de wet zou het misschien in sommige situaties kunnen - maar in wélke situaties is niet echt duidelijk. Bovendien kun je je natuurlijk ook afvragen of je wel in het geheim naar een psycholoog kunt als je daardoor bijvoorbeeld later thuis komt uit school.

 meisje naar huis
Bron

16- en 17-jarigen: Wat betreft de meeste dingen heb je in de gezondheidszorg dezelfde rechten als volwassenen. Dit betekent dat jouw ouders geen toestemming hoeven geven voor een behandeling en dat er, zonder jouw toestemming, ook niets aan hen verteld mag worden. Fun fact: jij mag beslissen welke behandeling jij wil en je ouders hebben hier niets over te zeggen. Toch moeten zij volgens de wet wel betalen ☺

Het woord ‘wilsbekwaam' is al een aantal keren genoemd. Wanneer een arts bepaalt dat jij niet wilsbekwaam bent, mag hij dingen delen met je vertegenwoordiger. Bij minderjarigen zijn dit dus de ouders of voogd. Als je meerderjarig bent is dit in principe een curator of mentor. Heb je deze niet, dan is dit je schriftelijk gemachtigde. Dat wil zeggen dat je, toen je wilsbekwaam was, iemands naam op papier hebt gezet met de wens dat deze jou zou vertegenwoordigen. Heb je dit ook niet gedaan, dan is dit je partner. Heb je deze niet, dan wordt het een ouder, kind, broer of zus. Je hulpverlener mag dan alleen aan deze persoon informatie geven over jou. Je vertegenwoordiger heeft deze informatie nodig om een goede keuze te kunnen maken over jouw behandeling.

Er zijn nog een aantal andere situaties waarin een arts zijn beroepsgeheim mag doorbreken. Dit is bijvoorbeeld wanneer de wet dit bepaalt: bij sommige infectieziekten moet melding gemaakt worden bij de GGD, om te voorkomen dat veel mensen ziek worden. Ook als iemand overleden is moet de arts dit melden, of wanneer iemand een ziekte heeft gekregen door zijn werk (bijv. gehoorbeschadiging door luide machines).

Een laatste situatie is het ‘conflict van plichten'. Dit is iets lastigs. Het is misschien het makkelijkst duidelijk te maken met een aantal voorbeelden: wanneer een vrouw HIV heeft en dit niet tegen haar man wil vertellen, komt de huisarts in een lastige situatie. Hij kan er dan voor kiezen om het zijn patiënt wel te vertellen, omdat deze man anders ook besmet kan worden met de ziekte. Een ander voorbeeld is wanneer de arts weet dat zijn patiënt plannen heeft om iemand te vermoorden of letsel aan te brengen. Het leven van iemand is dan in gevaar. Dit lijkt een beetje in strijd met het verschoningsrecht. Het verschil is alleen dat, als iemand een moord gepleegd heeft, er niet altijd een risico is dat hij dit nogmaals zal doen. Is dit risico er wel - dan mag de hulpverlener zijn zwijgplicht doorbreken voor de veiligheid van anderen. Een voorbeeld hiervan kan ook kindermishandeling zijn. Hier gelden dan weer aparte regels voor.

Zoals je ziet zijn er heel wat regels over het beroepsgeheim. Wanneer je tussen de 12 en 16 bent, zijn de regels het lastigst. Ook is het soms niet helemaal duidelijk of iemand wilsonbekwaam of wilsbekwaam is en maakt dit het ook niet makkelijker als het gaat om wie de informatie nu wel en niet mag krijgen. Belangrijkst om te onthouden is dat, wanneer je ouder bent dan 12 én wilsbekwaam bent, je hulpverleners in ieder geval zwijgplicht hebben, zeker wanneer jij dit nog even duidelijk benoemt.

Let op: deze tekst is geschreven in 2015 met behulp van wetten die toen golden en een rechtenboek uit 2013. Het kan zo zijn dat er in de loop van de tijd wetswijzigingen worden uitgevoerd. Lees je dit later en heb je vragen over de actuele situatie, dan kun je terecht bij je huisarts of een rechtswinkel.

Al eerder schreven wij een blog over jouw rechten als cliënt

Bronnen: 
wetten.overheid.nl
 D.P. Engberts, Leerboek gezondheidsrecht

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

xxJustMexx - Zondag 7 juni 2015 13:25
Wow, dit komt precies op tijd.. heb morgen een huisarts afspraak staan en ben 16 jaar, ik durfde nooit hulp te zoeken want ik wilde niet dat m'n ouders het te weten kwamen..
Laura - Zondag 7 juni 2015 13:47
Een vriendin van mij, 18 jaar, is depressief (geen officiële diagnose, maar het is wel duidelijk en zelf erkent ze het ook) en wil hiervoor graag naar een psycholoog. Zij wil echter niet dat haar ouders hiervan weten. Wat betreft zwijgplicht kan dit dus, maar hoe zit het met de ziektekostenverzekering? Als haar ouders namelijk hierbij kunnen zien dat zij deze hulpverlening krijgt, weten zij er alsnog van, en, in ieder geval in eerste instantie, wil zij dit echt niet. Hoe kan zij het beste handelen? We dachten eraan om haar eerst naar de huisarts te laten gaan, maar ook dat kunnen haar ouders dan toch via de ziektekostenverzekering te weten komen, of niet? Ik hoop dat iemans hier meer over weet en antwoord kan geven op deze vragen.
eefje18 - Zondag 7 juni 2015 14:05
Hoe zit het met als je meerderjarig bent, dus 18 jaar of ouder en een gevaar bent voor jezelf? Dat je jezelf dus bijvoorbeeld wat aan wil/zou kunnen doen. Als het dan zeg maar gaat om leven of dood... Mag een psycholoog het dan wel vertellen tegen je ouders of mag dat dan niet?

gr
Eline - Zondag 7 juni 2015 14:09
@ Laura
Ik zit ongeveer met hetzelfde probleem. Ben 22 jaar en zou ook naar een psycholoog willen omwille van verschillende redenen. Ik zou liever ook niet willen dat mijn ouders hiervan op de hoogte zijn. Ik woon in België, dus per consultatie zou dat € 40 zijn, wat moeilijk te betalen is voor mij. Mijn vraag is ook of er hiervan een terugbetaling van het ziekenfonds mogelijk is zonder dat mijn ouders hiervan weten?
Heeft iemand hier ervaring mee?
sterre_never - Zondag 7 juni 2015 14:13
Ik weet alleen de situatie voor Nederland, maar ik betaal vanaf m'n achttiende verjaardag m'n zorgverzekering zelf.
Nu weet mijn vader gewoon wat ik allemaal heb qua hulpverlening, maar hij kan de nota's niet inzien. Ik regel dat allemaal zelf.

En @eefje18: bij levensgevaarlijke situaties gelden - vanzelfsprekend - andere regels. Als het gevaar heel groot en acuut en et cetera is, dan kan er een gedwongen opname geregeld worden. Nu hoeven je ouders dat - in theorie - niet te weten, maar het is wat lastig geheimhouden, denk ik.
AmFe - Zondag 7 juni 2015 14:54
Je ouders kunnen het inderdaad wel via de gegevens van de zorgverzekering terug zien. Ook declareert een huisarts vaak onder praktijkondersteuning ggz (ook al ga je naar de huisarts zelf) en kunnen je ouders op die manier ook weten dat er wat aande hand is. Ook als je al volwassen bent en een aparte zorgverzekering hbt kan er soms wel een declaratie via de verzekering van de ouders geïnd worden, dat gaat niet altijd helemaal goed! Hulpverleners zijn ook verplicht een diagnose door te geven aan de zorgverzekeraar. Dus daar zitten veel risico's aan en geheim houden is daardoor niet zo makkelijk. En niet elke hulpverlener gaat er even zorgvuldig mee om.

Wil je het helemaal zeker weten zul je dus zelf moeten betalen en zorgen dat er negens iets geregistreerd wordt.
Ga je naar een instelling, regel dan ook meteen dat er geen post naar je huisadres gestuurd. De afzender en logo ed staan altijd op de envelop!
Ziva - Zondag 7 juni 2015 15:07
@Eline: Ik woon ook in België. Een kennis van mij regelt het ook niet via haar ouders maar gaat met de papieren van haar psycholoog rechtstreeks naar de mutualiteit waar zij aan verbonden is. Het is haar gelukt om zo telkens het geld dat zij betaalde aan psy deels terug te krijgen. Misschien kan je eens informeren bij je mutualiteit?

@Eefje18: Puur technisch gezien kan een hulpverlener als er een acuut risico is dat iemand zichzelf iets gaat aandoen ingrijpen door het bijvoorbeeld door te geven aan ouders/partner. Maar vaak overwegen zij of dit de relatie met patiënt wel ten goede zou doen. Het is moeilijk voor een dokter om daarover te beslissen… Ik heb zelf in een situatie gezeten waarbij er gevaar was voor mijn leven (niet vanuit mijzelf) en toen hebben we er over gepraat en afspraken gemaakt en ben ik er uit geraakt zonder dat hij het heeft moeten doorgevn.
LJ - Zondag 7 juni 2015 18:12
Ik vond het super moeilijk, en wilde het ook echt niet, maar mijn leven werd makkelijker vanaf het moment dat mijn ouders wisten dat ik een eetstoornis heb. Ik heb het maanden lang elke dag geprobeerd te vertellen, maar het lucht ongelofelijk op als je het doet. De eerste stap is het moeilijkst, de rest volgt.
Anne - Zondag 7 juni 2015 20:39
@Laura als ze 18 is, zit ze toch niet meer op haar ouders ziektekostenverzekering? Haar ouders kunnen niet zomaar bij de hare als het goed is.
@Anne - Zondag 7 juni 2015 22:31
Ja dat weet ik niet, maar ze is nog maar net 18 en woont nog wel thuis enzo, dus dat is een beetje het probleem. Maar hoe zit het dan precies met een huisartsbezoek, dat wordt dus ook altijd gedeclareerd?
L. - Maandag 8 juni 2015 10:06
Fijne blog! Duidelijk uitgelegd! Ik zou me hier alleen totaal niet veilig bij voelen als ik onder de 16 was...dat bepalen of iemand wilsbekwaam lijkt dus volledig willekeurig.
Jimmy - Maandag 8 juni 2015 10:14
@Laura:
Ik neem aan dat je vriendin nu nog bij haar ouders in een gezinspolis zit. Volgens mij kan ze gewoon bellen naar een verzekeringsmaatschappij naar keuze en het uitleggen. De maatschappijen regelen de overstap onderling. Je vriendin hoeft dan alleen maar tegen haar ouders te zeggen dat ze haar eigen zorgverzekering zal gaan krijgen. Ze is volwassen, ze wordt zelfstandig, ze bereidt zich alvast voor voor als ze uit huis gaat, ze vindt het interessant om alvast uit te zoeken hoe het werkt, enz. Niet vreemd toch?

Waar ik alleen niet zeker over ben: volgens mij is het zo dat je pas aan het einde van het jaar kan overstappen van de ene zorgverzekering naar de ander. Vraag het aan de verzekeringsmaatschappij die je vriendin uitkiest. Mocht het toch pas 2016 worden, vraag dan aan de zorgverleners of ze pas in 2016 willen declareren. In de GGZ doen ze daar in ieder geval niet moeilijk over.

Ik zit zelf bij ZEKUR: € 83,80 per maand met € 360,- eigen risico. Psychologische zorg wordt door de basisverzekering volledig vergoed, op het eigen risico na dan.

Omdat je vriendin 18 is heeft ze, zodra ze een basisverzekering heeft, ook recht op zorgtoeslag. Die is voor haar waarschijnlijk € 78 per maand.

Huisarts bezoeken, zelfs telefoongesprekken met de praktijk, worden gedeclareerd bij de zorgverzekering. Dat wordt volledig vergoed, en is terug te vinden op de declaratie-overzichten. Sommige krijgen die per post, andere kunnen ze alleen online zien. Mocht er toch op naam van haar ouders gedeclareerd worden in plaats van op haar naam, ach nou ja.... de beschrijvingen die op declaratie-overzichten staan zijn heel kort. Alleen een vage naam van een instantie. Sommige lezen ze niet eens.
liil - Maandag 8 juni 2015 11:09
hihi, leuk dit. ik ben afgestudeerd in het gezondheidsrecht.
@Laura - Maandag 8 juni 2015 13:49
Ik ben verzekerd bij de menzis, en mijn ouders ook. Tot mijn 18e konden mijn ouders alle rekeningen die van het ziekenhuis of GGZ waren ingediend inzien, nu na mijn 18e verjaardag ben ik nog wel via mijn ouders verzekerd bij de Menzis, maar kunnen zij als zij met hun DigiD inloggen NIET zien wat er voor mij gedeclareerd is. Als ik inlog met mijn DigiD kan ik dat zelf natuurlijk wel zien ;) Wie weet is dit bij andere verzekeringsmaatschappijen ook wel het geval!
Clio - Maandag 8 juni 2015 16:09
Goed Blog! echt handig en erg duidelijk!

maar Just to Be Sure, leraren hebben geheimhoudingsplicht??

wendy - Maandag 8 juni 2015 16:22
en hoe zit het dan als je zelf in therapie zit met je dossier.
zet je psych alles in je dossier, en kan de psych van me ouders alles door vertellen wat er dan in mijn dossier staat?
d - Maandag 8 juni 2015 18:01
En let op het eigen risico. De datum van doorverwijzing geld als startdatum en gaat dan voor een jaar in; NB indien je WEL steeds bij DEZELFDE hulpverlener blijft, dus meld je je 31 december aan voor hulp bij bv. ggz en switch je in maart van hulpverlener, dan moet je opnieuw het eigen risico betalen voor dat nieuwe jaar. (en dus ook van het jaar daarvoor, omdat die éne dag nog net in dat jaar viel!)
ann - Maandag 8 juni 2015 18:22
Paar opmerkingen:
I. Over verzekeringen (als je boven de 18 bent)
A. Je kunt maar een keer per jaar wisselen van verzekeraar, nl. per 1 januari. Er wordt nu oa verwezen naar Zekur en Menzis, maar kijk goed wat voor polis je afsluit (natura of restitutie) en of de verzekeraar ook een contract heeft met bv. ziekenhuizen, zorgverleners en GGZ bij jou in de buurt.
Zeker als je bij een vrijgevestigde psycholoog in behandeling gaat is het van belang om je polis er goed op na te lezen of dit vergoed wordt en hoeveel (bijvoorbeeld haptotherapie zit soms in het aanvullende pakket, maar dan wordt er €300,- vergoed, dit is dan 6 sessies bijvoorbeeld).
B. Houd er rekening mee als je in behandeling gaat bij een GGZ dat je sowieso maximaal €375,- eigen risico kwijt kunt zijn voor de behandeling.

II. Dossier
In het dossier houdt de hulpverlener gegevens van jou bij die van belang zijn voor de behandeling.
Je mag je dossier altijd inzien. Het kan zijn dat je hulpverlener het beter vindt van niet, maar dan moet hij/zij dat ook uitleggen. Je kunt ook een kopie krijgen van je dossier - hier zijn dan wel kopieerkosten aan verbonden.





Jimmy - Dinsdag 9 juni 2015 00:16
Even een aanvulling op ann:

Het is inderdaad zo dat elke polis anders is. Independer. nl is een hele goede site om dat te checken. Maar bepaalde dingen worden door *elke* basisverzekering vergoed, ongeacht de maatschappij. Reguliere psychologische hulp wordt, met een doorverwijzing van de huisarts, altijd vergoed (exclusief eigen risico). Spoedeisende hulp in een ziekenhuis wordt ook altijd vergoed.

Ann heeft het daarnaast over een vrijgevestigde psycholoog. Ik moet toegeven dat ik daar geen ervaring mee heb, maar ik zou het eigenlijk niet aanraden. Dit klinkt misschien hard, maar in mijn ervaring is de GGZ een vrij onefficiënte tak van de zorg. Uit principe zou ik nooit zelf betalen voor een psycholoog.
liil - Dinsdag 9 juni 2015 10:56
@clio
nee leraren hebben GEEN wettelijke geheimhoudingsplicht en ook geen verschoningsrecht (dus bv als de politie of Openbaar Ministerie vragen komt stellen kunnen ze niet zeggen "daar wil ik niet op antwoorden" anders dan dat artsen en advocaten dit bv. wel kunnen)
wel gelden er uiteraard gedragsregels ook voor leraren, het is niet de bedoeling dat zij alles doorvertellen, zeker geen persoonlijke dingen van leerlingen. doen ze dit wel dan kan dit als onrechtmatig worden aangemerkt, maar een echte geheimhoudingsplicht hebben ze niet!
liil - Dinsdag 9 juni 2015 10:58
ps. over mijn reactie hierboven, met artsen bedoel ik eigenlijk hulpverleners uit de reguliere gezondheidszorg.. het gaat dus niet alleen om artsen, maar ook om verpleegkundigen, psychologen, tandartsen etc.
Esther - Dinsdag 9 juni 2015 15:08
@liil en clio,
Leraren hebben wel degelijk een wettelijke geheimhoudingsplicht, zoals omschreven in artikel 272 van het wetboek van strafrecht. Zeker wanneer jij duidelijk aangeeft dat datgene wat jij vertelt geheim is, geldt deze geheimhoudingsplicht. Op het doorbreken van deze geheimhoudingsplicht staat een gevangenisstraf van maximaal 1 jaar of een geldboete (maar alleen als jij die leraar dan zelf aan zou klagen, of een van je ouders/vertegenwoordigers).

@Laura, ik zou je vriendin aanraden om contact op te nemen met haar verzekering en te vragen of wat haar ouders precies kunnen inzien. Zelf weet ik daar helaas niet zoveel vanaf. Ik zou me kunnen voorstellen (zoals al wat anderen hier schrijven) dat het bedrag nog wel bij haar ouders ge-ind wordt, maar dat zij niet kunnen inzien waar zij precies voor moeten betalen. Maar dat weet ik dus niet zeker, ik denk dat de verzekeraar dat het beste kan uitleggen.

@Eefje18, in het geval dat iemand zichzelf iets aan wil doen, is er vaak sprake van (gedeeltelijke) wilsonbekwaamheid. In dat geval kan diegene zelf dus niet goed beslissen over zijn behandeling, ook al is hij meerderjarig. Toestemming voor een behandeling is echter vereist, zonder toestemming mag er geen behandeling uitgevoerd worden. In zo'n geval wordt de informatie die nodig is om een goede beslissing te kunnen maken, gedeeld met de vertegenwoordiger van de patiënt. Daar staat een stukje over in de blog en is dus een curator/mentor, schriftelijk vertegenwoordiger, partner of ouder/kind/broer/zus. In zo'n geval zou het dus zo kunnen zijn dat dit wel aan een (van de) ouder(s) wordt doorverteld, zij moeten dan beslissen over de behandeling.
ann - Donderdag 11 juni 2015 20:30
@Jimmy: wat een rare redenering "uit principe zou ik nooit zelf betalen voor ern psycholoog". Je betaalt nu ook zelf voor je psycholoog, ook als je bij het GGZ zit, nl via je premie, via belastingen.
Als je vindt dat een zorgorganisatie of een hulpverlener geen goed werk doet, laat dat dan weten, bijvoorbeeld door een tevredenheidsonderzoek in te vullen.
Zorg kost geld, het is nooit gratis!

Daarnaast is het zo dat bepaalde "goedkope" verzekeringen niet met alle ziekenhuizen een contract hebben afgesloten. Zie: *geen links plaatsen

Op Independer kun je ook invullen welke zorginstellingen bij jou in de buurt een contract hebben met welke verzekeraars.

miepje - Zondag 14 juni 2015 21:07
Waaneer mag een maatschappelijk werker op school de ouders inlichten? En mag dit ook zomaar als je er niet in mee stemt?
Daisy - Zaterdag 14 april 2018 16:56
Ik heb een vraag. Ik ben 15 jaar en ik ben eigenlijk altijd verdrietig, heb geen zin om uit te komen en ik spreek de laatste tijd bijna niet meer met mijn vrienden. Nu heb ik zelf het idee dat ik depressief ben, maar ik wil niet dat mijn moeder zich zorgen gaat maken. Ik wil wel naar de huisarts gaan, maar heeft hij/zij daar ook zwijgplicht op?
Groetjee Daisy