Voor wie niet uit bed kan komen

 

Deze blog schrijf ik voor jou. Jij die nog in je bed ligt, terwijl je wekker al een paar keer af is gegaan. Jij die nog in bed ligt omdat het zo fijn voelt en omdat je eigenlijk pas net in slaap viel. Gisteravond lag je uren wakker. Je telde hoeven uren je kon slapen. Negen, acht, zeven... vier. Je wist dat vandaag een vermoeiende dag zou worden met zo weinig slaap. Eerst lag je rustig in bed nog wat met je telefoon te spelen. Je bekeek foto's van mensen op Instagram en terwijl je doorklikte realiseerde je je na een tijdje dat je ineens naar foto's aan het kijken was van iemand die je helemaal niet kende. Toen besloot je echt te gaan slapen.

Toen begon echter ook het malen. Zodra je lichaam mag rusten, lijkt het alsof je hoofd juist van start gaat. Piekeren over de dag, wat er gebeurde, wat er gezegd is en wat er niet gebeurd of gezegd is. Voordat je uiteindelijk in slaap viel moet het 5 uur geweest zijn. Geen wonder dat je de wekker uitdrukte vanochtend, ondanks dat je wist dat je je er later rot over zou voelen.


Bron

Het zou ook kunnen dat je helemaal niet zo slecht hebt geslapen. Misschien zou het zelfs wat minder kunnen of moeten. Wellicht is slapen een vlucht voor je. Als je slaapt hoef je even niet te voelen. Hoe verleidelijk is het dan om gewoon te blijven liggen 's ochtends. Echt wakker worden en van alles gaan doen betekent immers ook dat je niet meer weg kunt lopen voor je problemen en verantwoordelijkheden. Je wordt geconfronteerd met wat je allemaal moet doen voor school, studie of werk.

Misschien ben je bang dat je het niet kunt of zie je er ontzettend tegenop om je collega's en studiegenoten te zien. Je hebt het gevoel dat je een masker op moet zetten en altijd maar aardig moet doen terwijl je je eigenlijk ontzettend rot voelt. Ook moet er van alles gedaan worden terwijl je het idee hebt dat je uitgeput bent. Schoolopdrachten moeten af, er komt nog een laatste toetsweek aan en er zijn deadlines waar je je aan moet houden. Het leven gaat altijd maar door en je hebt het gevoel dat je het niet aankunt.

Misschien kom je liever je bed niet uit omdat je juist niet zoveel om handen hebt. Je gaat niet naar school en je werkt niet omdat je heel veel last hebt van je eetstoornis of andere problemen. De dagen zijn lang en leeg waardoor er heel veel ruimte is om te piekeren. Nadenken over wat je gaat eten of niet gaat eten kan veel tijd in beslag nemen. Misschien ben je bang dat je weer eetbui gaat krijgen omdat je niets te doen hebt en weet je stiekem al dat het je niet gaat lukken om je er tegen te verzetten. Als je zo'n soort dag voor de boeg hebt, is het niet echt verleidelijk om je bed uit te stappen.

Misschien zit je in therapie en moet je daarom wel je bed uit, terwijl je eigenlijk niet wil. Bij jezelf stil staan is moeilijk en hoe verleidelijk is het dan om gewoon je dekens over je hoofd te trekken. Ik herinner me goed hoe graag ik dat wilde toen ik in de kliniek zat. Iedere ochtend als de wekker ging, dacht ik weer: ''ik kan dat niet.'' Groepsdruk zorgde er voor dat ik toch elke ochtend weer aan het ontbijt zat. Er waren ook mensen die dat niet deden, die voelden die druk misschien minder, of hadden het gevoel van niet kunnen misschien sterker. In beide gevallen is dat gevoel niet onbekend. Aan jezelf werken is nu eenmaal zwaar.


Bron

In welke situatie je ook zit, in bed willen blijven liggen is vaak een soort vluchten. Of dit nu is vanwege verantwoordelijkheden op school, werk of therapie, of juist vanwege de leegte en de angst daarvoor. Een bed kan tijdelijk heel veel troost, warmte en veiligheid bieden. Het is een van de weinige plekken waar je niets hoeft te presteren, niets hoeft te zijn en niet hoeft te doen alsof. Je hoeft alleen maar te liggen.

Ik ga je dan ook niet zeggen dat je je bed uit moet komen, dat je moet douchen, ontbijten en even de deur uit moet gaan. Dat weet je zelf ook allemaal wel. Ik wil je vooral meegeven dat ik snap dat er dagen zijn waarop je je bed niet uit kunt komen. Ik weet als geen ander hoe het is om om 8 uur 's ochtends wakker te worden en dan stug door te willen slapen in de hoop dat de dag voorbij is als je opnieuw wakker wordt.

Dat gaat niet over moe of lui zijn of een schop onder je kont nodig hebben. Dat gaat over het leven niet aan kunnen en hopen dat alles snel voorbij gaat zonder jou. Als vandaag zo'n dag is, wees dan mild voor jezelf en kijk naar wat er wel haalbaar is. Ik gun je dat je vervolgens zelf de keuze kunt maken om wel je bed uit te komen en dat je kunt ervaren dat je je daar inderdaad beter van gaat voelen. Mocht dat niet lukken, dan is er morgen weer een dag.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

J - Maandag 11 juli 2016 10:18
Dankjewel hiervoor Sandra
TheQueenBee - Maandag 11 juli 2016 10:20
Wat een geweldige blog, totaal niet wat ik verwacht had en precies wat ik nodig had
Simone - Maandag 11 juli 2016 10:21
Heel herkenbaar
Mar - Maandag 11 juli 2016 10:33
Whow mooie blog! Herkenbaar!
D. - Maandag 11 juli 2016 10:48
Dank je wel. Dank je wel voor even niet die schop onder de kont, maar juist de herkenning en het begrip dat veel meer effect heeft. Dank je wel voor 'mocht dat niet lukken, dan is er morgen weer een dag.' Gewoon, dank je wel.
Proud2bMel - Maandag 11 juli 2016 11:05
Dankjewel Sandra
Birdy - Maandag 11 juli 2016 11:18
Hele fijne, begripvolle en sympathieke blog. Dankjewel.
Sandje - Maandag 11 juli 2016 11:42
Mooi geschreven
() - Maandag 11 juli 2016 11:56
Wouw. Dankjewel lieve Sandra. Dit vind ik echt een fijne blog.
Fleur - Maandag 11 juli 2016 12:10
Bedankt Sandra voor deze mooie blog. Precies wat ik nodig had. Ik lig nu zelf in bed, omdat ik mijn kamer niet wil gaan opruimen.. Na het lezen hiervan heb ik besloten dat ik zo uig bed ga en iig iets ga opruimen, en dat hoeft lang niet alles te zijn.
M. - Maandag 11 juli 2016 12:20
Ontroerende blog. Dankjewel!
Anne 93 - Maandag 11 juli 2016 12:32
Dankjewel!! Tranen stromen omdat k ergens mn bed wel uit wil maar mn lichaam zoveel pijn doet dat het al bijna onmogelijk is om de trap op en af te lopen...

Anyway, k ga nog ff slapen; ) het was idd rond 5 uur toen k sliep..
X - Maandag 11 juli 2016 12:35
Ik ben er ook pas net uit. Met veel moeite.
Dankjewel voor deze blog.
Csardas - Maandag 11 juli 2016 12:50
Leuke dekens Sandra!
xdiedev - Maandag 11 juli 2016 15:38
Jeetje wat een herkenning
Dankjewel !
Vlinder - Maandag 11 juli 2016 16:02
Ik zat me vanmorgen weer te bedenken hoe fijn de droomwereld is waar ik smorgens nog in zit, zonder echt te hoeven denken en te gaan.
britneyangel - Maandag 11 juli 2016 16:16
ik kan ook vaak moeilijk me bed uit komen maar dat komt niet door problemen ofzo maar gewoon omdat ik nog best moe ben en lekker warm lig
Tammy - Maandag 11 juli 2016 17:45
Wat een lieve blog
M - Maandag 11 juli 2016 18:19
Wat een ontzettend lieve en begripvolle blog, kwam precies op het juiste moment, dankjewel
Rianne - Maandag 11 juli 2016 18:20
Fijne blog zeg Sandra!
Lost girl - Maandag 11 juli 2016 19:07
Hoe kan je nou zeggen, morgen weer een dag als je gewoon naar je werk moet? Tuurlijk wil ik liever in mijn bed blijven liggen omdat ik het haat om op te staan en de dag door te moeten worstelen. Maar een baas of school of therapie heeft daar niks aan. Je moet nou eenmaal op anders zet je teveel op het spel. Ik hou mezelf overdag voor dat ik over een paar uurtjes weer mijn bed in mag. Heb ik iets om naar uit te kijken. Zou graag mild willen zijn maar dat betekend helaas niet dat ik in bed kan blijven liggen.
Beertje - Maandag 11 juli 2016 21:43
Dankjewel voor je begrip Sandra. Heel fijn om soms gewoon een herkenning en begrip te lezen ipv van tips hoe je uit bed kan komen en wat je allemaal kan doen.
Dankjewel, dat je zegt dat het geen lui heid is. Maar het gewoon allemaal even niet kan .

Dankbaar, voor deze blog die je geschreven.
Laura V - Woensdag 13 juli 2016 14:38
Dankje voor deze blog Sandra! Exact wat ik nodig heb momenteel ondanks het zomerweer. Het zou zo leuk zijn om al jullie tips&tricks in een boekje of op postkaartjes te hebben als dagelijkse reminder! :)
Denise - Zaterdag 17 maart 2018 22:54
Ik heb ook moeite met opstaan.
Door psychische problemen en doordat ik ben vastgelopen op de dagbesteding e woongroep zit dus hele dagen thuis bij mijn ouders dus en dan denk ik waarom zou ik opstaan.
Er word wel nog gezocht naar een geschikte woonplek en dagbesteding voor mij.
Ook doordat ik slaapproblemen heb ben vooral in de ochtenden heel moe en chagrijnig.
Als ik in bed blijf liggen heb ik even geen verantwoordelijkheden en even geen emotionele pijn en hoed ik helemaal niks en kan ik in mijn eigen veilige kleine wereldje blijven even geen prikkels.
Zodra ik opsta begint alle ellende en word ik overspoeld door gedachtes emoties prikkels en moet ik van alles.

L - Donderdag 29 november 2018 15:00
Wauw, dankjewel. Dit was precies wat ik nodig had, een stukje herkenning!