Seksueel misbruik: niks aan de hand

 

Niks aan de hand, er is niks aan de hand... Zolang ik dit maar vaak genoeg tegen mezelf zei, was er ook even niks aan de hand. Ik was nog jong en was ik me nog helemaal niet bewust van de labels 'goed' en 'fout'. Toch voelde ik de weerstand in mijn hele lichaam. Alsof er toch iets in mij zat wat ergens heel goed wist dat dit niet oké was. Dat het niet oké was dat hij mij op die manier aanraakte... 

"Als het zo vaak gebeurt, dan moet ik die kinderen weleens in de klas gehad hebben, en ik heb het nooit gemerkt..." Een zin uit de documentaire met de (voor mij wel) herkenbare titel 'Niks aan de hand', die afgelopen week is uitgezonden. Een aangrijpende documentaire over seksueel misbruik en de merkbare gevolgen hiervan. Deze zin geeft denk ik ook meteen een deel van het gevaar aan: seksueel misbruik is haast niet te merken voor omstanders. Dader en slachtoffer hebben vaak hun eigen redenen om dit geheim te houden. En dat geheim ken ik helaas maar al te goed.

Mocht je hier zelf (helaas) ervaring mee hebben of je weet van jezelf dat je voor thema's als deze gevoelig bent, raad ik je aan om de documentaire samen te kijken met iemand die je vertrouwt en waar je je veilig bij voelt. Ook raad ik je aan om deze blog met iemand samen te lezen. 

Mag ik het misbruik noemen?

Al eerder heb ik wat geschreven over mijn ervaring met misbruik. Ik vond het toen nog lastig om het misbruik te noemen, maar dankzij jullie reacties vind ik die term nu meer dan terecht. Ik heb inmiddels geleerd dat het inderdaad niet om de feitelijke waarheid gaat, maar om mijn beleving van diezelfde waarheid. Hoe ík de situatie heb ervaren. Iemand die ik als veilig zag, deed inbreuk op mijn seksualiteit, mijn ontwikkeling en maakte gebruik van mijn kwetsbaarheid. En dat is op z'n minst erg kwalijk te noemen.

"Het moment dat mijn leven veranderde. Het moment dat ik hem begon te zien als een vreselijk enge man. Het gebeurde onderaan de trap, in zijn huis. De visite zat in de woonkamer aan de koffie en ik mocht een spelletje doen op de computer. Hij liep me achterna. Wilde ook een spelletje doen, maar ik wilde niet meespelen. Huilend ben ik naar boven gerend, waar mijn zusje mij vertelde dat ik 'nog niet eens borsten had'. Zij snapte het niet, en ik ook niet."

Uit de blog: 'voor als je bent aangeraakt.

Bij misbruik dacht ik zelf altijd aan 'echte' seks; de penetratie. Ik krijg kippenvel als ik dit nu opschrijf, omdat ik denk ik nog steeds wat schaamte ervaar rondom woorden die met seks te maken hebben. Toch valt strelen, aaien, aanraken, alles wat een seksuele bedoeling heeft, ook onder de noemer misbruik. Alles wat tegen jouw wil en zin in gebeurt, is niet oké.

Ook al voelde ik destijds de dreiging, toch hield ik mijn mond dicht. Jarenlang. De gedachte: hij is de volwassene en zal het wel beter weten, sijpelde als bloed door mijn hele lichaam. Ik voelde me ondergeschikt; mijn gevoelens ervoer ik als misplaatst. Ergens wist ik heus wel dat ik niet gek was, maar het idee dat dit echt een gemeende aanraking was, vond ik nog moeilijker te verkroppen dan het idee dat ik deze hele situatie zelf had verzonnen. En daarbij, wie zou mij geloven? Zolang ik hier maar niet meer bij stil zou staan, zou het vanzelf wel wegebben. Niks aan de hand... Toch?

Deze aanraking onderaan de trap werd later bestempelt als een trauma. De gevolgen die het zou meedragen zou ik tot de dag van vandaag nog voelen, maar daar dacht ik als jong meisje natuurlijk nog helemaal niet aan. Het voelde verkeerd, dus duwde ik het weg. Dat is niet de oplossing, weet ik nu. Ik denk dat dit overal ter wereld nog steeds gebeurt en ik hoop dat het bespreekbaar maken van deze trauma's voor meer openheid zorgt. Want juist als je de behoefte hebt om iets weg te stoppen, is het dan juist niet waardevol om erover te spreken...? 

Wat het voor mij persoonlijk lastig maakte, is dat mijn pleger in kwestie iemand was aan wie ik niet kon ontsnappen. Het betrof een goede vriend van de familie die ik veel zag. Ik maakte me vooral druk over de mogelijke gevolgen. Dat ik mijn pijn niet kon ventileren, was van ondergeschikt belang. 

Eetstoornis als bescherming

Ik moest mij ontwikkelen zoals mijn leeftijdsgenootjes dat deden. Althans, dat vond ik zelf. Dat ik een andere basis had dan mijn vriendinnen, moest ik maar gewoon even vergeten. Dat was niet zo belangrijk. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik begon te merken dat ik dit deel van mij helemaal niet wilde ontwikkelen en onderzoeken. Ik vond het vreselijk om dingen te voelen die seks-gerelateerd waren, puur omdat dit mij weer vies liet voelen. Ik vond het vanzelfsprekend dat anderen hiermee bezig waren, maar bij mezelf vond ik het smerig en onnodig. Best een lastige tweestrijd. Aan de ene kant het 'ik-moet-me-niet-aanstellen' gevoel, wat ervoor zorgde dat ik mijn gevoel meer en meer verdoofde. Aan de andere kant het niet willen voelen van dat gevoel en het dus maar negeren, er vooral niks mee willen.

Al eerder onderzocht ik middels een blog het idee dat mijn eetstoornis voor mij een manier was om mezelf te beschermen. Ik gebruikte mijn eetstoornis om maar niet vrouwelijk te zijn. Maar dat was eigenlijk het probleem helemaal niet. Ik had geen problemen met mijn vrouwelijke delen, maar wel met de manier waarop daar om mij heen mee om werd gegaan. Als ik aan mijn lichaam dacht, dacht ik aan mijn vormen. Bij mijn vormen dacht ik aan seks en seks was vies. Bij alles wat met seks te maken had, ervoer ik een gigantische schaamte. Walging misschien zelfs wel. Het was niet zo dat ik deze gevoelens destijds terug kon herleiden naar het daadwerkelijke misbruik, maar ik mocht hier absoluut geen ding van maken. Alleen al de aanwezigheid van deze gedachtes zorgde ervoor dat ik me vies voelde. Pervers zelfs. En daarbij erkende ik dan op een manier dat ik een probleem had, dat er iets was voorgevallen, en dat was dus juist niet de bedoeling. Wanneer ik deze gedachtes wilde uitdagen, merkte ik dat dit juist irritatie opwekte. Het misbruik was niet mijn schuld, maar werd op deze manier wel mijn probleem. Juist omdat ik er geen probleem van wilde maken. 

Mijn eetstoornis werd mijn manier om mezelf te beschermen tegen die gevoelens. Zolang ik zelf maar niet geconfronteerd werd met mijn borsten, hoefde ik die schaamte ook niet te voelen. Ik wilde lelijk zijn, want dat misbruik begon inmiddels te voelen alsof ik het wel degelijk over mezelf had afgeroepen. Ik hield alles binnen, waardoor de situatie zich manifesteerde in een groot trauma. Juist omdat ik toen niet de steun opzocht die ik eigenlijk zo nodig had. Want er was wel degelijk iets aan de hand.

Ik heb het serieus genomen

Ik vraag me nog steeds weleens af of er bepaalde gevoelens en gedragingen voorkomen hadden kunnen worden als ik eerder aan de bel had getrokken. Ik denk dat het mij vooral had kunnen helpen in mijn eigen kijk op seks. Het is lastig om alleen met die gevoelens te blijven lopen, zeker als je ook zo jong bent. Wat ik vooral heb geleerd, is dat ik deze aanrakingen echt eerder serieus had mogen nemen. Wat voor mij niet meehielp is dat ik zelf niet zo goed wat seksueel misbruik precies inhield. De gedachte dat overkomt mij toch niet voelde haast verraderlijk. Want het overkwam me wel, alleen zag ik het zelf niet. Ik denk dat het belangrijk is om echt naar je gevoel te luisteren. Zoals ik eerder ook al beschreef, voelde ik dus wel degelijk aan dat dit een ongezonde situatie was. Als jij je bij iemand onveilig heb gevoeld, is dat reden genoeg om dit serieus te nemen. Ook al had dit misbruik voor mij op dat moment geen naam, ik voelde wel degelijk de dreiging. Dit ervaren is meer dan genoeg om hulp te zoeken, bij wie dan ook. 

Daarnaast was ik ook bang dat ik niet geloofd zou worden. De angst om anderen te kwetsen was sterk aanwezig en voelde belangrijker dan mijn groeiende trauma. Nu heb ik wel het idee dat onze maatschappij seksueel misbruik echt serieus neemt, toch zag ik dit niet op dat moment. Misschien ook omdat ik niet verder keek dan mijn huidige omgeving. Professionals staan altijd klaar om je te helpen, en zullen elke hulpvraag serieus nemen.

Ook vond ik het lastig om in te zien dat ik niet de schuldige was in dit verhaal. Het voelde alsof ik het zelf had uitgelokt, ook al heb ik dit nooit (bewust) gedaan. Ik was een kind. Bang voor de gevolgen, precies de angst waar de kennis in kwestie misbruik van heeft gemaakt. De gevolgen waar ik bang voor was, zijn helaas ook werkelijkheid geworden. Er is een kloof in mijn familie ontstaan, mensen hebben kanten gekozen. Tot op de dag van vandaag zie ik delen van mijn familie niet meer. Of dit ooit verandert, weet ik niet. Dit is natuurlijk vreselijk en ik heb hier echt wel last van gehad. Toch heb ik nooit spijt gehad dat ik mijn ervaring heb gedeeld, hoe moeilijk het ook voor mij is geweest. Ik ben voor mezelf opgekomen. Ik heb mezelf prioriteit gemaakt. Iets waar ik het heel lang moeilijk mee heb gehad. Ik wilde me niet langer stil houden voor zijn fouten, denkende dat ik het probleem was. Want dat was ik niet, dat weet ik nu. Ik heb mezelf gered door die hulp op te zoeken. Ik heb gekozen om te helen.


Wanneer iemand ongewenst aan jou zit, is dat zijn of haar gebrek, niet dat van jou. Niemand mag ongevraagd aan jou zitten, nooit. Daar is nooit een excuus voor, daar hoef je je nooit voor te verontschuldigen. 

Herken jij je in mijn verhaal? Hopelijk vind je de kracht om hierover te praten. Want het is niet normaal, seksueel misbruik is niet normaal. Er is wel degelijk iets aan de hand en daar mag je echt hulp bij vragen. 


Online en anoniem doorpraten over dit onderwerp? Chat met Fier is bedoeld voor iedereen die nare ervaringen heeft gehad. Is er iets gebeurd tegen je wil? Heb je fysiek of psychisch geweld meegemaakt of word je bedreigd? Of maak je je zorgen over iemand uit je omgeving? Praat er online over met de hulpverleners van Fier via de chat. De chat is open van maandag t/m vrijdag van 19.00 - 06.00 uur en op zaterdag en zondag van 20.00 - 06.00 uur.

De documentaire is op NPO2 uitgezonden en is nog terug te kijken. 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

I. - Dinsdag 29 oktober 2019 19:18
Ik krijg kippenvel van jouw blog. Heel heftig om te lezen, maar hij raakt me ook (op een goede manier)! "So far, you've survived 100% of your worst days. You're doing great!" Je bent een mooie, krachtige en bijzonder iemand!! Lots of love ♥
Inger - Dinsdag 29 oktober 2019 19:34
♥
Golden - Dinsdag 29 oktober 2019 19:40
Wauw, ik ben er stil van.. Ik leef met je mee en vind het zo naar dat dit je is overkomen, maar bewonder ook de kracht waarmee je er nu over kunt schrijven. En ik herken zo veel van de gevoelens die je beschrijft en daardoor raakt het me nog meer.. Heel erg bedankt voor deze eerlijke blog ♥
Maureen Kayser - Dinsdag 29 oktober 2019 19:49
Wat een krachtig stuk..
Dominique - Dinsdag 29 oktober 2019 20:10
Super krachtig geschreven, helaas herkenbaar.
Ik vindt het kano dat jij het al zo voor je zelf kan zien. Ik hoop ik ook ooit.

egel - Dinsdag 29 oktober 2019 20:34
Jouw blog ontroerd me. Zo eerlijk en kwetsbaar geschreven. Jammer genoeg helemaal herkenbaar...
Ik vind het ook fijn dat onze reacties op je vorige blog jou geholpen hebben om het helemaal serieus te nemen en zo te benoemen. Want pas als je dat kan krijgt jouw innerlijke kind de erkenning die ze nodig heeft van jou en kan er heling komen.

Een boekje dat misschien kan helpen: "dat nare gevoel", het is voor kinderen geschreven maar volwassenen die een innerlijk kind hebben dat gekwetst werd op dit terrein kunnen er zeker ook nog niets aan hebben. Juist omdat het je (innerlijke) kind zal aanspreken.
Gabi - Dinsdag 29 oktober 2019 20:48
Deze hele blog heeft me een brok in mijn keel gegeven en ik zoek naar woorden die ik in mijn, normaal zo sprekende hoofd, niet kan vinden. Deze hele blog is ráák. Van zin 1 tot de laatste. Ik herken het zo enorm, de functie van de eetstoornis ook en de schaamte rondom seks en zo. Dankjewel voor deze blog. Ik ben niet alleen, hoe naar en fijn tegelijk. 💛
Anoniem - Dinsdag 29 oktober 2019 21:39
Dankjewel voor deze blog Lonneke! De tranen staan me in de ogen. Het raakt me enorm. Zoveel respect voor jou!
Anoniem - Dinsdag 29 oktober 2019 21:43
Heel veel liefde naar jou Lonneke! En bedankt voor de blog ♥
Lieke - Dinsdag 29 oktober 2019 23:15
Het feit dat je het op internet zet betekent denk ik dat je het ook al aan je vriend hebt verteld?!
Zou je daar alsje- alsje- alsjeblieft (!!) binnenkort een blog over willen schrijven? Hoe vertel je het aan je vriend en wanneer doe je dat? Na hoeveel dates? En wat vertel je dan? En doe je dat ook als je er misschien geen last meer van hebt? Of als je de feiten niet meer zeker weet?
Lotte - Woensdag 30 oktober 2019 00:12
Ja dit zou ik ook graag lezen!
Belle - Woensdag 30 oktober 2019 12:07
Dit pakte bij mij heel goed uit. Ik zat met dezelfde vragen en vond het doodeng, maar heb op date 3 (toen hij me wou zoenen) benoemd dat ik nare ervaringen op seksueel gebied heb en het echt nodig heb om hier voorzichtig mee om te gaan. Hij reageerde goed en begrijpend en we hebben het ook erg rustig aan gedaan. Het hele verhaal kwam pas later.
ikkuh1985 - Woensdag 30 oktober 2019 00:20
Mooi geschreven!En ik zou het ook graag willen lezen wat Lieke aan je vraagt.
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 06:23
Ik vind het nog steeds lastig om het misbruik te noemen en me daarin serieus te nemen. Ik herken me zodanig in deze blog alsof ik hem zelf geschreven heb, vies en goor voel ik me nog steeds als iemand iets van mn lichaam vind en ik denk inderdaad dat ik daardoor mn es zo hard nodig heb....
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 06:59
Dank je wel weer voor je openheid op dit vlak, Lonneke!

En wat een prachtig effect hebben die foto's!
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 07:23
Mooi geschreven, alleen vond ik zelf een deel verwarrend. Je schrijft dat aanraken, strelen en aaien onder de noemer misbruik mag vallen. Binnen mijn therapie heb ik juist geleerd dat dit niet zo is. Dat er een duidelijk verschil zit in misbruikt zijn of grensoverschrijdend gedrag. Beide heb ik meerdere keren soms eenmalig, soms jaren lang meegemaakt door toedoen van verschillende mensen.

Vindt het lastig om daar nu dan bij alle situaties de lading misbruik aan te geven, want is dat wel zo en wordt het dan niet te groot opeens. Natuurlijk is het eigen beleving, maar door het die naam te geven wordt de eigen beleving ook opeens heel groot. Vraag me echt af of je alles daar onder mag scharen of dat er dus wel een duidelijk verschil inzit?
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 08:34
En daarbij geef je dus al aan waar het verschil voor jou in zit: De lading die het label geeft. Het lijkt of je wil zeggen: "Grensoverschrijdend gedrag mag niet dezelfde lading hebben als misbruik, dus alleen als het gelabeld kan worden als misbruik, mag het een bepaalde hoeveelheid lading hebben. In alle andere gevallen moet het minder lading hebben." Daarbij lijk je dan ook te zeggen: "Dan mag ik dus ineens niet meer voelen".
Correct me if I'm wrong, maar dit is wat ik in jouw bericht lees.

Welk label je ook aan welk gedrag hangt: Mensen zijn over jouw grens gegaan en daar mag jij pijn, emotie of welk ander naar gevoel over voelen. Dat is niet afhankelijk van welke lading iets rationeel gezien "mag" hebben. Iets wat jou veel pijn heeft gedaan, mag ook veel lading hebben, maar hoeft niet per definitie onder jouw definitie van misbruik te vallen. Is dat een reden om minder te mogen voelen dat het jou geraakt heeft? Andersom kan iets wat jou minder geraakt heeft wél onder jouw definitie van misbruik vallen. Is dat dan een reden om het meer pijn te laten doen dan het doet? De pijn van de gebeurtenis zelf lijkt me heftig genoeg om die niet ook nog eens te laten opblazen of bagatelliseren door het hokje waar je die in plaatst. De hoeveelheid lading hoort m.i. dus niet bepaald te worden door het label dat je eraan hangt, maar door het gevoel dat het gedrag bij je heeft opgeroepen. En daar kun je vervolgens mee aan de slag.
Lonneke - team Proud2Bme - Woensdag 30 oktober 2019 08:54
Heel mooi omschreven! In mijn vorige blog vertelde ik dat ik niet misbruikt was. Hierdoor had ik toch (onbewust) het gevoel dat ik mijn eigen gevoel verchoochelde. Alsof ik minder mocht voelen dan wanneer het wel ‘echt’ misbruik was. Wat ik vooral precies te zeggen middels deze blog is dat het voor mij echt belangrijk is geweest om in te zien dat dit wel serieuze kwesties zijn. Alleen een aanraking is een aanraking te veel. Misschien dat het officieel niet onder misbruik valt, dat weet ik niet, maar in mijn geval is er zeker misbruik van mijn onwetendheid op dat moment gemaakt. Klinkt het zo iets logischer voor jou?

Liefs
Anoniem (die direct boven jouw reactie) - Woensdag 30 oktober 2019 11:12
Lonneke, ik wil nog even kwijt dat ik het ontzettend sterk vind dat je kunt denken: "Welk label iemand er ook aan hangt: Dit is mijn gevoel en ik lijd onder deze situatie". Want ik kan het niet meer met je eens zijn: Misbruik van onwetendheid is net zo min oke en elke ongewenste aanraking is er één te veel.

Om dat vervolgens te vertalen naar toelaten van gevoel is zo makkelijk nog niet. Ik weet het allemaal, maar ik struggle nog steeds met de erkenning naar mezelf. Dat jij dit zo uitdraagt... Respect voor jou, enorm sterke vrouw!
Lonneke - team Proud2Bme - Woensdag 30 oktober 2019 12:29
Hi anoniem,

Wat fijn om te lezen, dankjewel!
Ik wens je heel veel succes toe in het vinden van die erkenning. Ik geloof dat je al heel veel stappen hebt gezet, heel dapper en knap.

Liefs,
Lonneke
Elize - Woensdag 30 oktober 2019 09:22
Wat een indrukwekkende blog Lonneke. En wat dapper dat je hier zo open over durft te zijn, ik ben er een beetje stil van. Deze blog is kan denk ik enorm nuttig zijn als je in een vergelijkbare situatie hebt gezeten (of als je er misschien nog middenin zit) ik denk echt dat je hier onwijs veel mensen mee helpt om voor zichzelf te herkennen en erkennen dat ze ook misbruikt zijn en dat het wel erg genoeg is. En hopelijk kunnen ook zij dan voorzichtig stapjes maken richting de verwerking ervan. Jij nog heel veel succes in je herstel en bedankt voor je openheid!
Ik sluit me trouwens ook aan bij de reacties hierboven ik zou graag lezen hoe je zoiets aan je partner vertelt, maar ook hoe je het überhaupt vertelt tegen familie etc.

Take care
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 11:07
Sluit ik me ook bij aan.

Mijn eigen ervaring wat betreft partner: Ik sloeg helemaal dicht bij enige vorm van seksueel contact, dus dat heb ik ook zo aangegeven. "Deze aanraking roept paniek bij mij op. Dat ligt niet aan jou, maar aan eerdere ervaringen."
Een begripvolle partner zal die ingang gebruiken om het gesprek aan te gaan. Daarmee is het probleem niet opgelost, maar is het bespreekbaar geworden. Zowel mijn vriendin als ik kunnen in ieder geval aangeven wat dat met ons doet. En zo oefenen we ook stukje bij beetje om niet meer zo in paniek te raken, te leren dat ik grenzen mag aangeven en dat mensen die grenzen ook respecteren.

Maar inderdaad: een blog daarover zou ik ook fijn vinden.
Renée - Woensdag 30 oktober 2019 10:23
Wauw Lonneke.. wat een ontzettend mooie en goede blog! Heel rakend en zo mooi geschreven!
Lonneke - team Proud2Bme - Woensdag 30 oktober 2019 12:30
Lieve iedereen,

Ik ben een beetje overrompeld door alle lieve reacties. Jullie zijn stuk voor stuk prachtige mensen en ik wil vind het heel spijtig en kwalijk dat jullie dit herkennen. Heel veel sterkte en succes voor jullie allemaal. Ik neem trouwens het idee voor de blog over het vertellen over dit soort ervaringen mee.

Liefs,
Lonneke
Anoniem - Woensdag 30 oktober 2019 13:51
Ik heb zo iets dergelijks ook meegemaakt ik heb er nog met niemand over gepraat. Ik ben bang, bang dat dat aanraken niet onder misbruik valt en het gewoon zo hoort maar nu ik dit lees. Oh wat ben ik opgelucht
Dankjewel!
Eline - Woensdag 30 oktober 2019 14:53
Wat goed dat je hier een blog over schrijft en zo open durft te zijn. Ik vind het erg jammer om te horen dat je dit hebt moeten meemaken. 1 zin raakt me enorm: "Wat ik vooral heb geleerd, is dat ik deze aanrakingen echt eerder serieus had mogen nemen.". En ook deze: "Ook vond ik het lastig om in te zien dat ik niet de schuldige was in dit verhaal. Het voelde alsof ik het zelf had uitgelokt, ook al heb ik dit nooit (bewust) gedaan.".

Tijdens mijn opname in de kliniek ben ik door een medepatiënt verkracht geweest. Al nam ik mezelf hier niet serieus in. Ik had het gevoel het zelf uitgelokt te hebben en, hoewel mijn psycholoog me hierin wel serieus nam, dat het mijn schuld was. Misschien gaf ik ook gewoon foute signalen af, dat geloofde ik. Maar... Als je bij iemand ter goede trouw blijft slapen, zat wordt en hierboven slaapmedicatie pakt... Dan ben je niet in staat nog nee te zeggen. Ik had pas door wat er gebeurt is/werd toen het te laat was.

Nu, pas 3,5 jaar later kan ik mezelf hierin serieus nemen. I condemn this person. Ik erken wat er met me gebeurt is en kan medeleven voor mezelf opbrengen. Ik walg van de persoon die zo misbruik van me gemaakt heeft.

Soms praat ik er nog over met mijn therapeut of psychiater. Zij erkennen me hierin en steunen me. Mijn familie heeft hier nooit geen weet van gehad.
Lieke - Woensdag 30 oktober 2019 18:29
Dank je wel, Lonneke, dat je woorden geeft aan mijn gevoel
-- - Woensdag 30 oktober 2019 21:08
Dankjewel Lonneke! Sommige stukken zijn ook erg herkenbaar bij mishandeling. Mij is vaak verteld dat ik de klappen verdiende . Tot op de dag van vandaag geloof ik nog steeds dat dat waar is en grijp ik elke aanleiding aan om mezelf te beschadigen.

Dit stuk raakte me daarom enorm: "Wanneer iemand ongewenst aan jou zit, is dat zijn of haar gebrek, niet dat van jou. Niemand mag ongevraagd aan jou zitten, nooit. Daar is nooit een excuus voor, daar hoef je je nooit voor te verontschuldigen."

Dankjewel ♥
britneyangel - Donderdag 31 oktober 2019 09:02
wat heftig lonneke! zo erg