Omgaan met post-serie-depressie

 

Met een verslagen gevoel zit ik op de bank. De TV heb ik uitgezet. Ineens ben ik me bewust van de stilte die me nog leger laat voelen. Het is voorbij, afgelopen. Alle voorgaande weken, maanden, hebben opgebouwd tot dit moment. Alles is bij elkaar gekomen om mij uiteindelijk in een zwart gat achter te laten. 

Van jongs af aan kan ik me al compleet verliezen in boeken, andere verhalen. In mijn vrije tijd was ik altijd te vinden in de bibliotheek en toen ik een tijd terug voor het eerst over Netflix hoorde, moest ik dat natuurlijk ook hebben. Ik ontdekte de wereld van de series en films en ik kon al snel niet meer zonder.

De laatste afleveringen van Friends, How I Met Your Mother, Orphan Black... Ik weet nog precies hoe leeg ik me op dat moment heb gevoeld. De aankondiging van de laatste Harry Potter film; ik was in shock. Een gevoel dat later ruimte maakte voor hoop toen ik hoorde over Fantastic Beasts. Keer op keer liet ik me meevoeren in een ander universum, waar ik me vaak meer thuis voelde dan de plek waar ik wellicht had moeten zijn. Het kon soms echt voelen alsof ik de personages kende. Ik leefde met ze mee; voelde me fijn in de woonkamers die ik zelf niet had ingericht. Tijdens het kijken van een serie kon ik afleiding vinden, waardoor sommige momenten voor mij een stuk draaglijker werden.

Als dit eenmaal tot een eind was gekomen, kwam ik vaak terecht in een soort zwart gat. Een gevoel van intense leegte zonder houvast; verloren zonder idee hoe ik dit moest opvullen. Want dat is wat ik wilde en deed. Ik ging wanhopig op zoek naar een nieuwe serie om het verdriet maar niet te voelen.

Nu ik dit zo schrijf, klinkt het wellicht heel dramatisch. Maar in de Verenigde Staten bestaat er zelfs al therapie voor het Post Series Depression Syndrome (PSDS). Ik ben dus zeker niet de enige die een serie kan bingewatchen om zichzelf hierna radeloos te vinden in een rouwige staat van zijn.

Een tijdje terug heb ik op Netflix RuPaul’s Drag Race ontdekt. Drie dagen deed ik erover om het eerste seizoen helemaal te kijken. Ik ging er in mee, leefde me in. Tot het moment van de finale. Daarna was het klaar. Weer bevond ik me heel even in het inmiddels bekende zwarte gat. Ik ontdekte al snel dat er nog veel meer seizoenen op Netflix stonden, dus dat gevoel verdween ook weer heel snel. Maar het was er wel even geweest. Toch heb ik mij de rest van die dag een beetje somber gevoeld. Alsof ik afscheid had genomen van iets wat mij heel dierbaar was. Het iets waar ik drie dagen geleden nog nooit van had gehoord.

Natuurlijk zou ik het eerste seizoen nog een keer kunnen kijken. Natuurlijk zou ik alle boeken die ik al uit heb nog een keer kunnen lezen. Natuurlijk zou ik nog een keer alle afleveringen van Friends kunnen kijken (wat ik trouwens ook gedaan heb). Maar het is niet hetzelfde. Ik weet wat er gaat gebeuren. De magie is er een beetje vanaf. Het is niet de eerste keer dat ik de woorden lees of de dialogen aanhoor. Het voelt een beetje alsof de karakters op dat moment vastzitten in een trein waarvan ik al weet waar het spoor zal eindigen. En er is niks dat ik kan doen om dit te veranderen. Ik verander van meelever naar toeschouwer.

Na het tweede seizoen heb ik me, tijdens dit sombere moment, afgevraagd waarom dit toch gebeurt en wat ik hier aan kan doen. Is er überhaupt iets aan te doen? Moet ik dan misschien maar stoppen met het kijken van serie’s? Een gedachte die ik meteen ook weer snel wegdrukte. Er zal vast een andere oplossing zijn.. 

1. Neem een pauze

Hoe lastig ik dit ook vond, een pauze deed mij vaak juist heel goed op dit soort momenten. Aan de ene kant wilde ik dit gevoel wegkijken met een andere serie, een ander verhaal. Aan de andere kant deed dit bij voorbaat al geen recht aan de andere serie die ik moest missen. Die had ik inmiddels op een voetstuk gezet en niets kon hieraan tippen. Om dit allemaal iets meer ruimte te kunnen geven, had ik zelf eigenlijk veel baat bij een wandeling in de natuur. Even iets compleet anders. 

2. Zoek het op

Na de laatste Harry Potter film wist ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moest. Al vrij snel begon ik meer en meer Harry Potter gerelateerde informatie op het internet op te zoeken en ook YouTube was niet veilig. Meer en meer dompelde ik mezelf onder in die magische wereld. Ik denk dat ik op deze manier een vorm gaf aan het gevoel van rouw dat ik op dat moment ervoer. 

3. De acteurs

Even later verscheen de videoclip 'Lego house' van Ed Sheeran. Hierin werd de hoofdpersoon vertolkt door niemand minder dan Rupert Grint, ook wel bekend als Ron uit Harry Potter. Ik begon in te zien dat de acteurs doorgingen. Er was meer dan, in dit geval, Harry Potter. Hierna heb ik ook meerdere films gezien met andere acteurs die ik alleen uit Harry Potter kende en hierdoor lukte het mij om dit te kunnen relativeren.

Er zijn nog zat tips te bedenken. Zo vinden sommige mensen het fijn om nog meer in de wereld van een bepaalde show te duiken en fanfictie te schrijven. Op deze manier kunnen zij zelf verder schrijven waar de serie is gestopt. Ook zijn er voor veel series online grote community's te vinden waar mensen veel van dezelfde gevoelens kunnen ervaren. 

Hoe naar en heftig dit gevoel ook kan zijn, uiteindelijk zal het zakken. Je zal wellicht een nieuwe serie of boek ontdekken en het verdriet zal ook slijten. 

Herken jij dit gevoel na het afkijken van een serie? Hoe ga jij hiermee om? 

Bron fotografie

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Elle - Zaterdag 21 december 2019 13:37
Alsjeblieft zeg... een klinische depressie is toch echt heel wat anders dat dit hoor. Als je niet 100% gelukkig bent de hele dag door, heb je dus blijkbaar een stoornis. Ik kan dit niet serieus nemen. We maken elkaar gek zo, we praten elkaar van alles aan. Het leven is niet altijd 100% leuk, ja dat is soms balen, maar het is hartstikke normaal en iets waar je mee om moet leren gaan. Laten we alsjeblieft niet dit soort normale dingen benaderen als een 'stoornis'. We worden op deze manier wel een overgevoelige sneeuwvlokjesgeneratie. Als dit al een stoornis is, bereid je dan maar voor op wat je nog meer moeilijk gaat vinden in je leven. Niet naar jou gericht hoor Lonneke, maar ik vind het steeds meer diagnosticeren en problematiseren echt een zorgelijke ontwikkeling.
Bieke - Zaterdag 21 december 2019 20:23
Helemaal eens! Mensen lijken niks meer te kunnen hebben en alles wordt zo serieus genomen. Erg vinden dat iets is afgelopen is normaal!! En geen depressie. Doe normaal.
Elle - Zaterdag 21 december 2019 13:39
Als aanvulling: ik denk wel dat zo'n after-serie-gevoel iets zegt over hoe erg je in die fantasiewereld opgaat, wat een uiting kan zijn van een probleem wat eronder ligt. Maar benoem dat dan, in plaats van de uiting ervan te bestempelen als 'stoornis'.
('je' is wederom niet tegen jou Lonneke, maar in het algemeen)
L:) - Zaterdag 21 december 2019 13:44
Ik vind de term “depression” voor iets wat meestal maar een paar dagen duurt wel beetje heftig...maar dat is mijn persoonlijke mening.
Het is denk ik eerder vergelijkbaar met een soort korte rouw. Het is een “verlies”, een afscheid. En rouw en depressie zijn niet hetzelfde.

Als het echt zodanig ernstig wordt dat je er depressief van wordt, dan is er sowieso denk ik wel meer aan de hand dan dat dit alleen door een serie komt toch?
Ik herken ook het in een zwart gat vallen als een serie afloopt. En ik huilde ook na een geweldige boekenreeks die eindigde.
Na de laatste film liep ik als in een waas uit de bioscoop: dit was de laatste. Het denken, wat nu?! Sommige fandoms zit ik na zoveel jaar nog steeds fanart en fanfics te lezen (after all this time? Jahaaaa always!).
Ja, ik heb me sufgehuild en echt niet oke gevoeld als iets waar ik intens heb meegeleefd dan was afgelopen.
Maar depressie? Nee. Ik zou het persoonlijk eerder gewoon een acceptabelere vorm van rouw noemen. Acceptabeler omdat ik het persoonlijk kan relativeren, het is geen verlies van geliefde, huisdier, gezondheid, baan, ledemaat of zoiets. En juist dat relativeren helpt mij nog het meest.
Overigens vraag ik mij wel eens af of overal een etiketje of hokje voor maken zo gezond is. ”PSDS” jeetje.
D - Zaterdag 21 december 2019 15:28
Ook ik vind dit een beetje bagitaliserend naar een ‘echte’ depressie. En vraag me ook af dat als je hier echt veel last van hebt of er dan niet iets anders aan ten grondslag ligt dan werkelijk het beëindigen van een serie an sich. Als je hier veel last van hebt neem het vooral serieus, maar wel als dat wat het is en niet als depressie. Vind ik
Anoniem - Zaterdag 21 december 2019 15:56
Ja ik vind ook dat een stoornis beetje overdreven is.. Het is toch leuk om films te kijken om je tijd te vullen en nergens aan te denken dat is fijn voor mij in iedergeval en dat is geen stoornis. en bijna iedereen heeft dit maar mensen zeggen het niet snel. heel normaal.
Anoniem - Zaterdag 21 december 2019 15:57
Lonneke dit is niet rot naar jou bedoeld je bent een schat en super lief. onthoud dat ik ben bang dat ik mensen pijn doe met mijn mening maar dat wil ik helemaal niet. Xxx
Miauw - Zaterdag 21 december 2019 16:18
Het is vooral Amerika die met deze rare termen komt, zoals post-concert depression, die gelukkig naar mijn weten ook niet in de DSM staan als officiële diagnose (of wel?!). Indien wel dan ben ik het compleet eens met bovenstaande reacties. Het moeten diagnosticeren van alles gaat wel heel ver. Bovendien passen de woorden rouw of somberheid er veel beter bij dan depressie, en zijn dit ook geen officiële ziektes/diagnoses.
Zelf herken ik het wel heel erg, deze post-narigheid. Ik denk dat het aan bepaalde stoornissen die ik heb gelinkt zou kunnen zijn, maar je kan in het algemeen ook zeggen: het komt door gevoeligheid. Heel intens iets voelen, zowel goed als slecht. Ik ben vooral heel verdrietig omdat ik de enorme ‘high’ mis. Het gelukzalige gevoel, het helemaal opgaan in iets. Het is vooral het contrast wat pijnlijk is. En dat had ik als kind al, toen ik nog diagnosevrij was.
britneyangel - Zaterdag 21 december 2019 16:41
ik herken dit ook wel met pretty little liars
Annelies - Zaterdag 21 december 2019 16:52
Ik herken het laar zou het nu niet onder "depressie" gooien.
De term wordt al zo genoeg rondgesmeten en verkeerd geinterpreteerd
G - Zaterdag 21 december 2019 18:23
Sorry, maar door met dit soort termen te komen neem je een echte depressie niet heel serieus en kom je beetje op het niveau van als je door een middelbare school loopt en er een brugger schreeuwt dat ie depressief is omdat ie een 5 heeft gehaald. Haalt beetje jullie geloofwaardigheid omlaag als serieuze informatiebron. Verder zijn jullie blogs fijn altijd hoor!
Annelies - Zaterdag 21 december 2019 18:26
Jep bedoelde ik ook....
Marike - Zaterdag 21 december 2019 18:38
Ik vind dit ook een totaal misplaatste blog.
Eline - Zaterdag 21 december 2019 19:10
Ow yeah, dit ken ik! Ik val dan altijd even in een zwart gat, hoe stom dit ook mag klinken. "Wat moet ik nu doen dan??" Echt doelloos. Ik kan dan ook gewoon nog een uur naar mijn scherm zitten staren terwijl ik niets doe.

Ik heb dan altijd het gevoel dat er helemaal niets meer is om naar te kijken, ook al staan er 1001 dingen op mijn watchlist. Ik ervaar dan gewoon echt een enorm gevoel van leegte.

Het duurt dan even voor ik me weer fully can comitten tot een serie. Voor ik weer zo'n hele investment aanga. Moeten dan ook echt lange series zijn.

Het klinkt allemaal zo banaal maar het gevoel is er wel echt. :') Echt sad gewoon.

Maaarrrrrr dit komt ook gewoon omdat series voor mij vaak een vlucht voor de realiteit zijn. Die serie wordt dan even mijn 'nieuwe realiteit' en mijn echte leven bestaat dan even niet. Moet ik even niet dealen met alle narigheid en zorgen. Vandaar dat ik dan in 'n gat val als 'n serie gedaan is. Dan ben ik weer in mijn eigen stomme wereld. :')
Sanne - Zaterdag 21 december 2019 23:44
Allereerst wil ik zeggen dat ik dit een heel mooi onderwerp vind voor een blog! Ik denk dat veel mensen dit wel kennen. Ik kan zelf in ieder geval dagenlang met een onbestemd gevoel rondlopen en niet tot het starten van het lezen van een nieuw boek komen als ik net een mooi boek uit heb gelezen. Ik vind het fijn dat bij proud soms heel zware dingen en soms juist wat lichtere dingen worden besproken. Daarom heb ik wel moeite met de uitwerking van deze blog. Door woorden als depressie te gebruiken wordt het naar mijn idee onnodig groot en zwaar gemaakt. Voor mij verliest de blog hierdoor zijn kracht. Ik had het mooier gevonden als het gebracht was als iets wat minder groot is, maar je wel echt last van kan hebben en daar tips voor geven. Dat het oké is om ook met dit soort wat kleinere dingen in het leven moeite te hebben en herkenning bij elkaar te vinden. Naar mijn idee wordt het nu onnodig groot en zwaar gemaakt, waardoor de plank een beetje mis wordt geslagen. Op mij heeft dit ook als effect dat ik mijn vraagtekens ga zetten bij andere blogs. Van is dat dan ook groter en zwaarder gemaakt dan nodig. Ik weet dat dit komt vanuit mijn (vaak te) kritische, wantrouwige houding. Maar ik wilde wel even delen wat voor effect het op mij heeft.
M. - Zondag 22 december 2019 07:18
Eens met de opmerkingen hiervoor ten aanzien van de term, insteek van het artikel en het feit dat Lonneke een mooi mens is.

Niettemin is het gevoel inhoudelijk wel herkenbaar. Voor mij persoonlijk is het vaak de harde confrontatie met de realiteit die pijn doet. Even kon ik eraan ontsnappen, meeleven met fictieve personages en instappen in een andere wereld. Wanneer dat wegvalt, ben ik er weer. Dat ervaar ik niet altijd even fijn, met enige somberheid of heimwee tot gevolg. Maar het is dus eigenlijk een symptoom van iets anders.
M. - Zondag 22 december 2019 07:26
En waar ik feit zei bedoel ik mening. Want als ik Lonneke tot mooi mens kan bombarderen zou ik ook 'de macht' hebben om het tegenovergestelde te doen en dat klopt niet.

Wilde ermee aangeven dat, hoewel de insteek van het artikel wat onhandig gekozen is, dat voor mij niets afdoet aan de persoon die het schreef, in dit geval Lonneke.
Lonneke - team Proud2Bme - Zondag 22 december 2019 09:26
Hi iedereen!

Bedankt voor alle feedback!
Dit betreft een blog die ik al een tijd geleden geschreven heb, en ik begrijp de kritiek heel goed. Ik wilde vooral iets anders belichten (met termen die in Amerika dus wel zo gebruikt worden), maar ik begrijp nu hoe dat over kan komen. Het was natuurlijk nooit mijn bedoeling om anderen te kwetsen of situaties te bagataliseren, dus mijn excuus als dit wel zo heeft gevoeld.

Liefs,
Lonneke
Elle - Zondag 22 december 2019 12:11
Het zegt meer over de Amerikaanse doorgeslagen diagnostiek dan over jou hoor Lonneke!
Anoniem - Zondag 22 december 2019 11:43
Ik vind de naam en diagnose een beetje maf, maar herken er wel wat in. Ik kijk veeel series om zo te ontsnappen aan mezelf. Dit is dan ook het enige waar ik door kan ontspannen. En het wordt echt wel een probleem. Janken als de serie klaar is. Zeker weten dat je nooit meer iets gaat vinden wat net zo mooi of leuk is. Elke dag moeten kijken. Etc
Cindy - Zondag 22 december 2019 21:20
Een depressie is idd wat anders..meer dan zomaar wat leegte voelen..schuldgevoel constant weinig plezier beleven aan dingen duiveltje op je schouder dat trekt dat lijkt mij meer de definitie van depressie dan wat hier beschreven wordt! Zeker als dit al jaren aan de gang is kan je moeilijk zeggen dat het geen probleem is he
Iris - Zondag 22 december 2019 21:33
Yup. Herkenbaar. Meestal start ik dan opnieuw met dezelfde serie of begin wat nieuws.
maud - Woensdag 1 januari 2020 22:38
Ik dacht heel lang dat ik dramatisch, overdreven ben en dat ik “normaal” moet doen. Want waarom lijkt het alsof ik in een zwart gat dwaal na een serie?! Ik werd niet begrepen als ik het een keertje kwijt wilde en eerlijk gezegd begreep ik mezelf ook niet. Allemaal door een Netflix serie, ja het klinkt meer dan overdreven en je hoeft me ook niet serieus nemen. Maar wat ik heb gevoeld de afgelopen maand dat wens ik niemand toe, ik ben er zelf uitgekomen en het was gelukkig niet lang. Allemaal mensen die hun vooroordelen al weer klaar hadden liggen onder deze blog met “doe normaal” en “het is overdreven”. Als je dat kunt zeggen heb je het duidelijk niet meegemaakt. bedankt Lonneke, voel me eindelijk begrepen.
maud - Woensdag 1 januari 2020 22:47
daarnaast kan ik het geen depressie noemen, vond dat inderdaad wel heftig klinken.
Janneke - Donderdag 18 juni 2020 23:59
Ik vond het heel fijn om dit blog te lezen, omdat ik mij eindelijk begrepen voelde. Ik dacht altijd dat ik mij aanstelde maar het bestaat echt. Voor de mensen die zeggen dat het overdreven is, ja het is overdreven, want je kan het geen depressie noemen maar je moet niet je mening klaar hebben liggen als je het zelf niet hebt meegemaakt. Ik en blijkbaar andere mensen kunnen er echt erg last van hebben het is dus niet fijn om te horen dat je “ overdrijft”