Negatieve aandacht vragen

 

notice''Toen ik nog een kind was, voelde ik mij thuis niet gezien. Ik had het gevoel dat mijn ouders niet naar mij omkeken en dat wat ik ook deed, het nooit goed genoeg was. Ik ontdekte dat mijn ouders pas aandacht aan mij besteedden als ik iets verkeerd deed. Dan was iedereen in huis ineens op mij gericht en kreeg ik de volle laag. Ik vond het niet leuk, maar ze zagen me tenminste wel. Ik werd daarom steeds vervelender: begon met liegen, ging me verzetten tegen alle regels en bedacht hele verhalen die nooit waren gebeurd. Ik kreeg op die manier aandacht.

Ik ging dit op een gegeven moment ook op andere plekken mij op deze manier gedragen, bijvoorbeeld op school en naar vrienden toe. Ik kreeg weliswaar negatieve aandacht, maar ik wist niet beter.'' -Rianne

Sommige mensen hebben nooit geleerd op een gezonde manier hun gevoelens en behoeften te uiten. Misschien werd je thuis genegeerd of werd niet gezien wat jij allemaal goed deed en werd de focus op het negatieve gelegd. Op die manier leer je, niet eens echt bewust, dat je aandacht kunt krijgen als je tegen de regels ingaat en dingen doet die niet passend zijn in bepaalde situaties. Ook kan het zijn dat je gaat doen alsof je ziek bent of de ziekte die je hebt erger maakt zodat mensen naar jou omkijken en zorgen maken.

Toen ik een aantal jaar geleden opgenomen was op een crisisafdeling, merkte ik ook dat veel medepatienten negatieve aandacht vroegen. Ik was daarentegen, samen met nog een paar, vooral erg stil. Ik voelde me erg depressief maar bracht dit niet zó duidelijk naar buiten dat de verpleging wel aandacht aan mij móést besteden. Er waren echter ook patienten die alles deden om in het zicht van de verpleging te komen. Zij deden zichzelf zo erg pijn dat een verpleegkundige om 22.00 uur 's avonds nog met hen naar de eerste hulp moesten. Ik was hier tijdens mijn eerste crisisopname best weleens jaloers op. Zij krijgen door hun negatieve gedrag als het ware quality time met een verpleegkundige. Ik had daar óók enorm veel behoefte aan, ik kon het alleen niet goed aangeven.

hug

Tijdens mijn tweede crisisopname had ik door hoe het werkte op de afdeling en ging ik helaas met regelmaat mee in het vragen van negatieve aandacht. Waar ik tijdens mijn eerste opname stiekem ging overgeven na het eten, liep ik tijdens mijn tweede opname zonder blikken of blozen naar het toilet en deed ik ook geen moeite om het te verbergen. Ook deed ik mezelf al tijdens mijn eerste opname pijn maar probeerde ik dit niet te laten merken door schaamte. Tijdens de tweede opname wist ik echter dat er dan naar mij omgekeken zou worden en mensen aan mij zouden vragen of het goed met me ging. Ik zette me daarom als het ware over die schaamte heen en stapte ermee naar de verpleging. Achteraf gezien enorm stom, maar op dat moment had ik enorm veel behoefte aan zorg, liefde en aandacht. Het lukte me niet om dit met woorden aan te geven en dus deed ik het op die manier.

Negatieve aandacht vragen kan zich uiten op verschillende manieren. Misschien herken jij je er ook wel in en vraag jij ook regelmatig op de verkeerde manier om aandacht. Je rent bijvoorbeeld weg uit een kliniek terwijl je weet dat dit zinloos is, gedraagt je agressief richting medepatienten, verpleegkundigen of het meubilair of verzint klachten terwijl je hier helemaal geen last van hebt. Ook kan het zijn dat je het op hele andere gebieden doet. Op het forum van Proud2Bme zien we bijvoorbeeld ook regelmatig leden die continu op een negatieve manier aandacht lijken te vragen door hele heftige dingen te posten of door zichzelf juist heel klein te maken zodat anderen op die manier zich zorgen gaan maken. Let op: ik heb het nu niet over álle leden en zeg ook niet dat leden dit expres doen. Sommige mensen doen dit namelijk zonder het zelf door te hebben en zelfs zonder de intentie te hebben om aandacht te krijgen. De gevolgen blijven echter gelijk.

Je kunt je afvragen wat maakt dat je die negatieve aandacht zo nodig hebt. Wat zit daar onder, wat wil je nu écht? Wil je werkelijk dat de patientbesprekingen vooral over jou gaan, dat je als een stereotype patient wegloopt en er iemand achter je aan moet rennen of dat medepatienten zich enorm aan jou gaan ergeren omdat jij continu bij de verpleging zit en er daardoor geen tijd meer over is voor de anderen? Wil jij dat jij op het forum bekend staat als de ''aandachtvrager'' waardoor je op een gegeven moment niet meer serieus genomen wordt omdat anderen je niet meer geloofwaardig vinden? Of wil je vooral dat er iemand een arm om je heen slaat als je verdrietig bent, dat iemand spontaan naar jou toeloopt om te vragen hoe het met je gaat en je je hart kunt luchten?

attention

Zelf heb ik tijdens een derde opname geleerd dat aandacht vragen ook op een andere manier kan. Ik had intussen al veel therapie gehad waardoor ik veranderde en niet zo snel meer verviel in destructief gedrag. Ik leerde dat ik ook naar de verpleging kon gaan om aan te geven dat ik me niet goed voelde om van daaruit een gesprek te kunnen hebben. Soms wist ik niet eens wat er met me aan de hand was maar hielp het al om te zeggen: 'ik voel me rot' of 'ik wil gewoon even praten'. Ook dan werd er naar mij geluisterd en werd ik serieus genomen, hier was geen open wond of iets anders extreems voor nodig.

Ook kreeg ik op een gegeven moment zelfs positieve aandacht: de behandelaren merkten op hoe ik veranderd was in positieve zin en gaven hier regelmatig complimenten over. Soms kwam er een behandelaar na therapie naar mij toe en zei lachend: 'jeetje wat ben jij veranderd zeg, super!' Door dat soort opmerkingen ontdekte ik dat dat de aandacht was waar ik naar zocht: ik wilde gewoon gezien worden om wie ik was en ik wilde dat gezien werd dat ik ondanks alles mijn best deed. En dat lukte, simpelweg door te praten en mezelf te uiten.

Misschien zit je zelf niet in een kliniek maar ben je ambulant of zelfs helemaal niet in behandeling. Ook dan heeft het geen zin om op een negatieve manier aandacht te vragen en te laten merken dat het niet goed met je gaat. Ga naar je behandelaar of mensen om je heen die belangrijk voor je zijn en vertel hoe je je voelt, ook daarmee kun je echt duidelijk maken wat je nodig hebt.

affection

Vraag jij weleens, bewust of onbewust, negatieve aandacht?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Judith - Vrijdag 23 augustus 2013 13:24
zeker wel herkenbaar! ik denk trouwens niet dat iedereen om 22:00 nog naar de SEH moet om te hechten of wat dan ook, maar ik kan me er inderdaad ook kapot aan irriteren hoor! en zelf, doe ik toch net zo hard mee..
Naomi - Vrijdag 23 augustus 2013 14:33
Hee allemaal ,

Heel herkenbaar voor mij jammer genoeg .
Ik ging aan atumilatie doen om een beetje aandacht te krijgen van klasgenoten ..
Dat weet ik nu achteraf gezien pas hoor , toen snapte ik maar niet waarom ..
Ik ben wel heel blij dat ik er vanaf ben en dat ik nu ook andere manieren weet om aandacht te krijgen : ).

Xx StayStrong
Pizza - Vrijdag 23 augustus 2013 15:26
Pff, sommige dingen hieruit zijn echt ontzettend herkenbaar. aiaiai.
even anoniem - Vrijdag 23 augustus 2013 16:12
soms krijg ik hier op proud ook wel eens die neiging, ik doe het (nog) niet maar ik heb wel echt het idee dat er op van die dagboekjes met heftige verhalen of dramatische gezondheidsklachten vééél meer gereageerd wordt dan op blogs van iemand die het net zo moeilijk heeft maar gewoon keihard vecht.En dat steekt, dan voel je gewoon jaloezie, en dan denk je 'beter dat dan niets'.
x - Vrijdag 23 augustus 2013 16:50
Zo herkenbaar! En zoals 'even anoniem' ook zegt soms lijkt het ook echt dat leden die heftige dingen schrijven véél meer aandacht krijgen. En niet alleen door mods maar vooral andere leden die daar op reageren...
Sophie - Vrijdag 23 augustus 2013 17:21
Ik sneed mezelf om aandacht te krijgen, maar ik kreeg helemaal geen aandacht. Het viel niet op, wat ik heel vreemd vind aangezien ik de hele tijd korte mouwen droeg. Het boeit mensen denk ik niet ofzo.
Anoniempje - Vrijdag 23 augustus 2013 18:34
Een grote reden dat ik mezelf nooit vaker dan een paar keer heb gesneden is dat ik wist dat ik er dan aandacht mee zou krijgen en dat was absoluut niet wat ik wilde! Vooral niet in de kliniek. Nu ik er zo over nadenk denk ik wel dat ik veel negatieve aandacht vraag op het forum. Wat dus totaal niet mijn bedoeling is! Sorry daarvoor.
Laura - Vrijdag 23 augustus 2013 18:46
mooi artikel!
B. - Vrijdag 23 augustus 2013 18:55
Heel herkenbaar..
Myrthe - Vrijdag 23 augustus 2013 20:19
heel herkenbaar. Ik kan niet naar iemand toegaan dat moeilijk heb. Ze komen uiteindelijk altijd naar mij.
Konijntje^^ - Vrijdag 23 augustus 2013 20:25
Wow. Zo herkenbaar.
Vroeger vroeg ik altijd aandacht via pijntjes. Altijd had ik buikpijn, of hoofdpijn. Na een tijd gingen ze dit niet meer serieus nemen. En ik heb het overgenomen. Als ik nu pijn heb, durf ik het vaak niet aan te geven, want 'ze stelt zich toch aan'. Ook niet goed natuurlijk. Ik werk er wel aan, maar het is zo, zo lastig. Ook op het forum is dit vast wel eens te merken. Ook sorry daarvoor.
Charlotte - Vrijdag 23 augustus 2013 22:29
Jup, heb ik idd ook gedaan met AM. Niet eens zichtbaar, maar zodat ik tegen mentor, vetrouwenspersoon e.d. kon zeggen dat ik dat gedaan had. Ik dacht om de een of andere reden dat ze anders niet zouden denken dat er echt wat was.
Of ik wist zelf niet eens of er iets was, en wat dat dan was, maar verlangde gewoon naar die aandacht...

Ben iig heel blij dat ik tegenwoordig gewoon weet te vertellen wat me dwarszit. :)
xBente - Zaterdag 24 augustus 2013 15:41
Ik kan me er stiekem best wel aan ergeren als mensen dat doen. Op Proud erger ik me er minder aan, maar in het echt wel. Die behoefte aan zorg (bij mij is dat het meer ipv behoefte aan aandacht) herken ik wel hoor. Maar zeg dan gewoon tegen de groepsleiding (in het geval van opgenomen zitten) dat het niet goed gaat, vraag een gesprekje aan oid. Ipv domme dingen te gaan doen om maar aandacht te krijgen. Bij ons op de groep gebeuren dat soort dingen gelukkig niet vaak, maar als er wel zoiets gebeurt, ergert de complete groep zich er ook aan. Want door zulke mensen heeft de groepsleiding het dan op dat moment te druk voor de mensen met wie het net zo min goed gaat, maar die het tenminste wel fatsoenlijk aangeven.

Op Proud vind ik het een beetje een ander verhaal. Dat is voor veel mensen toch een plaats om anoniem te kunnen spuien. En je kunt moeilijk aan de mods vragen of ze even mee willen een rondje lopen omdat je eventjes je verhaal wil doen :p Natuurlijk is het beter voor de sfeer als iedereen alles positief houdt, maar dat lijkt me niet helemaal realistisch. En als de negativiteit je triggert, klik je Proud, of bepaalde topics, gewoon niet aan. Bovendien, mensen die alleen maar op Proud negatieve aandacht vragen ipv aan de hulpverlening oid aan te geven dat het niet goed gaat, hebben uiteindelijk alleen zichzelf ermee.
Katinka - Maandag 26 augustus 2013 00:40
Ik vind dit een hele goede blog! Ik heb in het verleden op zoveel manieren negatieve aandacht gevraagd dat ik er een boek over zou kunnen schrijven - als ik me er niet zo voor zou schamen. Ik betrap mezelf er af en toe nog steeds op, maar ik kan nu gelukkig op tijd ingrijpen.
Een belangrijk punt hierin is denk ik om hulp durven vragen. Iets wat veel mensen niet kunnen of durven, maar wat wel te leren valt. Iedereen verdient tenslotte aandacht, en ik heb gemerkt dat positieve aandacht uiteindelijk veel fijner, motiverender en helpender is dan altijd aandacht voor de negatieve kanten. En zoals Bente ook schrijft, uiteindelijk heb je vooral jezelf ermee.
even anoniem - Maandag 26 augustus 2013 14:04
ja Bente, als ik opgenomen zou zijn zou het ook anders zijn
maar niet iedereen heeft (intensieve) hulp he
ik heb dat ook niet nodig denk ik
maar wél die zorg... af en toe...
Roos_ - Donderdag 29 augustus 2013 00:16
heel herkenbaar ja..
Anoniem - Zaterdag 7 september 2013 01:26
Heel herkenbaar en ik kan er niet goed mee omgaan. Ik heb mijn hele leven al negatieve aandacht gevraagd, niet altijd bewust. Ik ben nu eigenlijk te oud om deze negatieve aandacht te zoeken, maar ik doe het wel, omdat de drang zo groot is. Het gaat alleen steeds verder en ik weet niet van ophouden. Het verlangen naar aandacht is ook het verlangen naar zorg en liefde en dan vooral van oudere vrouwen (bijvoorbeeld therapeuten). Ik heb mezelf vaak gesneden en dat gebeurd nog steeds. Ik heb het altijd nog redelijk kunnen houden qua gedrag. In de kliniek ging ik wel eens te ver, maar het kon nog.. vond ik zelf. Nu heb ik door mijn gedrag zelfs al met politie te maken gehad en ben bang voor mezelf. Ik schaam me ervoor en therapeuten kunnen me niet helpen en dat is frustrerend. Maar hierdoor word het wel weer erger :-(
Moeder - Zaterdag 7 september 2013 04:36
Negatieve aandacht...tja worstel ik ook mee, want laten we eerlijk zijn...als iemand ziek is of veel nare dingen meemaakt, staat opeens iedereen voor je klaar. Nu is het bij mij zo dat er wel degelijk veel negatieve maar bovenal veel traumatische dingen zijn gebeurd waar ik veel hulp en steun door kreeg. Maar als er niets aan de hand is vraagt ook niemand hoe het werkelijk met je gaat. De mentaliteit van tegenwoordig is niet meer zeuren of janken het is gebeurd,en zoals bv ik sla me door alles heen maar verwerk uiteindelijk niets. En nu....nu kom ik mezelf tegen. Want waarom vraagt niemand mij hoe het nu met MIJ gaat na alles wat ik al heb meegemaakt? Ik en alleen ik weet het antwoord....want als er ellende of wat dan ook is vind ik het maar al te fijn om iedereen te laten weten dat ik dat wel aankan en dat ik sterk ben. Ze noemen mij sterk en dat is fijn om te horen,maar als ze dat tegen mij zeggen voel ik gelijk hoe zwak ik eigenlijk ben, want ik doe stoer maar vertel niemand dat ik nachten wakker lig en werkelijk geen oog dicht doe. Want het voelt zo fijn om te horen dat je sterk bent. Dus tja wat is negatieve aandacht? Het helpt mensen overleven maar het verwoest je hart want als we allemaal eerlijk zijn willen we uiteindelijk maar 1 ding....aandacht! Negatief of positief een mens heeft aandacht nodig, het gevoel hebben dat je telt dat er om je gegeven word,dat je ook buiten je ellende om ook wel eens aandacht wil!hoe slechter het met je gaat hoe meer aandacht en dan ligt de verslaving van negatieve aandacht op de loer....maar is dit onze fout? Ik denk van niet,ik denk dat het vragen van negatieve aandacht aan je omgeving ligt, met wie je omgaat en met wie je lief en leed deelt. Als ze er voor je zijn in slechte tijden........waarom vragen ze je dan nooit in goede tijden, (als alle ellende voorbij is en jij dus je negatieve aandacht heb gehad,want die krijg je in slechte tijden want dan wil iedereen er voor je zijn,) hoe gaat het nu met je? Heb je alles een plekje kunnen geven? Er zijn er niet veel die dat doen want uiteindelijk heb ik een toneelstukje gespeeld dat ik alles aan kan en sterk ben. En dat geloven ze totdat er een moment komt dat je knapt.....en dan zijn ze er allemaal weer om je te steunen, dan wel weer! En dan weer sluimert alles weer door want uiteindelijk gaat ook die aandacht weer over.......we blijven dus in die cirkel zitten. Ik ga die cirkel nu uit en heb besloten dat ik echt aan mezelf moet gaan werken.....maar dan ook bikkelhard moet worden...wie mij alleen maar aandacht geeft als het slecht met me gaat en verder niet MOET uit mijn leven want door hun blijf ik negatieve aandacht vragen omdat ze er dan wel zijn! Dus dames heren jongens en meisjes, moraal van dit verhaal is....ligt het wel aan jou dat je negatieve aandacht vraagt?? Ik denk in de meeste gevallen namelijk niet...het ligt aan je omgeving ! De fout die wij maken is dat we te goed kunnen acteren en mooi weer kunnen spelen, om maar aandacht te krijgen. Kijk allemaal om je heen, denk aan de mensen waar jij van denkt die houden van mij......VRAGEN ZE JOU IN GOEDE TIJDEN HOE HET MET JE GAAT? Slaan ze dan die arm om je heen? Of geven ze jou een compliment hoe je alles hebt aangepakt en er nu eindelijk doorheen bent? Nee hoor vaak is het zo dat er na ellende alles word doodgezwegen ......dus hoe komt het nou dat er negatieve aandacht word gevraagd? Als laatste wil ik zeggen dat er ook mensen zijn die een aandachtsstoornis hebben en daar kan de persoon of de omgeving niets aan doen!
Liefs!
David - Dinsdag 4 februari 2014 23:17
Ik heb zelf epilepsie al vanaf mijn 4e (ben nu 24) ik jeugd was ook niet echt juf en het, mijn vader was er letterlijk maar 1 keer in de 6 weken en mijn moeder was destijds nou niet bepaald een kei in positieven kanten en dingen aan mij mee geven ALS ik bijv ooit een kaartje van mn vader kreeg moest ik die samen met mn moeder zelf in de fik steken en ik heb haar altijd alleen maar overbezorgd gezien, ze was echter altijd meer bezorgd over mn epilepsie dan om mij zelf in wezen (persoonlijk kreeg ik dus vrij weinig aandacht en de neurologen en dokters in tegendeel. veel mensen zullen me vast voor gek verklaren als ik nu opbiegt dat ik al vanaf ong mijn 17 vaak mijn aanvallen nadoe (fake) zodat mijn begeleiding (ik woon begeleidend) zich om me bekommert, een aai over me bol geeft of zegt,, hey jonge gaat ie wel goed met je, kan ik wat voor je doen?. dit is de grootste fout in mijn leven geweest want deze manier van negatieve aandacht trekken is bij mij letterlijk een verslaving geworden, ondertussen schaam ik me diep en de schuld die ik voel is ongelooflijk sterk en groot. tot de dag van vandaag weet niemand behalve ik dit. ik durf het ook niet te vertellen omdat ik bang ben dat iedereen me zal gaan haten inc mijn moeder, laat staan dat ze misschien wel instort ofzo.doordat niemand dit weet kan dus ook niemand mij helpen of adviseren maar ondertussen voel ik me de duivel zelfe, ik doe dit zonder dat ik het eigenlijk echt WIL en ook nu op dit moment als ik er zo over denk geloof ik echt dat ik een monster ben, iets wreedachtigs.
basil - Vrijdag 21 februari 2014 07:58
Heel herkenbaar. Waar was je in behandeling?