Mijn onzichtbare eetstoornis

 

Zonder diagnose is er nooit een bevestiging geweest. Was mijn strijd wel echt? Een vraag die regelmatig in mijn hoofd heeft gespookt. Mijn strijd was echt. Met of zonder diagnose; het had niet uitgemaakt. Maar op het moment zelf maakte het heel veel uit. Ik was maar nep, het was maar nep. Het viel allemaal wel mee…

Een lange tijd heb ik geworsteld met mijn zelfbeeld en mijn gewicht. Controle, onzekerheid, afvallen… Het voelde allemaal zo cliché. Het viel allemaal wel mee en kwam bij lange na niet dicht bij een serieus probleem. Althans, dat dacht ik. Ik kon het allemaal heel mooi goedpraten. Ik was tenslotte een puber. Iedereen worstelt wel met onzekerheid… Het afvallen valt reuze mee… Ik had het prima onder controle! Beetje bij beetje slopen de slechte gewoontes erin en voor ik het doorhad, had ik het helemaal niet meer onder controle.

geheim

Mijn geheim

Voor ik het doorhad, raakte ik verstrikt in het minderen, compenseren en het onder controle houden van een getal op een weegschaal. Een diagnose wilde ik nog steeds niet. Anderen hadden het zwaarder. Ik zou nooit voldoen aan alle criteria. Ik kon stoppen wanneer ik wilde. Het is nog niet ongezond. Daarnaast was het ook mijn geheim. Niemand wist er vanaf en op die manier kon ik mijn gang gaan. Niemand die de controle over zou nemen. Niemand die me kon vertellen dat het anders moest. Het was een geheim dat ik stilletjes met me meedroeg. 

Ik kon verschillende redenen bedenken om de stap naar hulp niet te zetten. Eigenlijk speelde angst daar ook een grote rol in. Wat als ik geen eetstoornis heb? Is het dan allemaal maar nep? Stel ik me niet gewoon aan? Wat als ik het vertel en ze me uitlachen? Ik was nooit ernstig dun geweest, ik had geen extreem ondergewicht. Van buiten zou je niet denken dat ik zou worstelen met het eten. Voor een eetstoornis moet je toch dun zijn?

hulp

Herstel zonder hulp

Achteraf ben ik blij dat ik zonder professionele hulp de weg heb gevonden naar herstel. Ik ben blij met de steun die ik heb gehad van de mensen om me heen. Ik weet namelijk dat het niet vanzelfsprekend is. Dat het niet vanzelfsprekend is dat je er ‘zomaar’ bovenop komt. Dat er heel veel mensen zijn die hulp nodig hebben om hier uit te komen. Dat ik niet een van hen was, vond ik niet altijd makkelijk. Ik vond het eerder een last. Ik had geen hulp nodig gehad, dus het viel vast mee. Het was maar een fase...

Lange tijd sprak ik niet over deze periode. Het mocht er niet zijn, want het stelde niks voor. Ik heb mezelf dan ook nooit als een ervaringsdeskundige gezien. Om aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige zou je toch ook kennis moeten hebben met een behandeling? Een opname zelfs? Ik had dat allemaal niet. Toch vond ik in mijn werk veel herkenning en daarmee ook erkenning. Waarom zou het voor een ander wel echt zijn, maar voor mezelf niet? 

Het is soms een spiegel die voor me gehouden wordt. Hoe ik hamer op het uitspreken van de problemen bij een ander terwijl ik dit zelf nooit deed, voelt ergens hypocriet. Ik wist tenslotte dat het niet makkelijk was. Tegelijkertijd zie ik door alle herkenning dat mijn strijd - ook zonder diagnose - echt was en dat het niet alleen had gehoeven. Ik hoop dan ook dat ik jullie mag steunen in jullie strijd, hoe eenzaam het soms ook kan zijn. Je staat er niet alleen voor.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Nikki - Vrijdag 3 januari 2020 13:48
Hoi Phoicai,
Ik herken me hier heel erg in. Het is bij mij ook nooit 'te ver' gegaan op lichamelijk gebied. Maar die mentale strijd is er wel. Je kunt moeilijk zeggen dat zo'n strijd "niets" is. Daarom vind ik dat in de DSM de criteria voor eetstoornis wat moet versoepelen en dat er meer termen moeten komen (want other specified is gelijk aan niet specified). Want ook de criteria in de DSM gaan om cijfertjes en frequentie. En dat is gevaarlijk. Hoe eerder er hulp komt hoe hoger de kans op herstel en hoe "makkelijker" het herstel proces. Bovendien zijn die criteria erg triggerend. Erg fijn dat je dit geschreven hebt. Wij zullen vast niet de enige zijn met zo'n verhaal hier op proud.
Phoi Cai - Proud2bme - Vrijdag 3 januari 2020 20:51
Hey Nikki,

Vervelend dat je er ook veel in herkent. We zijn zeker niet de enige en samen staan we hopelijk toch ook minder alleen.

Liefs
Louise - Vrijdag 3 januari 2020 15:06
Heyhey, mooie blog en heel herkenbaar! Ik denk vaak nog steeds dat het niet echt of erg genoeg is. Fijn dat je omgeving steunend was en dat je een weg naar herstel hebt gevonden!
Phoi Cai - Proud2bme - Vrijdag 3 januari 2020 20:53
Hey Louise,

Vervelend dat je dit nog vaak zo denkt. Jouw strijd is ook echt en ik hoop dat jij de steun zal vinden die je nodig hebt.

Liefs
Anoniem - Vrijdag 3 januari 2020 16:24
Ik heb wel een diagnose gekregen maar ik neem me zelf nog steeds niet serieus.. want ze zeggen allemaal dingen wat niet kloppen en wat bij mij anders werkt met me eetstoornis ze stoppen me zo in een hokje terwijl dat niet helpt/
Phoi Cai - Proud2bme - Vrijdag 3 januari 2020 20:53
Een eetstoornis is helaas ook niet met een checklist te beschrijven he? Ik hoop dat je desondanks dat jezelf wel serieus zal nemen. Jouw strijd is ook echt.

Liefs
britneyangel - Vrijdag 3 januari 2020 17:07
ik herken me ook in deze blog, ik vind het bij mij ook meevallen en niet zo ernstig
Phoi Cai - Proud2bme - Vrijdag 3 januari 2020 20:54
Lastig dat je je er in herkent! Je bent morgen ook welkom om mee te praten in de chat!

Liefs
Laura - Vrijdag 3 januari 2020 19:43
Zelfs MET diagnose vind ik het moeilijk om mezelf serieus te nemen
Phoi Cai - Proud2bme - Vrijdag 3 januari 2020 20:55
Hey Laura,

Dat blijft ook zo lastig he? Met of zonder diagnose, ieders strijd is belangrijk en verdient steun en hulp. Jouw strijd ook.

Liefs
nono - Vrijdag 3 januari 2020 22:41
Ik vind dit ook een heel mooie blog, maar wou toch ook zeggen dat ik Phoi Cai sowieso een super redactielid vind. Daarmee bedoel ik alleen maar dat het zelfs niet het allerbelangrijkste is of ze een (al dan niet erkende) eetstoornis heeft gehad. Iemand die 'ervaringsdeskundige' is met andere struggles, kan ook heel waardevol zijn. Of zelfs iemand die gewoon een fijne persoonlijkheid en levenswijsheid heeft. Natuurlijk is het fijn om 'van binnenuit' dingen te kunnen begrijpen. Maar ook daar hoeven geen hokjes of stickertjes. Een toppertje is een toppertje!
Verdriet - Zaterdag 4 januari 2020 05:26
Helemaal mee eens!!
Phoi Cai - Team Proud2bme - Zaterdag 4 januari 2020 09:31
Wat een lief berichtje! Ik ben er eventjes stil van.. Dank je ♥

Liefs!
Liv - Zondag 5 januari 2020 07:59
Ik wilde al reageren dat ik vind dat Phoi Cai echt een hele fijne en waardevolle bijdrage levert aan het team, en dat dus ongeacht welke diagnoses er al dan niet van toepassing zijn geweest. Misschien zelfs wel extra fijn dat er ook iemand in het Proud team zit die dit in alle stilte en zonder professionele hulp heeft overwonnen, er zijn natuurlijk genoeg mensen voor wie hetzelfde geldt en dan is het heel fijn om daarin herkenning te kunnen vinden! In het algemeen: worstelingen zijn worstelingen en ik vind het fijn en heel bijzonder hoe je je kracht en wijsheid nu inzet om anderen hier te helpen! Sluit me dus volledig bij bovenstaande reactie aan ♥