Ik zoek vervanging voor de liefde van mijn vader

 

De meeste van jullie weten dat ik vorig jaar afscheid heb moeten nemen van mijn fantastische vader. Mijn vader had kanker en heeft de strijd verloren. Veel mensen zijn er al aan gewend en ik heb het gevoel dat mijn verdriet ook al minder moet zijn. Maar wat is nu een jaar? En hoe kan ik mijn verdriet een plaatsje geven, terwijl van binnen het gemis van mijn vader nog intens groot is? Mijn eetstoornis zorgt ervoor dat ik mijn controle over mijn lichaam en geest houd. Natuurlijk is dit niet de juiste manier om ermee om te gaan, maar ik ben naarstig op zoek naar een vervanging voor de liefde van mijn vader. 

Wanneer je een belangrijk persoon in je leven moet gaan missen, blijft er een leegte in je lichaam over. Je wil hem of haar zo graag nog even spreken, even vastpakken en een kus geven. Je gedachtes en gevoelens maken soms rare sprongen en je probeert een oplossing te vinden om met deze leegte om te gaan. 

Mijn eetstoornis

Ondanks dat ik volledig besef dat het inzetten van mijn eetstoornis niet de juiste manier is om met mijn verdriet om te gaan, zorgt het wel voor rust in mijn hoofd. Elke dag eet ik dezelfde producten, in dezelfde hoeveelheid en beweeg ik een x aantal minuten. Rigide, controle, macht, het voelt als alles in één. Natuurlijk staat mijn eetstoornis niet gelijk aan de liefde van mijn vader, maar het helpt mij om me staande te houden. Om mijn verdriet te onderdrukken en zo normaal mogelijk te functioneren. Herkennen jullie dit?  

Meer dwangmatige patronen

Wanneer ik echt eerlijk naar mezelf ben dan is mijn manier van (over)leven niet alleen het inzetten van mijn eetstoornis, maar keren vele dwangmatige patronen dagelijks terug. Dit begint 's morgens vroeg al. Het opstaan en aankleden kent een strikt patroon en hiervan kan ik nauwelijks afwijken. Zelfs tijdens het waken bij mijn vader ging ik naar mijn eigen huis om dit patroon uit te voeren. Onvoorstelbaar eigenlijk... Het uitkleden kent eenzelfde dwangmatige routine en alle uren die daartussenin zitten hebben ook hun specifieke patronen. Mijn dagen zijn gepland en wanneer hier iets tussenkomt, voel ik totale paniek. Ik zit vast in mijn eigen hoofd, in mijn eigen dwangmatige levenspatroon en heb vaak geen idee meer waar ik moet beginnen om hier beter mee om te gaan. 

Een uitgestippeld pad

Ondanks dat ik voor mijn gevoel af en toe door een hel moet, geloof ik erin dat voor ieder mens een pad is uitgestippeld. Op de vraag waarom bepaalde gebeurtenissen in iemands leven moeten plaatsvinden, kan ik geen antwoord op geven, maar ik geloof dat er altijd een reden voor is. Zo heb ik een aantal maanden geleden weer twee prachtige mensen teruggevonden. Beide hebben zij hun vader ook op jonge leeftijd verloren. Ze delen met mij hun ervaring en geven me (h)erkenning. Dit doet me ontzettend veel en zeker doordat ik zie hoe sterk zij nu als persoon zijn. De één heeft een prachtig gezin gekregen en haalt veel kracht uit haar Geloof. Natuurlijk heeft ze nog steeds verdriet om haar vader, maar ze heeft haar leven weer invulling kunnen geven. De ander is een sterke, onafhankelijke vrouw geworden en deelt haar leven met de allerliefste hond. Ze haalt plezier uit haar werk en ziet aan alles wel een positieve kant. Zij zijn voor mij een voorbeeld en ik besef me dat mijn rouwperiode en zwarte dagen niet voor altijd hoeven te blijven bestaan. 

Worden wie ik wil zijn 

Door het schrijven van deze blog merk ikzelf ook dat het momenteel vooral een chaos is in mijn leventje. En dat ik juist smacht naar een houvast, naar bijna een regime. Voor mijn vader deed ik alles en ik wilde naar zijn behoren leven. Hij gaf me een houvast waaraan ik mijn leven kon geven. Misschien was dit ook niet helemaal gezond en heb ik mezelf vaak weerhouden van mijn eigen keuzes. Keuzes die ik nu probeer uit te vinden. Deze keuzes gaan over kleine, maar ook over grote vraagstukken. Zo vraag ik mezelf bijvoorbeeld af of ik een tattoo zal gaan nemen. Stiekem vind ik dit bij veel mensen altijd heel stoer staan, maar ik durfde er überhaupt nooit over na te denken omdat mijn vader hier niet echt achterstond. Maar ook over vraagstukken, zoals het Geloof. Mijn vader geloofde wel in God, maar mijn moeder niet. Daarom gingen we nooit samen naar de kerk. Af en toe praatte ik met mijn vader over het Geloof, maar doordat mijn vader en moeder er altijd discussies over kregen, werd dit onderwerp ook maar onder tafel geveegd. Nu sta ik hier alleen in en wil ik op termijn gaan kijken waarbij ik me thuis voel. 

Ik mis mijn vader ontzettend, maar doordat de kluwen van ons gezin is veranderd, krijg ik wel de kans om mezelf meer te gaan ontdekken en te worden wie ik echt wil zijn. Ik weet ook dat mijn vader dit mij gunt en dat hij wil dat ik gelukkig word. Deze zoektocht kan ik niet alleen en ik zal deze zoektocht aangaan met professionals en met mijn vrienden. En misschien mag ik ook wel deel uit gaan maken van jullie zoektocht. Het is namelijk zo belangrijk om je eigen waarden en normen te ontdekken en te ontplooien; zowel voor jou als voor mij. 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

20
AUG
Verlies
14

Reacties

C - Maandag 15 november 2021 14:15
Heel veel sterkte Marli! Dapper dat je zo open en kwetsbaar erover schrijft.
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:34
Dankjewel C! Openheid en eerlijkheid vind ik ontzettend waardevol. Jarenlang heb ik dit over mijn eetstoornis niet gedaan en zou deze tijd terugdraaien als het kon.

Liefs!
Flower - Maandag 15 november 2021 15:55
Hé Marli,

Je zegt dat het overlijden van je vader al een jaar geleden is en je het gevoel hebt dat je verdriet al minder moet zijn. Als je zegt 1 jaar dan denk ik, dat is nog zo kort. Dan heb je nog lang geen tijd genoeg gehad om te rouwen. Dan heb je net pas alles voor het eerst (verjaardagen, bijzondere data etc) voor het eerst mee gemaakt.
Ik ben ook m’n ouder verloren en iedereen heeft hierin zijn eigen pad en proces. Veroordeel jezelf hier niet in, er staat geen tijd voor rouwen.
Uit ervaring kan ik zeggen dat de tijd wel helpt. Soms gaat het mis verrassend beter en soms komt het verdriet ineens weer heel dichtbij. Maar stap voor stap ga je een weg vinden in je verdriet en ga je het ook een plekje kunnen geven.
Wat mij zelf vaak wel helpt is om te denken (als ik verdrietig ben) dat hij/zij het ook waard was om te missen en je zo te voelen. Hoe moeilijk en rot ook. Ook je vader was het waard om verdrietig over te zijn.
Ik wil je heel veel sterkte wensen en hoop dat je op een dag wat meer rust zal vinden.
Liefs!
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:39
Bedankt voor je waardevolle reactie, Flower! Vooral het laatste stuk wat je me meegeeft, onthoud ik. Hij is het waard om te missen!

Liefs!
Ineke - Maandag 15 november 2021 16:00
Lieve Marli,

Wat ben je dapper om dit zo te delen!!
Bij mij heeft het met andere dingen te maken, maar ik herken het zo...
En soms lukt het me om controle los te laten, maar daarna val ik weer terug.
Ik weet niet of je dit herkent?

Heeel veel sterkte! Je pijn en verdriet mogen er zijn!!

Lieve groetjes,
Ineke
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:40
Lieve Ineke,

Ook dit is voor mij herkenbaar. Doordat het waarschijnlijk ook al zo lang in jouw systeem zit, is het ontzettend moeilijk om dit los te gaan laten. Toevallig heb ik vorige week voor mezelf een grote stap gezet en probeer dit vast te houden. Zolang we maar blijven proberen, hé.

Liefs!
Nicole1970 - Maandag 15 november 2021 18:25
Lieve Marli,

Ik ken het gemis van je vader heel goed, en dan zeg jij dat je nu een jaar later dat je verdriet minder zou moeten zijn, troost je op rouwen en verdriet staat geen tijd.
Mijn vader is 12 jaar geleden overleden en ik moet eerlijk zeggen het verdriet om zijn dood wordt er niet echt minder op (tenminste bij mij), ik kan er wel steeds beter mee omgaan.

Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Liefs Nicole
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:41
Lief dat je reageert, Nicole. We begrijpen elkaars verdriet en wens jou ook voor elke dag dat hij er niet is sterkte toe.

Liefs,
Marli
britneyangel - Maandag 15 november 2021 18:30
vervelend marli, sterkte!
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:41
Dankje, britney!
#Marjan# - Maandag 15 november 2021 21:37
Jammer genoeg zo herkenbaar wat je schrijft over die dagelijkse dwangmatige patronen en de paniek die elke keer weer komt kijken bij elke onvoorspelbaarheid of verandering.

Heel veel moed, lieve Marli.Je bent niet alleen.

Xxx
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:42
Dankjewel voor jouw erkenning, Marjan. Samen blijven we er tegen vechten!

Liefs,
Marli
Anoniem - Dinsdag 16 november 2021 12:36
Hey Marli,

Rouwen is héél hard werken. Het vraagt zoveel van je. Zelf vind ik het niet zo gek dat je dan houvast in andere dingen zoekt, zolang er af en toe maar wel plek is voor het verdriet.

Mijn blik op het leven is veel veranderd, in positieve zin, toen ik zelf zo'n ingrijpend verlies meemaakte.

Mijn ongevraagde advies zou zijn: geef jezelf tijd (veel tijd, alle tijd die voor jou nodig is), begrip en liefde. Het wordt beter, in mijn ervaring ook met het krampachtig zoeken naar houvast. Mijzelf hielp het ook om veel over rouw (en de rouwfasen) te lezen... dat gaf me hoop, ondanks dat ik het toen nog niet kon geloven.

Liefs en sterkte!! ♥
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:43
Wat ontzettend fijn dat je me deze hoopgevende woorden en ervaring wil meegeven. Bedankt!

Liefs,
Marli
Lentebloesem - Dinsdag 16 november 2021 14:15
Lieve Marli,

In een rouwproces van iemand die zo belangrijk is geweest is een jaar nog zo kort. Net wat Flower zegt. Gun jezelf de tijd. Er staat geen tijd voor wanneer je klaar "moet" zijn met rouwen, maar hopelijk leer je met de tijd beter met je verdriet te leven. Dat kost echt tijd en die mag je nemen.

Liefs
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:43
Dankjewel voor jouw lieve woorden, Lentebloesem!

Liefs,
Marli
Prue - Dinsdag 16 november 2021 18:55
Hi, ook ik mis mijn vader, 13 december is het een jaar geleden dat hij overleed aan lymfekanker. Voelt nog als heel vers.
Marli - redactie Proud2Bme - Dinsdag 16 november 2021 22:44
Ook heel veel sterkte en kracht voor jou gewenst, Prue!

Liefs,
Marli
E. - Woensdag 17 november 2021 12:47
Ik mis mijn moeder nu bijna een jaar.
Het is maar kort, het lijkt mij alsof zij er gisteren nog was.
Het is eenzaam zonder haar.

Ik heb ook het gevoel dat ik mijzelf meer leert kennen, dat ik ergens meer de vrijheid heb om uit te vinden wat ik echt zelf vind en wil en voel
Soms voel ik dan schuldig omdat dat ook fijn is. .
Maar er is ook natuurlijk de pijn van het niet meer kunnen zijn wie ik bij mijn moeder was, met haar.
Er gaat ook een stuk van jezelf dood als iemand waar je zo veel van houdt en zo belangrijk is in je leven weggaat.
Het is niet fijn dat de es en de rituelen etc dan weer een sterkere invloed krijgen, maar ergens helpt het ook..Rituelen en Routines zijn nu eenmaal dingen die mensen op de been houden. Eigenlijk is daar op zich niets mis mee.
Toch houd je ogen en oren open en wees niet bang want er komen weer openingen, nieuwe mogelijkheden, vertrouwen , ook in jezelf, zodat je weer durft los te laten. Het leven is goed, ondanks alles. En je bent nooit alleen.