Ik wil geen moeder worden

 

''Ik ben zwanger!'' Ze kijkt me met tranen in haar ogen aan en spreekt de woorden zacht, maar met overtuiging uit. Wow, zwanger! Ze krijgt een baby. Een kind. Een mens. Wat bijzonder en mooi. Ik ben ontzettend blij voor haar als ze erover vertelt en als ze vol trots haar mini-buik laat zien, samen met de echo waar ik eigenlijk niets op zie. Na onze afspraak ga ik direct de stad in om een kaartje te kopen en te kijken naar een leuk babypakje. Ik zie ontzettend veel rompertjes en sokjes, ik zou ze het liefst allemaal kopen. Ik voel me intens blij, voor haar. Hoe bijzonder is het als je een kind krijgt, iets wat je al zo graag wil.

Als we elkaar weer zien en ik haar het cadeautje geef en enthousiast met haar meepraat, dan vraagt ze me of 'het' nu ook niet bij mij begint te kriebelen. Er zijn inmiddels best wat vriendinnen die samenwonen en we komen nu allemaal in een bepaalde fase waarin mensen ook aan kinderen gaan beginnen. Ik hoor het inderdaad vaker in mijn omgeving. Gek genoeg kriebelt er bij mij helemaal niks. ''Dat komt nog wel'' zeggen sommigen, ''dat is de natuur.'' Zou er dan bij mij iets misgegaan zijn?

Ik maakte een aantal jaar geleden al de keuze om geen moeder te worden. Toen wel met het idee dat mocht ik toch van gedachten veranderen, dat natuurlijk altijd zou kunnen. Toch is er in al die jaren niets veranderd. Ik zie mezelf totaal niet met een kind. Sterker nog, vaak genoeg voel ik me zelf nog een kind en kan ik het niet bevatten dat verschillende mensen in mijn omgeving al getrouwd zijn of aan kinderen beginnen. Dan kan ik er ineens niet meer omheen dat ik geen twaalf meer ben en toch echt voor mezelf moet zorgen. Aan de andere kant kan ik me ook weleens heel volwassen voelen als ik met 130 kilometer per uur over de snelweg rijd en mijn hondje op de achterbank ligt te slapen.

Wel of geen kinderen willen, nemen of krijgen, heeft voor mij niet per se te maken met er wel of niet van houden of met leeftijd. Vroeger leek het me vanzelfsprekend dat als ik later groot zou zijn, ik ook kinderen zou krijgen maar inmiddels kijk ik daar anders tegenaan. Als ik aan kinderen denk dan denk ik vooral aan de opvoeding en aan in hoeverre je daar als mens toe in staat bent. In mijn omgeving zie ik mensen van wie ik denk dat zij dit zeker zouden kunnen. Ik ken ook mensen bij wie ik twijfels heb. Eén van die mensen ben ik zelf en dat is dan ook de reden dat ik geen moeder zou willen worden. Zelfs niet als ik zielsveel van kinderen zou houden.

Dat klinkt negatief en ergens is dat het natuurlijk ook. Toch voelt het als een verademing om die keuze voor mezelf gemaakt te hebben. Een kind opvoeden lijkt me een enorme verantwoordelijkheid en ik denk niet dat ik die verantwoordelijkheid zou willen en bovendien aan zou kunnen. Als ik kijk naar hoe ik de afgelopen jaren, of misschien wel mijn hele leven, heb geworsteld met mezelf dan vraag ik me af wat ik een kind daarvan mee zou geven.

Naast dat een kind veel dingen door erfelijke factoren mee kan krijgen, zou ik bang zijn dat ik niet in staat zou zijn om een kind te geven wat het nodig heeft, simpelweg omdat ik het leven zelf soms nog zo ingewikkeld vind. Ik zou willen voorkomen dat een kind hetzelfde door moet maken als wat ik heb doorgemaakt. Natuurlijk zou ik hier zelf bij zijn, maar sommige dingen doe je niet eens bewust. Ik weet bijvoorbeeld heel goed dat mijn ouders mij op sommige vlakken echt niet bewust tekort hebben gedaan, maar toch is dit gebeurd en heb ik op mijn beurt in mijn leven behoorlijk gemerkt wat voor impact dat heeft gehad.

Vind ik dan dat mensen die kampen met psychische problemen geen kinderen moeten krijgen? Nee, zeker niet. Ik ken genoeg mensen die in het verleden allerlei problemen hebben gehad en die inmiddels een of meerdere kinderen hebben. Het verleden hoeft hierin geen enkele rol te spelen of een negatieve invloed op een kind te hebben. Ook kan het zijn dat er wel wat problemen zijn maar dat die direct goed opgevangen worden door de ouders waardoor een kind hier weinig tot geen last van heeft of krijgt in het verdere leven. Mijn therapeut zei bovendien eens dat het mogelijk is dat er door de generaties heen veranderingen plaatsvinden in het DNA, als bepaalde erfelijke psychische stoornissen goed behandeld worden. Het zou dus zomaar kunnen dat ik helemaal niets of niets ernstigs doorgeef aan mijn eventuele toekomstige kind.

Bovendien ben ik van mening dat iedereen voor zichzelf deze afweging moet maken. Als ik kijk naar mezelf en mijn situatie, dan zie ik mezelf simpelweg niet als moeder en zie ik mezelf dus ook niet een kind opvoeden. Als ik daar namelijk aan denk, dan komt er gelijk direct heel veel angst naar boven. Angst om fouten te maken, angst om een slechte moeder te zijn en vooral de angst dat de jeugd van het kind gekenmerkt zal worden door een gevoel van oeverloze eenzaamheid, net zoals ik dat ervaren heb en tegelijkertijd mijn onmacht als moeder om daar iets in te veranderen. Daarnaast ook angst dat patronen van generaties lang zich zullen herhalen, ook al zou ik vaak genoeg tegen mezelf zeggen dat ik dat niet zou laten gebeuren. Als ik dit bij elkaar optel, is het antwoord voor mij duidelijk. Angst is geen goede basis voor een kind.

Tot slot is er de huidige maatschappij en hoewel het misschien cliché klinkt, zou ik daar niet mijn kind in willen laten opgroeien. Er zijn tegenwoordig zoveel mogelijkheden waardoor nieuwe generaties wellicht veel meer kansen hebben om zich te ontwikkelen maar tegelijkertijd vind ik al die kansen ook ingewikkeld. Hoe meer mogelijkheden er zijn, hoe meer druk er is om alles uit het leven te halen en te gaan voor het hoogst haalbare, ook als je om welke reden dan ook niet de behoefte toe hebt omdat je dromen bijvoorbeeld ergens anders liggen of omdat je er misschien niet toe in staat bent. Het voelt voor mij in ieder geval als druk en ik wil niet dat mijn kind op de basisschool al weet wat stress is. Ook zou ik me niet willen afvragen of mijn kind wel veilig is als hij of zij op schoolreisje gaat naar een grote stad.

Ik ben benieuwd hoe andere mensen hierover denken. Als je bijvoorbeeld een eetstoornis of andere problemen hebt, denk je dan weleens aan kinderen en in hoeverre je iets van jezelf meegeeft aan een eventueel toekomstig kind, zowel qua erfelijkheid als in de opvoeding? Ik veroordeel mensen met psychische klachten én kinderen niet, ik ben vooral benieuwd naar hoe anderen hierover denken en of er meer mensen zijn die er bewust voor kiezen geen kinderen te krijgen gezien hun moeilijke verleden of bepaalde klachten.

Hoe denk jij hierover?

Fotografie Vanessa Porter

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Anoniem - Dinsdag 18 juli 2017 10:28
Ik heb een eetstoornis gehad, maar het gaat nu mentaal veel beter met me. Natuurlijk heb ik nog wel een dingetje met eten, maar het beheerst mijn leven niet meer en daarnaast voel ik me opeens veel volwassener, minder onzeker en kan ik dingen veel beter relativeren. Ik ben dus echt wel als mens gegroeid. Daarnaast ben ik pas 18, dus er valt nog heel wat winst te behalen. Zelf heb ik een sterke kinderwens en voor mij is het dus al helemaal duidelijk dat ik over een jaar of 10 wel zwanger wil zijn, tenzij het tegen die tijd psychisch weer helemaal bergafwaarts gaat natuurlijk.
anoniem - Dinsdag 18 juli 2017 10:31
Wij kiezen er heel bewust voor mijn partner (vrouw) zwanger te laten worden ipv ik ivm erfelijkheid. Qua opvoeding heb ik ook veel angsten maar ook het vertrouwen dat ik mijn kind veel mee kan geven. Ik heb veel meegemaakt maar dat is ook een boel levenservaring. En we doen het samen!
Ziva - Dinsdag 18 juli 2017 10:34
Ik wil later wel kinderen. :) Maar wel pas als ik hen een goed stabiel leven kan geven. Voor mij hoef ik ook geen kinderen van mijzelf te krijgen. Ik zit eerder met het idee dat ik ofwel wil adopteren ofwel pleegouder wil worden. Er zijn al zoveel kinderen op de wereld, vele met moeilijkheden of die in gezinnen wonen die moeilijkheden hebben. Ik wil hen vooral kunnen helpen.
Maar eerst toch mijn diploma halen, werk hebben, woning hebben, aan mijzelf werken etc.
Iep - Dinsdag 18 juli 2017 10:42
Ik kies er heel bewust voor geen kinderen te krijgen. Ik wil mijn psychische stoornissen niet doorgeven namelijk en daarnaast denk ik dat ik een kind geen echt stabiele basis zou kunnen bieden. Ik heb moeite om mezelf staande te houden dus een kind daarbij is echt geen optie. Maar ik moet heel eerlijk zeggen dat ik ook nooit een kinderwens heb gehad dus dit geen moeilijke keuze voor me is.
Ster - Dinsdag 18 juli 2017 10:57
Ik ben pas 22, maar ik weet al heel lang dat ik geen kinderwens heb. Natuurlijk bestaat er de kans dat ik later toch de kriebels krijg, maar ik kan het mij niet voorstellen. Ik wil eerlijk gezegd niet die verantwoordelijkheid en daarnaast vind ik kinderen eigenlijk ook helemaal niet leuk. Ik wil echt voor mijn carrière gaan en reizen voor mijn werk en ik zie in mijn toekomstplaatje geen kinderen en dit vind ik prima. Mensen vragen wel eens of ik niet bang ben dat ik dat later zou missen en hoe ik de lege plek zou invullen. Ik vraag mij af of ik een leegte zou voelen, maar ja die kans is zeker groot. Ik ben enorm ambitieus en zou het geweldig vinden als ik later een hoge functie zou kunnen combineren met werken voor een non-gouvernementele organisatie als vrijwilliger. Mijn vriend vindt het wel een lastig idee dat ik geen kinderen wil en dit zal in de toekomst ook zeker een moeilijk punt worden waar ik wél bang voor ben.
Ik - Dinsdag 18 juli 2017 11:03
Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad. Vroeger niet en nu ik 25 ben nog steeds niet. Ik denk dat het ook niet zou veranderen. Mijn vriend denkt er hetzelfde over. ik heb zelf het idee dat het voor veel mensen vooral vanzelfsprekend is om kinderen te nemen. Ik denk dat het voor veel mensen er een beetje bij hoort, in plaats dat ze een weloverwogen keuze maken of je je hele leven hier aan wilt of kan wijden.
Odette - Dinsdag 18 juli 2017 11:13
Mooie blog. Ik heb altijd gezegd dat ik wel kinderen wil maar eerlijk gezegd lijkt me dat ook erg heftig en ik heb een pakket aan vervelende erfelijke dingen die ik niet mee wil geven.
Biba - Dinsdag 18 juli 2017 11:32
Ik vind het perfect oke om geen kinderen te willen, en ik vind het ook niet raar ofzo, wat anderen wel soms doen. Maar zelf dacht ik ook heel lang dat ik geen kinderen wilde en uiteindelijk begon het dus wel te kriebelen en ben ik moeder van 2.

Maar die angsten, die had ik ook, en die heb ik nog. Dat is ook eigen aan het moeder zijn. De meeste ouders voelen die enorme verantwoordelijkheid ook aan en dat gaat gepaard met een heleboel angsten, onzekerheden en zorgen. Ze zeggen we eens dat je nooit meer echt zorgeloos bent als je kinderen hebt, en dat is wel zo... Maar voor mij is het de moeite waard (dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken).

Ik maakte (en maak) me veel zorgen over wat ik mijn kinderen meegeef, wil het anders doen dan mijn ouders deden (alhoewel dat met goede bedoelingen was) en wil hen liefst geen slechte dingen van mij doorgeven. Daardoor ben ik wel erg bewust van hoe ik opvoed en wat ik hen wil meegeven, hoe ik een voorbeeld wil zijn. Anderzijds merk ik bij mijn oudste (6 jaar) toch ook kantjes die duidelijk van mij komen, want onbewust geef je toch dingen door.

Mijn psycholoog volgt mee op hoe ik omga met mijn kinderen en denkt dat ik erg goed bezig ben, dat het op bepaalde vlakken net een betere moeder kan zijn door wat ik de afgelopen jaren doorlopen heb. Ik let er extra op mijn kinderen positief te benaderen, veel liefde te tonen en hen ook te laten weten dat iedereen fouten maakt. En wanneer zij of ik toch dingen opmerkt die niet helemaal goed gaan, krijg ik tips om bij te sturen.
Lotus - Dinsdag 18 juli 2017 11:53
Erg mooie en eerlijke blog Sandra. Het was prettig om te lezen. Ik had altijd (ook in de tijden van mijn eetstoornis) de grote droom om moeder te worden. Na een au-pair jaar wist ik het zeker. Dacht ik. Ik zie het ook om me heen, trouwen, huis kopen, kinderen, vaste baan. En nee behalve het trouwen is dat niet wat ik wil. Ik dacht te weten wat ik wou maar past het wel bij mij en bij mijn vriend. We zijn compleet gelukkig en ambiëren een vrij leven waarin we niet de verantwoordelijkheid dragen voor een kind. Maar de twijfel is sterk aanwezig als ik mijn kleine neefje zie. Gelukkig hoeven we deze beslissing niet nu te maken. Als het gevoel komt dan komt het en anders niet. En dat is ok voor mij.
mona - Dinsdag 18 juli 2017 12:06
Ik denk dat je vooral alleen kinderen moet nemen als je het ècht wilt. Een kind, vanaf jonge leeftijd al, voelt altijd aan wanneer het ongewenst is en dat is niet leuk. Daarom moet je jezelf nooit gedwongen voelen om kinderen te nemen, maar gewoon je eigen pad volgen!
Manu - Dinsdag 18 juli 2017 12:09
Dank je wel voor deze blog! Wat je schrijft is zo herkenbaar.. Wat je meegeeft (nature en nurture), de maatschappij, eigen klachten.. voor mij ook redenen om te zeggen, ik wil geen moeder worden.

Ik vind het altijd heel erg vervelend als je dit tegen iemand zegt en je krijgt als antwoord; 'maar hou je dan niet van kinderen?' Jawel, ik hou van kinderen, ik vind ze leuk - soms een beetje vermoeiend - maar ik hou ook genoeg van kinderen om te kunnen zeggen; dit wil ik ze niet aandoen. Dat risico ben ik niet bereid te nemen.

Ik overweeg wel om op een dag een vorm van pleegouderschap te gaan doen. Deze kinderen zijn er al, hebben iemand nodig die hen kan begrijpen en bovendien hebben ze níet mijn genen ;) Ik zou dit dat wel beginnen als weekendpleegouder ofzo, ook om mezelf niet gelijk in het diepe te gooien. Stel nou dat het heel goed bevalt, kan ik het altijd uitbreiden.

Wat ik me wel afvraag (iets waar ik voor mezelf ook over nadenk), ik weet niet wat jou/jullie (Sandra en eventueel lezers) 'relatiestatus' is, dus misschien is dit niet zo van toepassing, maar wat nou als je knettergek wordt op iemand die wél een kinderwens heeft, hoe kom je daar dan uit? Of als die ander al kinderen heeft?
hummingbirdie. - Woensdag 19 juli 2017 07:11
Dit vind ik nu eens heel goed samen gevat. ook wat je als antwoord geeft op de mensen die vragen of je niet van kinderen houdt dat ga ik onthouden! :)

------

Sandra supergoed geschreven!
Het geeft toch wat perspectief. zelf ben ik er nog niet uit of ik kinderen wil. ik bedoel... ik wil ze wel maar niet in de huidige omstandigheden.
E. - Dinsdag 18 juli 2017 12:23
Dankjewel voor deze openhartige blog Sandra. Het heeft me geraakt. Heel veel redenen die je opgeeft om niet aan kinderen te beginnen, herken ik bij mezelf. Ik ben ondertussen al 35 en niemand had ooit durven denken dat ik (bijna als enige in de vriendengroep) kinderloos zou achterblijven. Maar de angsten zij te groot om kinderen op deze wereld te zetten. Ik denk dat het juist eerlijk en correct is om daar open over te communiceren. Ik heb de indruk dat er vandaag de dag meer open kan gesproken worden over bewust kinderloos blijven. Het al dan niet nemen van kinderen is een keuze die koppels nemen en die gerespecteerd dienen te worden.
Manuela - Dinsdag 18 juli 2017 12:25
Wat een interessant en open blog. Bedankt hiervoor.
Ik heb, gek genoeg, al als tiener gezegd, dat ik geen kinderen wil hebben.
Hoe ik daarop kwam weet ik echt niet meer.
Als ik wat ouder werd en zag hoe anderen kinderen kregen, zei ik tegen mezelf, dat ik pas kinderen wil hebben, als ik denk de rust een sterkte te hebben om een kind goed te kunnen opvoeden. Ook besefte ik, dat kinderen veel geld kosten en dat goed onderwijs tegenwoordig niet meer gratis is.
Ik ben nu 47 en kinderloos. Dat zal ook niet meer veranderen.
Ik sta 100 percent achter mijn besluit “tegen kinderen”.
Klein Veertje - Dinsdag 18 juli 2017 12:36
Goed artikel. Ik zie mezelf ook niet als moeder. Naast een eetstoornis heb ik ook Asperger. Niet dat ik daarom geen kinderen zou 'mogen' of zo, maar ik zie het gewoon niet voor me.
Daarnaast is één van mijn levensdoelen de allerleukste tante worden ;)
Sae - Dinsdag 18 juli 2017 13:02
Ik vind het echt heel fijn om dit te lezen! Heb zelf echt 00000 behoefte om later kinderen te krijgen - als ik het al wil, dan adopteer ik wel, maar ook die kans acht ik klein. Natuurlijk kan ik nog van mening veranderen, maar eigenlijk voel ik me hier heel sterk in. Ik wil niet doorgeven wat ik van mijn ouders heb 'gekregen', ik ben niet denderend enthousiast over mijn genen en daarnaast heb ik ook nog mijn twijfels bij de wereld in het algemeen (politiek, klimaat, overbevolking) en is de algemene conclusie dat ik helemaal geen kind op deze wereld wil zetten.

Het is een verademing om dit ook eens te lezen, want ik krijg vaak het idee dat mensen je maar raar vinden als je geen kinderen wilt ("het komt nog wel, wacht maar", "als het eenmaal zover is, wil je niet meer anders", "het is onnatuurlijk om geen kinderen te willen" et cetera)
Lost girl - Dinsdag 18 juli 2017 13:12
Ik herken enorm wat je schrijft Sandra. Ik ben zelf de helft van de tijd nog kind, dus hoe zou ik een kind moeten opvoeden. Ik hoef ook geen relatie of seks (is niet altijd meer nodig tegenwoordig voor een baby). Dat past gewoon niet in mijn leven. Ik heb cavia's en daar heb ik al genoeg stress van om voor te zorgen hihi.
Honeychild - Dinsdag 18 juli 2017 13:21
Ik ben opgegroeid met het idee dat ik later mama zou worden; mijn eigen moeder bewaarde al mijn kinderkleding en speelgoed 'want dat is leuk als je later zelf kinderen hebt.' Maar de laatste paar jaar begin ik me eigenlijk te realiseren dat ik mezelf helemaal niet als moeder zie. Ik denk dat er een heleboel redenen zijn om kinderen te willen, maar voor mij zijn er meer redenen om het niet te doen. Ik denk niet dat ik de verantwoordelijkheid kan en wil dragen. Ik worstel met het feit dat ik als moeder niet kan garanderen dat mijn kind gelukkig wordt, en daarnaast weet ik niet of een kind op de wereld zetten en de zorg daarvoor dragen mij überhaupt gelukkig zal maken. Het kan zijn dat ik later spijt krijg, of dat ik het eenzaam zal vinden, maar dat zijn voor mij geen redenen om het dan toch maar 'gewoon' te doen. Het is zo'n grote stap, zo'n verantwoordelijkheid, en om die redenen kies ik ervoor om geen kinderen te krijgen. En eerlijk gezegd knaagt het wel, omdat ik daarmee ook mijn moeder de kans ontneem om oma te worden, maar ook dat is geen reden om dan toch maar een gezin te stichten lijkt me. Bedankt voor deze blog Sandra, doet me goed om te lezen dat er anderen zijn die ook bewust ervoor kiezen om geen kinderen te krijgen.
Iris - Dinsdag 18 juli 2017 14:59
Heb voor mezelf besloten om geen moeder te worden vanwege m'n autisme. Vind het soms al moeilijk genoeg om voor mezelf te zorgen, laat staan voor een kind. M'n konijn is m'n kindje.
marleen - Dinsdag 18 juli 2017 15:41
Mooie blog.
Ik ben 35 en heb 20 jaar lang een eetstoornis gehad. Het is pas het laatste jaar echt goed met me beginnen gaan.
Ik wil geen eigen kinderen, omdat bij ons in de familie eetstoornissen heel duidelijk (mede) genetisch bepaald zijn. En dat wil ik geen enkel kind aandoen. Verder speelt het ook wel mee dat ik weliswaar heel veel kennis heb opgedaan door mijn studies, maar toch altijd het goede voorbeeld gemist heb .
De laatste tijd overweeg ik echter wel pleegzorg. Niet voor jaren aan een stuk 24/24 maar eerder de ondersteunende vormen, waarbij een kind (of een volwassene met een handicap, dat kan ook) enkel in de weekends of de vakanties bij je komt.Of crisiszorg, voor een week tot maximum 14 dagen .Ik weet van mezelf dat ik dat wel zou aankunnen, maar de permanente jarenlange zorg zou mijn draagkracht misschien net te boven gaan. Intussen doe ik veel vrijwilligerswerk en hou ik zielsveel van de kindjes van mijn broer en zus. Dat is ook al een mooi begin :)
Life - Dinsdag 18 juli 2017 17:35
Ik vind het fijn dat ik deze mening kan delen met het blog.
Ik heb zelf (tot nu toe) ook besloten geen kinderen te nemen. Ik vind het dan ook lastig als mensen verbaasd reageren en ze doen alsof het een voorwaarde is in het leven. Alsof het verplicht is.

Ikzelf zou alle trauma's eerst moeten verwerken voordat ik aan zoiets groots begin. Ik zou de dingen die ik heb meegemaakt in mijn opvoeding never aan mijn kinderen willen doorgeven.

Ik zie zelf wat de toekomst uitwijst. Tot nu toe is het een "nee." Maar stel ik word later wat stabieler dan zou ik er nog over twijfelen...
M. - Dinsdag 18 juli 2017 18:12
Fijn dat hier ook eens over gesproken wordt: juist geen kinderen willen. Ik heb ook nooit het idee gehad dat ik later kinderen wilde. Wel katten:) (en ik heb er nu eentje, dus mijn kattenwens is vervuld:)).

Ik loop nu tegen de 30 en om me heen hebben of krijgen leeftijdsgenoten kinderen. Op een bepaalde manier is het confronterend, meer om het feit dat ik op mijn leeftijd ook vooruitgang had willen boeken/mijn 'doelen' had willen bereiken, in ieder geval een partner, fijne baan en een appartementje met gezamenlijke katten.
Maar ik vind het niet confronterend om kinderen te zien. Vaak denk ik wel: poeh, gelukkig maar dat ze niet bij mij horen".
Kinderen kosten me meer energie dan dat ze me geven/zingeving ontbreekt bij mij. En wat ook in de blog werd genoemd: de wereld is geen happy place.
Ik - Dinsdag 18 juli 2017 19:24
Hele mooie blog bedankt hiervoor.
Zelf ben ik er heel erg van overtuigd dat ik geen kinderen wil.
Ik ben dol op kinderen hoor maar ik heb gewoon het gevoel en idee dat ik de verantwoordelijkheid niet aan kan.
Ik voel me zelf vaak een "kind" daarmee bedoel ik dat ik nog veel begeleiding heb, dan kan je toch geen kind opvoeden.
Er zijn trouwens al zoveel kinderen op de wereld en het gaat alleen maar slechter met de wereld, dat wil je je kind toch niet aandoen.
n - Dinsdag 18 juli 2017 20:36
het heeft denk ook te maken met wel of geen relatie hebben. ik ken zat mensen die geek kinderen wilden en in een leuke relatie ineens wel
Anne - Woensdag 19 juli 2017 10:30
Ik zag mijzelf ook nooit als moeder.
Misschien komt het doordat ik niet in een gewoon gezin ben opgegroeid.Ik zie het gewoon niet voor mij hoe dat moet,een gezin hebben en in een gezin leven.
Marije - Woensdag 19 juli 2017 10:55
Wauw! Wat schrijf jij toch eerlijke, rake blogs Sandra. Jij durft dingen te benoemen die veel mensen liever voor zich houden uit schaamte, schuldgevoel of wat dan ook.

Ik ben inmiddels bijna 30 en ik weet al heel lang dat ik dolgraag kinderen wil. Ik hoop dan ook dat dit mij over een poosje gegeven is :)

Ook ik heb jarenlang geworsteld, met mezelf en met het leven. Ik heb altijd gezegd dat ik niet alleen wilde herstellen voor mezelf, maar ook voor mijn toekomstige kinderen. Inmiddels ben ik op het punt beland dat ik er vertrouwen in heb mijn kinderen een fijne, stabiele basis te kunnen meegeven. Uiteraard samen met mijn fantastische partner.

Maar dat ik zelf heel graag moeder wil worden, betekent niet dat ik een negatief oordeel heb over mensen die dit niet willen. Eigenlijk vind ik dat deze mensen ook helemaal geen verantwoording schuldig zijn over het hoe en waarom. Iedereen heeft recht op de vrijheid om zelf keuzes te maken. En dat het "onnatuurlijk" zou zijn, vind ik zelfs kwetsend. Ik zou het zelf veel erger vinden als iemand bewust een kind op de wereld zet, zonder dit zelf te willen, omdat dit zo zou horen. En met wel of niet van kinderen houden, heeft het misschien soms te maken maar vaak ook niet. Ik ken mensen die zelf geen kinderen willen, maar die ervan genieten om af en toe op kinderen te passen en dit dan ook met veel liefde en plezier doen. En bij wie ik mijn kinderen in alle vertrouwen een dagje zou achterlaten.

Zo! Dat wilde ik even zeggen :)
M. - Woensdag 19 juli 2017 11:16
Ik wilde altijd kinderen maar was doodsbenauwd voor wat ik door zou geven. Inmiddels heb ik een (afgebroken) zwangerschap meegemaakt en intens gevoeld hoe diep mijn liefde is voor mijn ongeboren kindje. Ik hoef geen perfecte moeder meer te worden. Die liefde, mijn reflectievermogen en een stabiele partner zijn alle bescherming die nodig is. Vertrouwen boven Controle. Doodeng, maar ik wil ervoor gaan.
Anoniempje k - Woensdag 19 juli 2017 11:28
Het is mijn droom om moeder te worden.
Sinds ik op gezond gewicht zit heeft die droom ook een ander kantje gekregen,
het aankomen.. dat is iets waar ik nog steeds bang over ben.
Ik hoor vaker van vrouwen dat zwanger zijn dat ze het dan helemaal niet meer erg vinden, maar ik weet niet of het bij mij ook zo zou zijn..
Biba - Zondag 23 juli 2017 23:52
Het is moeilijk vooraf te zeggen hoe het voor jou gaat zijn om aan te komen, maar met een eetstoornisachtergrond kan je er best rekening mee houden dat je dit toch moeilijk vindt... of misschien het aankomen zelf tijdens de zwangerschap aanvaardt, maar achteraf het afvallen als prioriteit ziet.

Als het zover is raad ik je aan heel open te zijn hierover met je gyn en ook met je therapeut je gedachten en gevoelens hierrond te bespreken...

Ikzelf vond het aankomen heel moeilijk maar mijn eetpatroon was tijdens mijn laatste zwangerschap wel beter dan het in tijden was geweest... Eens bevallen moest (in mijn hoofd) mijn lichaam niet meer gezond zijn voor die baby in de buik, en werd eten weer veel moeilijker.
A. - Woensdag 19 juli 2017 12:04
Ik heb nooit een kinderwens gehad!
Ik ben helemaal geen zorgzaam type en ik zou mij ontzettend beknot en gebonden voelen als moeder.
Niet dat ik liefdeloos ben,zeker niet,maar liefde kan je op zo veel manieren doorgeven.
Vroeger werden vrouwen moeder of ze nu wilden of niet,maar of zij nu allemaal een knderwens hadden !!
Dan nog :Je kunt alles zelf willen bepalen,maar het leven gaat zoals het gaan moet !
R. - Woensdag 19 juli 2017 14:15
Ik wilde van jongsaf aan vroeg moeder worden. Heerlijk leek me dat. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat ik waarschijnlijk kinderloos zal blijven. Ik ben nu bijna 30 en worstel al vele jaren met psychische klachten. Ik heb verdriet van het missen van een klein wonder, de lachje, de liefde, het zorgen en het vasthouden. Maar ik kan de verantwoordelijkheid gewoonweg niet aan. Ik ben bang voor de kilte en afstandelijkheid die me soms overvalt, voor mijn roekeloze en destructieve buien. Ik moet er niet aan denken op die momenten een kleine in mijn leven te hebben. Ik wil niet weten wat er kan gebeuren als ik niet voor mezelf in kan staan. Het is niet lamger realistisch te hopen dat met een zwangerschap mijn depressie weg zal gaan. Ook niet wanneer ik een partner zou ontmoeten. Die mis ik ook, maar ik moet voor ogen houden dat mijn geluk niet afhangt van een vriend of het krijgen van een kindje. Ik zal mijn eigen leven moeten leiden en leren blij te zijn met de mooie kanten in mezelf. De Nate kanten zullen blijven en als ik dan mijn wens te trouwen en een gezin te krijgen op moet geven, om anderen onnodig verdriet te besparen, dan kom ik er wel weer bovenop. Er is genoeg wat ik wel heb en daar mag ik enorm dankbaar voor zijn! Dankjewel Sandra, voor je openheid en herkenning. Stoer dat je dit deelt.
Inez - Woensdag 19 juli 2017 16:01
Ik was ook overtuigd dat ik geen kinderen wou, nooit. Vorig jaar kwam ik mijn huidige vriend tegen een superlieve man, maar 13 jaar ouder. Hij heeft 2 kinderen van 3 en 8 uit zijn vorig huwelijk. Ik doe enorm best maar zelfs nu na een jaar heb ik het er ontzettend moeilijk mee.
Lola - Donderdag 20 juli 2017 09:18
Heel herkenbaar, Sandra! Ik wil ook geen kinderen, om zo ongeveer dezelfde redenen die jij beschrijft. En ik vind het dan zo storend als mensen zeggen: 'Oooh maar wacht maar hoor, als je straks dertig bent, dan gaat die biologische klok echt wel tikken!' De arrogantie! Alsof je het beter weet dan ik?
Lisa - Vrijdag 21 juli 2017 08:16
Mooi geschreven! Zelf ben ik momenteel herstellende van een eetstoornis. Het is een lange weg... ook al ben ik pas 21, weet ik ook zeker dat ik geen kinderen wil. Ik krijg ook vaak genoeg te horen dat ik te jong ben om dat te bepalen. Daarom denk ik ook altijd: er is altijd nog een optie. Maar eigenlijk weet ik het wel zeker. Zelfs nu mijn beste vriendinnetjes allebei al een baby hebben gekregen op onze leeftijd. Ik ben gek op die kinderen, maar besef me daardoor juist steeds meer dat dat niet is wat ik wil. Ik werk in de creatieve sector en carriere maken staat al sinds mijn 16e op nummer 1. Daarnaast zou ik het ook niet willen in verband met inderdaad, de grote struggles die ik zelf al heb met het bestaan. Tuurlijk ben ik nog jong en mocht mijn toekomstige vriend heel graag kinderen willen, kan ik altijd nog van gedachten veranderen. Gelukkig leven we in een maatschappij waar we die keuze zelf mogen maken en dat ook steeds meer geaccepteerd wordt!
N* - Vrijdag 21 juli 2017 09:41
Fijn, deze blog! Heel herkendbaar, dus bedankt
Liefs, N*
A - Vrijdag 21 juli 2017 18:57
Ik wil ook geen kinderen. Als ik nadenk over mijn leven tot nu toe, had ik liever niet geboren willen worden, al die stress en ellende. Wie zegt dat een kind daar niet mee te maken krijgt? Nee dan laat ik het liever "slapen" (niet geboren worden).
Daarnaast kan ik nog wel 15 redenen bedenken, maar dit is de belangrijkste.
An na - Zondag 13 augustus 2017 19:25
Dokters hebben me veelvuldig gezegd dat ik nooit zwanger zou worden door mijn anorexia. Ik woog nog 24 kilo. Toen ik 20 was bleek ik toch 4 maanden zwanger. Ik zag het toen echt niet zitten om een kind op te voeden gezien mijn leven een puinhoop was. Een kind is voor het leven. Ik koos voor een abortus. Dat voelde de beste oplossing maar ook vreselijk. Zoveel jaar later bleek ik toch weer zwanger te zijn. Mijn studie was net nog niet afgerond, ik rookte als een Turk en dronk als een Rus. Ik was op een dag gestopt met alles voor het ongeboren kind. Ik cijferde mezelf weg en wou alles perfect doen. Een vreselijke tijd. Nu 7 jaar later, een gezonde eigenwijze dochter rijker, denk ik vaak.... waarom ben ik ooit zwanger geworden. Ik was er niet aan toe. Ik heb het zo moeilijk met mezelf. Ik wil een perfecte voorbeeld moeder zijn maar daaronder wil ik het liefst weg rennen, heel ver weg. Had ik maar nooit.... Tevens is mijn liefde eindeloos voor haar en ben ik blij dat ik ooit moeder mocht worden... Maar ik mis mijn vrijheid, ik mis mijn leven, ....Als ik.... opnieuw kon kiezen zou ik geen kinderen meer willen...