Ik moet snel huilen

 

Ik ben over het algemeen een vrolijk persoon, maar ik heb ook een gevoelige kant. Die gevoelige kant is er - vergeleken met de tijd dat ik een eetstoornis had - minder, maar het zit er nog wel. Deze blog schrijf ik dan ook vanuit mijn ervaringen uit het verleden. Vroeger was ik namelijk enorm snel geraakt door dingen en trok ik me veel dingen ook erg persoonlijk aan. Het ergste van mijn gevoelige kant vond ik nog dat ik zo snel moest huilen.

Als ik terugkijk op de tijd dat ik snel moest huilen, dan zie ik wel dat daar een patroon in zat. Ik moest namelijk vaak huilen als ik gefrustreerd was en onmacht voelde. En aangezien ik zo gevoelig was, ervoer ik nogal snel de frustratie en onmacht. Het waren dan situaties waarin ik voor mezelf op moest komen of mijn grenzen aan moest geven. Dit vond (en vind) ik soms vrij lastig en spannend om te doen. De spanningen liepen hierdoor vaak zo erg op dat ik ervan moest huilen.

ik moet snel huilen

Een voorbeeld hiervan is een gesprek dat ik ooit heb moeten voeren op stage. Ik voelde me niet op mijn plek en er werd over mij geroddeld door mijn begeleider. Ik voelde me hier onwijs rot en onzeker door en ik wilde dat hier wat aan werd gedaan. Ik maakte daarom een afspraak met de teamleider om dit aan te kaarten. In dat gesprek moest ik dus eigenlijk voor mezelf opkomen en het voelde dan ook wel goed dat ik dat deed, maar tegelijkertijd vond ik het echt ontzettend lastig om dit te doen. De hele dag zag ik al tegen dat gesprek op en voelde ik de spanningen door mijn lijf gieren. En jawel, toen ik in dat gesprek zat kwamen de tranen eruit. Op dat moment vond ik dat heel erg en onprofessioneel van mezelf.

Dit is dus een voorbeeld van een situatie waarin ik moest huilen terwijl ik dat liever niet zou willen. Een ander voorbeeld is dat ik moest huilen als ik ruzie had met iemand. Met mijn ex-vriend had ik bijvoorbeeld geregeld ruzies. Als ik dan boos was, uitte zich dat bij mij eigenlijk vrijwel altijd in een hoop tranen. Mijn ex vond dit altijd heel vervelend, maar ik ook. Ik wilde helemaal niet huilen. Ik wilde gewoon mijn boosheid uiten.

Ik heb ook vaak zat moeten huilen als ik van iemand kritische feedback kreeg. Dit was dan weer een situatie waarin ik gefrustreerd was en onmacht voelde. Had ik zó mijn best gedaan op iets en dan was het blijkbaar alsnog niet goed genoeg. In zo’n situatie kwamen de tranen dan ook gauw. Ik vond dat vervelend, want ik wilde niet huilen. Ik was bang dan overkomen als een overgevoelige pieperd die niks kon hebben en dat wilde ik niet.

Het is ook vaak zat voorgekomen dat ik moest huilen terwijl ik niet eens echt precies wist waarom ik moest huilen. Ik wist dan echt wel dat ik niet zou hoeven te huilen en dat de situatie nou ook weer niet zo erg was, maar toch kwamen dan de tranen. Ik heb bijvoorbeeld weleens gehad met mijn vriend dat wij een discussie hadden over iets en dat ik opeens in tranen uitbarstte terwijl dat niet hoefde. Mijn vriend was niet boos, ik was niet boos, we deden ook allebei niks verkeerd, maar toch kwamen de tranen.

Bij sommige situaties wist ik van tevoren gewoon al dat ik zou moeten huilen. De angst om te moeten huilen is dan ook best groot geweest. Soms ben ik ook situaties expres uit de weggegaan, omdat bang was voor het huilen. In sommige situaties wilde ik gewoon echt niet. Ik probeerde dat dan krampachtig te voorkomen, maar juist omdat ik er zoveel mee bezig was, gebeurde het huilen alsnog.

Zoals ik aan het begin van de blog al zei, huil ik tegenwoordig al veel minder snel dan vroeger. Dit komt denk ik door verschillende dingen. Door de jaren heen ben ik sterker in mijn schoenen komen te staan. Ik weet veel beter wat ik waard ben en kan hierdoor makkelijker voor mezelf opkomen. De spanningen tijdens zulk soort momenten zijn dan ook veel minder waardoor ik dus ook minder hoef te huilen.

ik moet snel huilen

Wat mij ook heeft geholpen, is dat ik bepaalde spannende situaties ben gaan oefenen. Ik heb natuurlijk nog steeds weleens dat ik een moeilijk gesprek moet voeren en dat ik dat spannend vind om te doen. Wat mij dan helpt is dat ik dit bespreek met iemand die ik vertrouw en mij hierbij kan helpen. Sommige mensen hebben al ervaring met zo’n situatie en kunnen jou daarom ook alles hierover vertellen. Op die manier bereid je jezelf als het ware een beetje voor op het gesprek. Ook helpt het mij dan om een aantal scenario’s te oefenen, zodat ik weet wat ik moet zeggen en niet voor onverwachte situaties kom te staan. Ik ga hierdoor zelfverzekerder en rustiger gesprekken in waardoor de kans op huilen wat minder groot is.

Wat mij ook helpt, is dat ik een flinke hap lucht neem en het langzaam uitblaas. Op die manier probeer ik mijn emoties onder controle te houden. Door de lucht langzaam uit te blazen, word ik wat rustiger. Ook helpt het mij om me te concentreren op waar ik mee bezig ben. Dit biedt dan afleiding waardoor ik niet meer alleen maar bezig ben met mijn opkomende tranen. Tot slot kan ik het ook beter accepteren als ik een keer moet huilen. Ik ben nu eenmaal gevoelig en ik ben nu eenmaal emotioneel. Ik probeer dat niet als een last te zien en het vooral te accepteren. Huilen is geen schande.

Huil jij snel?

Fotografie: Laura Smith & Chiara Stevani

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Lost girl - Zaterdag 25 november 2017 19:43
Ik huil heel snel. Ook bij mooie muziek, films, herinneringen, het kijken van foto's. Ik kan echt overal om huilen. Maar het zit ook enorm in de familie mijn ouders, zusje, ooms en tantes hebben dat ook snel. We zijn gevoelige mensen en uiten onze emoties snel. Dit is vaak heel fijn omdat je weet waar je aan toe bent maar kan ook soms wat lastig zijn omdat je iemand niet wil triggeren om heel verdrietig ofzo te worden.
*** - Zaterdag 25 november 2017 20:37
Zo herkenbaar ... Ik huil als ik kwaad ben, uit onmacht, als ik bang ben, als ik me niet begrepen voel, ... En natuurlijk als ik gewoon verdrietig ben. ;-) Maar ja, dus standaard bij elk gesprek bij m'n psychiater of elk ander lastig gesprek. Ik vind het zelf heel vervelend maar probeer meer te aanvaarden dat ik nu eenmaal snel huil. Tijdens 'professionele' gesprekken heb ik geleerd me in te houden door diep in - en uit te ademen. Maar als ik daarna thuis kom, komen die tranen er alsnog uit.
Aan de andere kant heb ik denk ik nog nooit moeten wenen tijdens een film. Wel tijdens documentaires. Maar als ik weet dat het niet echt is, doet het me veel minder.
anoniempje - Zaterdag 25 november 2017 21:14
herkenbaar, ik huil ook zo snel.
Soms denk ik dat het niet zou gebeuren, maar dan komen de tranen toch .
MissPineapple - Zaterdag 25 november 2017 23:32
Deze blog is echt heel erg fijn om nu te lezen... Vandaag op mijn werk was mijn baas alleen maar negatief tegen mij, terwijl ik zo hard mijn best doe! Eerder heb ik er niks van gezegd, maar nu was het zo erg dat ik met hem in discussie ben gegaan. Gelukkig lukte het mij om op mijn werk niet te huilen. Toen ik eenmaal thuis was, heb ik wel even alle frustratie er uitgegooid met mijn ouders. Ik voel me vaak stom als ik zo vaak ga huilen. Het is ook gewoon super vervelend als je probeert een punt te maken, ik merk toch vaak dat mensen mij minder serieus nemen omdat ik snel huil. Mensen verwarren mijn tranen dan vaak met verdriet in plaats van boodheid, wat logisch is, maar ook erg vervelend.
muus83 - Zondag 26 november 2017 07:27
Heel herkenbaar inderdaad! Maar moet zeggen dat dit tegenwoordig wel minder is... thnx voor deze blog!
Erin - Zondag 26 november 2017 19:39
Ik huil juist zelden. Soms probeer ik het, het lijkt dat het je zou kunnen opluchten maar ik kan het gewoon niet.
britneyangel - Zondag 26 november 2017 19:59
ik huil ook snel, bv bij zielige dingen op tv of films of ook bij leuke dingen