Ik kan niet meer afvallen

 

Het lukt niet meer. Ik heb de controle niet meer. De kracht niet meer. Ik ben niet sterk genoeg meer. Het afvallen lukt niet meer. Ik blijf maar eten, kan het niet weerstaan. De wens om af te vallen is groot. Maar de drang om te eten schijnbaar groter. Het maakt me verdrietig, boos. Maar bovenal erg angstig. Wat is er gebeurd? Waarom kan ik niet stoppen met eten?

Ooit was ik goed in het hebben van een eetstoornis, in afvallen. Nu faal ik. Elke dag opnieuw. Alles wat ik dacht te kunnen, is weg. Ik ben niets meer. Zomaar wat gedachtes die ik had. Na mijn behandeling bleef ik het lastig hebben. Misschien had ik het wel zwaarder dan ooit. Waar ik dacht dat mijn herstel iets tijdelijks was, moest ik er toch aan geloven. De tijd met mijn eetstoornis was voorbij. Het leven ging door. Alleen ik wilde nog niet mee. 

Mijn herstel zag ik als iets tijdelijks. Zodra mijn behandeling klaar was en ik weer losgelaten werd, had ik de vrijheid weer om mijn restrictieve patroon op te pakken. Moeiteloos loog ik mijn weg door mijn behandeling. Het eten ging best prima en ik kwam genoeg aan. Dit was destijds helemaal niet eens zo lastig. Ik wist namelijk dat, zodra ik weer terug thuis was, ik mijn eetstoornis weer alle ruimte kon geven. Herstel was tijdelijk, mijn eetstoornis voor altijd. 

En toen kwam dat moment waar ik al die tijd naar uit had gekeken. Het moment dat niemand mij meer in de gaten hield. Ik had weer vrij spel. In mijn hoofd had ik al talloze plannetjes bedacht. Alles wat maar een beetje eetgestoord was volledig uitgewerkt. Ergens gaf dit me ontzettend veel rust. Maar toen het eenmaal zover was, lukte het niet meer. Al mijn 'goede' voornemens voelden te moeilijk. Te beklemmend. Hierdoor raakte ik in paniek. Als ik dat had geweten, was ik niet zoveel aangekomen. Hoe moest ik dit er nu af krijgen? Het werd me al snel teveel. Het idee dat ik vast zat aan mijn lichaam maakte me extreem angstig. Ik wilde helemaal geen 'hersteld lichaam'. Niet alleen omdat ik het niet mooi vond destijds, maar vooral omdat ik ook nog geen herstelde geest had. Natuurlijk gaat het hebben van een eetstoornis niet over het afvallen, maar de obsessieve drang die ik hierover ervoer zorgde bij mij voor enorm veel paniek. Ik kon niet meer voldoen aan mijn eigen (eetgestoorde) regels. En dat besef vond ik ontzettend moeilijk.

Natuurlijk is het niet gezond om jezelf door een behandeling heen te loodsen om daarna maar weer terug te vallen in diezelfde patronen waar je hulp voor krijgt. Destijds voelde het voor mij echter heel logisch om het zo te zien. Soms schrik ik ervan hoe makkelijk dat voor mij was. Hoe 'normaal' die gedachtes waren. Het was namelijk geen vraagstuk - mijn eetstoornis was geen 'misschien'. Het was een kwestie van wanneer ik hier weer terug op kon vallen. Een overtuiging die ik ook in mijn groep veel hoorde. Het komt dus schijnbaar vaker voor dat een behandeling gezien wordt als iets tijdelijks. 

Ook al lukte het me na mijn behandeling niet meer om weer af te vallen, toch had ik (nog steeds) een eetstoornis. Een eetstoornis is meer dan de kilo's die je verliest of aankomt. Het is de mentale staat van zijn, het constant hunkeren naar een 'nieuwe fix'. De obsessieve gedragingen. De dwanggedachtes, de restricties. De paniek en de diepgewortelde disbalans tussen gezien willen worden maar jezelf toch onzichtbaar willen maken. Ik dacht dat ik faalde in het hebben van een eetstoornis. Ik dacht dat ik te zwak was, dat iets in mij het had opgegeven. Maar misschien heb ik achteraf toch wat geleerd en meegenomen van mijn behandeling. Misschien is er toch een knop omgegaan en heb ik een weerstand tegen mijn eigen gedrag ontwikkeld.

Misschien was het wel een signaal van mijn lichaam. Genoeg is genoeg. Minder eten gaat je niet verder helpen. Afvallen gaat je niks geven, behalve het gebrek aan een toekomst. Een eetstoornis hebben is geen talent. Het is een ziekte, niet voor niets. En voor elke ziekte is er hulp. Zoals er hulp voor mij was, is die er ook voor jou. Maar het gaat niet vanzelf. Herstellen is niet makkelijk, maar zodra je eenmaal die knop omzet is het voor velen wel echt haalbaar om sterker te groeien dan die eetstoornis. Dat is een mooi maar ook spannend en misschien wel eng vooruitzicht.

Achteraf ben ik meer dan dankbaar dat ik niet meer af kon vallen. Dat ik het niet meer in me had om die eetgestoorde regels na te leven. Ik miste mijn eetstoornis, ik wilde niet loslaten wat mij tot dusver 'geholpen' had. Nu zie ik in dat een eetstoornis alles behalve helpend was. Herstel daarentegen bracht me veel meer dan mijn eetstoornis ooit heeft betekend.


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Femke 🌈 - Zondag 2 augustus 2020 14:14
Lieve Lonneke,

Wat een niet meer normaal goed stuk. Knap geschreven hoor. Ik vind het sowieso van een ieder van Proud knap dat ze zo duidelijk over hun proces kunnen schrijven. Ik zou echt verdwalen en van hot naar her springen. Iets produceren wat voor niemand prettig zou zijn om te lezen. Laat staan dat het begrijpelijk is. Jullie doen dat zo goed gewoon. Ook jij dus vandaag weer. Bedankt raakt niet hoe dankbaar ik er voor ben.

Oh en wat snap ik waar je doorheen ging. Ik herken deze fase totaal. Precies wat je schreef. Rot hè, maar wat ben ik blij voor jou dat je staat waar je nu staat.

Ook ik ging niet meer terug en ook ik kon niet meer terug en wat was dat verwarrend en moeilijk. En nu... nu ben ik net als jij all caps DANKBAAR voor dat ik dat niet meer kon.

Je vond je weg terug naar huis waar je door zo veel dingen vanaf was gedwaald. Stap voor stap vond je de route. Nu help je anderen op hun weg.

Iedereen verdient het thuis te mogen komen bij zichzelf. Dat velen de route maar mogen vinden.

Lieve groetjes,

Femke
Myrthe - Zondag 2 augustus 2020 14:20
Helaas zo herkenbaar... het liefst wil ik ik gezond zijn zonder eetstoornis, maar ik wil ook niet meer aankomen. Elke dag opnieuw weer zo een gevecht met mij zelf.
Jetskepol - Zondag 2 augustus 2020 14:22
Heel fijn deze blog ❤
H. - Zondag 2 augustus 2020 14:24
Super herkenbaar! Zelfs nog 10 jaar na m'n herstel... (of 'herstel'?)
Essie - Zondag 2 augustus 2020 14:48
Heel herkenbaar deze blog! En daarom ook heel helpend. Dankjewel ♥ Heel mooi verwoord dit!
Jo - Zondag 2 augustus 2020 14:56
Echt super herkenbaar!
C - Zondag 2 augustus 2020 15:04
Precies waar ik nu inzit, zelfs nog steeds 3/4 jaar nadat ik gedwongen in therapie en zkh ging enzo... Nog steeds kan ik niet terug, wat ik ook probeer. En t voelt zo zwaar en moeilijk en vervelend en naar en ik wil zo graag terug, ookal weet ik ook wat dat brengt, maar t is ook veiligheid... Dit id gewoon zo'n zware "fase"
Dianne - Zondag 2 augustus 2020 15:30
Suoper herkenbaar ! Heel erg bedankt Lonneke voor deze goede blog! En zo puur en waar! Dankjewel voor het delen
Selinaaa - Zondag 2 augustus 2020 17:01
Heel herkenbaar :/
Ik voelde me altijd heel vreselijk als dit gebeurde
Selinaaa - Zondag 2 augustus 2020 17:02
Maar het is een top blog! Bedankt☺️
Gwen - Zondag 2 augustus 2020 17:36
Aah wauw dit is zo herkenbaar. Ergens echt onwijs fijn dat je het zo super goed kan verwoorden zo maakt het ook zoveel makkelijker voor mij om het herkennen en erkennen. Echt een hele goede blog. Zet me super aan het denken en motiveerd enorm
marleen - Zondag 2 augustus 2020 20:15
Mooi geschreven.
Ik vind het ook een gevaarlijke ingesteldheid om te genezen met het idee dat je nadien wel weer kan afvallen. Ik lees het ook wel eens hier op het forum: probeer maar aan te komen, je kan altijd weer terug... en dan denk ik 'pas toch op', met die houding loopt het mis en krijg je het nadien zo zwaar zoals hier in de blog beschreven staat. Wat natuurlijk niemand ervan mag weerhouden om te kiezen voor herstel... maar dan liefst volledig.
DepriAspie - Zondag 2 augustus 2020 20:46
Mijn eetstoornis is zo ook stilaan helemaal terug aan het komen.... na een zware depressie en een opname op een PAAZ afdeling was ik behoorlijk aangekomen. In het begin bleef ik stabiel maar sinds enkele maanden val ik terug af. En corona heeft het allemaal erger gemaakt. Ik woon in Antwerpen en door de recente verstrenging van de corona-maatregelen ben ik pijlsnel achteruit aan het gaan: eetstoornis komt terug, depressie verergert,....
Jacqueline - Maandag 3 augustus 2020 15:46
heel herkenbaar! Volgens mij wordt met je gezondere gewicht ook je psyche gezonder. Hoe minder ondergewicht, hoe minder extreem in (niet) eten. Niet omdat je het niet meer kunt, maar omdat je het gewoon niet Echt meer wilt.