Ik ben de hoop verloren

 

Op mijn telefoon zag ik dat ik om 22:30 uur was gebeld. Wat vreemd, zo laat belt ze nooit. Zou er iets aan de hand zijn? Ik zag het telefoontje pas om 23:15 uur en twijfelde of ik nog terug kon bellen. Toch belde ik terug, omdat ik het idee had dat er iets niet goed was. Bij de tweede keer dat de telefoon overging nam ze op. Er kwam direct een verontschuldiging voor het bellen. Haar stem klonk verdrietig, somber en wat emotieloos. Ik bleef wat stil en gaf haar daarmee de ruimte om te praten. Er was niet veel voor nodig, want binnen een paar seconden kwam alles eruit. Ze was op. Ze wist niet meer waarvoor ze het deed. Ze zag geen toekomst meer en was eigenlijk wel klaar met haar leven. Ze was de hoop verloren. 

Ik moest even slikken, toen ze dat zei. Het is pijnlijk om iemand die dichtbij je staat, waarvan je houdt, te horen zeggen dat ze niet meer verder hoeft te leven. Ik gunde haar alle geluk en liefde van de wereld, al wist ik dat het niet zo simpel lag. Ze was niet makkelijk als mens, niet voor zichzelf, noch voor haar omgeving. Als ze alleen al zou stoppen met alle kritiek naar zichzelf en haar omgeving toe, dan zou ze zoveel vrijer zijn. Het leek alsof ze hier blind voor was. Alles moest goed zijn, moest op haar manier en moest perfect verlopen. Voor alles was een planning, een schema, een manier. Er ging geen dag nutteloos besteed voorbij. Het toelaten van emoties of mild zijn naar zichzelf toe was een doodzonde. Dan zou het helemaal slecht met haar aflopen, althans dat dacht ze.

meisje depressie hoop verloren

Ik denk dat ik twee keer in mijn leven de hoop (bijna) verloren was. De eerste keer was toen ik na een lange weg van mezelf kwetsbaar opstellen werd afgewezen bij een hulpinstantie. De tweede keer was ongeveer een jaar geleden door een nare privé situatie. Heel stiekem, ergens achterin een hoekje, lag gelukkig altijd nog een klein hoopje hoop... daar waar ik me aan vasthield. Het gaf me net dat beetje kracht om iedere dag toch weer op te staan en te vechten. Tegelijkertijd waren er ook momenten waarop ik zelfs dat laatste hoopje niet meer kon vinden. Ik kwam op die dagen tot niets. Ik voelde me vreselijk en de wereld was een groot zwart gat zonder einde. Beide keren heb ik me door die gevoelens van totale wanhoop weten heen te worstelen. De eerste keer weliswaar minder constructief dan de tweede keer, maar ik heb het overleefd en kan er nu met kracht en trots op terugkijken.

"Kan jij me helpen?" vroeg ze door de telefoon aan me. "Hoe kom ik nou in hemelsnaam door deze tijd heen? Ik kan me niet nog maanden zo voelen, dat kan ik niet aan." Een mens is in de meeste gevallen sterker dan hij denkt. Ik heb regelmatig gedacht dat ik zaken niet aankon, niet zou overleven en tóch bevocht ik ze en sta ik hier nu met beide benen op de grond. De berg met nare emoties, vreselijk pijnlijke gevoelens lijkt soms onbegaanbaar hoog, maar als je iedere dag een paar stappen loopt, kom je er vanzelf overheen. Maar goed, de vraag was of ik haar kon helpen. Ja, ik kon haar helpen door een luisterend oor te zijn en haar af en toe moed in te spreken. Ik kon haar ook helpen door haar soms afleiding en warmte te bieden door samen wat te gaan doen. De grootste hulp lag echter in haarzelf. Zij moest zichzelf helpen, iets wat ik jaren ervoor zelf moest leren in therapie, want hoe help je jezelf?

Ik dacht vroeger dat ik mezelf hielp door streng te zijn. Door heel hard te vechten tegen negatieve gevoelens, tegen de depressie en de wanhoop. Ik deed twee studies tegelijk en had een parttime baan. De dagen waarop ik niets te doen had, plande ik per uur in. Er mocht geen moment zijn waarop ik niets te doen had, want dan zou de leegte, de depressie toe kunnen slaan. Dan zou ik op de bank belanden en er niet meer afkomen. Dan was het einde zoek. Het tegenovergestelde bleek waar en dat was precies wat ik haar wilde duidelijk maken.

Ze zou na verloop van tijd de hoop langzaam wel weer terugvinden. Ze zou weer meer zin in het leven krijgen en gaan inzien dat er meer in haar leven is dan ze nu beseft. Dit zou niet van de ene op de andere dag gebeuren dat was nu juist hetgeen zij wilde. Ze wilde een kant en klare, snelle oplossing. Ze vond van zichzelf dat ze niet moest zeuren, dat ze zich niet moest aanstellen, maar gewoon moest aanpakken en het liefst een beetje snel. Mijn ervaring is dat dit in tijden van crisis, van wanhoop averechts werkt.

Natuurlijk is het niet goed om dagen bij de pakken neer te gaan zitten. Je volledig af te sluiten van de wereld en niet meer uit je bed te komen terwijl je tranen met tuiten huilt, maar het is ook niet goed om jezelf volledig te onthouden van die gevoelens. Ik deed er vroeger alles aan om niet te hoeven voelen: weinig eten, eetbuien, overgeven, drank, extreem hard werken, te veel plannen. Waarom? Waarom gaf ik mezelf niet gewoon de ruimte om te voelen. Simpelweg omdat ik er doodsbang voor was. Ik had het idee die gevoelens niet aan te kunnen. Het voelde vreselijk en dat moest ik zo snel mogelijk oplossen, wegmaken.

Inmiddels kan ik een stukje beter tegen nare gevoelens en lukt het me om ze er soms gewoon te laten zijn. In plaats van extreem streng voor mijzelf te zijn, heb ik geleerd om juist wat milder voor mijzelf te zijn in tijden van pijn en verdriet. Ik heb op zo'n moment geen schop onder mijn kont nodig, maar een arm om mij heen en die kan ik mijzelf ook bieden door vriendelijk naar mijzelf te zijn. Dat doe ik door mijzelf toe te staan om verdrietig te zijn, door mijzelf rust en vrije dagen te gunnen. Door niet boos te zijn op mijzelf als ik een keertje wat minder doe. Door mijzelf niet direct als sukkel en waardeloos te beoordelen als er iets fout gaat. Door tegen mijzelf te vechten help ik mijzelf namelijk niet verder, daar maak ik het enkel moeilijker voor mijzelf door. Ik moet dan niet mijn pijn en verdriet trotseren, maar ook de negatieve en strenge kritiek van mijzelf. 

meisje depressie hoop verloren

Met mild voor mijzelf zijn bedoel ik trouwens niet dat ik mezelf toe sta dagen in bed te liggen. Nee, wel een keer een half dagje, als ik erna de draad maar weer een beetje probeer op te pakken. Ik onderzoek wat goed is voor mijzelf en moedig mezelf op een positieve manier aan om dit te gaan doen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan afspreken met mensen. Als ik me slecht voel vind ik dat erg lastig. Tegelijkertijd weet ik dat het goed voor me is. Ik sta mezelf toe om rustig aan te doen, om een dag niet te werken, maar eis van mezelf tegelijkertijd wel dat ik contact maak met mensen, me open stel en om steun vraag. 

"Het komt wel goed, echt waar," zeg ik tegen haar. Ik hoor een zucht aan de andere kant van de lijn. Een zucht van vermoeidheid, maar ook van opluchting. Ze lijkt wat vertrouwen terug te vinden in mijn woorden. Ik heb haar uitgelegd dat het goed is om wat meer gevoelens te accepteren en wat minder te bevechten. Ik heb haar uitgelegd dat het belangrijk is om nu gewoon even met de dag te leven. Door per dag te kijken hoe je die dag zo fijn mogelijk voor jezelf kan inrichten. Het is niet erg als ze een middag op de bank blijft zitten, zolang ze met zichzelf afspreekt iedere dag er even uit te gaan en iedere dag contact te hebben met iemand. Ze twijfelt aan mijn woorden, omdat haar overtuiging dat ze streng moet zijn voor zichzelf zo krachtig is. Ik twijfel of ze het écht heeft begrepen en voel me machteloos. Het voelt naar en dat gevoel laat ik toe, want het ís ook naar. 

Fotografie: Nadja Tatar

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

willeke - Zondag 21 augustus 2016 13:54
Mooi geschreven .....en herkenbaar helaas. Het geen hoop meer hebben. Fijn dat het met jou nu weer goed gaat. Groetjes willeke
someone64 - Zondag 21 augustus 2016 14:00
Mooie blog!
Nikki - Zondag 21 augustus 2016 15:27
Wat een prachtige blog. Je woorden komen heel erg binnen. Bedankt voor deze woorden.
ashana - Zondag 21 augustus 2016 15:42
Super mooi geschreven en heel herkenbaar.


P. - Zondag 21 augustus 2016 16:26
Heel mooi verwoord maar o zo heftig, want ik heb in beide schoenen bestaan. Momenteel in degene die geen hoop meer heeft en hoe goed de ander het ook bedoelt, hoe onbegrepen je je soms kan voelen (hoeft niet).


Ik vraag me momenteel knetter hard af of ik hier ooit uit kom. Want ja, de deur uit gaan, in feite zo'n kleine moeite, kan je dag al iets beter maken. Maar wat als je daar echt geen zin meer in hebt en de depressie je vrijwel helemaal heeft overgenomen. Ik loop hier in mijn omgeving tegen onbegrip aan. En ik begrijp ze hartstikke goed! Cant blame them, maar het doet mijn eenzaamheid enorm groeien.
a - Zondag 21 augustus 2016 18:39
Zo herkenbaar
Het kan je zo aanvliegen.
Je weet dan niet meer waar je moet vinden. Zit op dit moment in hetzelfde schuitje
xdiedev - Zondag 21 augustus 2016 19:41
Jeetje deze blog heeft mij enorm geraakt. Ik herken er zoveel van... Afgelopen donderdag heb ik een crisis afspraak gehad bij de psychiater van de Ursula kliniek. Ik ben klaar met het leven. Ik ben op. Ik heb geen hoop en geloof meer. Ik wil zo graag gaan.. De doodwens is enorm. Ik ben nog in leven omdat ik mijn ouders en zus het verdriet niet kan aandoen. Ik weet dat ik niet alleen mijn eigen leven beiindig maar drie andere levens zou bepalen. Ik ben momenteel bezig om een langzame suïcide te plegen door mjjn lichaam kapot te maken door mijn eetstoornis. Ik hoop elke dag dat mijn leven instort. Dan voelt het alsof ik her toch niet zelf doe. Dat het geen actieve suïcide is. Ik weet niet meer hoe verder. Ik weet het echt niet meer.
xdiedev - Zondag 21 augustus 2016 19:47
Vlinder - Zondag 21 augustus 2016 20:12
Nog niet heel lang geleden was ik degene die niet meer wilde, wat een eenzame, angstige strijd, verdrietig om ook andermans pijn te zien wanneer ik niet kon beloven of het de laatste keer zou zijn. Op dit moment overleef ik, de doodswens is minder. Elke dag opnieuw lief zijn voor mezelf en de dag zo fijn mogelijk maken. Ik ben bang voor terugval, wil ook niet echt vooruit. Maar het lijkt erop dat ik weer bezig ben met het opbouwen van een leven. Wel 1 met depressie, maar ik leef nog en dat had ik twee maanden terug niet verwacht. Sterker dan ik denk.
Rainbow girl - Zondag 21 augustus 2016 20:54
Mooi geschreven,en beide kanten ook heek herkenbaar.
Fayee - Zondag 21 augustus 2016 21:25
Dankjewel voor het delen! Beide kanten heel herkenbaar..
Anoniem - Zondag 21 augustus 2016 22:35
Heel herkenbaar. Het afgelopen jaar heb ik meermalen op het punt gestaan waarop ik dacht; ik kan niet meer, dit leven, mijn leven, kan ik niet langer aan.
De situatie waarin ik me bevond leek eindeloos te duren. Nu, na een jaar, is er eindelijk dat lichtpuntje waar ik me, ongemerkt, toch altijd aan vast heb weten te houden.

Mijn situatie gaat veranderen en dat beseffende, geeft mij zoveel vertrouwen en hoop. Niks is voor altijd.

En ik ben vandaag de dag dan ook erg dankbaar dat ik er nog ben en het afgelopen jaar nooit de hoop heb verloren.
Anne - Maandag 22 augustus 2016 01:25
Ik heb ook meerdere keren een crisis gehad.Je denkt :hier kom ik nooit meer overheen,het is TE erg, ik weet het niet meer.. enz.
Maar dat doe je WEL ! Het neem tijd, maar je komt er wel uit.
Wat mij dan helpt is toch om te relativeren, als het ware mijzelf van buitenaf te zien.En te denken : het is nu heel zwaar, ik heb nu een crisis of depressie, maar het komt wel goed.En dingen doen die mij een veilig gevoel geeft, een warme douche, een boek lezen, in de natuur zijn en ook met iemand contact maken, heel veel schrijven..Op een gegeven moment voel je dat je heelt en dat je sterker bent geworden.En als het nog eens gebeurt weet je ook: ik heb dit eerder gehad, en je weet ook wat je hielp om eruit te komen.
Het kan zo angstig zijn wat je voelt dat je denkt dat je dood gaat of wilt gaan, maar dat doe je niet.Ik heb in mijn diepste periodes God leren kennen en nu weet en voel ik dat ik nooit alleen ben wat er ook gebeurt, er is altijd Iemand die je ten diepste kent en die je helpt.


Anne - Maandag 22 augustus 2016 01:34
O, ik kijk sinds een jaar naar ASMR.Het helpt mij enorm veel om minder angstig en depressief te zijn.Ook voel ik mij er minder alleen door.
Charlotte - Maandag 22 augustus 2016 08:12
Ik heb ook zo'n periode... Goed te weten dat het vaker voorkomt.
WolfsChild - Maandag 22 augustus 2016 19:35
wow... mooi geschreven... maar zo'n nare gevoelens
bellefleur - Woensdag 24 augustus 2016 01:22
Het komt wel goed.

het is alleen zo verdomde moeilijk...
cynthia2004 - Woensdag 24 augustus 2016 11:31
Super mooie woorden!
H - Vrijdag 26 augustus 2016 16:30
Wat mooi geschreven en zo herkenbaar!! Ik probeer zelf ook meer te gaan voelen, maar vind dit nog steeds erg lastig en beangstigend. Fijn om te horen dat het jouw dus wel heeft geholpen.