Hoe ik mijn setpoint bereikte

 

In de blog 'Ik werd bewust dik' schreef ik een tijd geleden over mijn persoonlijke onderzoek naar mijn setpoint. Het was voor mij heel bevrijdend om dit te onderzoeken en hier uiteindelijk over te schrijven. Tijdens mijn eetstoornis had ik nooit gedacht dat ik dit aan zou gaan. Maar nu, enige tijd later, ben ik blij dat ik het heb gedaan. Het heeft mij veel inzichten gegeven en ik voel me krachtiger dan ooit. Middels deze blog wil ik jullie meenemen in dat experiment; hoe dit er uit heeft gezien en tegen wat voor punten ik wel en niet aanliep.

Nu terugdenkend was ik wel terughoudender wat betreft voeding dan ik eigenlijk zou willen. Ik weet nu bijvoorbeeld niet meer wat ik gisteren heb gegeten; een jaar geleden had ik dat nog wel geweten. Ik was genezen, maar misschien nog niet volledig geheeld. - Uit de blog 'Ik werd bewust dik' 

Niet wegen, maar voelen

Ik woog mezelf al een flinke tijd niet meer. Het was op een manier toch een beetje verleidelijk om dit op te pakken zodra ik wat meer begon te eten, maar ik liet het. Ik moest dit zelf onderzoeken, dat gewicht deed er niet zoveel toe. Ik had geen streefgewicht waar ik heen wilde, ik wilde kijken wat mijn lichaam deed. Waar mijn lichaam heen ging, zonder me druk te hoeven maken of dat gewicht wel paste binnen het plaatje dat ik van mezelf had. De weegschaal bleef uit, maar ik ging door. Ik had verwacht dat ik vrij snel zou merken dat ik wat was aangekomen. Dat is hoe ik het me ook herinnerde vanuit mijn eetstoornis. Het aankomen tijdens het herstel ging rap. Maar ik ben stabieler. Veel stabieler dan ik destijds was. Tijdens mijn herstel was een dag 'anders' eten meteen merkbaar. Nu ervoer ik geen verschil. 

Ik heb ooit eens gehoord dat - voordat je je setpoint bereikt - je eerst iets boven dit gewicht hangt, om uiteindelijk iets lager te stabiliseren. Op een manier klinkt dit best logisch. Maar omdat ik die periode niet heb gewogen, kan ik dit niet bevestigen. En dat is denk ik alleen maar goed. Het was voor mij heel helpend om dit gewicht los te laten. Op die manier kon ik pas écht ervaren wat mijn lichaam deed, of het veranderde. Het gewicht hing op een manier nog zo verbonden met het hebben van een eetstoornis, dat ik dit ook maar moeilijk los kon zien. Het was voor mij dus heel verfrissend om dat gewicht er niet bij te betrekken. Het zegt - in mijn ogen - namelijk niet zoveel over mijn algehele gezondheid. 

Van zoetige trek naar balans

Toch was dit experiment in het begin ook zeker een vrijbrief om alles te eten. Dat is denk ik ook wat ik bedoelde met het 'ik was misschien nog niet helemaal geheeld'. Ik denk dat herstel niet eens zozeer gaat om alles kunnen en willen eten, maar wel eten naar behoefte. En misschien dat ik hier toch nog wat stappen in kon zetten, ook al had ik geen eetstoornis meer. Mijn behoefte was dan ook vooral zoet. Ik wilde chocola. Anderhalf jaar geleden riep ik mezelf toch nog wel tot een halt toe, waar ik dat nu niet meer deed. Ik at naar behoefte, hoeveel ik ook wilde. Het was oké. Dat was best even spannend soms, maar ik genoot er stiekem ook te erg van om het te laten. 

Misschien had ik een fysieke trek in zoetigheid, misschien een mentale honger, maar ineens maakte dat niet zo heel veel uit. Ik merkte dat juist door dit aan te gaan, het uiteindelijk vanzelf iets meer begon te stabiliseren. Ik kreeg wat meer trek in crackers en fruit, misschien omdat ik juist die zoete honger voor het eerst echt durfde te stillen. Misschien ook wel omdat ik niet meer tegen de zoete honger vocht, ik het nu echt mocht ervaren, ik deze ook minder nodig leek te hebben. 

Sterker en krachtiger

Hoe minder ik woog, hoe meer ik mijn lichaam verafschuwde. Hoe dit allemaal precies werkt weet ik eigenlijk niet zo goed. Maar hoe voller ik werd, hoe minder ik bezig was met het feit dat ik was aangekomen. Ik begon het op een manier misschien wel te omarmen. Tijdens mijn eetstoornis (en herstel) wilde ik de dunste van de groep zijn. Van iedereen; mijn vrienden, huisgenoten, familie... Iedereen moest op een manier dikker zijn dan ik. Continu was ik bezig met het maken van die vergelijking. Tijdens mijn herstel heb ik hier veel stappen in gezet gelukkig. Toen ik een aantal maanden in mijn experiment zat, bedacht ik me dat ik er vroeger een gewoonte van had om mijn lichaam te vergelijken met anderen. Op dat moment kwam ik tot de conclusie dat ik misschien wel één van de 'diksten' in de kamer was op dat moment. En eigenlijk was ik alleen maar trots. Wat fijn, dacht ik. Wat fijn dat dat kan en dat het me niks uitmaakt. En dat meende ik, want het raakte me niet meer. 

Jarenlang ben ik bang geweest om boven een bepaald gewicht uit te komen. Bang dat ik dik zou zijn. Ook al lag dat gewicht binnen de gezonde marge, toch had ik het idee dat ik dan overgewicht zou hebben. Ik was hersteld - al een tijd - maar toch had ik nog last van deze ongezonde gedachtes. Ze voelden alleen niet als ongezond, wat het vrij ingewikkeld maakte.

Misschien dat het gewicht dat ik vóór dit onderzoek had op een manier ook wel een soort schijnveiligheid bood. Ik had een gezond gewicht, dus het was goed. In principe was het ook goed, maar het kon dus beter. Inmiddels heb ik me één keer gewogen. Het gewicht dat ik nu heb, is nog steeds gezond en gestabiliseerd. Voor mij is dat een teken dat dit een gewicht is wat wellicht dus beter bij mij past dan het gewicht dat ik hiervoor had, maar waar ik op een manier dus nog wel wat moeite voor moest doen.

Voor dit gewicht hoef ik geen moeite te doen. Het is geen streefgewicht, het is mijn leefgewicht. Mijn lichaam doet het, ik kan er alles mee. En het voelt gek genoeg nu ook meer van mij. Alsof wij in dat ene jaar dichter naar elkaar zijn gegroeid, mijn lichaam en ik. Ik denk dat ik mijn lichaam ook altijd zag als een soort last, iets dat ik maar bij me droeg. Nu zijn we wat meer in elkaar verweven, op een goede manier. We kijken uit voor elkaar in plaats van naar elkaar. En dat is mij heel waardevol. 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Paula - Maandag 24 februari 2020 14:33
Prachtige uitspraak "geen streefgewicht, maar leefgewicht"!
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 16:43
Ah, dankjewel :D
Janneke - Maandag 24 februari 2020 20:17
Wat een geweldige blog, zo herkenbaar. Geen streefgewicht, maar een leefgewicht. Fantastische uitspraak! Xxx
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 20:21
Ah dankjewel Janneke!
wow - Maandag 24 februari 2020 15:14
Kunnen we bij Van Dale aanvragen om het woord Leefgewicht daarin op te nemen? Prachtig woord!
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 16:44
Hahaha, dat zou wel heel tof zijn, ja! :)
Jo - Maandag 24 februari 2020 15:49
Wat een mooie blog!
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 16:43
Dankjewel! :)
L - Maandag 24 februari 2020 16:02
Hoi Lonneke,

Ik vind het heel knap hoe jij dit experiment bent aangegaan, een echte inspiratie! En mooie blog ook.

Maar zonder beledigend te willen zijn, in hoeverre denk je nu achteraf nog dat je hersteld was voordat je dit experiment was aangegaan? Want als je nog niet alles vrij durft te eten in vrije hoeveelheden, veel met eten bezig bent en je gewicht nog zo belangrijk was - in hoeverre ben je dan echt al hersteld? Want is een gezond gewicht en 'genoeg eten' al hersteld? Of is daar nog wat extra voor nodig?

Ik vraag dit omdat ik denk dat dat voor mij niet genoeg zou zijn, maar omdat ik tegelijkertijd bang ben dat verder dan dat onhaalbaar is. Daardoor zit ik nu vast in mijn herstel heb ik het idee. Als je hiervoor tips hebt dan hoor ik het graag. :)

Liefs!
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 16:22
Hey L,

goede vraag hoor, en zeker niet beledigend ;)
Ik denk dat ik misschien vooral een net iets andere definitie had van herstellen dan nu. Ik at wat ik wilde, kon zonder schuldgevoel op de bank zitten als ik eigenlijk wilde sporten, ik wist niet dat het 'beter' kon dat dit, snap je een beetje wat ik bedoel? Pas door dit experiment leerde ik dat er voor mij misschien meer te halen viel, ook al dacht ik dat ik hersteld was. Dat is denk ik vooral wat het was, ik had geen eetstoornis meer, maar ik was misschien ook nog niet helemaal hersteld.
Ik denk dat uiteindelijk jij zelf weet wanneer je hersteld bent, net zoals ik dat nu ook weet. Misschien is het meer een gevoel in plaats van een lijstje punten die je af kunt strepen, of misschien wel een combinatie? Ik hoop dat dit je vooral wat meer motivatie geeft, want als ik het zo lees heb je al ontzettend veel goede stappen gezet, vergeet die ook niet :)

Liefs,
Lonneke
X - Maandag 24 februari 2020 19:28
Prachtig en helpend blog❤️
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 19:49
Dankjewel, wat fijn dat het zo helpend is! :)
Nicolet - Maandag 24 februari 2020 19:45
Een van de beste en meest interessante blogs van de laatste maanden! Erg goed om te lezen en voor mij weer inspiratie!
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 19:49
Hee Nicolet,

wat fijn om te lezen! Doet veel met me :)

Liefs,
Lonneke
Arwen - Maandag 24 februari 2020 19:55
Mooie blog Lonneke
Lonneke - Team Proud2Bme - Maandag 24 februari 2020 19:55
Dankjewel Arwen, lief dat je reageert! :)
Rr - Maandag 24 februari 2020 22:40
Hoi Lonneke,

Wat een mooie blog, en wat stoer dat je de uitdaging bent aangegaan. Inspirerend ook.
Ik kan me voorstellen dat dit proces best veel energie kost, dat je jezelf regelmatig bij de les moet houden en stappen durven blijven zetten in je 'nieuwe ik'. Klopt dat? Dat lijkt me namelijk best moeilijk als je ook andere grote uitdagingen hebt in je leven (privé). Hoe ben jij hier mee omgegaan? Of zat je in een rustige periode?
En kan je ook voorbeelden geven van wat voor jou spannende momenten waren?

Liefs
Maya - Maandag 24 februari 2020 23:25
Hele goede blog!
Maar hoe weet je dan wat je setpoint is als je niet weegt?
L:) - Woensdag 26 februari 2020 12:04
Het ‘leefgewicht’ zoals Lonneke dat zo mooi noemt, zie ik voor mijzelf niet als een getal op de weegschaal, dus hoef ik me ook niet meer te wegen. Voor mij is het gewicht / de maat / de omvang die bij mij past, die mijn lichaam aanneemt als ik leef en op gevoel eet, en binnen de gezonde waarden. Dat zal fluctueren en ook als ik ouder word zal dat zich aanpassen naar omstandigheden.
Milou - Maandag 24 februari 2020 23:35
Hi Lonneke,

Echt een hele fijne blog!!

Het gaat bij mij op dit moment heel goed met eten en gewicht, oefen om naar m’n behoefte te luisteren en ook echt wat vrijer te zijn. Ik ben ook al een tijdje soort van stabiel, en soms kan ik het zelf even mooi vinden. Probeer er langzaam een beetje aan te wennen, maar dan zie ik soms ineens een foto.. Ik vind zulke moment heel erg moeilijk. Je ziet dan zo duidelijk het verschil.. hoe ga jij daar mee om?
Charlotte - Dinsdag 25 februari 2020 23:27
Niet vergelijken joh! Is totaal niet helpend. Je haalt jezelf alleen maar naar beneden. Vergelijk jezelf beter met hoe je nu bent en wat je nog wil bereiken. Kijk naar het heden, niet naar het verleden! Jij bent de enige die de vergelijking met jezelf maakt. Jij bent dus ook de enige die dat kan veranderen. X
Elfje - Dinsdag 25 februari 2020 08:16
Wat een mooie en helpende blog!
Dianne - Dinsdag 25 februari 2020 08:52
Hele fijne blog en heel helpend. Ik wil dit ook heel graag bereiken, de angst blijft alleen heel erg dat ik heel erg laks wordt met mijn gewicht en dat het dan naar overgewicht gaat, of dat ik juist heel erg te strikt met mijn gewicht omga.. pff blijft soms zo moeilijk, maar ik blijft doorvechten. Dank je wel voor het delen Lonneke, trots op je!
Charlotte - Dinsdag 25 februari 2020 23:25
Die angst had ik ook extreem in mm herstel! Dat hield me zo lang tegen om er 'echt' voor te gaan. De angst voor overgewicht was zo groot dat ik mezelf voor de gek hield en bleef compenseren... uiteindelijk klikte er in therapie iets in me! Heb de angst opzij geschoven en ben voor herstel gegaan. Wauw, wat sloeg die angst echt nergens op zeg! Ik heb geen overgewicht gekregen en ik kan lekker genieten van eten! In het begin kwam ik sneller aan maar dat stopte gewoon op een moment en toen ging het veel slomer. Hoop dat jij die angst ook opzij kan zetten! Is nergens voor nodig. X

En Lonneke, top blog! Goed dat je gewoon at naar je gevoel! X
Dianne - Woensdag 26 februari 2020 08:46
Bedankt Charlotte voor je lieve en motiverende reactie. Ik hoop dat ik ook dat vertrouwen mag krijgen, ik maak me nu zo druk om de weegschaal. Ik ben zo bang dat ik het niet in de hand kan houden als ik straks op een gezond gewicht zit. Gelukkig ben jij eruit gekomen, dat lijkt me zo bevrijdend! xxx
Charlotte - Woensdag 26 februari 2020 13:26
Waar ben je bang voor? Je hebt die controle nu toch ook, die heb je op een gezond gewicht ook. Praat er met je begeleiders over!!! Die hebben mij ook goed geholpen met die angst. En anders vrag je of je blind gewogen mag worden. Good luck x
Mar - Woensdag 26 februari 2020 08:52
Dit blijft een gevoelige snaar voor mij. Ik ben van mening (en ervaring) dat het lichaam diverse setpointgewichten heeft, zowel geforceerde/gemanipuleerde als het mooie leefgewicht waarover Lonneke schrijft. Helaas ben ik er nog steeds niet achter wat mijn marge is omdat ik de laatste jaren, ondanks normaal en overgewicht, nog veel bezig ben geweest met lijnen, dwangmatig sporten en eetbuien. Nu eindelijk de knoop doorgehakt na een ontmoeting in een droom: gaan voor volledig herstel, dan komt het leefgewicht als vanzelf...go with your own flow!
L:) - Woensdag 26 februari 2020 12:04
Heel herkenbaar en prachtig omschreven. Dankjewel!
Mandy - Woensdag 26 februari 2020 19:42
Wauw, dit is echt heel motiverend!
Je bent echt een topper!
Love de uitspraak: geen streefgewicht maar leefgewicht!