Eenzaamheid: ik voelde me leeg en onecht

 

Het is moeilijk om eenzaamheid met anderen te delen. Er wordt gezegd dat mensen met een eetstoornis vaak erg eenzaam zijn. In mijn eigen leven maakte ik een periode van diepe eenzaamheid mee toen ik in een ander land woonde. Mijn leven voelde leeg en onecht. Ik schaamde me, want ik had ervoor gekozen om naar een ander land te vertrekken. Ik praatte met niemand over mijn eenzaamheid, want het voelde alsof ik een mislukkeling was.  

Eenzaamheid doet pijn, maakt ziek en verdrietig. Ik las ergens dat meer dan veertig procent van de Nederlanders eenzaam is en één op de tien in ernstige mate. Ieder mens, van jong tot oud, voelt zich weleens eenzaam. Momenten waarop je geen aansluiting voelt bij andere mensen, of waarop je naar contact verlangt en het er niet is. "Eenzaamheid hoort bij het leven", zegt Anja Machielse dan ook in het programma De Publieke Tribune. Zij is filosoof en doet aan de Universiteit voor Humanistiek in Utrecht onderzoek naar eenzaamheid en sociaal isolement.

Elisabeth Riphagen is moeder, schrijfster en sinds 2022 gastblogger bij Proud2Bme. Ze schrijft over haar ervaringen met een langdurige en verborgen eetstoornis en met ongeneeslijk ziek zijn. Over de lessen die ze heeft geleerd en wat ze jou daarvan wil meegeven. Regelmatig verschijnen er blogs van haar op Proud2Bme. Wil je meer van haar lezen? Dat kan via de tag 'Elisabeth blogt'. Haar voorstelblog, in de vorm van een interview, vind je hier


Bron foto

"Je hoeft absoluut niet alleen te zijn om je eenzaam te voelen, je kunt juist omringd zijn door mensen en toch heel eenzaam zijn. Het is een gemis aan verbinding. Je voelt dat je er niet bij hoort. Je wilt wel maar je weet niet hoe je je in moet voegen. Je snakt naar verbinding, maar hoe doe je dat?" 

Een meisje met een eetstoornis vertelt me: "Ik weet hoe eenzaamheid voelt. Eenzaamheid is een vreselijk gevoel. Je wilt graag contact hebben met anderen, maar het lukt niet. Ik zoek naar een vriendin, maar kom haar niet tegen. Ik zoek naar vriendschap en wil een praatje maken, maar het lukt niet. Ik doe echt mijn best. Hoe hard ik het ook probeer, alles mislukt. Ik weet niet hoe ik het kan krijgen." Het meisje kijkt me diep verdrietig aan. Ze vertelt verder: "Misschien is het wel de eenzaamheid geweest die de eetstoornis bij mij veroorzaakte. Ik stond overal alleen voor. Ik had niemand met wie ik kon praten. Ik probeerde het wel, maar ze deden net alsof ze mij niet zagen. Als het na vele pogingen niet lukte, ging ik toch weer alleen zitten. Het ergste was dat ik steeds negatiever over mezelf ging denken. Ik begon aan alles te twijfelen en kwam in een negatieve spiraal terecht." Ze kijkt me radeloos aan en roept: "Waarom lukt het wel bij anderen en niet bij mij?" 

Samen vinden wij, het meisje en ik, een oplossing. Ze is een mooie vrouw. Ze heeft het hart op de goede plek zitten. Ze heeft talenten en capaciteiten. Alleen ze vertrouwt zichzelf niet meer. En de eetstoornis werkt ook niet positief mee. Ik vraag haar welk werk ze het liefst zou willen doen. "Werken met jongeren die eenzaam zijn", antwoordt ze dapper. "Ik durf het niet, want hoe kan ik anderen helpen als ik mezelf stik-eenzaam voel?" "Door de sprong gewoon te wagen", antwoord ik. Ze is moedig en waagt het.  

Een tijd later kom ik haar tegen op straat. "Hoe is het met jou?", vraag ik. "Je gelooft het niet", antwoordt ze. "Ik mocht werken in een instelling met eenzame jongeren. Toen gebeurde er iets met mij. De jongeren merkten dat ik hun problematiek begreep. Ze kwamen steeds dichter naar mij toe. Langzaam kroop ik uit mijn schulp. De leiding wilde mij niet meer kwijt en heeft mij na een maand een vast contract aangeboden." "Wat is jouw geheim?", vraag ik haar. "Ik zet mijn eigen eenzaamheid in om andere jongeren met eenzaamheid te helpen. Er is echt een wonder met mij gebeurd. En met de eetstoornis gaat het steeds beter. Ik ben er bijna van af."

Ik kijk haar blij aan. Ze heeft het gewaagd en ze heeft gewonnen! 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

britneyangel - Woensdag 8 februari 2023 22:07
mooi verhaal en ook herkenbaar!

ik ben met nieuw werk bezig, en ik draai nu mee en het heet elisabethdael, leuk he? het is een bejaardenhuis.
Elisabeth Riphagen - Donderdag 9 februari 2023 09:32
Lieve Britneyangel, wat ontzettend fijn dat je met nieuw werk bezig bent en dat het Elisabethdael heet! Ik wens je een goede tijd toe en ik blijf graag op de hoogte. Warme groet.
Tineke Koster - Donderdag 9 februari 2023 10:19
Van eenzaam naar tweezaam lijkt een grote stap, maar in tweezaamheid wordt het leven groter en ruimer. Ieder mens heeft de ander iets te bieden, hoe klein dan ook. Het is de moeite van het proberen waard.
Run - Donderdag 9 februari 2023 12:51
Wauw wat een inspirerende blog. Ik sta nu precies op het punt vóór de sprong. Mijn huidige baan ga ik stoppen, wil graag anderen helpen met mentale problemen. Heb de juiste studieachtergrond maar vind dat ik eerst hersteld moet zijn helemaal. Maar misschien helpt het me juist ook herstellen.
Elisabeth Riphagen - Donderdag 9 februari 2023 13:34
Goedemiddag Run, Je bent gestopt met je huidige baan en juist doordat jij ervaringsdeskundige bent kan je veel betekenen voor mensen met mentale problemen. Ik heb zelf de sprong gewaagd en het was de sprong waar ik op zat te wachten. Doen Run! Onze maatschappij zit te wachten op mensen zoals jij! Warme groet.
Run - Donderdag 9 februari 2023 15:57
Bedankt voor je bemoedigende woorden. Wanneer weet je of het het juiste moment is? Of je het aan kan? Pas door te proberen? Ik wil er kunnen staan voor anderen helemaal, voel me nog wat wiebelig. Maar hoe raak je dat wiebelige gevoel kwijt? Door te ervaren dat het wel lukt? Die sprong is zo spannend. En het kan ook te vroeg zijn.
Elisabeth Riphagen - Donderdag 9 februari 2023 17:18
Mijn ervaring Run is dat je het moet wagen. Als ik ging denken, werd ik wiebelig. Maar door het gewoon te doen, lukte het mij. Onvoorstelbaar! De ander voelt dat jij er helemaal voor ze bent Run en dan gebeuren er prachtige dingen. Dat is waar men op wacht. Ze willen door jou gezien en gewaardeerd worden. Jij hebt die intentie! Veel geluk.
Elisabeth Riphagen - Donderdag 9 februari 2023 13:15
Goede middag Tineke, fijn dat je reageert. Het is inderdaad de moeite waard om de sprong te maken, hoe klein het sprongetje ook is. Bedankt.
Shelly - Vrijdag 10 februari 2023 09:34
Ik vind deze blog erg simpel klinken…ze vond ander werken het was opgelost..meestal is dat juist niet de realiteit..anders zat het niet zo diep…
Elisabeth Riphagen - Vrijdag 10 februari 2023 11:26
Goedemorgen Shelly, inderdaad het klinkt heel simpel. Een eetstoornis zit diep en vaak heb je van alles al geprobeerd. Toch is die eerste stap heel belangrijk. Daarmee zeg ik niet dat alles is opgelost. Door die stap krijg je grond onder je voeten. Op die grond kan je verder gaan, niet altijd gemakkelijk. Toch is het een stap in de goede richting. Bij mezelf heeft het ook zo uitgewerkt. In een volgende blog zal ik dit dieper uitwerken. Warme groet.
Mabel - Zaterdag 19 augustus 2023 16:30
Ik heb eenzaamheid met de paplepel ingegoten gekregen. Zoiets bestaat ook.

Ik voelde me als jongste niet gewenst door overige gezinsleden. (Denk na de dood van moeder ( 96) geen contact meer met iemand uit de familie te hebben).
Pedagogisch onmachtige en overbelaste ouders erbij die er vanuit hun traditie dat kinderen zichzelf wel opvoeden. Op school had ik (waarschijnlijk door het gebrek aan socialisatie) geen aansluiting.

Dus ja ,op naar de buren, de buurt, de velden , whatever waar , iig elders etc etc . Op zoek naar veiligheid en misschien gezien worden.
In bepaalde levensfasen (20/30 er) was het nog wat mogelijk verbinding te ervaren .

Zo loop je de rest van je leven met je ziel onder de arm rond, op naar het volgende adres maar nergens thuis. Die plekken zijn overigens ook geminimaliseerd met de jaren.

De finale klapper was na mijn 40 ste; onvrijwillig verhuisd, uitgevallen door depressiviteit (latere gevolgen jeugdtrauma, cptss), en daarna hielden bijna al mijn vriendschappen wel op, ik kon de rol van leuke gezellige vriendin niet meer volbrengen.
Relatievorming had ik toen al lang afgezworen, door slechte ervaringen. De rest had zich grotendeels teruggetrokken in samenwonen en huwelijken. (Doorgaans ben je dan van toegevoegde waarde.) Toen ben ik echt langdurig vereemzaamd .

Jarenlang grotendeels enkel contact gehad met ggz figuren en anderen die beroepshalve met je omgaan.

Van een positief zelfbeeld of zelfvertrouwen is dan ook geen sprake meer.

Tegenwoordig zie ik het als training om een uur of twee/ drie onder mensen te zijn. Daarna is doorgaans de koek wel echt op bij mij.

Ik blijf -voor wat ik kan opbrengen- dingen proberen, maar het blijft een hoop gemodder, van binnen met de ziel onder de arm, van buiten ga je dat niet etaleren uiteraard.