Daarom ben jij verdrietig

 

Verdriet; een emotie die ik goed ken. Zeker vroeger - toen ik worstelde met mezelf en mijn eetstoornis - was ik vaak verdrietig. Soms was het duidelijk waar ik verdrietig om was, dan was er een directe aanleiding waar ik niet omheen kon. Iets dat in mijn hoofd bleef zweven als een zwarte donderwolk. Maar soms was die donderwolk eerder een soort mist en wist ik niet zo goed wat er speelde. Ja, ik voelde me verdrietig, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. Terugkijkend op die tijd heb ik daar een beter beeld bij. Misschien herken jij je wel in de volgende punten en is dat ook waarom jij nu verdrietig bent.

Je denkt negatief over jezelf

Vroeger dacht ik ontzettend negatief over mezelf. Ik vond mezelf lelijk en stom. Stom haar, lelijk figuur, slome kop, niet grappig, niet slim, geen talent, onaardig, onzeker en ga zo nog maar even door. Stel je voor dat iemand dat de hele dag tegen jou zou zeggen. Dan is het toch logisch dat dat je verdrietig maakt? Echter deed ik dit zo automatisch, dat ik het ook heel onbewust deed. Ik stond niet stil bij hoe ik over mezelf dacht. Sta jij weleens stil bij hoe je over jezelf nadenkt? Kloppen die gedachten wel? Denken anderen ook zo over jou? En wat heb je eraan om zo te denken? Wat vind je eigenlijk wél leuk aan jezelf? Wanneer kreeg jij voor het laatst een compliment? Mag dat dan even zwaar wegen?

Je bent te streng voor jezelf

Nog geniepiger dan het negatief denken, vond ik het streng zijn voor mezelf. Daar kreeg ik heel moeilijk grip op. Negatief denken was duidelijk negatief, maar streng zijn voor mezelf was iets subtieler. Dan kon ik al met al best vinden dat dingen fijn, leuk en goed waren, maar het was nooit fijn, leuk en goed genóég. Ging er iets goed of was ik ergens trots op, dan was dat gevoel vaak van korte duur. Al snel kon ik iets ontdekken wat toch niet goed was, of zag ik iemand anders het beter doen. Ik kon nooit lang stilstaan bij waar ik me goed bij voelde. Mijn leven raasde door en ik hobbelde daar achteraan. Het hielp mij om vaker en bewuster stil te staan bij wat er wél goed ging en waar ik trots op was. Waarom zou dat ineens niet meer goed genoeg zijn? Waarom moet het altijd beter? Is goed niet gewoon goed genoeg? En bovenal: welke manier van denken werkt voor mij?

Je voelt je eenzaam

Eenzaamheid is een ontzettend naar gevoel en veel mensen hebben er last van. Ook ik heb me vaak eenzaam gevoeld en het gevoel wil me nog steeds weleens overvallen. Eenzaamheid is iets dat ik kan voelen als ik geen aansluiting voel met de mensen om mij heen. Dit is dus niet hetzelfde als alleen zijn. Alleen zijn vind ik juist wel fijn. Toch heb ik behoefte aan een bepaalde mate van sociaal contact en een bepaalde verbintenis met de mensen om mij heen. Van 'hallo' zeggen tegen de buurvrouw tot afspreken met een groep vrienden. En van samen lachen tot samen huilen. Het is allemaal belangrijk en draagt bij aan je leven. Helaas is het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend en bevinden we ons allemaal in andere situaties. In de blog 'De oplossing voor eenzaamheid' schrijf ik over hoe ik de bal vaak bij anderen liet liggen en snel mijn conclusies trok. Zie je wel, ze moeten mij niet. Het is natuurlijk ook jammer als niemand contact met jou zoekt, maar zoek jij wel contact met de ander? Wellicht voelt de ander zich wel net zo eenzaam of denkt diegene dat jij altijd druk bezet bent. Wees niet bang om een eerste stap te zetten.

Je mist een sociaal vangnet

Er is een periode geweest dat ik geen hulp had en ik mijn eetstoornis geheim hield. Ik dacht het wel onder controle te hebben, toch ging het keer op keer weer mis met eetbuien en uiteindelijk ook met compenseren. Omdat niemand het wist, kon ik voor m'n gevoel bij niemand terecht. Het missen van een sociaal vangnet kan ook erg eenzaam voelen. Toch vind ik dat er wel een verschil is met het kopje hierboven. Waar 'eenzaamheid' meer over 'verbintenis' gaat, gaat een 'sociaal vangnet' meer over 'hulp en steun'. Denk hierbij aan je directe omgeving, bij wie je steun kan zoeken als het even niet meer gaat. Maar denk ook aan de hulpverlening of een website als Proud2Bme. Hoe zit het met jouw sociale vangnet? Hoe kan je die uitbreiden, als dat nodig is?

Je kan jezelf niet zijn

Wat mij erg verdrietig maakte was als ik nergens een plek had waar ik mijzelf kon zijn. Bijvoorbeeld omdat ik mijn gevoelens niet durfde te uiten. Me niet op m'n gemak voelde als ik alleen met mezelf was. Mezelf telkens inhield bij andere mensen, omdat ik bang was dat ze me stom zouden vinden. Of omdat mijn eetstoornis een groot stuk van mijn identiteit over leek te nemen. Nu is het niet zo dat ik vandaag de dag wél altijd overal helemaal op m'n gemak ben, maar ik voel me wel een stuk zekerder over mezelf. Ook heb ik een klein aantal mensen om mij heen, bij wie ik écht alles kwijt kan. Ik kan ook goed dealen met mijn eigen emoties; ze een plekje geven. Of dat nou emoties van puur geluk of intens verdriet zijn. Dit is voor mij zo ontzettend belangrijk. 

Je hebt pijn

Pijn in de breedste zin van het woord. Misschien wel om één van bovengenoemde redenen, misschien wel om iets dat ik nog niet heb genoemd. Het verlies van een dierbare, een traumatische ervaring, een oneerlijke behandeling of pech waar je niets aan kon doen. Het kan iedereen overkomen en het kan iedereen pijn doen. Hoewel je misschien zou denken dat deze dingen wel makkelijk te herkennen en aan te wijzen zijn, valt dat in werkelijkheid nog wel eens tegen. Negatieve gebeurtenissen maken we liever niet mee en drukken we soms weg. Maar wie een deksel stevig op een pan kokend water duwt, zorgt er niet voor dat het water stopt met koken. Sterker nog, de hitte verzamelt zich tot de druk te hoog wordt en de pan overkookt. Dit vind ik een mooie metafoor voor het wegdrukken van gevoelens. De enige manier om de druk van de ketel te halen, is om het deksel van de pan op te tillen en wat stoom te laten ontsnappen. Laat het zijn en laat het dan los.

Waarom ben jij verdrietig?


Aanstaande maandag - 3 februari - is er om 19:00 een themachat 'Omgaan met verdriet'. Je bent welkom! Kijk ook eens in onze agenda naar onze andere (thema)chats.

 

Gerelateerde blogposts

02
APR
Webcam tranen
14

Reacties

w - Vrijdag 31 januari 2020 14:46
Ik ben verdrietig omdat mijn leven in de puberteit letterlijk stil kwam te liggen en mijn ontwikkeling als puber tussen leeftijdgenoten stopte van de één op de andere dag en ik me steeds afvraag hoe het nou toch met mij zou zijn geweest als dat niet was gebeurt en op welke manier ik me dan verder had ontwikkeld en daarin het contact aan had gegaan met alle mensen om me heen, daar had ik zeker wel iets van een draai in gevonden uiteindelijk, terwijl ik dat nu veelal vermijd en blijf vermijden door het ontbrekende stuk wat ik niet kan 'fixen', maar wat door het vermijden ook nog eens steeds groter wordt.
Femke - Vrijdag 31 januari 2020 17:58
Zou het je helpen als je zou uitschrijven hoe je had gehoopt dat het was gelopen? Wie je dan zou zijn? Wat deed je, wat maakte je mee... En daar dan in stapjes zo dichtbij als mogelijk te komen? Naar de identiteit die daarvan gekomen zou zijn. Naar wie jij denkt te zijn geworden. Vooralsnog heel verdrietig. Ik herken je pijn hierin. Ik geef je liefs en wens je kracht om stappen te blijven ondernemen.
L - Zaterdag 1 februari 2020 00:17
Dit maakt mij ook heel verdrietig. Ik heb me mijn volledige pubertijd lang geïsoleerd en nu - járen later - lijkt het alsof ik die enorme kloof tussen mij en mijn leeftijdsgenoten nooit meer zal kunnen overbruggen.
w - Zaterdag 1 februari 2020 19:59
@Femke, het klopt wel wat je zegt. Ik kan het wel opschrijven en weet het wel van mezelf, maar zelfs dat eigenlijk ook niet echt meer. Het is denk ik, als je uitvoert wat in je gedachten zit, kun je het ook, na het doen; òf laten rusten, omdat het niets voor je is of er verder mee gaan, omdat het je 'ding' is en daarin dus ontwikkelen. Als ik veel door de omstandigheden simpelweg al niet gedaan heb, kan ik ook nooit 'beyond' dat gaan en weet ik nooit wat er verder kwam.. omdat ik nooit echt begon.
Ik doe nu misschien dingen wel, onderneem nog wel eens wat, maar meestal is dat altijd alleen, omdat ik zoveel afstand voel tot het 'normaal sociale' en ongemakkelijkheid als ik het samen zou moeten doen en al die ervaringen die ik normaliter al gehad zou hebben, mee zou kunnen nemen. Het doet me dan zoveel pijn indien ik die confrontatie voel en mensen denken dat ik daarmee dan een bepaald persoon ben en niet meer kan 'bewijzen' of laten zien wie ik 'echt' ben. Ik wil het niet idealiseren, maar zo is het, hoe ik het voel. Ik kan die pijn van samen aangaan niet meer verdragen en doe dus daarom veel alleen en dat is wel een leven, maar toch.. Maar dank je wel! en natuurlijk ook verdrietig dat je de pijn herkent. Misschien moet ik het idd. toch meer op gaan schrijven hoe ik het precies had gezien of gewild en wie weet wat daar uitkomt en kan ik me stabiel voelen en alsnog iets van een leven hebben en voelt dat ook krachtig (genoeg) ♥
w - Zaterdag 1 februari 2020 20:08
@L. Idd. heel verdrietig. Het is zoals je zegt en een hele puberteit geïsoleerd leven, moet er wel inhakken. Na tien jaar, besefte ik eigenlijk wat de gevolgen echt waren voor mijn sociale leven en dat de kloof waarover je spreekt idd. nooit meer te overbruggen is.
Ook het besef daarmee, dat ieder jaar van je leven belangrijk is, om werkelijk te leven, hoe je dat dan ook doet, maar het gevoel van iets in het leven staan. Dat je eigenlijk geen één jaar kunt missen door zoiets als bv. een eetstoornis wat je (sociale) leven oa. helemaal op kan slokken. Ik leef nu een soort van gefantaseerd leven heb ik vaak het idee, maar toch is het iets van een leven en kan ik heus nog wel genieten. Ik hoop dat jij dat ook nog mag voelen ♥
I - Vrijdag 31 januari 2020 18:30
Vandaag flink verdrietig op werk omdat er niet naar mij geluisterd werd. Moed bij elkaar geraapt om te vertellen: ''Ik wil dit niet doen''... en vervolgens worden gedwongen het wel te doen. Vervolgens gaat er iets fout en krijg geen hulp, iedereen werkt voor zichzelf. Paniek... huilen.
Pas toen kreeg ik een gesprek, uiteindelijk is het opgelost en hoef ik dat wat ik ''moet'' doen in het vervolg niet meer te doen.

Het is heel pijnlijk als er niet naar je geluisterd word, gedwongen iets te doen wat je niet wil en geen hulp krijg op werk.

En dat nog op je 23e!

Dus inderdaad ''sociaal vangnet'' en ''jezelf niet kunnen zijn'' heb ik vandaag heel erg gevoeld.
Saartje - Zaterdag 1 februari 2020 20:30
Ik ben verdrietig omdat ik na heel lang wikken en wegen hulp heb gezocht en aan mezelf wilde gaan werken om alles een plekje te geven. Toen gebeurde het meest onverwachte en kreeg ik er alleen maar meer problemen bij. Door de omstandigheden niet kunnen werken aan waar ik voor in therapie kwam. Nu ben ik invalide geraakt door stress en alles wat niet lukte binnen behandelingen en onverwerkt bleef en kan ik niet meer verder geholpen worden. Ik mis mijn oude ik verschrikkelijk en soms wenste ik dat ik nooit de stap naar hulp had gezet.
Marleen - Zondag 2 februari 2020 17:25
Ik ben vooral verdrietig omdat keihard mijn best doen niet genoeg is om me ook beter te voelen.
Ik heb intussen zo een 25 jaar van allerlei soorten therapie achter de rug, en ik doe alles wat ik geleerd heb. Ik heb een werkregime aangepast aan mijn draagkracht, ik heb structuur, ik heb een uitgebreid netwerk, ik zorg al op alle mogelijke manieren meer voor mezelf. Je ziet niet meer aan mij dat ik met eten worstel.
En toch. Toch voel ik me intens eenzaam, zelfs onder vrienden. Toch ben ik zo beschadigd in mijn jeugd dat vertrouwen in mezelf en in anderen levenslang werkpunten zullen blijven. Toch word ik getriggerd door soms heel onbetekenende dingen waarvan ik rationeel weet dat ze niks betekenen. Toch houd ik het gevoel er niet bij te horen. En toch is elke dag energieslopend, alleen al van het ingaan tegen alle angsten en depressieve gevoelens.
Elfje - Dinsdag 4 februari 2020 12:35
Dankjewel voor deze mooie blog!
De blog komt op het goede moment. Ik kan alleen maar huilen in therapie en vind het moeilijk te verwoorden. Dit helpt om het wat beter te begrijpen en om er woorden aan te geven. Ik herken wat je schrijft.