Breakup tijdens een eetstoornis

 

Liefdesverdriet; ik vind dit één van de pijnlijkste gevoelens die ik ooit heb gevoeld. Een groot gemis, maar bovenal een enorm gevoel van (zelf)afwijzing. Ik was niet goed genoeg, maakte ik eruit op. Gelukkig heb ik er al een hele tijd niet meer mee te maken gehad, maar die ene keer dat mijn hart uit mijn borstkas gerukt leek te worden, herinner ik me nog heel goed. Extra lastig aan die tijd was dat ik middenin mijn eetstoornis (boulimia) zat. Deze twee situaties hadden een hoop effect op elkaar. In deze blog vertel ik meer over hoe dat voor mij was.

Boulimia, maar geen hap door je keel

De momenten zijn een beetje door elkaar gaan lopen met de tijd, maar ik herinner me nog ontzettend goed hoe ik op bed lag en de plek waar mijn hart zat als één groot, zwart, gapend gat voelde. Ik voelde me leeggezogen, kon alleen maar op bed liggen en huilen. Een brok in mijn keel. Een knoop in mijn maag. Ik kreeg geen hap door mijn keel. En hoe rot ik mij ook voelde, het stemmetje van mijn eetstoornis fluisterde door de tranen heen: dit is goed, dit is je kans.

Ik zal eens flink afvallen om te laten zien wat jij nu mist

Dit was mijn kans om af te vallen. Misschien zelfs de kans om weer anorexia te krijgen - iets wat ik in de tijd dat ik boulimia had vaak wenste, hoe krom dat ook is. Afvallen, niet eten, anorexia; dát voelde sterk, terwijl de eetbuien voelden als controleverlies. De wens om anorexia te krijgen verloor ik pas toen ik herstelde van boulimia en een beter zelf- en lichaamsbeeld ontwikkelde, maar in die tijd was dat nog niet. Nee, ik zou eens flink afvallen. Dan zou hij wel zien wat hij miste. Wat een goed en sterk persoon ik was.

Een eetstoornis maakt alles kapot, ook als het sterk voelt

Het lukte me om af te vallen. Dat voelde zo sterk. Een schril contrast met het hartverscheurende gemis en gevoel van afwijzing dan ineens weer de kop om kwam steken. Maar het was niet vol te houden. De eetbuien kwamen een aantal weken later weer genadeloos terug. Ik kwam weer aan. Ongezond met een gezond gewicht. Was het opgelost geweest als ik bleef afvallen? Als het ik het wel vol had gehouden? Als ik weer anorexia had gekregen? Ik had me vast voor even sterk gevoeld, maar uiteindelijk vind je in een holle eetstoornis geen liefde voor jezelf. Het is een illusie, met grote gevolgen.

Staat je mooi die paar extra kilo

Een paar maanden later kwam ik mijn ex weer eens tegen. Over dat moment schreef ik één van mijn eerste blogs: 'Staat je mooi, die paar extra kilo'. Ik wist niet wat ik hoorde. Mijn hoofd sloeg meteen op tilt. Het voelde als een trap na. Zie je wel, nu vindt 'ie me ook nog dik. Knap hoe een eetstoornis die goed bedoelde woorden zo wist te verdraaien. En natuurlijk wist hij donders goed wat gewicht voor mij betekende, maar achteraf denk ik dat hij het juist daarom zei. Net als "Wat zie je er goed uit"; woorden die vaak op een lijst komen te staan met dingen die je níet moet zeggen tegen iemand met een eetstoornis. Toch kijk ik daar achteraf heel anders op terug en hebben die woorden heel veel voor me betekend toen het me lukte ze in een realistischer daglicht te zien. Het stond me ook goed, die paar extra kilo; ik was geen meisje meer, maar een vrouw.

Je gewicht maakt je geen minder of beter mens

En toch schreef ik later ook de blog 'Mijn gewicht is niet goed'. Over hoe gemakkelijk er een opmerking gemaakt wordt over gewicht, zonder door te vragen. Want mijn gewicht was misschien gezonder toen mijn ex die opmerking maakte, maar die paar kilo extra waren het gevolg van eetbuien. Met mij ging het eigenlijk helemaal niet goed. Gaat het goed als je aankomt of afvalt als gevolg van een eetstoornis? Maakt dat je gelukkiger? Beter? Al met al gaat het dus ook helemaal niet over het gewicht dat je hebt. Het kan een factor spelen in je mentale- en fysieke gezondheid, maar het zegt echt niet alles. Dat bewijst denk ik ook maar weer hoe veel meer je bent dan je gewicht. Wat je voelt, wat je meemaakt, wat je leuk vindt, wie je liefhebt... Het telt allemaal mee in wie jij bent. Sta jij daar wel eens bij stil?

Omgaan met liefdesverdriet

Geen hap door je keel krijgen of juist veel te veel eten omdat je liefdesverdriet hebt. Ik ken het allebei. Veel mensen herkennen dit denk ik wel, maar met een eetstoornis kan het toch een nog heftigere impact hebben omdat er zoveel oordelen en gedachten bij komen kijken. Omgaan met liefdesverdriet is zwaar. Dat hoef je niet ineens makkelijk te vinden. Dat niet mogen voelen, levert vooral veel strijd op met jezelf. Maar je wilt er ook niet in wegzinken. Mij heeft het destijds veel geholpen om steun te zoeken bij mijn vrienden en familie. Om afleiding te zoeken, maar ook ruimte te maken om over gevoelens te praten. Ook had ik echt wel behoefte om alleen te zijn, veel te tekenen en te schrijven, maar ook te werken aan zelfliefde en waardering voor de persoon die ik zelf was. Want hoewel het verdrietig is om iemand te moeten missen, hoef je niet jezelf daarover af te wijzen. Dat is denk ik een groot verschil! 

Ik heb een aantal blogs opgezocht die je hier misschien een beetje bij kunnen helpen, als je er middenin zit. Bijvoorbeeld 'Eten met liefdesverdriet' voor als je merkt dat hoe je je voelt veel invloed heeft op je eetpatroon, zonder dat je dit wilt. Ook de blog 'Eetstoornis en liefdesverdriet' is een mooie, algemene blog over het thema dat ik hier bespreek. In de blog 'Toen ik er weer alleen voor stond' schrijft oud-redactielid Nouska hoe zij hier destijds mee om is gegaan. En in 'Loskomen van mijn ex' schrijft Daphne een aantal tips die je kunnen helpen weer verder te gaan na het beëindigen van een relatie. Tot slot de blog 'Voor als je gelukkig wilt zijn', over geluk en zelfliefde. Want dat kan je in zo'n woelige tijd - en misschien sowieso wel als je met een eetstoornis en een laag zelfbeeld worstelt - goed gebruiken. 


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

F. - Maandag 24 augustus 2020 10:50

Ik heb tijdens liefdesverdriet maar geaccepteerd dat het eten mij erdoorheen hielp. Niet als een uitvlucht want ik heb ZO hard gewerkt aan mijzelf om eruit te komen sterker en krachtiger,in mijn eentje, ik had niemand om mee te praten en ik had toen het eten nodig, waarschijnlijk ook omdat het zo veel energie kostte,
Ik heb het geaccepteerd en het gaf uiteindelijk toch ook niets.
Hoe en wat ik at maakte toch uiteindelijk niets uit, alleen voor mijzelf. De pijn werd er niet erger of minder door.
Ja het is naar als mensen kunnen zien dat je lijdt van binnen en dat je problemen hebt die zichtbaar zijn (gewicht, slecht slapen, triest uitzien...) maar denk maar niet dat je de enige bent! Anderen gaan ook door moeilijkheden heen misschien op dat zelfde moment, en hebben dan van binnen soortgelijke angsten en twijfels, het is menselijk en het is wat ons met elkaar verbindt als naasten. Gelukkige dingen en pijnlijke dingen. Het is niets om je voor te schamen, zelfs niet voor een ex, en je bent er niet minder sterk door.
Liefdesverdriet hoort bij het leven, het voelt alsof je dood gaat, maar iedereen krijgt ermee te maken, je komt er sterker uit en leert er heel veel door als je daarvoor open staat. Achteraf ben je dankbaar voor de lessen die je geleerd hebt en je denkt helemaal niet aan wat je wel of niet at of wat je woog.









G. - Maandag 24 augustus 2020 10:57
Mooi wat en hoe je het omschrijft. Herkenbaar ook.

"Al met al gaat het dus ook helemaal niet over het gewicht dat je hebt. Het kan een factor spelen in je mentale- en fysieke gezondheid, maar het zegt echt niet alles. Dat bewijst denk ik ook maar weer hoe veel meer je bent dan je gewicht. Wat je voelt, wat je meemaakt, wat je leuk vindt, wie je liefhebt... Het telt allemaal mee in wie jij bent. Sta jij daar wel eens bij stil?"

Thanks!
Femke šŸŒˆ - Maandag 24 augustus 2020 13:46
Precies dit ja. Ook van mij een bedankt. šŸ™šŸ»
Selinaaa - Maandag 24 augustus 2020 12:48
Toen mijn vriendin het mij uit maakte voelde ik me heel leeg dus ik voelde alleen iets toen ik heel veel afviel:/
Mar - Zondag 30 augustus 2020 16:15
Mijn poes is vrijdag plots overleden. Mijn hart is nu ook gebroken; ik leefde voor haar. En zij was mijn motivatie om weer gezond te worden en me fijner in mijn vel te gaan voelen. Ik weet niet of ik nog wel een toekomst heb.