Als je het leven niet kunt leven

 

Ik open mijn ogen en kijk op de klok 07.30.
Bijna tijd om op te staan en de dag te beginnen.
Heb ik eigenlijk wel geslapen? Ik weet het niet meer!
Het was weer een zware nacht.
Ik loop naar mijn balkon om een sigaretje te roken.
Denkend over de dag die voor me ligt.
Wat zal ik eens gaan doen vandaag?
Overvallen met de eerste paniekaanval van vandaag.
De strijd is weer begonnen.

Ik zie alle mensen vertrekken naar hun werk, kinderen naar school brengen.
Ooit was ik 1 van hen, maar nu niet meer.

Waarschuwing: dit verhaal kan als te heftig worden ervaren. Ben je hier gevoelig voor, dan raden we je af verder te lezen.

Ik ben me ervan bewust dat dit een wat tegenstrijdig onderwerp is voor een site als deze. Een site waarin het gericht is op het werken aan jezelf om weer het echte leven in te stappen. Toch wilde ik graag een blog insturen en een stukje van mijn verhaal en ervaringen delen. Juist omdat het één niet zonder het ander bestaat. Juist omdat de weg en het doel van een euthanasietraject overeenkomt met die van gaan voor het leven. Ik hoop dat jij die dit leest, er ook zo naar mag en kan kijken. Uiteindelijk is het beide gaan voor verlossing, beide knokken tegen én met alles wat er in je zit en speelt. Uiteindelijk is het een soortgelijk doel: geluk en vrijheid.

Als je het leven niet kunt leven

Euthanasie, een weloverwogen keuze om een einde te maken aan uitzichtloos en ondragelijk lijden. Een beoordeling die moeilijk te maken valt wanneer het de psychiatrie betreft. Er zijn geen pasklare antwoorden, er zijn geen eenduidige richtlijnen of middelen om dit te toetsen. Niet anders dan de ervaring van de cliënt zelf. Daarmee kom ik al direct op het meest heikele punt in het traject. Dat wat centraal staat en waar iedereen zijn mening over heeft...

De psychiater die de casus beoordelen moet, de psychiater die de second opinion moet uitvoeren en de SCEN-arts. Ontelbaar veel professionals, therapeuten met expertises en/of jarenlange ervaringen. Maar belangrijker nog, je naasten, de mensen die jou liefhebben en die jij lief hebt.

Inmiddels ben ik bijna 30 jaar; zo’n 2/3 van mijn leven leef ik met een eetstoornis: anorexia. Een periode is het omgeslagen in boulimia, maar in al die jaren is het nooit weg geweest. Bestempeld met de diagnoses chronische anorexia, recidiverende depressie, ptss, hechtingsstoornis en borderline. Vele opleidingen begonnen, nooit afgemaakt. Nooit een normale school-/werkloopbaan gehad.  

Als ik terugkijk naar wat ik allemaal heb gedaan om het leven weer aan te kunnen, besef ik me dat ik zelf kwijt ben wat er allemaal aan behandelingen gepasseerd zijn. Van gedwongen opnames tot aan alternatieve therapie. Vele opnames in (eetstoornis)klinieken, crisisopvang, ambulante behandelingen, behandeling in het buitenland en deeltijdtherapie. Helaas, ...het heeft niet mogen baten.

Afwijzingen onder het mom, te complex, te hoog crisisrisico, te laag BMI of gewicht. Niet gemotiveerd genoeg. Een contra-indicatie voor klinische opname, maar het alleen niet aan kunnen. En ga zo maar door.

De eerste verplichtingen weer gedaan,
Ik loop buiten, het enige wat rust biedt.
De eerste herbeleving is een feit.
Die dag zullen er nog velen gaan volgen.

Regelmatig krijg ik van enkele van mijn naasten te horen dat ik ga voor de makkelijkste weg. Dat doet pijn, want dat is het niet. Het is strijden, dag in, dag uit. Het is onzekerheid, het is afwachten en niet voor korte tijd, nee bovenop de eindeloze rij aan opeenvolgende dagen vol met strijd, pijn en wanhoop komen dan nog de maanden, zo niet jaren, die het hele traject in bezit neemt.

Als je het leven niet kunt leven

Het is vol moeten houden, zonder dat je ook nog maar enig doel ziet, zonder dat je ook nog maar weet waarvoor, want het is op. Het is overleven, elke minuut, elke seconde van de dag. Verscheurd tussen het willen hebben van hoop en geconfronteerd worden met het niet kunnen, steeds maar weer. De tweestrijd van eindeloos willen strijden tegenover het compleet op zijn. Naast alle problemen waar je al dagelijks mee te dealen hebt.

Ik ben vier jaar oud en zit onder mijn bed.
Beneden hoor ik mijn familie lachen,
De tranen stromen over mijn wangen en ik denk
Ik hoor er niet te zijn, de wereld is beter af zonder mij

Van jongs af aan ervaar ik al strijd met het leven, nooit heb ik me welkom gevoeld, nooit heb ik me geliefd gevoeld, waar ik ook was en wat ik ook deed. Niets was vanzelfsprekend voor mij, maar elke dag een gevecht. Dingen die ik ook wel leuk vond werden omhuld met paniek, angst en depressiviteit. Er is altijd een leegte geweest van binnen, altijd die overtuiging. De gebeurtenissen uit mijn leven hebben die keer op keer bevestigd. Maar eigenlijk gaat het niet om wat ik heb meegemaakt, om wat voor diagnoses er zijn gesteld, het gaat om wat ik mijn hele leven al voel en ervaar.

– Leegte, geen voldoening vinden, wantrouwen, zelfhaat en walging.-

De keuze voor de dood, zo definitief als die is, die is niet gemakkelijk.
Dagen en nachten gevuld met  twijfels.
Heb ik wel echt alles gegeven?  
Weet ik zeker dat dit is wat ik wil, dat ik geen andere mogelijkheden meer zie.
Moet ik het dan niet toch nog een behandeling een kans geven?
Wat nou als ik het wel kan, wat nou als er iets is wat wel aanslaat?

Voor mij, ...voor mij is het de eerste keuze die ik voor mezelf heb gemaakt, de eerste keuze waarvan ik niet denk aan wat ik er een ander mogelijk mee aandoe. Dat kost immens veel strijd, zeker met alle verwijten die er zijn. Ik, die nooit egoïstisch wil zijn, maar altijd de ander wil helpen en er voor anderen wil zijn, die zichzelf jarenlang wegcijfert voor de ander. Ik, die ineens een keuze maakt enkel en alleen voor zichzelf. Ik hou mezelf voor dat het mag, want dit is wat mij ‘geluk’ en rust brengt.

De makkelijkste weg, nee dat is het zeker niet.

Niks is zo pijnlijk als moeten erkennen aan jezelf dat je het leven niet leven kunt. Niets is zo ingewikkeld als het jezelf zo serieus gaan nemen dat je deze definitieve keuze mag maken.

Photo by Eli DeFaria on Unsplash

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

M. - Maandag 8 april 2019 13:14
Wauw knap van je. Sterkte nog met de weg die je te gaan hebt!
StarxVdW! - Maandag 8 april 2019 13:15
Welkom zondag om 09:30 of 11:45 uur in de Basiliek in Veenendaal.
Ik wil je niets opdringen, maar wie weet dat je je er geliefd kunt voelen. Al is het maar tijdelijk.
Tara - Dinsdag 9 april 2019 09:23
Ondanks dat het niet echt past bij mij, vind ik het ontzettend lief dat je me dit aanbiedt en me ervan op de hoogte brengt.
Ik lees het ook niet als dat je bedoeld dat het DE oplossing zou zijn, maar wel als een plek die voor jou heel warm en fijn is en dus eigenlijk het bieden van wat steun. Dat waardeer ik heel erg.
StarXvdW - Dinsdag 9 april 2019 11:20
Fijn dat je het zo leest, zo bedoelde ik het precies! Dank voor je reactie.
Tine - Maandag 8 april 2019 13:38
Respect voor deze blog! Ik zit in hetzelfde traject en ben dankbaar dat je het zó mooi onder woorden brengt! ♡
@StarxVdW het spijt me, maar jouw reactie vind ik níét fijn, alsof geloof alles op kan lossen, nou geloof me; ik heb vaak zat in de kerk gezeten, maar daar nóóit de oplossing gevonden! En als ik daar vertel dat ik in het traject van de levenseinde kliniek zit, krijg ik nog een schop na. Fijn dat jij daar je heil vind, maar houdt het voor jezelf...
StarxVdW! - Maandag 8 april 2019 14:02
Wat naar dat je het zo ervaren hebt.
Precies de reden dat ik erbij zeg, dat ze niét het gevoel moet hebben dat ik het haar opdring.
Helemaal met je eens dat er hele nare mensen in de kerk kunnen zitten. Die zijn overal!
Niet mee eens dat ik het voor me moet houden, mag er prima over praten! Helemaal omdat iedereen zich op zijn/haar manier beter gaat voelen en je elkaar mag vertellen wat jou geholpen heeft. Dit heeft mij geholpen.
Sorry als het op jou vervelend over kwam. Dat is niet de bedoeling.
Ik bied ook geen wondermiddel of psychologisch spelletje. Ik geef het adres van een plaats waar ik heb geleerd om me geliefd te voelen. That’s it.
Vlinder - Maandag 8 april 2019 14:14
Jammer dat je voor deze weg "kiest."
Doodgaan is nooit de juiste keuze als antwoord op je lijden. Doodgaan is definitief, leven niet, leven is elke dag opnieuw leren nieuwe keuzes te maken, ipv 1 drastische en fatale. En zeker als je in een traject zit, is het nog moeilijker om elke dag als nieuwe keuze te zien. En om verandering te bekomen/ te willen veranderen ipv te je door angst te laten lijden, dat het eindelijk eens stopt.

(Ik "koos" ook voor dit traject, na een jarenlang hopeloze situatie, ben ongeveer even oud als jij, en toch, toch is de drang naar leven nu groter, zelfs ná het doodvonnis en de toestemming).
Vitamien! - Maandag 8 april 2019 14:17
Je typt precies wat ik zou willen zeggen.
Wat mooi dat jij het bewijs bent dat er nog hoop.

Desalniettemin Tara, de blog weerspiegelt de pijn die je gevoeld moet hebben en nog steeds voelt. En de eenzaamheid, wat een strijd zeg.
Ontzettend lastig voor je! Heel veel sterkte. Hopelijk komen er nog mensen die je goed kunnen begeleiden, welke keuze je ook maakt.
Anoniem - Maandag 8 april 2019 17:02
Dit vind ik een moeilijke reactie. Zolang je niet dood bent (geweest) en dus hebt ervaren hoe het is om niet meer te leven, kun je volgens mij niet oordelen over de dood als juist oplossing voor lijden.

Ik vind het ook heel moeilijk om tegen iemand te zeggen dat hij/zij die keuze niet "mag" maken. De enige die het recht heeft over zijn leven mag bepalen, lijkt mij de persoon zelf. Niemand mag een ander opdringen of dwingen te leven als iemand dat niet wil. Euthanasie (of zelfmoord) is in principe de ultieme vorm van zelfbeschikking.

Overigens hoop ik dat iedereen gelukkig genoeg is om te willen blijven leven, maar als dat niet zo is, heb ik alle begrip voor een keuze zoals die van Tara. En vind ik het heel dapper dat ze daar een blog over schrijft.
Emma - Maandag 8 april 2019 19:08
Huh? Sorry, maar ik snap niet waar je nu op reageert? Dat is toch niet wat vitamien! zegt??
Tine - Maandag 8 april 2019 19:33
Het is wel wat vlinder zegt Emna, en niemand mag voor een ander beslissen. Het traject is al zoveel omvattend en zó uitgebreid dat er écht wel goed gekeken wordt dat er vanuit 'leken' niet meer geoordeeld hoeft te worden of je wel of niet voor je eigen einde mag kiezen of niet. Tara beseft heus wel dat het definitief en eindig is...
Vlinder - Maandag 8 april 2019 20:11
Daar ben ik het niet mee eens. Het traject is mss "omvattend", of "uitgebreid", maar wordt nog altijd gedaan door mensen, die zich in grote mate laten beroeren door tal van factoren. Er is geen enkel mens die voor een ander kan bepalen of iemand "ondragelijk" lijdt. Feit is dat je een psychisch lijden niet kan kwantificeren en er al helemaal geen eind op kunt plakken hoe lang iemand nog zou leven zonder behandeling. Het is niet zoiets als bij een terminale ziekte of een slopend ziekteproces dat per definitie tot een sterven zal lijden. Het gevoel van uitzichtloosheid is een onderdeel van je psychische ziekte, maar is niet uitzichtloos op zich of terminaal dat dan maar tot de dood "moet" lijden (nota bene een arts die toestemming moet geven).
Tine - Dinsdag 9 april 2019 09:28
Dus jij mág wel beslissen dat mensen maar ondragelijk moeten lijden en móeten doorleven? Natuurlijk niet! Wát een onzin!!!
Deze mensen gaan niét over 1 nacht ijs en als ik jouw reactie lees vraag ik me serieus af hoe ver jij in het traject hebt gezeten, want dan zou je weten dat je meerdere psychiaters (meer dan 2) te spreken krijgt die er hun mening over laten gaan, die je hele dosiers doorlichten en bij je behandelaars te raden gaan, die je in een team bespreken. Het is géén lichte beslissing.
Als het aan jou ligt gaan mensen dus maar weer voor de trein liggen en traumatische suïcides doen, dat is het gevolg van het niet via de levenseinde kliniek een euthanasie traject mogen doen. En dat is óók een voorwaarde die ze daar hebben, zolang je bij hun in het traject zit mág je zélf geen pogingen doen, doe je dat wel, wordt he bij hun uit het traject gezet. Volgens mij heb je zo veel minder mensen die ook nog extra getraumatiseerd worden. Laat mij maar toestemming gekregen hebben van een "nota bene" arts! Die heeft toch beloofd: "I do no harm" dát mag je volgens mij héél breed zien! Jíj mag voor Tara, mij en zoveel anderen niet bepalen dat wij maar door móeten leven omdat jij daar voor kiest! Succes dat jij daar voor gaat, maar leef je eigen leven, laat ons onze eigen erg kiezen!
Vlinder - Dinsdag 9 april 2019 09:53
Jammer dat je zo'n heftige reactie neerpent. Ik ken het traject zeer goed, ik heb het volledig doorlopen en toestemming gekregen van 4 artsen. Ik blijf achter mijn reactie staan. Ik blijf vinden dat hulpverleners niet creatief genoeg zijn, en die onzin dat je dan maar voor de trein "moet gaan liggen" ... precies een klein kind dat dan in het gangpad alles bijeenroept om een snoepje te krijgen. Het is belachelijk dat je maar moet dreigen met een akelige suïcide, als je het niet verkrijgt via een ander. En het is een schande dat sommige artsen je blijkbaar als uitbehandeld vinden met de dood als oplossing, terwijl andere artsen hier anders over zullen denken. Je bepaalt uiteraard zelf hoe je je leven leidt, ik zal zeker de laatste zijn die zegt hoe dat zou moeten, maar er zijn zeker manieren waar je niet aan hebt gedacht. Soms moet je radicalere stappen nemen, ipv blijven hangen bij hetzelfde of een zoveelste herhalende therapie.

Ik hoop dat ook jij een weg vindt in je traject (met of zonder euthanasie), dat je mensen vindt die alles uit de kan halen om jou op weg te helpen, samen met jou, maar die vooral voor het leven blijven kiezen en je liefhebben in al je facetten. Want ook jij bent de moeite waard. Je bent meer dan een casus/cliënt of patiënt, blijf op zoek naar degenen die dat zien!
Tine - Dinsdag 9 april 2019 11:12
Ik ben nóg stééds in behandeling en zeker zoek ik nog naar mogelijkheden in het leven, maar ik wil mijn mogelijkheden hebben zonder mijzelf en anderen traumatische schade aan te doen.
Vergelijk mij niét met een stampvoetend kind als dat is wat je hier zélf aan het doen bent! Flikker op!
Tara - Dinsdag 9 april 2019 17:24
@Vlinder
IK wilde eerst niet specifiek op jou reageren, maar het wat algemeen laten, maar nu wil ik toch een berichtje achterlaten. Ik vraag me af wat maakt dat je hier zoveel moeite mee hebt. Ik lees in ieder geval jouw eigen ervaring en die is zeer waardevol en respecteer ik ook absoluut. Toch heb ik ergens het gevoel dat het meer met je doet dat het iets in jou losmaakt wat voor jou heel ingewikkeld en pijnlijk is. Zou je willen vertellen of dat zo is en wat dat dan is?

Ook wil ik je vragen, omdat ik geïnteresseerd ben in jouw verhaal of je daar wat meer over zou willen schrijven. Wat maakte voor jou dat je koos voor het traject? Welke diagnoses en ervaringen heb je? Hoe ben je eruit gekomen en via welke weg? Ik zou het erg waarderen als je wat meer over jouw verhaal zou willen vertellen, maar respecteer het ook als je dat liever niet doet.

Dan nog een kleine aanvulling: Jouw leven en verhaal is van jou hé. Ik ben onwijs dankbaar dat dit voor jou zo heeft mogen gaan en dat je eruit hebt weten te klimmen. Maar dat jij bijvoorbeeld die mensen om je heen hebt, betekent per definitie niet dat iedereen die heeft. Ik heb die mensen bijvoorbeeld NIET. Ik heb geen vangnet, ik sta er alleen voor.. En ik heb wel mijn ouders die veel voor me over hebben, maar waar ik me niet vertrouwd genoeg bij voel (ingewikkeld verhaal -> hechtingsissues). Daarnaast sowieso, kansen zijn er niet in ieders leven. De een krijgt bepaalde dingen wel, de ander niet. Er is zoveel meer van invloed op het geheel.
Wel ben ik het met je eens dat hulpverlening enorm te kort schiet op vele fronten, echt zonder twijfel!
Ik hoop dat je mijn reactie niet als naar ervaart.
Vlinder - Dinsdag 9 april 2019 18:06
Ik ervaar je reactie niet als naar :) Ik vind het gewoon verdrietig om te lezen, dat jij (of anderen) ook het traject bewandelen/moeten bewandelen omdat ze geen andere uitweg meer zien. En bovenal maakt het me heel verdrietig dat behandelaars vaak situaties dan als onbehandelbaar zien/mee gaan in de vraag naar sterven als ultieme behandeling/geen andere optie meer te bieden hebben. Dit maakt dat men nauwelijks nog op zoek gaat naar alternatieven, en je zeker als uitbehandeld wordt beschouwd en het zelf ook gaat voelen/vinden. Bij langdurige trajecten hangt er veel te veel een impasse (vind ik). Of je nu 1 jaar in behandeling bent, of al 20 jaar, jij als mens bent het waard om telkens door een behandelaar en bij elk gesprek/activiteit als mens te zien, ipv een niet te behandelen situatie. Door samen te kijken wat er wél kan, ipv een sluitstuk te bieden. En als een behandelaar niet wil meegaan in dit, zoek je een andere. Of zoek je hulp om te zoeken naar iemand die jou wel als prioriteit 1 ziet. Misschien is dat iemand die elke week, of verschillende keren gewoon thee komt drinken bij je thuis, waar je mee kan bellen wanneer je wil, waarmee je een uitstap doet, waar je wandelingen mee kan maken, of dingen los van de muren van een instelling (vrijgevestigde psychologen zijn soms tot veel meer bereid, en ook dat kan perfect vergoed worden via de verzekering). Iemand die bereid is jou te dragen in al je facetten. Als behandelaar hoef je ook echt niet altijd "hoop" te bieden bij een intense doodswens (om iemand te overtuigen/te verplichten te moeten leven), maar laat je ruimte voor het gevoel, verken je het, kijk je naar waar het vandaan komt, bewerk je het, ipv het te gieten in een vaste weg naar euthanasie.

Ik heb begrip voor je traject, ik bewandelde het immers zelf. En ik weet dat het nauwelijks tot niet zal overkomen, "dat het ooit beter" zal worden, dus ik weet ook niet goed of dat zin heeft om te melden. Bij mij is het beter geworden, dragelijker. Ondanks dat men (en dat waren veel verschillende hulpverleners...) zei dat ik uitbehandeld was, dat doodgaan oké was, dat ik alles al had geprobeerd, dat het niet beter ging worden. Feit is dat er gewoon niet alles was geprobeerd. En je als hulpverlener niet weet hoe iets zal uitdraaien. Mijn wens tot sterven was een onderdeel van mijn psychiatrisch beeld, niet mijn wens als mens. Ik vind het nog altijd schokkend dat dat door de mensen die toestemming gaven, niet gezien werd.

Ik ben vertrokken uit een ziekmakend milieu, gewoon met niets, en bouwde ik met een aantal mensen aan een nieuwe ik (hulpverleners, vrienden of familie heb ik niet meer). Die mij 200% bleven dragen. Ben ik ondertussen iemand. Natuurlijk is niet alles perfect, draag ik de gevolgen van alles, tot verminkingen aan toe, maar kan ik op dit moment oprecht zeggen dat ik leef.
Tara - Dinsdag 9 april 2019 19:18
Vlinder bedankt voor het reageren.
Ik merk dat ik nieuwsgierig ben naar jouw verhaal, maar ik begrijp absoluut dat je dat niet hier schrijven wilt. Toch wil ik je vragen of er een mogelijkheid is om meer van je te horen, eventueel via de redactie, als je dat zou willen?

Ook wil ik graag schrijven dat ik elke dag opnieuw nog steeds blijf proberen en zoeken. Ik ben geen opgever en heb nooit willen opgeven. Tegelijk is het wel zo dat ik geboren ben (lijk te zijn) met dit gevoel en overtuiging, nogmaals wil ik daarmee niet zeggen dat het 'nou eenmaal zo is'. Maar dat ik inderdaad niet (meer) weet waarvoor, waarom en op welke manier. Juist omdat ik het nooit ervaren heb. Wat nou als het geen onderdeel van een psychiatrische aandoening is, maar iets in mij is? Wat nou als er mensen op de wereld zijn die niet gemaakt zijn om te leven. Gewoon een filosofische gedachte hoor!

Ik heb de laatste behandelingen, behandelaren gehad die er op die manier naar zijn gaan kijken, die het niet weg hebben gemaakt, maar ook niet toe hebben gegeven. Die het juist met mij zijn gaan onderzoeken.

Wel snap ik een dingetje niet helemaal niet als veroordeling, maar ook uit nieuwsgierigheid. Je schrijft dat je niemand meer om je heen hebt, maar wel dat mensen om je heen je hebben geholpen en bleven dragen, wie zijn dan die mensen? En hoe ben je met hen in contact gekomen?

Ik respecteer jouw woorden absoluut. Ik hoop jij de mijne ook
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 06:28
Ik reageerde op Vlinder, maar omdat Vitamien! ook op Vlinder had gereageerd, staat mijn reactie onder die van Vitamien!
Kind - Zaterdag 13 april 2019 00:42
Wel eens aan electrotherapie gedacht of gedaan?

Ook @tine en tara natuurlijk

Gewoon benieuwd

Kwam een keer een meisje tegen zij was letterlijk herboren erna, herinnerde zich niks meer van haar trauma’s moest letterlijk weer vanaf 0 beginnen
Amanda - Maandag 8 april 2019 14:28
@tine wat jammer dat jou dat niet geholpen heeft. Ik ga ook naar de kerk maar mijn problemen zijn ook nog niet over. Maar ik blijf wel gaan, want je voelt je echt geliefd als je naar de kerk gaat. Zei dringt toch ook niks op. Als je zo diep zit kan geloof echt helpen. @starxvdw mooi dat je dat aangeboden hebt. Mooie kerk is dat

Liefs Amanda
StarxVdW! - Maandag 8 april 2019 15:37
Dankjewel Amanda!
Lost girl - Maandag 8 april 2019 14:50
Allereerst ben ik helemaal voor de mogelijkheid van euthanasie ook op psychische gronden. Ik vind dat ieder mens de regie over zijn eigen afscheid gegund is. En die screening hoeven mensen zich echt geen zorgen over te maken want die is zorgvuldig genoeg. En soms zelfs te streng waardoor er mensen zich toch genoodzaakt zien om eenzaam en traumatisch zelfmoord te plegen. Ik heb het traject nu een aantal keer van dichtbij mee gemaakt zowel op psychische als op lichamelijke gronden. En ben voor alle mensen die het hebben gekregen opgelucht.
In jouw blog bleef ik steken op je uitspraak dat je eindelijk iets voor jezelf doet. Eindelijk een keuze alleen voor jou waarin je niet kijkt naar wat het met anderen doet. Misschien neem ik het iets te letterlijk en trek ik het te ver door, maar als dit je eerste keuze voor jezelf is, waarom ben je dan 2/3 van je leven in therapie geweest? Als je keuze voor therapie niet volledig egocentrisch is, heeft het ook niet zoveel zin om de therapie te volgen. Misschien steek je er in theorie iets van op maar zolang je het deels voor anderen doet is er zeker nog wat te behalen in je eigen behandeling regisseren. Zoals ik al zei neem ik die zin misschien te letterlijk maar hoe kan je voor een nieuwe weg in je leven kiezen als je het niet 100% voor jezelf doet?
Dat vroeg ik me gewoon ff af.
Ik wens je heel veel wijsheid en rust toe. En mocht je goedkeuring krijgen en besluiten om het te laten uitvoeren dan hoop ik dat het helemaal op jouw manier mag gaan.
Liefs,
Lost girl
Tara - Dinsdag 9 april 2019 09:20
Hee Lost Girl,
Ik begrijp je vraag en ben het eens met wat je schrijft hoor.
Het was inderdaad iets minder letterlijk bedoeld dan dat. Kijk, de keuze voor therapie is in principe 'positief', mensen in je omgeving willen graag dat je dat doet en dat je het aangaat. De keuze voor euthanasie wordt niet echt met open armen ontvangen. Snap je een beetje wat ik bedoel te zeggen?
Bedankt voor je berichtje
Lost girl - Dinsdag 9 april 2019 16:58
Hey wat leuk dat je reageert! Ik snap wat je bedoelt. En gelukkig ook maar dat heel veel mensen niet snappen wat je voelt als je euthanasie wil laten uitvoeren. Maar dat maakt het des te lastiger om met iedereen in je omgeving er een open gesprek over te hebben. Ik voelde zelf al vaak de frustratie wanneer ik mijn vriendin weer aan het verdedigen was tegenover de “gezonde” buitenwereld. Zij had er geen energie meer voor maar voelde wel telkens de pijn wanneer mensen haar goedbedoeld zeiden dat ze niet mocht opgeven en door moest blijven vechten.
Ik hoop dat je het ook als positief kan ervaren dat het zoveel losmaakt bij lezers. Jouw manier van schrijven heeft blijkbaar veel stof tot nadenken gebracht. Dank daarvoor💛
Tara - Dinsdag 9 april 2019 17:10
Hee,
Ook jij weer bedankt voor het reageren. Ik kan het inderdaad wel wat loslaten, maar merk wel dat het me ook ergens 'vermoeid'. En pijn doet.
Juist omdat het voor mij weer bevestigt dat ik het niet goed doe, dat ik me aanstel of geen recht van spreken heb. Het is ook een heel ingewikkeld iets, dat besef ik me heel goed. Daarom laat ik een ieder vrij in zijn/haar mening, Ik begrijp ook dat het heel heel erg eng is om te moeten inzien dat het leven niet voor iedereen is weggelegd, want hoe bedreigend is die gedachte?
Lief dat je mij bedankt, dat vind ik bijzonder. Jij ook bedankt,
Linda - Maandag 8 april 2019 15:46
Wat een rake blog. De vergelijking die je probeert te maken vind ik bijzonder, zo had ik er nog nooit naar gekeken. Ik vind sowieso dat je niet mag oordelen over andermans lijden. Jij bent immers de enige die voelt wat je voelt. Jij bent de enige die kan voelen wat voor jou de beste keuze is. En als dat de keuze voor euthanasie is, dan vind ik dat ik (en de mensen om je heen) die keuze moeten respecteren -hoe moeilijk ook. Maar al het verdriet en alle andere emoties die het bij hen teweeg brengt, liggen bij hen en staan los van jouw beslissing.

Ik wil je heel veel kracht en sterkte wensen in de komende tijd.
Liefs.
Dragonfly1991 - Maandag 8 april 2019 15:54
Een brok in m'n keel, wat schrijf je mooi. Dapper, hoe je deze woorden hebt neer gezet.
Ik hoop dat je rustig en liefdevol mag gaan, nog even mag meemaken wat je wel wil meemaken.
Het in m'n omgeving meegemaakt, soms is het niet anders.. En dan is een beetje extra liefde en respect wel op z'n plaats.
Saskia - Maandag 8 april 2019 16:04
Jeetje wat heftig om te lezen..
Ella - Maandag 8 april 2019 16:31
Veel sterkte. Moedige keuze, niet gemakkelijk. Je mag er zeker over praten.
L. - Maandag 8 april 2019 16:40
Dit raakt me echt heel erg, de tranen staan in mijn ogen. Je pijn en wanhoop voel ik door je woorden heen. Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen, maar ik ken jou niet en jij kent mij niet. Wat ben je sterk en dapper, en wat ontzettend erg en heftig dat je dit traject moet doorlopen omdat er geen andere oplossingen meer lijken te zijn.
Ik zou nog zoveel willen zeggen, maar woorden schieten tekort. Ik wens je heel erg veel sterkte en liefde toe. Liefs. ♥
raar - Maandag 8 april 2019 16:54
Ik vind het raar dat je als mens niet zelf de keus hebt om te mogen leven of dood te mogen gaan. Je word gedwongen te leven door de overheid. Maar mijn lichaam is toch van mij en niet van de overheid. Of ja, blijkbaar niet dus.

dat zelfmoordpoeder waar ze het laatst over hadden is ook niet zo pijnloos zoals ze het omschreven helaas.

anderen dan maar een trauma bezorgen ??
Renée - Maandag 8 april 2019 17:12
Wat ontzettend dapper dat je jouw verhaal vertelt. Dat moet alles behalve gemakkelijk zijn. Ik ken je niet maar ik ben heel trots op je. Ik ben zeker van mening dat mensen het recht hebben om de regie over hun eigen einde te behouden zonder gedwongen te worden tot traumatische (ook voor dr nabestaanden) acties. Helaas weten we nog veel te weinig over psychisch leed en kunnen we dat niet altijd oplossen of zelfs maar verzachten. Ik hoop dat ook in de reacties op je blog de mensen met die gedachte zachtjes kunnen reageren en de inherente drang om je te redden, wat helaas niet kan, even kunnen parkeren. Ik wens je heel veel liefs en sterkte, en als het zo ver is een behouden reis.
Liefs,
Renée
Tara - Dinsdag 9 april 2019 09:14
Lieve Renée,
Wat een ontzettend fijne en mooie reactie, die sprong er voor mij behoorlijk uit.
Wilde ik even in het bijzonder nog zeggen.
liefs
Sadness - Maandag 8 april 2019 17:27
Ik wens je veel sterkte toe. Of je nu voor het leven of de dood kiest. Mocht je voor de dood kiezen... Rust zacht

Liefs sadness
juliatje. - Maandag 8 april 2019 17:44
Wat schrijf je mooi zeg! Ik wens je het allerbeste toe. Hopelijk kan je ooit rust krijgen met of zonder Euthanasie.
- - Maandag 8 april 2019 18:04
Wat schrijf je mooi. Voor mij is iedere letter pijnlijk herkenbaar. Ik vind je keuze dapper en ik wil je veel sterkte wensen met de weg ernaartoe. Ik hoop dat je naar een betere plek gaat.
Noah - Maandag 8 april 2019 18:10
Heel mooie blog en een heel omstreden onderwerp...
De makkelijkste weg is inderdaad niet dit traject. Als je de makkelijkste weg had willen kiezen en jezelf uit het lijden had willen verlossen, had je de weg gekozen van de minste weerstand en dat is deze weg zeker niet. De makkelijkste weg was misschien wel een stiekeme zelfmoordpoging geweest: geen eindeloze gesprekken met mensen die jou idee om het lijden te beëindigen moeten goedkeuren, geen afscheid, etc. Of het doorleven, omwille van de ander(en).

Toch vind ik het ook moeilijk om te lezen, omdat ik het me niet voor kan stellen. Omdat ik een dromer ben met teveel hoop dat alles altijd goed komt. Misschien ook omdat als ik dat zelf niet had gedacht, ik zelf nooit beter was geworden. Maargoed; niemand kan voelen wat jij voelt en ervaren wat jij ervaren hebt en dus kan ook niemand de beslissing maken... Sterkte!

Eliza - Maandag 8 april 2019 20:05
@proudteam
Ik weet dat het ook iets is dat zaakis aan mij om het op te pakken...
Maar ik vind dit niet kunnen als blog. We mogen hier geen gewichten of bmi enz noemen.... Geen schokkende dingen over zelfbeschadiging... Maar iemand die zegt dat er euthanasie gaat komen omdat het leven te zwaar is? Vind ik ook erg heftig en schokkend en ook nog eens mensen op ideeën brengen.
Vlinder - Maandag 8 april 2019 20:14
Hier ben ik het volledig mee eens. Dit past ook totaal niet bij de doelgroep (veelal jongere meisjes) die zich makkelijk laten beïnvloeden.
Nathalie - Maandag 8 april 2019 20:50
Helemaal mee eens!
Rachel - Maandag 8 april 2019 21:16
Niks ten nadele van haar kwetsbare opstelling, maar hier ben ik het ook mee eens.

Muisje - Maandag 8 april 2019 21:16
De doelgroep is niet zozeer jonge meisjes maar de bezoekers zijn veelal jonge meisjes dat is wat anders... ik vind het goed dat er soms eens aandacht is voor complexere zaken i.p.v. de mensen die 1-2-3 jaar een eetstoornis hebben en halleluja genezen zijn... er zijn veel heel veel complexere problematiek en ook oudere meiden/vrouwen hier en daar mag ook over geschreven worden!
Dragonfly1991 - Maandag 8 april 2019 21:21
Kan me goed in de reactie van muisje vinden. Ik vind het ' fijn' ook eens dit soort dingen te lezen.. Ook de blogs rondom zwangerschap, ouder zijn, burnout...
Eliza - Maandag 8 april 2019 21:44
@proud stond die waarschuwing er al? Anders bedankt

En echt niet iedereen geneest tussen 1-3 jaar.
Ik ben al 15 jaar in ggz en ga 7e es jaar in....
Tara - Dinsdag 9 april 2019 09:12
Mag ik je vragen of je denkt dat dat is hoe ik het zie?
Ik vraag me ergens af wat die weerstand die ik in je berichtjes lees echt maakt, want heb het idee dat het iets bij jou losmaakt..
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 13:42
Hoi Tara, ik weet niet of je het tegen mij had of niet... maar hier mijn reactie. Ik schreef over herstellen tussen 1-3 jaar op een reactie erboven. Niet over jouw verhaal. Ik vind dat jethet heel goed kan beschrijven waar je door heen gaat endat doet mij pijn om te zien datjij dat meemaakt. Ik zal niet zeggen datik weet hoe het is, maar ik weet wel hoe mijn leven is. Zo een 16 jaar geleden hoefde mijn leven niet meer. Ik was nog geen 10 netals in jouw verhaal. Jaren van vechten en overleven. Nu nog. Maar ik zie ook mensen om me heen vechten voor het leven. Ik weet hoe een pijn het doet als mensen voor de dood kiezen en jij machteloos staat, ondanks ik ook zelf op de plek van de keuze voor de dood stond. Ik wil alleen maar zeggen dat ik ook wel eens iets had willen delen dat zo enorm diep zat, maar dat dit niet mocht. Toen ik jouw blog zag dacht ik niet negatief over jou. Wel wat gefrustreerd naar proud, maar jou verwijt ik niets! Wel is het dat ik dit niet begrijp. Er gaan mensen dood en er wordt door artsen alles gedaan ze levend te houden. En dan zouden ze ook mensen tegenovergesteld helpen. Ik gun het je zo dat je weer lichtgaat zien, al kan je het niet grijpen en alleen zien. Aub probeer het... doe iets dat goed voor jezelf is, al vind je het nu niks. Misschien na 5x, 10x, 50x of zelf 500.000x..
Maar geef niet op. Nee je kiest niet de makkelijkste weg. Dat weet ik heel goed. Ik wil je niets opleggen, maar ik ben bang datdit niet de juiste weg is. Misschien een gekke vraag.... heb je de laatste jarenook wel eens echt zonder hulp gezeten? Ook zonder wachtlijsten of de gedachten in je hoofd naar welke hulp je kan verwezen worden?

Liefs
Tara - Dinsdag 9 april 2019 17:15
Hee Eilza,
Het was inderdaad een vraag aan jou. Fijn dat je het toe hebt willen lichten hoe je het bedoeld hebt.
Ik snap je onbegrip ten opzichte van artsen die een eed hebben afgelegd dat ze kosten wat het kost mensen te helpen en te redden. En dat het voor jou niet strookt dat artsen dan ervoor kunnen kiezen mensen te helpen hun leven te beëindigen. Dat is eigenlijk waar ik een beetje op doelde met dat de weg en het doel hetzelfde is. Maar, daarin is het wel zo dat je moet durven te stappen buiten de kaders dat je moet durven in te zien dat het leven niet alles is en niet voor iedereen is weggelegd (in het algemeen hoor, wil niet beweren dat het per definitie voor mij zo is, ondanks dat ik dat wel zo ervaar). Durf je het om te draaien en vanuit het andere perspectief te zien, niet dat je het er perse mee eens moet zijn. Evenmin wil ik je overtuigen want ik respecteer jouw kijk, ervaring en mening.

Je vraag, ik begrijp dat je hem stelt en ja dat heb ik ook een lange(re) periode gedaan, helaas maakte ook dat het niet dragelijker voor me.
Ik snap je positiviteit, ik snap je hoop je doel en je intentie, het is oké. Maar ik hoop dat je ook de erkenning aan mij (en anderen) durft te geven, zonder dat je het ermee eens hoeft te zijn. Liefs
Jess - Maandag 8 april 2019 22:16
Hier ben ik het ook mee eens. De 'censuur' op het forum is niet in lijn met de blog.
Black pearl - Dinsdag 9 april 2019 08:04
Ik begrijp dat je dit zo ziet en wat je schrijft. Toch denk ik dat het wel goed is dat het gedeeld is en wordt. Er is meer bekendheid al over deze mogelijkheid en natuurlijk is het zo dat hoe meer bekendheid er is hoe lager die drempel. Maar het speelt. Ook onder mensen die hier komen en lezen. Ik lees nergens in deze blog dat het AL definitief is. Ik lees een jonge vrouw die een ontzettend zwaar leven leidt al bijna 30jaar lang. Die vecht probeert worstelt en doorgaat. Ik lees moed en kracht.
En de boodschap in het begin vind ik heel erg mooi: uiteindelijk is het doel hetzelfde.
Ik begrijp dat het je triggert en dat mag ook zo zijn. Maar ik hoop dat je verder durft te kijken en echt durft te lezen. Wat er ECHT staat.

Want de boodschap is dat het zorgvuldig gaat dat Tara ondersteunt wordt in het proces. Dat ze alles, echt alles wil geven en misschien ook wel heeft gedaan. Ik zie het niet als een directe dreiging maar juist als een zware lange weg waarin ook hoop.speelt.
Het moet onwijs heftig en zwaar zijn om deze weg te gaan want het is geen wanhoopsdaad het is geen snelle actie het is een jarenlang (zo lang duurt het tegenwoordig) proces. En daarom daarom vind ik het wel degelijk passend voor Proud.
arwen - Maandag 8 april 2019 20:28
IK vind het heel erg voor jullie dat jullie leven een hel is.
Wat ontzettend moeilijk.
IK gun jullie dat jullie gelukkig worden.
Maar hoe moeilijk het ook is geef alsjeblieft niet op.
Ik kan me goed voorstellen dat als je al zoveel geprobeerd heb je op bent,maar het zou zo erg zijn als er een mogelijkheid is dat jullie eruit kunnen komen dat het hier stopt dat het straks voorbij is ik ken veel mensen die van heel diep zijn gekomen wiens leven uiteindelijk mooi of beter is geworden en ik hoop echt dat jullie iets vinden wat jullie daar ook bij helpt heel veel sterkte
ann1331 - Maandag 8 april 2019 22:06
Ik ben erg dubbel - aan de ene kant vind ik het heel goed dat de andere kant wordt beschreven. Dat je echt heel lang last kunt hebben van een eetstoornis, of andere zaken en dat het is wat het is. Dat je er mag zijn met wat je hebt. En ik wil de pijn die je draagt niet wegnemen.

Tegelijkertijd voel ik ook de neiging om iets anders mee te geven aan een ieder die hier leest, al wat ouder is en lang in de GGZ hobbelt. Namelijk, HOOP.

Waar het op neer komt is dat je geen glazen bol hebt - je kunt niet voorspellen waar je over een jaar staat, of over vijf jaar.

Inmiddels 20 jaar geleden ging ik hulp zoeken en vele jaren verder - depressief en suicidaal, hoefde het leven niet meer voor mij. Medicijn na medicijn hielp niet. Therapie? Laat maar... Waarom zou ik doorgaan?
Tóch deed ik dat. Waarom? Omdat ook in het diepste dal ik vond dat ik alles geprobeerd moest hebben.
En de strijd en de tijd doorkomen was (en op momenten is) zwaar, maar als ik kijk waar ik tien jaar geleden stond, waar ik vijf jaar geleden stond en waar ik nu sta... had je me dat toen verteld dan had ik je gek aangekeken.
En zelfs na ruim 20 jaar eetstoornis zet ik nog steeds stappen. Vooruit, achteruit en blijven staan. Maar jeminee - dat had ik een paar jaar geleden niet gedacht. Dat, en zoveel meer, had ik gemist als ik voor de dood had gekozen.
Nogmaals: ik heb geen glazen bol. Niemand.
Maar het leven is echt het leven waard!


DepriAspie - Maandag 8 april 2019 22:21
wat een heftig verhaal...Heel veel sterkte! Ik heb respect voor je keuze, welke die ook is....
Emma - Maandag 8 april 2019 22:50
Veel sterkte, mooi geschreven, ik vind je heel moedig.
Aimee - Maandag 8 april 2019 23:32
Och meid, wat een twijfels heb ik bij jouw blog en zou ik zelf hebben in zo’n situatie. Alleen in het leven kan alles altijd nog veranderen, vergeet dat nooit!
ikkuh1985 - Dinsdag 9 april 2019 00:12
Mooi geschreven en ook ik vind je moedig dat je deze blog hebt geschreven over een heel moeilijk onderwerp. Ik wens je veel sterkte met je keuze etc en ik zal ook altijd respect hebben voor welke keuze dan ook. Denk aan jezelf,wat jij wilt,wat voor jou eindelijk goed voelt!
N - Dinsdag 9 april 2019 00:20
Love aan deze blog en aan proud die dit onderwerp (groot taboe) publiceren.

Mijn wens is dat iedereen die dat zou willen zelfbeschikkingsrecht heeft over eigen leven. .Dat er meer gespecialiseerde instellingen die zich verdiepen in dit onderwerp en mensen kunnen begeleiden om te kijken wat er nog mogeijk is om wel een kwaliteit van leven te hebben en na te gaan hoe diep de doodswens zit en een tijds limiet af te spreken om euthanasie serieus te overwegen. Ik denk dat het de aantalen impulsieve zelfdodingen zou laten dalen en een stukje controle terug geeft aan mensen die al zo erg het gevoel hebben die controle kwijt te zijn door hun stoornis of/en ziekte.

Natuurlijk is het een heel lastig ethisch dilemma want inderdaad Waar ligt de grens met "voor diegene is nog hoop" of " diegene is uitbehandeld". En hoe beslis je zoiets?
Maar de vraag die ik ook vaak soms hoor is:."Hoe had het kunnen zijn?...
Maar als diegene na lange tijd zichzelf uiteindelijk op een wrede manier van het leven beroofd doet die vraag er niet zoveel meer toe. Feit is dat dat gebeurd...dagelijks.... en dat het zo enorm pijnlijk en belastend is voor diegene zelf, de nabestaanden en ook voor de omgeving.

Wat mijzelf betreft:

Ik geloof de mensen die zeggen dat het leven zo de moeite waard is maar ik zou willen dat zij mij ook zouden geloven als ik zeg dat ik niet aan het leven hang en me gevangen voel in iets dat ik eigenlijk niet wil.

Ik zou ook heel graag willen weten waarom ik dit zo ervaar en waarom sommige anderen dit ook hebben... komt het door mn borderline, is er een bepaalde structuur in mijn hersenen die mij dit gevoel geeft, ben ik in een omgeving geboren waar ik me niet gelukkig voel, zou ik het leven wel kunnen willen als ik iets anders zou doen? En zoja Wat dan? Heb net als de schrijfster van deze blog al zoveel geprobeerd ook qua therapie en ben 33 nu.
Vanaf mijn achttiende heb ik een doodswens die de ene keer intenser is dan de andere keer en soms zelfs even helemaal weg.
Maar dat is bijna nooit zo.
Ik wil het zo graag snappen.

Dat ik er sommige mensen mee kwets, verwar, verdrietig of kwaad maak vind ik heel moeilijk want het gevoel is zo sterk.
Alleen daarom al voel ik me " verkeerd" en " het leven niet waard".

#hetisingewikkeld:(
mel - Dinsdag 9 april 2019 16:13
Hier herken ik me echt enorm in!
Tara - Dinsdag 9 april 2019 09:10
Jeetje wat een boel reactie's ben er eventjes stil van.
Veel mooie en fijne reactie's.

Ook reactie's die ik wat lastiger vind.
Ik snap dat het veel losmaakt, veel met mensen doet vooral. Dat mensen geneigd zijn om de kant van het leven en HOOP te belichten.
Echter moet ik bekennen dat dat ergens ook pijn doet. Mag het voor mij zo zijn zoals het nu is?
Mag het voor mij anders zijn dan voor jou?
Ik vind het heel erg fijn dat mensen die dit herkennen het toch uiteindelijk hebben weten te overwinnen, maar dat betekent niet dat dat voor iedereen zo is. Ik wel dat het bedoeld is om mij (en anderen) hoop te geven.

Overigens, ik schrijf hier zeer bewust in mijn blog maar een klein, klein stukje uit mijn hele leven. 'Je' kent eigenlijk nog geen flintertje van het echte verhaal. Ik wil niet beweren dat het een opgegeven zaak is, maar ik wil wel meegeven dat je niet altijd zomaar kan zeggen dat het wel weer beter wordt of kan worden.

Verdrietig dat er mensen zijn die het herkennen. Ik gun niemand het zo vreselijk op zijn dat dit de laatste weg is die je nog ziet.
Oh ja, over de zorgvuldigheid: die is er absoluut wel! Het gaat echt niet zomaar en je kunt die mensen niet manipuleren hierin. het zijn stuk voor stuk ervaren psychiaters en daarbij wordt het nog minstens 2x na getoetst.
ann1331 - Dinsdag 9 april 2019 16:38
Hoi Tine,

Ik wil jou of anderen die in dit traject zitten niet veroordelen, net zo min als ik mensen die zelfmoord plegen veroordeel. Ik heb in mijn omgeving een aantal mensen verloren door zelfmoord - die dichter of verder van mij afstonden. Ook mensen die ik had leren kennen in het wereldje van lotgenoten.

Nu, zoveel jaren later zitten zij nog steeds in mijn gedachten. Met de gedachte: wat als... en ook de gedachte, wat als ik destijds een einde eraan gemaakt had?

Als je mijn reactie hierboven hebt gelezen: de stappen en stapjes die ik gemaakt heb en waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou maken... ik kan daar verbaasd en dankbaar voor zijn.

En ik gun een ieder het leven. Ik gun een ieder hoop. Ik wil jou (en anderen) in die zin de dood niet gunnen, omdat ik je het leven gun. Omdat niemand in een glazen bol kan kijken hoe het leven verder gaat....
ann1331 - Dinsdag 9 april 2019 16:51
Hoi Tara, dit was een reactie op jou, voor jou en Tine.
Tara - Dinsdag 9 april 2019 17:27
Hee Ann,
Ik begrijp het oprecht en is het is oké dat je het zo schreef/schrijft.
Het meegeven van hoop en kracht is niet verkeerd!
lief dat je het wel nog toe hebt gelicht.
liefs
Tine - Dinsdag 9 april 2019 17:29
Natuurlijk heeft niemand een glazen bol, maar als je al zó lang bezig bent met behandelingen en al zoveel behandelingen hebt gehad dan houdt het ook gewoon een keer op. Ik zeg niet dat ik helemáál geen hoop meer heb, want anders zou ik nu ook helemaal geen behandeling meer doen en daar ben ik nog steeds wel mee bezig naast mijn traject bij de levenseinde kliniek.
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 09:16
Zelfbeschikking in op alle vlakken van het leven is voor velen van ons een groot goed. Sommigen van ons hebben als kind (of later) de boodschap opgepikt er niet te mogen zijn. Leven met dat gevoel is heel heftig. Maar als je naar de dood verlangt, hoe wezenlijk anders is dan het gevoel óók niet te mogen beslissen om er niet te zijn? Hoe heftig is het als iedereen behalve jijzelf bepaalt of je leeft of niet (tenzij je lichaam er zelf mee stopt uiteraard)? Hoe naar is het om gedwongen worden te leven omdat je lijden niet groot genoeg is? En, waarom heeft een ander het recht om jou te dwingen te leven? Want dat is wat het is. Als je niet dood "mag", moet je dus maar leven. Zelfs als dat leven een marteling is.

Kiezen voor dood of leven zou voor mij geen absoluut geen lichtzinnige beslissing moeten zijn. Maar net zoals sommige levensgenieters zich een verlangen naar de dood wellicht niet kunnen voorstellen, kunnen sommige mensen met dat verlangen naar de dood zich een leven dat het leven waard is misschien niet voorstellen.

Voor mij staat zelfbeschikking voorop. Ik zou niet voor iemand kunnen beslissen dat hij of zij dood moet, maar ik zou ook zeker niet kunnen beslissen dat een ander maar moet leven. Ik kan niet voelen wat die ander voelt, en zelfs als ik dat wel zou kunnen, heb ik niet het recht om zo'n beslissing de nemen. De enige die dat recht heeft is de eigenaar van dat leven. Niemand is boven die eigenaar verheven.

Dat je dus wellicht niet wilt bijdragen of meewerken aan iemands dood kan ik volledig begrijpen. Dat je dus niet degene wilt zijn die de euthanasie uitvoert, middelen levert, etc. kan ik heel goed begrijpen en dat respecteer ik uiteraard. Dat je hoopt dat iemand de zin van het leven zal inzien en dat je iemand graag wilt helpen om dat te bereiken, begrijp ik ook heel goed. Ik gun dat iedereen vanuit de grond van mijn hart. Daar kan een stukje ontmoediging, steun en hulp bij gebruikt worden. Maar de beslissing over leven en dood mag m.i. nóóit iemand anders dan de persoon zelf nemen. En ik vraag me ook echt af waarom mensen a.) vinden dat ze het recht hebben daarover te beslissen; en b.) zichzelf boven de ander plaatsen door die beslissing te nemen.
Wilma - Dinsdag 9 april 2019 13:09
So do not fear, for I am with you; do not be dismayed, for I am your God. I will strengthen you and help you; I will uphold you with my righteous right hand.

For I know the plans I have for you,” declares the LORD, “plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future.

21 Once you were alienated from God and were enemies in your minds because of your evil behavior.
NIV 22 But now he has reconciled you by Christ’s physical body through death to present you holy in his sight, without blemish and free from accusation

if you continue in your faith, established and firm, and do not move from the hope held out in the gospel. This is the gospel that you heard and that has been proclaimed to every creature under heaven, and of which I, Paul, have become a servant.
Wilma - Dinsdag 9 april 2019 13:12
he Spirit of the Sovereign LORD is on me, because the LORD has anointed me to proclaim good news to the poor. He has sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim freedom for the captives and release from darkness for the prisoners,
Tine - Dinsdag 9 april 2019 14:12
Wat is het nut van iemand hier met bijbelteksten om de oren slaan? God gaf mensen vrije wil! God gaf mensen kennis en wetenschap! Leg niet jouw wil op aan anderen...
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 14:45
Tine... ik denk niet dat ze haar wil wilt opleggen... eerder liefde van God lekken... hopen je hart te raken en je de vrijheid te laten ervaren die je zo verdient...
(En een kleine bijkomstigheid, die vrije wil betekent niet dat elke keuze die de mens maakt ook Zijn wil is, Hij gaf je de keuze en hoopt dat je Zijn Liefde gaat ervaren en bij Hem terug komt, #gelijkenisverlorenzoon)
Lost girl - Dinsdag 9 april 2019 15:49
En uit die “kleine bijkomstigheid” spreekt toch weer een afkeuring. Misschien heb je het zelf niet eens door omdat je gelooft in de verhalen die in de bijbel staan, maar je haalt er iemand anders bij om je verhaal te versterken. Praat dan gewoon vanuit jezelf en niet een God met regeltjes en vooroordelen die niet op elk mens van toepassing zijn. De mens is geen eenhapsworst waar je altijd een eeuwenoud boek op toe kan passen.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 15:59
Sorry als het als een afkeuring overkomt
Zo bedoel ik het niet
Ik bedoel het zoals ikhet heb ervaren
Ik heb ellendig lang verlangen naar de dood gehad dus ik snap het wel
Ik denk dat ik het niet goed kan uitleggen
Het is ook niet datik het per definitie afwijs en ik haal er niemand bij. Ikzeg alleendat ik het ongepast vond hier. Ik zie het niet als regeltjes en vooroordelen omdat het juist een God van Liefde is. Een goede moeder kan niet voorkomen dat haar kleuterdochter op haar knie valt en de knie schaaft, maar kan daarna troosten. Zo zie ik God en dat is denk ik wat men wilt delen....

Omdat het zo eeningewikkeld thema is juist.
Kijk ons nu hier zitten bekvechten in de reacties. En dat is niet de schuld vanTara... niet die van jou... van niemand... het is gewoon verdraaid lastig voor iedereen. En iedereen wilt graag zijn/haar mening geven omdat het gewoon zo moeilijk is.
Tine - Dinsdag 9 april 2019 16:36
Je wijst het constant af en bent constant aan het veroordelen, het verbaast me dat je het zelf niet doorhebt!
Tine - Dinsdag 9 april 2019 14:42
Ik ben ervan overtuigd dat in ieder mens de wil om te leven zit, maar dat er soms omstandigheden zijn dat dat niet meer kan. Dat kan lichamelijk zijn, maar zéker ook psychisch. Ik zie hier reacties tussen staan waar mijn broek van af zakt. Ik snap dat het héél ingewikkeld is en dat het voor sommige mensen niet te begrijpen is. Ik kan enkel vanuit mezelf spreken en ik kan mezelf recht in spiegel aankijken en zeggen dat ik álles gegeven heb, (en nog steeds geef) en ook mijn behandelaars hebben álles gedaan wat ze konden. Van de verschillende behandelaars én de verschillende behandelcentra heb ik te horen gekregen dat mijn situatie nog wél iets verbeterd kan worden, maar niet zo dat het (voor mij) met het leven verenigbaar is. We hebben het hier dan niét over een "simpele" eetstoornis of depressie, maar een uitgebreide vroegjeugdelijke, complexe ptss. Ik heb hiervoor uitgebreide behandeling gehad en ben nog steeds in behandeling, zoals ik al schreef, maar ik vind dat ikzelf (samen met mijn behandelaars) daar mijn eigen weg in mag gaan! Natuurlijk snap ik dat niet iedereen deze weg kan gaan, maar om nou keihard te zeggen dat dit absoluut niet mag in Nederland vind ik wel pijnlijk. Mensen staan niet dagelijks in onze schoenen en het is wel héél makkelijk gezegd dat het beter wordt áls zelfs de behandelaren zeggen dat dat niet zo is (en dan niet een maar meerdere!!!)
Nogmaals, ik snáp de moeite die mensen hiermee kunnen hebben, maar ik ben blij dat wij in Nederland déze mogelijkheid hebben! Ik hoop ook dat een aantal van jullie wat meer open kunnen staan in plaats van oordelen, want er is al genoeg geoordeeld in ons leven.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 14:48
Tine ik oordeel niet over jou.... ik hoop alleen voor je... ik hoop dat ikjouen anderen geen pijn heb gedaan met mijn opmerking....
Liefs
Tine - Dinsdag 9 april 2019 15:00
Het is alleen zó makkelijk gezegd dat het beter kan worden, maar als zelfs behandelaren zeggen dat verbetering minimaal zal zijn, dan mag iemand toch uiteindelijk zélf de keuze maken...
Waar het mij om gaat is dat mensen óók die weg zien die er achter deze keuze zit en ik denk ook dat dát is waarom het goed is dat Proud wél aandacht besteed aan dit onderwerp...
Liefs!
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 15:10
Misschien raar....
Zou het kunnen? Dat het niet beter wordt maar wel een pietsie beetje draaglijker?

(En trouwens behandelaren weten ook niet alles, ze beweerden dat ik nooit van mijn lichamelijke beperking zou genezen, 20 jaar later mag ik medicatie toch afbouwen... het is niet beter met hoe mijn lichaam eraan toe is, maar het is draaglijker geworden... )

Dikke hug
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 16:05
Weet je... Misschien is ietsie pietsie draaglijker niet genoeg. En weet je... Misschien worden mensen zoals in de situatie van Tine zitten ook wel gewoon heel erg moe van alle goedbedoelde adviezen en ervaringen. Misschien wil je wel gewoon even niet meer horen dat je hoop moet houden, niet mag opgeven. Misschien wil je wel gewoon niet meer horen dat het altijd beter kan worden. Misschien wil je gewoon het gevoel hebben dat je wens er mag zijn. Ik heb zelf diep genoeg gezeten om die doodswens te begrijpen en te weten dat je je alleen maar meer onbegrepen kunt gaan voelen als mensen maar blijven zeggen dat "niemand dood wil", "dat het echt beter wordt" en dergelijke. Ik had het liefst begrip voor die wens, en dat is wat ik hier nou in heel veel reacties níét lees.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 16:13
Oke ik hoop dat ik niet te gemeen over kom.... alvast sorry als dat wel zo is.... maar toen ik extreme doodswens had... zou ik echt niet blij zijn geweest met een opmerking als 'Ik wens je dood', of 'Was jij er maar niet meer'. Die bevestigden juist dat ik het niet waard ben en dat ik stom ben en weet ik veel wat nog meer... die bevestigden mijn nare gevoelens en angsten en alles... en ja misschien kunnen we meer vanuit begrip proberen te reageren. Daar heb je 100% gelijk in. Begrip is zo belangrijk!
Toch denk ik dat je door het begrip heen ook wel mag proberen liefde en hoop te geven. Klinkt heel stom en ik weet het. Het spijt me. Maar het doet me zo een pijn dit leed te zien bij jullie. Maakt me wanhopig. Daarom reageer ik ook zoveel, nooit eerder zo gedaan. Het raakt me. Mijn wanhoop zie ik bij jullie zoveel erger. En ik zou zo graagwillenhet dus dat ietsie pietsie draaglijker te maken, wat in mijn ogen niet hetzelfde als beter is. Misschien kies ik mijn woorden ongelukkig. Maar juist omdat jij/jullie zo een pijn ervaren, wil ik jullie niet verliezen al kenik je niet eens. De tranen staan hier in mijn ogen omdat ik het niet meer weet wat ik kan zeggen.
Liefs
Black pearl - Dinsdag 9 april 2019 16:52
Maar Lieve Eliza het niet uitspreken van het bieden van hoop betekent niet direct een 'ik wens je dood'. Dat is wel heel zwart wit.
Er is een middenweg en niet beamen maar het ook niet ontkennen. 'Gewoon luisteren en het er laten zijn'.

Ik begrijp je wel dat het voor jou heel ingewikkeld is en dat je graag het juiste zeggen wilt. Dat je wilt redden en helpen.
En ook dat is oké.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 17:07
Bedankt BlackPearl
Ik heb mn vader zo vaakbijna dood ziengaan
Ik heb zelf zo vaakdood gewild en nu nog
Elke dag hebik hier nog last van omdat de gedachte aan deze dingen alleen alpijn doet
Maar deze blog doet daarom dus zoeenpijn
Juist doordat ikhet wel begrijp maar zou willen dat het niet bestaat.
Het spijt me
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 18:25
Eliza, ik begrijp je wanhoop en onmacht nu nog beter. Nu je schrijft over je vader... Dat is ook ontzettend heftig, zo niet traumatisch. Heel erg logisch dat deze blog je diep raakt. Ik hoop dat je een goed vangnet, goede steun en voldoende manieren hebt om daarmee om te gaan. Veel sterkte.
Black Pearl - Dinsdag 9 april 2019 19:00
Wat een ontzettend verdrietige situatie Eliza, ik kan me heel goed voorstellen dat het heel erg veel bij je losmaakt.
Het spijt me dat je dit mee hebt moeten maken en dat dit je ervaringen zijn. Ik hoop dat je wat steun mag hebben hierbij. Het is je gegund.
En je hoeft je niet te verontschuldigen, het is oprecht oké!
Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 17:06
Eliza, ik begrijp je machteloosheid en wanhoop volkomen. En ik begrijp ook volledig dat je andere mensen graag wilt laten zien hoe veel beter het leven kan worden (of in jouw geval is geworden) voordat het te laat is. Ik begrijp het. Echt.

Maar ik begrijp ook die doodswens. En het idee dat die wordt afgekeurd, niet begrepen wordt, etc. is óók heel naar.

Overigens is "ik wens je dood" of "was jij er maar niet meer" het volledige andere uiterste. Dat is nou ook niet echt een uiting van begrip, lijkt me. Dat ik begrijp dat iemand misschien niet meer wil leven, betekent niet dat ik ook wil dat diegene er niet meer is. En het betekent ook niet dat het me niet kan schelen of iemand er is. Het betekent dat ik mijn eigen wensen en oordelen ondergeschikt maak aan die van de persoon in kwestie, de enige die het leven moet dragen. Niet ik! Dus ik heb er helemaal niets over te zeggen. Natuurlijk vind ik Tine het leven waard. Natuurlijk mag Tine er wat mij betreft zijn. Natuurlijk gun ik mensen zoals Tine een lang, maar vooral gelukkig leven. En natuurlijk hoop ik dat ik iemand kan steunen in het leven. Maar nogmaals: ik hoef zijn of haar leven (of lijden) niet te dragen, dus ik heb altijd makkelijker praten. Ik kan in zo'n situatie niet anders dan accepteren dat iemand met die gedachte speelt en dat ik hem of haar misschien kwijtraak. Ik kan me alleen maar beseffen dat iemand heel erg veel pijn heeft (gehad) en dat ik dat heel naar vind. En hoe naar ook: een doodswens mag er zijn, hoe graag ik iemand ook bij me zou houden. Ik begrijp hem.
N - Dinsdag 9 april 2019 18:32
Als je persé wilt weten wat te zeggen tegen iemand die al jaren niet wil leven ( want in principe hoef je niets te zeggen), wat dacht je van: Ik Hoor je doodswens ( en dat is totaal iets anders dan ik wens je dood)

Maar je hoeft niets te zeggen. Is het dan zo lastig om te erkennen dat je van sommige onderwerpen gewoon niets hoeft te vinden omdat je er niet zo mee bekend bent of er niet genoeg over weet?
En wil je er iets over weten: boeken en google over het onderwerp.
Zeg gewoon iets aardigs of zeg niets..hoe moeilijk kan het zijn?


.




Eliza - Dinsdag 9 april 2019 18:39
Ik snap het punt
Maar het is heeeeel moeilijk als je zelf ook op dat punt hebt gezeten of soms nog zit
Tine - Dinsdag 9 april 2019 16:32
Bedankt lieve Anoniem! Als een ietsiepietsie draaglijker voor mij leefbaar zou zijn, zou ik het met mijn beide handen aangrijpen!!! Dát is nou juist waar dit héle verhaal over gaat, NIEMAND WIL DOOD!!! Dát is een keuze die niemand maakt omdat er een beter alternatief is. Nee, natuurlijk verwacht ik niet dat mensen zeggen: "Ik wens je de dood toe!" En nogmaals; ik snáp héél goed dat het voor mensen niét te snappen is, maar het zou fijn zijn als mensen een beetje begrip hebben voor onze situatie! Als mensen kunnen zien dat wij álles al geprobeerd hebben, dat wij verlangen naar rust omdat het leven voor ons niét te leven is, omdat wij psychisch enorme pijn hebben. Waarom kan dat lichamelijk wél begrepen worden, maar lichamelijk niet? Waarom kan een somatische arts wél geloofd worden als hij/ zegt dat je bent uitbehandeld, maar als ik vertel dat verschillende behandelaren zeggen dat er niet veel heil meer te behalen is jij @Elizia er tóch nog met een sneer achteraan komt dat behandelaren ernaast kunnen zitten... Ik voel me dan niet serieus genomen.
Ik vind het fijn voor je dat jouw visie op jouw leven zó veranderd is, maar dat is jouw leven, nogmaals; oordeel niét over dat van mij. Ik heb hier een klein stukje openheid gegeven en nóg oordeel je keihard... Dat vind ik jammer, want het is maar een klein stukje en als je basis van dat stukje al zó oordeeld...
Nogmaals @Anoniem dank je voor je begrip! ♡
Tara - Dinsdag 9 april 2019 16:55
Bedankt voor deze woorden dit is precies wat ik voel.
Want ondanks dat ik het respecteer en begrijp dat mensen willen helpen en er enkel goede bedoelingen achter liggen. Voelt het als dat er wordt gezegd: 'je bent niet goed genoeg' of 'je stelt je aan'.

Nee ik wil niet dood. Ik wil leven.
Juist mijn wil om te leven maakt dat ik kies voor deze weg.
Hoe onbegrijpelijk dat ook klinkt.
Tara - Dinsdag 9 april 2019 16:56
Dir was aan anoniem overigens
@Bovenstaande gesprek - Dinsdag 9 april 2019 18:43
Sorry, maar jullie willen allemaal niet veroordeeld worden en tegelijkertijd veroordelen jullie Eliza keihard.
Zij mag ook haar mening hebben én uiten. En je mag dat verweren. Maar houd het iets vriendelijker alsjeblieft.
Tara - Dinsdag 9 april 2019 19:09
@ degene die schreef over het 'bovenstaande gesprek': moedig dat je dit schrijft. Ik heb met mijn berichtje hierbij niets respectloos bedoeld. Ik heb ook geen seconde Eliza veroordeeld. Absoluut niet, hopelijk is dat ook terug te lezen n mijn woorden.
Annemarije - Dinsdag 9 april 2019 16:52
Wat een moeilijk en heftig besluit.
Ik merk aan mijzelf dat ik er moeite mee heb. Ik ben christelijk en ik geloof in Jezus. Ik geloof dat hij je altijd en onvoorwaardelijk lief heeft en ik ervaar die kracht ook echt. Als ik jouw blog lees wordt ik geraakt, het lijkt mij zo naar om je zo eenzaam en verlaten te voelen.
Je hebt het waarschijnlijk al een triljoen keer gehoord, maar weet dat je geliefd en gesteund bent. Ook in dit moeilijke proces.
Ik vind het dapper dat je er over schrijft, ik hoop dat het je rust geeft.
xxx Ann
N - Dinsdag 9 april 2019 18:54
Wat is de meerwaarde er van om te vertellen dat jij er moeite mee hebt Annemarije?


Anoniem - Dinsdag 9 april 2019 19:06
En de meerwaarde van jou reactie op Annemarije is...?
Tine - Dinsdag 9 april 2019 19:10
Inderdaad, dat dacht ik ook!
N - Woensdag 10 april 2019 11:35
Om het volgende:

Stel dat ik zeg tegen de religieuze mensen hier:" ik heb er moeite mee dat je gelooft in jezus christus"
Ik heb daar moeite mee omdat ik het zelf niet geloof en zo mn gedachten heb over religie maar Who cares? En wat voegt het toe om te zeggen? Zij geloven het en voelen het zo.
Zo vraag ik me dus af wat het toevoegt om te zeggen dat je christelijk bent en moeite hebt met dat iemand een euthanasie traject wil.

Dat wil ik graag weten... om dat te begrijpen.
Omdat ik dat dus niet begrijp.





Tara - Dinsdag 9 april 2019 17:32
Ik wil nog even een aantal dingen herhalen hier, omdat het wat weg kan vallen in de reacties op reacties.

Voor mij is het niet zo dat ik per definitie dood wil, het is dat ik geen andere weg meer zie en het compleet op is.
Eigenlijk is het juist de wil om te leven die maakt dat ik deze keuze heb gemaakt. Hoe onbegrijpelijk dat ook mag klinken.

Daarnaast gaat het om kansen, kansen die sommige krijgen, maar anderen misschien weer niet. Mensen om je heen, die de een wel heeft en de ander niet. Therapeuten (al schiet de hulpverlening regelmatig tekort) die net meer aan durven. En zo nog vele andere dingen.

Ik begrijp ook heel goed hoe eng het moet zijn om te moeten erkennen dat het leven voor sommige mensen niet is weggelegd. Dat onder ogen komen is toch een mega bedreiging? Dan voel je hoe nietig en machteloos je bent. Hoe weinig controle en invloed je als mens hebt.

Ik respecteer elk geschreven woord hier, maar ik hoop dat ook mijn gevoel en keuze gerespecteerd mag worden.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 18:27
Aan Tara (en anderen)

Het doet me pijn je te zien lijden
Ik wilde dat ik het om kon draaien
Hoewel ik me niet kan vinden in het besluit dat je neemt of hebt genomen,
Ik zal dromen
Dat wat je ook besluit het juiste zal zijn
Zolang jij maar bent verlost van je pijn
Ik wil je respecteren in alles dat je doet
Ik wens je voor nu en alle dagen die nog komen, alle liefs en moed
Nadine - Dinsdag 9 april 2019 18:50
Hoi lieve Eliza,

Inhoudelijk wil ik mij helemaal buiten dit gesprek houden, maar aan de reacties zie ik wel dat het je raakt.
Dat je zo hard je best doet om het goede te zeggen en dat het soms toch anders geïnterpreteerd wordt.
Lijkt me dat het best wat met je doet.
Ik wilde je even bedanken voor je inbreng!

Tine - Dinsdag 9 april 2019 19:02
Die onmacht kennen wij óók, ik zou zélf ook willen dat ik mijn situatie kon veranderen, maar álles wat ik daarin kan doen heb ik ook gedaan. Ik neem mijn verantwoordelijkheden in mijn leven én voor mijn leven. En ik snáp zó goed dat gevoel van machteloosheid, ook naar vrienden om me heen om te laten zien dat ik nóg harder mijn best zou willen doen, maar soms gaat het daar niet meer om. Soms is het 'gewoon' op, net als het lijf van iemand met lichamelijke ziekte gewoon op is.
Meis, ik kan me voorstellen dat het héél moeilijk is, zeker ook als ik jouw verhaal zo lees, maar het is niét zo zwart wit als jij in het begin van je berichtjes schreef. En ik hoop gewoon dat je dat wat meer kan zien.
Ik ben niet zielig en om mij hoef je niet verdrietig te zijn! Ik vecht nog steeds voor wat ik waard ben, maar wél met in mijn achterhoofd dat ik een uitweg heb voor het moment dat ik mijn (nu al 30 jaar durende ) strijd écht niet verder meer kan. Die uitweg maakt het voor mij nú nog mogelijk om nog steeds een beetje door te gaan...
@Tine - Dinsdag 9 april 2019 19:09
Je hoeft ook niet iedereen te overtuigen van jouw mening he.
Misschien is er wel geen waarde hierin.
Je praat constant over mensen niet veroordelen en in hun waarde laten, maar vervolgens mogen we eigenlijk alleen maar vinden wat jij vindt.
Hoe rot het ook is, je mág tegen euthanasie zijn. Je hoeft het niet te supporten.
@Tine - Dinsdag 9 april 2019 19:11
Waarde = waarheid
Tine - Dinsdag 9 april 2019 19:17
Ik zeg hier ook helemaal niét dat Elizia vóór móet zijn, ik zeg júist dat ik snáp hoe moeilijk het te begrijpen is!
In Nederland is het nou eenmaal een feit dat mensen deze keuze mogen maken en ik ben daar blij om. Waar het mij om gaat is dat daar een héél stuk onwetendheid bij is, een heel stuk onbegrip én dat men denk dat het maar de makkelijkste weg is. Ik wil laten zien dat dát absoluut niet zo is. Niemand hoeft mij daarin te supporten en ik hoef daarin ook niemands goedkeuring, want die heb ik al van de mensen die er toe doen voor mij.
Ik hoop enkel dat het taboe en de vooroordelen rond euthanasie bij psychisch ondragelijk lijden wat meer doorbroken worden!
Wilma - Dinsdag 9 april 2019 21:32
Ik ben de persoon die Gods prachtige woorden als reactie plaatste. Denk je dat jij de enige bent die weet hoe het is om dood te gaan?!?! Ik ging bijna dood, in het ziekenhuis toen ik leed aan anorexia. God heeft mij gered, JEZUS CHRISTUS vertelde me dat IK HET WAARD BEN EN IK HET VERDIEN OM TE LEVEN, lLIEFDE TE ERVAREN EN DAT HIJ ME EEN HOOPVOLLE TOEKOMST BELOOFDE. IK HEB JE GELUK VOOR OGEN, NIET JE ONGELUK. IK ZAL JE EEN HOOPVOLLE TOEKOMST GEVEN. En jij wil mij verbieden om mijn lieve God die ook dit meisje die dit geschreven heeft een hand uitsteekt en haar vraagt of ze bij Hem wil komen, om hersteld te worden van de demonen in haar hoofd die haar het leven zo zuur maken dat ze haar eigen leven wil beïndigen? Jij wil mij verbieden om haar een hart onder de riem te steken doormiddel van bemoedige woorden die haar beloven dat er iemand is die over haar waakt? Voel je je zo aangevallen omdat jJezus Christus de enige is die de zelfmoord gedachten en de duivel in haar hoofd weg kan halen? En je dat niet toe wilt geven? Nederland moet God steeds meer verlaten toch? Nederland moet afscheid nemen van Jezus christus toch? Dat merken we ook om ons heen. Toename van ontzettend veel zelfmoorden, wachtlijsten voor psychische hulp is nog nooit zo groot geweest. Jezus zegt: de mensen die mij verlaten zijn hier vrijwillig in, maar draag hier dan ook de consequenties voor. JEZUS IS LIEFDE JEZUS IS BEVRIJDING JEZUS GEEFT JE HET EEUWIGE LEVEN JEZUS GEEFT JE DE RUST EN LIEFDE WAAR JE AL JE HELE LEVEN NAAR VERLANGT. WE MOGEN PRATEN OVER BUDDHA MOHAMMED HINDOEÏSME ETC. MAAR ZODRA WE BEGINNEN OVER JEZUS CHRISTUS SLAAT IEDEREEN IN DE AANVAL OMDAT HIJ DE ENIGE WEG, WAArHEID EN LEVEN BIEDT!!!! Doe wat je wilt, geloof wat je wilt, praat wat je wil. Maar verbied mij nooit om het verhaal over mijn God JEZUS CHRISTUS te delen die mij redde van de dood en me bevrijde van het mega anorexia monster. Want dat gun ik iedereen, en jij mag niemand weerhouden om te geloven in positiviteit, liefde en hoop.
Lost girl - Dinsdag 9 april 2019 22:29
Sorry maar dit komt op mij meer agressief dan liefdevol over. Je hebt duidelijk een passie voor het verkondigen van jouw geloof, alleen over demonen beginnen vind ik echt niet oké. Prima dat dat idee voor jou werkt maar een psychische stoornis in verband brengen met demonen kan heel pijnlijk voor mensen zijn en dat is volgens mij wat je precies niet wilt. Je mag altijd je mening delen, graag zelfs. Net als dat ik of een ander dat mag. En ook vertellen over de geweldige ervaring die je hebt mogen beleven op het moment dat je door anorexia de dood in de ogen keek. Dus blijf welkom.
Anoniem - Woensdag 10 april 2019 07:22
Weet je... Eerlijk gezegd klinkt dit voor mij gewoon als: "Eigen schuld dat je lijdt. Had je maar voor God moeten kiezen. Dan had je niet geleden. Je kunt het veranderen door alsnog voor God te kiezen." Zo'n verwijt voelt niet bepaald liefdevol, maar vooral manipulatief. Ik vind het voor jou heel fijn dat je steun gevonden hebt bij Hem, maar verwijt mij alsjeblieft niet dat ik niet in God (en ook niet in demonen) geloof.
Tine - Woensdag 10 april 2019 08:30
Zelf heb ik dus in een sekte achtige omgeving gezeten en dit soort opmerkingen "lijden is de schuld van de demonen in jouw hoofd" is dus precies waardoor ik zó allergisch ben geworden voor die bijbelteksten. Nee! Het is de schuld van de daders die mij kapot gemaakt hebben vanaf mijn (waarschijnlijk) 2e levensjaar, dag in dag uit! Daar heb ik zelf geen schuld aan, geen demoon heeft daar schuld aan, geen duivel, geen God. Het waren mensen!!! Sorry Wilma, gewoon mensen en onze lieve God was niet bij machte om dát te stoppen!
Ik geloof ook in God, maar ik geloof niet dat Hij bij machten is om voor álle mensen dát wonder te doen wat Hij voor jou heeft gedaan en ik geloof al helemaal niet meer in die agresieve manier van het geloof verkondigen, want dat is voor mij nóg een extra trauma wat mij heeft doen geloven dat álles wat mij was overkomen mijn eigen schuld was.
Ja, je mag hoop houden, maar ik geloof nóg stééds dat óók de levenseinde kliniek een geschenk van God is !
Tara - Dinsdag 9 april 2019 19:08
Dankjewel lieve Eliza, het is oprecht oké allemaal.
Ik las net ook je andere berichtje over je vader en je eigen strijd met het leven. Ik vind het heel erg verdrietig dat je je vader een aantal keren bijna verloren bent. Het spijt me dat ik dit los heb gemaakt bij je, de pijn en het verdriet. Ik vind het niet meer dan begrijpelijk dat het bij jou dan losmaakt dat je wilt redden, hoop wilt geven. En dat waardeer ik juist enorm, naast dat het ook ingewikkeld is. Ik zie die dingen naast elkaar. Weet dat je gewaardeerd wordt en dat het oké is.
w - Dinsdag 9 april 2019 18:55
Er wordt je in dit leven zoveel ontnomen om te kunnen zijn binnen alle figuranten binnen het leven of in je leven in dit systeem waarin we leven. Uit liefde voor juist jezelf kun je daardoor komen te kiezen voor de dood, omdat dat het enige is wat nog werkelijk lijkt te kloppen in je leven, omdat er verder niets meer werkelijk van jezelf is. Alles is je ontnomen. Als je dat in aller nood verkondigd in de roep om hulp en mensen reageren uiteindelijk in duizenden verschillende vormen van: alleen jijzelf kunt veranderen, gooien ze je wederom in de figuurlijke put. Mensen kiezen wie wel en niet mogen leven, net als in de natuur. Natuurlijke selectie. Dood ga je vanzelf, dan weet je niet waneer en komt het vanzelf op een dag, maar hoe houd je het inderdaad uit, als vaak iedere seconde niet te harden is. Ik hoop dat je voor je daadwerkelijk kiest nog iets kunt beleven of ervaren, opdat je zeker weet of juist niet dat je dit wilt gaan doen. Wat voor keus ook, dat het goed voelt voor dat moment. Heel veel sterkte bij dit proces en als problemen al zo jong beginnen is het zo zwaar, dan kun je niet verder bouwen. Er is vast nog iets mogelijks, maar vind hem maar, de persoon of iets wat je kan helpen, ik gun het je wel en bedankt voor je aangrijpende verhaal.
S* - Dinsdag 9 april 2019 21:16
Je wordt geboren om te sterven. Soms spreekt het elkaar tegen. Iemand wilt de regie over eigen leven of dood. Zelf die keus kunnen maken of dit leven nog te leven is. En toch... met een dergelijk traject lijkt iemand tegelijkertijd hierin toestemming te vragen aan de psychiaters die het ondraaglijk lijden meten. Vooral denken te kúnnen meten. Ik geloof persoonlijk obv eigen ervaring niet in uitbehandeld zijn, op geen verbetering of geen toekomst. Ik denk dat een groot stuk te maken heeft iig voor mijzelf met acceptatie aanvaarding en verdragen.
Iedereen weet dit voor zichzelf het beste. Daar heb je geen toestemming goedkeuring of bevestiging van anderen voor nodig.
Eliza - Dinsdag 9 april 2019 21:19
Bedankt allen voor moeilijke en mooie reacties
Fijn dat het weer wat vrediger klinkt vanuit ons allemaal.
Fijne avond en slaap goed (voor zover mogelijk) ♥ :-)
AL - Woensdag 10 april 2019 02:30
Bijzonder en goed dat er aandacht aan dit onderwerp wordt geschonken.
En @Tara dapper dat jij de stap hebt genomen om te delen, echt diep respect!
Zoals ik áan de reacties heb gelezen roept dit veel op, onbegrip en begrip.

Niemand heeft er voor gekozen om psychisch te lijden en of dit lijden draagbaar voor iemand is kan alleen de persoon zelf beoordelen.
Het is mooi om te lezen dat mensen hoop op wat voor manier ook terug hebben gevonden en verdrietig dat anderen dat niet hebben, maar dat geeft niet het recht te oordelen of verlangen van deze mensen om te blijven leven.
Het leven voor een ander leven terwijl je helemaal aan het einde van je latijn bent, niet weet hoe je de dagen door moet komen is ontzettend zwaar en voor de desbetreffende persoon misschien ook wel een kwelling.
Zijn ze al niet genoeg gekweld in hun leven door de littekens die zich met zich meedragen?
Dus, ik begrijp het wel dat mensen voor deze humane weg kiezen en heb er ook respect voor!
Het is fijn dat deze mogelijkheid van de levenseinde kliniek er is.
Niet iedereen zal het daarmee eens zijn, maar dat hoeft ook niet.

@Tara, Tine en ieder ander die in dit proces zit heel veel sterkte toegewenst en ik hoop dat jullie de rust vinden waarna je verlangt!

Liefs

PS: @Tine mij is verteld dat traject bij lek niet kan wanneer je nog in behandeling bent.
Is dat dan afhankelijk van soort behandeling?


Tine - Woensdag 10 april 2019 08:43
Bedankt voor je woorden!
Een van de dingen die ze toetsen bij de levenseinde kliniek is of je álles geprobeerd hebt wat zij mogelijk achtten voor jouw problematiek. (Anders kijken ze samen wat er nog mogelijk is.) Als dat zo is dan kijken ze samen met jou wat voor jou ondragelijk lijden is. Wat zijn je klachten en je wensen. Zelf heb ik aangegeven dat ik deze behandeling nog een kans wil geven en dus gedurende mijn traject dit nog wil doen. Het is een geen klinische of deeltijd behandeling, dus ik weet niet hoe het daarmee zit. Dit is geen probleem in ieder geval. Op deze manier lukt het mij ook om de euthanasie als achterdeur te zien en dát is juist iets wat ze bij de levenseinde kliniek ook fijn vinden, want ze zijn er daar écht niet op uit om mensen te euthanaseren, ze willen mensen met een doodswens ondersteunen en zo nodig helpen en ze zien dit meer gebeuren, mensen die toestemming hebben rust krijgen en dan nog wachten en nog juist langer zien leven.
Hoi - Woensdag 10 april 2019 18:57
Hey Tine, super veel respect voor jou en je keuzes! Maar je neemt het hele verhaal van Tara over en bent je keihard aan het verdedigen + terug aan vallen. Misschien kun je dit het verhaal van Tara houden ipv jouw verhaal ervan te maken? Net als dat jij een mening mag hebben over 'voor', mag men ook 'tegen' zijn. ;-) Snap dat je wilt vechten voor je positie en je keuzes, maar leg je ook neer bij het feit dat niet iedereen die met je gaat delen.. Take care!
AL - Woensdag 10 april 2019 23:04
Hallo Tine,

Dank je wel voor je reactie.
Het geeft voor mij wel een stukje meer verduidelijking. ;)

liefs
Ik - Woensdag 10 april 2019 16:41
@Vlinder, ik vind jouw reacties heel mooi.

En Tara, ik begrijp dat het lastig is als mensen reageren met hoop en zeggen dat het beter kan worden. Ik vond het ook lastig als mijn omgeving zo reageerde. Maar het enige wat ze er mee bedoelden is dat ze van me hielden en om me gaven, en me zo graag iets anders zouden gunnen, dat er altijd een weg is.

Ik heb ook meer dan de helft van mijn leven met verschillende labeltjes in de psychiatrie rondgelopen. En van vele van die labeltjes werd ook gezegd dat ik er niet van zou kunnen genezen. Maar nu uiteindelijk ben ik er wél van genezen en beter geworden. En dat was ontzettend zwaar. Ik herken zo goed wat je schrijft in je blog. Ik weet dat kiezen voor zelfdoding of euthenasie niet de makkelijke weg is, zoals vaak gezegd wordt, en dat je voor jezelf echt denkt en gelooft en overtuigd bent dat dit de beste optie voor je is. Maar ik ben nu achteraf gezien zo blij dat ik nog leef. Als het mee zit heb je nog 60 jaar. En ik begrijp dat je dat niet wilt op de manier waarop je je nu voelt. Dat is hartstikke logisch. Maar toch wil ook ik je hoop meegeven, en zeggen dat beter worden en wel in vrijheid kunnen leven niet onmogelijk is. Ik heb vrienden die pas op hun 40e hulp kregen, en een aantal jaar later gewoon kunnen leven. Eindelijk. En ook al ken ik je niet, dat gun ik jou ook. En niet alleen jou maar ook je ouders.

Ik vind het zo naar voor je om te lezen dat je moeite hebt met hechting en daardoor ook met hen en dat je verder niemand hebt. Maar geloof me, er zijn wel mensen die om je kunnen geven, die uiteindelijk door je muurtjes heen kunnen komen, die veilig kunnen voelen ook als ze dichtbij zijn.

Verder stop ik met typen, ik wil niet een hele overredingsbrief schrijven of je proberen om te praten, ik ken je niet maar ik gun je het leven in vrijheid en met liefde, waarvan ik geloof dat het er wel voor iedereen is, en die hoop, de andere kant van wat jij voelt, wilde ik je graag voorhouden.
Kind - Zaterdag 13 april 2019 00:47
Weleens ECT gehad @tara en @tine?

Ben een meisje tegengekomen zij kon letterlijk weer vanaf t begin beginnen zonder verleden, haar psychiatrische klachten waren weg. Moest zelfs haar naam opnieuw leren en was daarna eindelijk gelukkig, ect was haar laatste hoop want niks hielp en nu is ze weer vrolijk.
M. - Donderdag 18 april 2019 01:49
Dapper dat je je verhaal hier hebt gedeeld, Tara. Zelf ben ik inmiddels ook al ruim anderhalf jaar met het traject bezig. Ik zou het fijn vinden om met je in contact te komen en hoor het graag als dat wederzijds is!