Vertrouwen op je hongergevoel

 

Een signaal van jouw lichaam: honger. Je pakt wat te eten en het ebt weg. Maar wat als je niet kan vertrouwen op het signaal dat jouw lichaam je geeft? Of wat als je dit signaal wilt negeren? Toen ik worstelde met het eten gaf dit signaal me vooral paniek. Ik moet weer eten, maar ik wil het niet. Het signaal moest mijn vertrouwen weer winnen. Maar toen werd het opnieuw op de proef gesteld; zwangerschap.

Toen ik voor de eerste keer zwanger bleek te zijn, was er naast vreugde ook angst. Angst voor alle veranderingen aan mijn lichaam. Het aankomen en het dikker worden. Niet alleen zou het kind groeien, maar natuurlijk zouden er ook dingen veranderen in mijn eetpatroon. Het idee dat ik 'voor twee zou eten' vond ik lastig en spannend. Ik wist niet wat ik moest en kon verwachten. Uiteindelijk merkte ik gelukkig dat het niet écht ging om eten voor twee. Ik at niet twee keer zoveel. Maar ik at wel anders en dat was best zoeken. In plaats van tijdens één maaltijd meer te eten, merkte ik dat ik vaker honger had. Iets wat ik vroeger heel lastig vond. Hongergevoel; wanneer kon ik daarop vertrouwen?

vp

Vertrouwen op je hongergevoel

Toen ik vroeger worstelde met eten gaf mijn hongergevoel me vaak een trots gevoel. Het was een bevestiging dat ik het goed deed en het gaf me het vertrouwen dat ik niet teveel aan het eten was. Het was dan ook een gevoel dat ik zo goed mogelijk negeerde. Als ik er naar zou luisteren, zou ik namelijk weer aankomen, dacht ik. Dat was allesbehalve wat ik wilde. Tot het moment dat de remmen los waren en ik niet eens meer wist waarom ik zoveel naar binnen werkte. Had ik echt honger of probeerde ik een leeg gat in mijn gevoel te vullen? Het vertrouwen in mijn hongergevoel is lange tijd weggeweest. Tijdens mijn weg naar een gezond gewicht bracht dit gevoel me vaak in verwarring. Hoe kon ik nog honger hebben terwijl ik net had gegeten? Hoe kon hetgeen wat ik gegeten had nou niet genoeg zijn? 

Naarmate ik mijn hongergevoel los kon koppelen van de angst om aan te komen, kreeg ik ruimte om weer vertrouwen te krijgen in mijn lichaam. Ik kon nog zoveel redenen bedenken waarom ik geen honger zou mogen en moeten hebben, maar mijn lichaam wist het beter. Het vertrouwen moest groeien en dit hield voor mij vooral in dat ik het cijfertje op de weegschaal moest leren loslaten. Dit ging niet zonder slag of stoot, maar ik was het zat. Zat om mijn gevoel en vertrouwen af te laten hangen van een getal. Het kostte me veel angst en boosheid om het los te laten. Angst om enorm veel aan te komen, maar ook boosheid omdat ik niet eens kon genieten van het eten dat ik altijd zo lekker vond. Dat ik niet kon genieten van het gezellig aan tafel eten.

Ik besefte dat de weegschaal weg moest. Dat ik moest leren vertrouwen op mijn lichaam in plaats van op een getal. Een veelzeggende getal, dat eigenlijk niks hoort te zeggen. Ik denk dat de boosheid die ik had op dit getal me enorm hielp dit zo snel mogelijk los te laten. Ik heb me sindsdien eigenlijk nooit meer gewogen en het vertrouwen geheel gelegd op mezelf. 

Hongergevoel tijdens zwangerschap

Toen ik zwanger was, bleek het wegen ook een onderdeel te zijn van de controles. Achteraf is dat natuurlijk hartstikke logisch omdat ze in de gaten moeten houden of een kindje goed groeit. Maar het moment dat ik voor het eerst op de weegschaal moest staan, kreeg ik het doodsbenauwd. Ik wilde ik absoluut niet weten hoeveel ik zou wegen of zou aankomen. Ja, aankomen hoort eenmaal bij een zwangerschap, maar ik hoefde niet te weten hoeveel dit zou zijn. In goed overleg probeerde ik het vertrouwen te leggen bij mezelf en mijn verloskundige. Ik hoefde me niet elke controle te wegen en als het al moest, werd dit blind gedaan. Ook werd het gewicht digitaal bijgehouden en werden de vakjes van 'gewicht' op mijn afsprakenkaart leeggehouden.

Het vertrouwen bij een ander leggen - terwijl ik ondertussen 'last' kreeg van hongeraanvallen en trek kreeg in gekke dingen - was niet altijd makkelijk. Ik weet nog goed dat ik tijdens mijn zwangerschap laat op de avond trek kreeg in friet met zout, maar wel zonder saus. Aan de ene kant was deze trek heel groot, maar aan de andere kant kwam er ook een onzekerheid naar boven. Kon ik dit wel hebben? Ook werd ik vaak midden in de nacht wakker met gigantische trek. Op een gegeven moment gaf ik eraan toe en sliep ik geen nacht zonder een pakje koekjes naast mijn bed. En ondanks dat ik me soms afvroeg of ik er niet doorheen kon slapen, won het hongergevoel vaak. Het pakje met koekjes was snel op en ik kon weer slapen. 

Me hierbij neerleggen, ging me uiteindelijk makkelijker af dan ik had durven dromen. De angst voor het aankomen doordat ik vaker snaaide was niet meteen weg, maar het hield me niet tegen om mijn lichaam hetgeen te kunnen geven om iets heel belangrijks en moois te doen. Ik had namelijk geen honger omdat ik de hele dag niks had gegeten of omdat ik van alles moest doen zonder dat ik daar de energie voor had. Nee, ik had honger omdat in mijn lichaam een kindje aan het groeien was. Ik probeerde erop te vertrouwen dat het na de zwangerschap wel weer bij zou trekken.

Toen ik merkte dat ik na mijn zwangerschap alsnog meer at dan voorheen, vond ik dat even wennen. Maar achteraf kan ik dit goed relativeren. Naast het geven van borstvoeding - dat ook de nodige energie vergt - was ik op een andere manier bezig met het zorgen voor mijn kind. En ik moet zeggen dat ik sinds het hebben van kinderen juist beter en gestructureerder ben gaan eten. Ik zorg ervoor dat mijn kinderen goed eten; waarom zou ik dat niet ook doen voor mezelf?

vrij

Een betere versie van mezelf

Ook als mijn kinderen groter zijn en ik meer op mezelf gewezen ben, hoop ik dat ik nog steeds het vertrouwen kan houden in mijn lichaam zoals ik dat nu heb. Om te kunnen vertrouwen op de signalen die mijn lichaam me geeft en deze ook te erkennen. Een hongergevoel kan makkelijk genegeerd worden, maar het oplossen kan eigenlijk ook door wat te eten. Een oplossing op lange termijn. Elke dag kunnen de behoeftes om te eten variëren. De ene dag heb ik meer honger dan de ander. Soms is daar een duidelijke reden voor te vinden, maar soms ook niet. Het is een kwestie van geven en nemen. Niet alleen zorg ik daardoor beter voor mijn lichaam, maar hierdoor kan ik ook een betere versie van mezelf zijn. Iemand die niet continu geïrriteerd is omdat ze honger lijdt. Iemand die niet continu moe is, omdat er een tekort is aan energie. Maar iemand die fijne dingen kan doen zonder gevolgen, uit eten kan zonder de hele dag te vasten en vooral iemand die kan vertrouwen op haar lichaam. 

Wat helpt jou om op jouw hongergevoel te vertrouwen?


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Dianne1312 - Zaterdag 22 augustus 2020 13:45
Aah onwijs bedankt voor deze blog Phoicai. Dit had ik zo nodig nu. Vertrouwen op de signalen van je lichaam en niet vertrouwen op een getalletje. Ik wil het liefst ook van de weegschaal af, denk dat continu aan dat mocht een arts of ziekenhuis of in jouw geval de verloskundige het moeten weten dat ik dan alsnog op de weegschaal moet. Maar het is een heel geruststellend idee dat je, je ook blind kan wegen. En dat je het helemaal niet hoeft te weten. Ik kan m’n lichaam zo negeren simpel door angst voor een getalletje. Super bedankt voor je verhaal en je woorden, het geeft super veel motivatie om door te vechten en najaa eigenlijk niet vechten, maar toegeven en accepteren van de behoeftes van je lichaam.
Renske - Zaterdag 22 augustus 2020 14:59
Wat een kracht en moed heb jij getoond. Ik hoop dat mij dit ook ooit mag gaan lukken. Je bent een bevrijdend voorbeeld
fightingthebattleinmyhead* - Zaterdag 22 augustus 2020 16:29
mooi. Geeft me het juiste zetje. Weeg mezelf nu een paar weken niet en vind het heel erg eng en ben vaak toch nog geneigd om te checken, maar ik wil het niet. Het getalletje maakt me alleen maar meer bezig met wat ik wel en niet mag van mezelf
NCWB - Zondag 23 augustus 2020 09:49
Hele fijne blog! Dankjewel! Echt heel herkenbaar dat gevecht met je eigen gevoelens en behoeften. Ik hoop daar echt nog stappen in te maken en de angsten te overwinnen.
*bloem - Zondag 23 augustus 2020 10:12
Dankjewel voor je openheid, geeft me het gevoel dat ik niet alleen ben met ditzelfde tegenstrijdige gevoel
Flower girl - Zondag 23 augustus 2020 11:27
Mooie blog!

Ik heb na 1 jaar lang goed eten en een gezond gewicht te hebben gehad nog steeds geen echt kloppend honger gevoel.
Ik begin mij dan ook echt af te vragen of ik echt geen hongergevoel heb (wat ik echt niet ervaar) of dat ik het mentaal ergens toch blok oid.

Zijn er meer mensen die dit herkennen? Heb al wel 15 jaar een es dus weet niet of dat uitmaakt maar na 1 vol jaar lijkt het mij dat dit toch wel eens moet terugkomen.
Inge - Zondag 23 augustus 2020 19:14
Ik herken dit zo. Ik heb inmiddels bijna 10 jaar een eetstoornis en eet al jaren volgens een 'schema'. Heel soms ervaar ik een hongergevoel, maar meestal eet ik omdat dat nu eenmaal 'moet'.
wow - Zondag 23 augustus 2020 14:56
wat heb je dit duidelijk en mooi beschreven. Dank je wel.
Demi - Zondag 23 augustus 2020 15:27
Persoonlijk vind ik dit 1 van de sterkste blogs. Je toont je kwetsbaarheid en openheid en daardoor creeer je heel veel herkenbaarheid bij iedereen. De regels en de drang naar meer willen eten, eten naar behoefte is voor mij iets waar ik me soms voor schaam, want ja als je anorexia hebt dan wil je juist niet eten toch? en vooral niet zo veel, dat is wat veel buitenstaanders denken. Dank je wel voor het delen lieve Phoicai. Ik hoop meer video's/ plogs en ontbijt of tussendoortjes van je te mogen zien :D Ik haal uit jou en Lonneke vaak heel veel inspiratie en motivatie. Zo fijn. Je bent een lief mens :)
Lisz - Zondag 23 augustus 2020 21:41
Wat een mooie blog! Ik heb zelf veel moeite met hongergevoel, mijn hormonen zijn chronisch uit balans waardoor ik constant honger heb. Ik weet nu wat mijn lichaam nodig heeft en eet dus eigenlijk voornamelijk op verstand dan gevoel wat soms wel triggert. Maar ben wel echt blij dat ik nu gevonden heb wat werkt voor mijn lichaam om goed te functioneren :)
Laura - Maandag 24 augustus 2020 13:04
Mooi geschreven!
Ik vind het moeilijk om op mn hongergevoel te vertrouwen. Omdat ik eigenlijk de hele dag door honger heb en de hele dag wel zou kunnen eten
Anne - Dinsdag 25 augustus 2020 16:32
Waw.... Echt een van de meest waardevolle blogs die hier op de website staan. Echt waar, dankje. Zwangerschap en eetstoornis blijven vaak cliché verwoord en slecht uitgeschreven maar hier sta ik even stil van.

Het geeft me vertrouwen ik mezelf, dromen van de toekomst als mama en vooral ... het geeft me zin in het leven ! DANKJE
Gigi - Donderdag 27 augustus 2020 12:16
Dank je voor deze mooie blog.

Vond mijn lichaam tijdens de zwangerschappen juist heel erg mooi. Trots op mijn buik en borsten.
Tot het overdreven toe: Ik weet nog dat ik bij de voeding BH's stond: 'Kijk ik zoek een DD BH (Vond ik toen heel bijzonder want van mezelf ben ik helemaal plat)

En had als zwangere anorect opeens elk moment van de dag behoefte hebben bijvoorbeeld:
Pure citroensap
Hamburgers
Salami
Lever
Augurken
Kokkels
Etc.

Soms dagen lang 1 ding en dan was het over en nieuwe cravings

Arme vriend moest dat dan gelijk halen (al was het midden in de nacht) :D
C - Vrijdag 28 augustus 2020 12:02
Ik ben hersteld van m’n eetstoornis. Toen ik net zwanger Was en veel honger had, vond ik dat best even spannend: hoeveel zou ik aankomen? Kon ik mijn hongergevoel vertrouwen? Het antwoord was heel duidelijk: JA, dat hongergevoel was te vertrouwen. Mijn lichaam was keihard aan het werk om een klein mensje te maken en had daar veel energie voor nodig.

Overigens hoefde ik niet te wegen bij de VK. Alleen de eerste en laatste keer.