Ik krab mijn huid altijd open

 

Terwijl ik dit typ, zie ik vanuit mijn ooghoek een wondje op de rug van mijn hand. Ik weet niet meer waar het door gekomen is, maar ik merk wel dat mijn aandacht er telkens door afgeleid wordt. Het zit er nu ongeveer een week en in die week heb ik het iedere dag al een keer opengekrabt. Eigenlijk denk ik er bijna niet meer over na, ik doe dit automatisch zodra er een nieuw korstje opkomt. Het is een soort dwang of drang die ik heb zodra ik het wondje zie. Niet alleen dit wondje trouwens, dit gaat zo bij ieder wondje, puistje of andere oneffenheid op mijn huid.

Als ik een plekje op mijn gezicht zie, dan probeer ik het direct uit te knijpen alsof het een puistje is. Ik wil het als het ware weg hebben, terwijl het plekje alleen maar groter en zelfs een wondje wordt doordat ik er aan zit.


Bron

Mensen die obsessief bezig zijn met het beschadigen van de huid door constant op deze manier aan wondjes te zitten, plekjes open te krabben, aan moedervlekken te zitten etc., hebben in sommige gevallen last van dermatillomanie, beter bekend als skin-picking. Dit gaat verder dan enkel heel graag een puistje uit willen knijpen als je er een ziet, of echt even een velletje bij je nagel weg moeten halen. Mensen die kampen met skin-picking hebben last van dit soort zaken op een dwangmatige manier en doen dit bovendien op een dusdanige wijze dat ze de huid ernstig kunnen beschadigen.

Sommige mensen krabben telkens aan de huid met nagels, maar er zijn ook mensen die pincetten of tangetjes gebruiken om aan de huid te zitten. Bovendien kunnen zij het gevoel hebben dat de huid erg oneffen is waardoor zij nog meer aan hun huid gaan krabben terwijl er eigenlijk niet zoveel te zien is. In hun hoofd is het dus veel erger dan in de werkelijkheid. Ondertussen kan het telkens krabben aan de huid en overal aan zitten, veel schade toebrengen.

Telkens aan de huid zitten kan zorgen voor ontladen. Vaak kunnen mensen die dit doen echt even ontspannen als ze daarmee bezig zijn. Je hoeft hiervoor niet per se last te hebben van deze aandoening, ook in een minder erge mate kan telkens met je huid bezig zijn, wondjes open krabben, puistjes uit willen knijpen enzovoort wat rust geven. Vaak is dit helemaal niet bewust, je gaat immers niet voor je ontspanning even een korstje van je huid krabben. Het sluipt er veelal ongemerkt in doordat je merkt dat het hiermee bezig zijn ervoor zorgt dat je even helemaal nergens anders mee bezig hoeft te zijn.

Ik realiseerde me pas hoeveel ik met mijn huid bezig was toen ik acnetherapie kreeg waarvoor het belangrijk was dat ik dit echt ging minderen. Ik wist wel dat het niet goed was om zoveel aan je huid te zitten, het is immers niet heel hygiënisch en je krijgt sneller last van littekens, maar ik voelde nooit echt motivatie om er iets aan te doen. Toen de huidtherapeut aangaf dat het toch echt wel belangrijk was, ben ik er echt mee bezig gegaan en merkte ik pas op hoeveel momenten van de dag ik normaal gesproken aan mijn huid zat. Dit begon al als ik 's ochtends in de spiegel keek en ging de hele dag door, ook tijdens het werk.

Naast veel aan mijn gezicht plukken, heb ik dus ook de neiging om altijd aan wondjes te zitten en velletjes bij mijn nagels weg te halen. Zeker als ik zenuwachtig ben, doe ik dit erg veel. Eigenlijk realiseer ik het me pas dat ik het doe als het bloedt en erg veel pijn doet. Hoewel ik weet dat ik hier vrij veel mee bezig ben, weet ik dat het bij mij geen probleem is in de zin van skin-picking. Ik kan er ook mee stoppen en het is geen extreme dwang of drang. Het is echter wel iets om me bewust van te zijn, zeker als ik me wat gespannen voel. Als je echter merkt dat je dit probleem ook hebt en je er zelf echt niet mee kunt stoppen, dan is het goed om hier hulp bij te vragen. Veel mensen schamen zich voor dit probleem terwijl het ontzettend veel voorkomt.


Bron

Vorm van automutilatie?
Hoewel je met skin-picking en allerlei vormen daarvan, je huid flink kunt beschadigen, is het in principe niet hetzelfde als zelfbeschadiging. De overeenkomsten zijn dat beide zaken een dwingend karakter hebben. Zowel bij skin-picking als bij zelfbeschadiging heb je het gevoel dat je het ''moet'' doen. Ook is er in beide gevallen vaak sprake van schaamte en daarnaast wordt de huid nu eenmaal beschadigd. Mensen die telkens aan hun huid zitten en wondjes open krabben, doen dit echter niet bewust om zichzelf te beschadigen. Ze denken soms zelfs dat de huid er beter van wordt, terwijl dit natuurlijk niet zo is als je dit heel erg veel en constant doet. Wel kan het zijn dat je veel aan je huid zit als een vorm van zelfbeschadiging en om jezelf doelbewust te beschadigen. Dit is echter een verschil met skin-picking.

Herken jij dit?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Koffie - Dinsdag 11 oktober 2016 11:16
Ik doe het ook en vaak zit er dan ineens bloed aan m'n handen. Misschien is het wel een vorm automutilatie aangezien ik toch denk: ja ik ben toch al zo lelijk als wat, dus wat boeien een aantal extra littekens nou?
Flower - Dinsdag 11 oktober 2016 11:24
Wow dit is zo herkenbaar! Ik krab perongeluk altijd wondjes open als ik aan het studeren ben omdat ik dan gedachteloos wat met mn handen wil doen. achteraf heb ik altijd spijt maar het gaat zonder er bij na te denken
MJLove - Dinsdag 11 oktober 2016 12:09
Toevallig dat dit bericht vandaag komt. Ik bedacht me vannacht dat ik het afgelopen halfjaar elke dag wel minimaal 1 keer tegen mezelf heb gezegd, oké dit is echt het laatste wondje dat ik openkrab! Misschien is het in dat halfjaar hooguit 5 dagen gelukt. Ik word er gek van, allemaal littekentjes in mijn gezicht en op mijn handen. Vooral die in mijn gezicht vind ik verschrikkelijk en ik begrijp niet waarom ik er niet vanaf kan blijven. Ik vind het namelijk heel lelijk en ik schaam me ervoor om altijd wondjes te hebben. Als ik ervan af zou kunnen blijven zijn ze 10 keer sneller weg.. maar ergens vind ik het zo fijn. Het klinkt zo raar maar het geeft me echt een geweldig gevoel als ik ergens een korstje vanaf kan krabben. Ik kan het gewoon NIET niet doen en ik doe het al vanaf kleins af aan.
Heeft iemand tips om dit te stoppen?
Mxxx - Dinsdag 11 oktober 2016 13:12
Haha ik doe dit ook al m'n hele leven. Soms stoort het me,'aar eigenlijk vind ik het. U al jaren prima. Voor mij is het inderdaad een vorm van ontlading. Tsja die littekens zijn inderdaad wel echt rot, maar niemand heeft een huid zonder littekens de k ik dan maar :p
Angelena - Dinsdag 11 oktober 2016 15:48
Dit heb ik ook... altijd elke dag, kan er niet vanaf blijven
Nikki - Dinsdag 11 oktober 2016 21:17
Ik heb dit ook ja.. wondjes, pukkeltjes, velletjes, korstjes, muggenbulten, mijn benen zitten onder de littekens en ook mijn gezicht blijft mede hierdoor alleen maar onzuiver. Dit is ook iets dat ik sinds kinds af aan al doe en ik denk ook niet echt dat ik er nog vanaf kom. Voor mij hoeft dat ook niet eens perse, ik MOET het openkrabben, al baal ik wel van de littekens op mijn benen. Ik zie het trouwens totaal niet als een vorm van zelfbeschadiging, maar meer als een tic, net als nagelbijten.
Annoniemi - Dinsdag 11 oktober 2016 22:33
Wow, heel herkenbaar. Ik ben het ook wel met nikki eens. Voor mij is het geen manier van zelfbeschadiging maar meer automatisme, als word het erger als ik gestrest ben. Maar iderdaad zijn mijn benen ook niet meer zo egaal :( hoe hard ik me ook voorneem te stoppen ik blijf het doen
mdj1990 - Dinsdag 11 oktober 2016 23:55
Zo herkenbaar. Al is het bij mij af en toe wel een vorm van automutilatie. Ik wil het dan bewust kapot maken of zorgen dat het zeer doet. Mijn benen krab ik altijd helemaal open omdat ik altijd bultjes heb. Inmiddels heb ik ook al wat littekens maar dat kan me niet zoveel schelen vaak. Maar meestal is het een vorm van ontlading.
Anoniem - Donderdag 13 oktober 2016 19:40
Dit is dus precies wat ik heb, maar ik had nooit het gevoel alsof het iets was, laat staan een naam heeft. Ik heb altijd als ik een puistje op me gezicht heb dat het gewoon helemaal weg moet, tot dat ik zeker weet dat het hele bultje (puistje) weg is. Soms als ik erg gestrest ben ga ik gewoon op me gezicht voelen of er ergens een klein bultje is of puistje , en dan krab ik net zo lang tot dat het weg is. Terwijl het er eigenlijk niet erg uit zag, maar ik werd er ontspannen van. Daarna super veel spijt en daarna durfde ik eigenlijk niet naar school omdat het er zo lelijk uit ziet. Net alsof er een grasmaaier over me gezicht heen is gegaan. Ik schaam me er dan echt voor. Ik probeer elke keer te stoppen maar toch gebeurt het elke keer opnieuw
Joy - Donderdag 20 oktober 2016 13:56
En ik altijd maar denken dat het super normaal was.. Hahaha
Totdat mijn vriendin wou dat ik er mee ophield en ik helemaal gestoord werd van de spanning omdat ik het MOEST doen.
AnaMan - Dinsdag 25 oktober 2016 10:32
Heel herkenbaar. Niet alleen bij mezelf, maar ook bij mijn moeder en oma. Zit dus in de familie, naast een zeer slechte huid (veel acne en psoriasis/eczeem)...
Sandje - Donderdag 20 april 2017 22:00
Dacht even dat ik crazy was😀 maar het bestaat!
Ik moet iedere avond als ik in bed lig even op mijn rug/ schouderbladen krabben en voelen of er pukkeltjes zitten zoja openkrabben.heerlijk rustgevend gevoel😊
lore - Vrijdag 3 mei 2019 13:35
ik schrik enorm dat er zovelen zijn met dit probleem; ik doe 't ook al jaren, soms maanden aaneen niks, geen probleem, om dan op 1 dag tijd zoveel schade toe te brengen, dat 't weer weken/maanden nodig heeft om te genezen. word er moedeloos van. en zo isoleer ik mezelf nog meer, want ik voel me dan vies als ik in contact moet komen met anderen. ik ben al niet zo sociaal aangelegd, en dan maak ik 't mezelf nog wat moeilijker.
Ineke Limburg - Dinsdag 28 mei 2019 18:11
Ik krab al een jaar of tien, het wordt alleen maar erger, schouders, armen, benen, en nu ook achter de oren. Weten jullie of er een therapie voor bestaat. Buitenstaanders vragen nu aan mij, hoe ik aan al die littekens kom.
Het is gewoon een dwang geworden.
Ouder57 - Woensdag 26 juni 2019 08:58
Ik kan me niet ander herinneren dat ik dit verschijnsel heb. Directe familie en echtgenoot zeggen altijd "niet doen" als ik ermee bezig ben. Pas dan merk ik op dat ik het WEER doe. Het gaat bijna in een onderbewust zijn.
Het is goed te lezen dat ik niet alleen ben met dit probleem. Beter is samen naar een oplossing te zoeken. Persoonlijk denk ik dat het van uit een psychologische hoek benaderd moet worden. Mogelijk door hypnosetherapie. Zeg het maar, ik weet het niet. Intussen doen muggen weer hun bijdrage en zie ik er weer niet uit.😢
Dems - Zaterdag 6 juli 2019 13:14
Jeetje wat herkenbaar. Ik kan er niet mee stoppen elk korstje, pukkeltje en mëeter moet weg. Ik zit er helemaal onder. Muggenbulten worden altijd krabplekken. Ik voel altijd overal jeuk. Sinds dat mijn moeder vorig jaar een hersentumor kreeg en ik erg veel met haar bezig was, is het erger geworden. Ze is 1 januari overleden, maar het krabben is nu zo obsesief geworden dat ik er helemaal onder zit. Armen, benen, rug, borst en ook mijn gezicht. Ik noem mezelf tegenwoordig een krentenbol. Zo kan je het wel ongeveer vergelijken. Zo als de krenten verdeelt zijn over een bolletje, zo zijn de krabplekken verdeelt over mijn lichaam. Ik wordt er gek van en schaam me diep. Ik durf niet eens meer te zwemmen met mijn kinderen, want naast dat ik dik ben, heb ik ook nog eens overal rode opengekrabte plekken. 😭
Tara - Dinsdag 6 augustus 2019 17:41
Komt dus toch wel veel vaker voor dan ik dacht... Elk bultje, puistje, korstje en sommige moedervlekken, ik kan er ook echt niet vanaf blijven. En toch elke keer denken dat als ik het zo snel mogelijk probeer weg te halen door er aan te krabben, dat het dan sneller weg is. Vorige jaar was het vooral heel erg op mijn bovenarmen. Inmiddels geen wondjes meer, maar wel een aantal littekens aan overgehouden. Maarja, meteen daarna ben ik mijn huid gaan verpesten op mijn benen. Dit begon vorig jaar na de zomer. Nu nog steeds allemaal wondjes en verkleuringen van littekens over mijn hele benen. Echt heel jammer dat je hierdoor minder sociale activiteiten kan doen, zoals zwemmen en de stad in met een korte broek of leuk jurkje wanneer het 30 graden is... :(
We moeten wat meer van onze huid gaan houden ♡
Ilka - Vrijdag 20 september 2019 17:42
Ik bedek de wonden met duoderm plakkers. Deze zijn op maat te knippen en helpen mij iets op de goede weg, want met de pleisters kan je niet krabben en na 2 dagen zijn de wondjes vaak weg en glad, zodat niets meer te krabben valt. Sterkte en succes voor eenieder