Proud2LiveVolwassen worden en een eetstoornis
Als kind heb je het idee dat je al heel veel taken hebt en veel aan je hoofd hebt, maar als je eenmaal op het punt staat volwassen te worden, schrik je en word je bang. Eigenlijk had je in je kindertijd niet zoveel om je écht druk over te maken. Zoveel verantwoordelijkheden had je, als je er zo op terugkijkt, helemaal niet. Ja, je moest je huiswerk maken en voldoendes halen en op tijd je bed uit komen, maar verder? Je hebt het gevoel dat je geen kant op kan. Je kan niet meer terug, maar je wilt ook niet vooruit. Je wilt nog niet volwassen worden. Het woord "Vrouw" past nog helemaal niet bij jou. Natuurlijk wil je wel wat bereiken in je toekomst, maar je wilt wel graag de onschuldigheid en verantwoordelijkheid van een kind behouden. Niet alleen de verantwoordelijkheid van een kind, maar ook de onschuld en hulpbehoevendheid van een kind. Je bent doodsbang om alles nu alleen te moeten doen. Doodsbang om zelf hulp te moeten vragen. Je wilt dat mensen je nog zien als "klein", als iemand waar soms een beetje voor gezorgd mag worden. Je bent bang dat je als je eenmaal volwassen bent, je niet meer getroost zal worden, je niet meer even klein kan zijn, je niet meer zwak mag zijn. Je bent heel bang dat je de toekomst niet aan kan, dat allemaal dingen waarvan je het idee hebt dat ze van je verwacht worden - studeren, werken, op jezelf wonen, kinderen krijgen - toch nooit gaan lukken. Je bent bang om te falen, niet goed genoeg te zijn. Je wilt niet falen, je wilt niet dat dingen mislukken en begint er daarom liever niet aan. De toekomst, jouw toekomst, jouw eigen leven opbouwen als jonge zelfstandige vrouw is iets waar je nauwelijks over durft na te denken. Het is een grote hoge berg voor je en je hebt geen idee hoe en of je er wel overheen kan komen. Je wilt niet vallen, je wilt niet alleen achterblijven.
De enige manier om niet te mislukken, om niet van die berg af te vallen is volgens jou door de tocht over de berg heen uit te stellen. Je wilt nog ietsje langer kind blijven, je wilt alle verantwoordelijkheid nog even van je afschuiven. Je wilt jezelf nog niet hoeven redden, je wilt nog even gered worden.
"Sorry, dat het niet is gelukt, dat ik het niet heb gedaan, het ging gisteravond niet zo goed met me" Je hebt hulp nodig en kan er niets aan doen dat je nog geen baan hebt, nog geen studie doet of nog niet volledig op jezelf woont. De angst om de eertstoornis los te laten, wordt hierdoor alleen maar groter. Als je immers geen eetstoornis meer hebt, wordt er ineens meer van je verwacht. Het wordt nu toch wel eens tijd dat je een toekomst gaat opbouwen, dat je gaat studeren of een baan gaat zoeken. Het wordt tijd dat je niet meer terugvalt op de hulpverlening, zoals een klein kind terugvalt op haar ouders. Je moet het nu alleen gaan doen. Maar dit is nu juist wat je nog helemaal niet durft en daarom niet wil. Je hebt nu misschien een aantal dagen per week therapie en dat voelt heel veilig. Iedereen begrijpt je daar en je kan volledig jezelf zijn. Als je je heel naar voelt, kan je dat gewoon uiten en kan je weinig doen die dag. De dag is netjes voor je gepland, er is een duidelijk rooster. Het enige wat je hoeft te doen is er op tijd te zijn en meedraaien in het therapieprogramma. Je hoeft op dat moment nog niet heel erg na te denken over je toekomst, over een baan vinden of 4 jaar een studie volgen. En op het moment dat je hierop gewezen wordt, je wordt gevraagd eens na te denken over je toekomst, krijg je het benauwd.
Je stelt het denken over jouw toekomst uit. Je stelt het uit, wellicht - wanneer je ondergewicht hebt - samen met het aankomen in gewicht. Jouw kinderfiguur is nog het enige wat je teer en onvolwassen houdt. Jouw kinderfiguur is nog het enige waaraan mensen kunnen zien dat je het nog niet alleen kan. Jouw gewicht is nog jouw enige strohalm aan onverantwoordelijkheid. VOLwassen, zie, het zit zelfs in het woord: VOL. Je wilt nog niet helemaal volwassen zijn, dus blijf je mager = Niet VOL wassen ;) Een mager klein hondje raap je nou eenmaal eerder van de straat op dan een grote normaal uitziende hond.
De tijd gaat sneller dan je denkt. Je stelt het wellicht deels uit omdat je bang bent te falen, te mislukken als mens, het niet alleen te kunnen doen. Maar is de kans dat je faalt, mislukt, niet veel groter als je je toekomst vele jaren uitstelt? Mensen worden het zat om je altijd maar te moeten helpen, om altijd maar extra rekening met je te houden. De mensen om je heen gaan verder, bouwen dingen op. Jij niet, jij staat stil. Jij moet op een latere leeftijd opbouwen, wat zij al lang hebben opgebouwd. Denk aan een studie. Het is niet prettig en niet fijn voor je zelfwaardering om op je 25ste aan de HBO studie te beginnen waar je met 17-jarigen in de klas zit. Het kost je flink wat energie om jezelf er dan van te overtuigen dat je geen failure bent. Toen je nog midden in je eetstoornis zat, voelde je je soms bijzonder, nu voel je je anders op een negatieve manier. Je zou willen dat je meer als de rest was. Gewoon normaal, zonder al die problemen. Je zou willen dat je eerder aan je toekomst had kunnen beginnen, dan was je nu al zoveel verder geweest. Dan was je nu misschien al afgestudeerd. Volwassen worden en verantwoordelijkheid nemen kan je jaren uitstellen door ziek te blijven. Maar er komt een dag dat mensen je niet meer zien als onvolwassen, breekbaar en onverantwoordelijk. Wat denk jij bij een vrouw van 40 die al 20 jaar een eetstoornis heeft? Denk je dat iemand haar nog ziet als breekbaar, klein en onvolwassen? Nu denk je dat dit jou niet zal overkomen, dat jij het niet zo ver zal laten komen. Dat dacht die vrouw van 40 ook. En die vrouw van 30 ook. En die 28 ook. Toch stellen ze allen het volwassen worden, deels bewust, al meer dan 10 jaar uit. Is volwassen worden, verantwoordelijkheid hebben, dan zo naar, zo eng? Neuh, dat valt best mee. De sprong naar volwassen worden is een stuk enger dan het volwassen zijn zelf. Daarbij is het lang niet zo zwart - wit als waar je bang voor bent. Als je volwassen bent, geen eetstoornis meer hebt, hoef je niet alles alleen te doen. Ook als je volwassen bent, kan je soms best even klein zijn, bijvoorbeeld bij een vriendin of bij je partner. Als je volwassen bent, mag je af en toe best hulp vragen als je het moeilijk hebt. Dit betekent niet direct dat je zwak of mislukt bent. Misschien worden sommige dingen die je niet goed doet, je meer aangerekend, maar so what? Als je iets niet goed doet of niet op tijd af hebt, betekent dit niet direct dat je een slecht persoon bent of dat mensen je stom vinden. Weet je wat het prettige is aan volwassen en zelfstandig zijn? Je voelt je een volwaardig mens, meer serieus genomen. Je zelfwaardering stijgt. Je bent niet meer dat meisje dat hulp nodig heeft en een eetstoornis heeft. Je bent een volwassen vrouw die vecht voor haar toekomst. Wees niet bang om die berg te klimmen naar volwassenheid. Probeer niet te kijken wat er kilometers achter die berg ligt. Kijk voor je, beklim die berg en geniet van het uitzicht als het je gelukt is om er bovenop te komen. Want geloof het, zelfstandigheid en verantwoordelijk zijn voor jezelf is zeker iets waar je van kan genieten.
En als je dat eenmaal hebt ervaren, wil je nooit meer terug naar die hulpbehoevende rol als onvolwassen meisje met een eetstoornis. Foto 4: flickr.com/photos/21560098@N06 Binnenkort is hier ook een themachat over! Gerelateerde artikelen
Reactie van BibiWauw... Herkenning.. Reactie van MarjonTopblog! Zeker weten dat veel meiden/jongens zich hierin zullen herkennen. Reactie van EmilyHeel herkenbaar. Reactie van EliseHerkenning... Reactie van peachesOh woow, herkenbaar.. Maar inderdaad, het gewoon aangaan is de enige oplossing om van de angst af te komen. :) Reactie van sindyHoezo zou je je een failure moeten voelen als je op je 25ste begint met een HBO, zoveel mensen maken een carriereswitch, etc. WAT EEEN ONGELOVELIJKE ONZIN dus, NIEMAND IS TE OUD OM TE BEGINNEN MET STUDEREN!!! Reactie van ScaredWauw, dit is echt zo mij nu. Ik ben hartstikke bang wat er met mij gaat gebeuren na mijn eindexamen en wat ik allemaal wel niet moet doen ik ben bang dat mensen mij nog niet goed genoeg vinden voor volwassen zijn. Terwijl ik wil zuipen en van alles zoals alle andere en ik ben bang dat dat niet lukt met een eetstoornis met asperger daar word ik zo verdrietig van! Reactie van @sindyJe reactie is niet zo passend. Reactie van SasHeel erg bedankt voor het plaatsen van dit artikel... Moest er bijna van huilen. Wát een inzicht heb ik in mijn problematiek erbij gekregen... Reactie van lisajeetje wat herkenbaar.. Reactie van cindyzeker herkenend, wat normaal moeilijk is uit te leggen aan anderen, staat hier duidelijk omschreven.. Reactie van AnkeHerkenbaar.. Reactie van May2Super geschreven. Erg inzichtgevend. Reactie van JIk snap dat de meeste mensen hier zichzelf enorm in kunnen herkennen. Reactie van somebody19de eerste x dat ik dit las dacht ik echt; wtf wat een onzin. Reactie van marleendit wordt vaak gezegd he... maar toch herken ik me er niet helemaal in. Reactie van xBenteHeel herkenbaar.. Reactie van kim300808Exactly what I need! Reactie van ChantalZo herkenbaar, die angst voor verantwoordelijkheid en volwassen worden, sinds de brugklas vond ik het altijd al verschrikkelijk om meer en meer verantwoordelijkheid te krijgen en zo eng, terwijl, achteraf gezien, het altijd super gemakkelijk ging. Reactie van SanneVoor mij is dit ook heel herkenbaar. Ik heb er ook altijd tegenop gezien om ouder te worden, maar misschien dat het bij mij deels een andere oorzaak heeft. Ik heb namelijk Asperger. Daar zijn ze laat achter gekomen en hierdoor heb ik jarenlang veel dingen moeten doen die eigenlijk te lastig waren.. Reactie van sanne van het zonnekindprachtig, helder duidelijk... stuur ik naar mijn dochter, dank je wel Reactie van HermioneJa, dit is herkenbaar. Niet alles, niet ieder detail, maar een groot deel toch wel. En dat doet best pijn, eigenlijk. Reactie van LexiiGrappig, sommige zinnen heb ik gisteren in iemands dagboekje geschreven. O.a. over de vergelijking met het verschuilen achter de benen van je ouders. Reactie van CyluErg herkenbaar.. Reactie van JillieHerkenbaar. Schaamde me altijd beetje voor die gedachte(n). Maar ben dus niet de enige. Reactie van GLM1993Woow! Dit artikel omschrijft precies hoe ik me voel nou ik volgend jaar op kamers ga en ga studeren.. Zelf kon ik het niet echt verwoorden. Reactie van CharlotteIk ben hier nu heeel erg mee bezig bij therapie. Wat ontzettend herkenbaar! Reactie van hopeloosjeGoh, heftig confronterend en zo herkenbaar dit artikel inderdaad. Ik ben nl. zo'n vrouw van 36 die het al vanaf haar 12e uit aan het stellen is om volwassen te worden en verantwoordelijkheid te nemen. Ik heb al vele behandelingen gehad en in therapie ging het goed, maar altijd zodra ik weer thuiskwam alleen ging het weer mis en verval ik weer in oude patronen. Ik vind het zo moeilijk om telkens weer opnieuw te beginnen en moed te verzamelen en voel me soms behoorlijk moedeloos en hulpeloos. Zie vriendinnen om me heen trouwen en moeder worden en ik sta stil.Mijn relatie lijdt onder mijn eetstoornis/borderline en mijn vriend kan/wil niet samenwonen op deze manier. Heb ook altijd alleen maar hetzelfde te vertellen naar mijn omgeving "het gaat niet goed met me" en merk dat mijn werledje steeds kleiner wordt. Uiteindelijk weet ik dat ik zelf de enige ben die het kan veranderen, weet alleen soms niet meer waar ik moet beginnen. Dus meiden stel niet uit, hoe langer je wacht hoe moeilijker het wordt! Ben zeer geinteresseerd in themachat over dit onderwerp! Reactie van AnnetHopeloosje, Reactie van SanneDie laatste zin houd me zo enorm bezig Reactie van PaulaWauw, zó voor mij geschreven! Reageer op dit bericht |
Als kind heb je het nog niet zo door. Als kind denk je nog niet aan de verantwoordelijkheden die je later krijgt op volwassen leeftijd. Je kan je nog verschuilen achter het been van je vader of de rok van je moeder. Als kind kan je je verschuilen achter je leeftijd. Je bent nog een kind en kan het niet allemaal weten. Je bent nog een kind en hoeft daarom nog niet alles te kunnen. 
Jouw eetstoornis komt hier stiekem ook nog eens goed bij van pas. Want hoe graag je ook van je eetstoornis af wilt, het is ook een houvast aan het niet verantwoordelijk hoeven zijn, aan het niet volledig zelfstandig hoeven zijn. Je hebt immers problemen, een ziekte, en kan het niet alleen.
Maar hoe lang wil je dit volwassen worden uitstellen? 
