Proud2Live

De Diagnose Eetstoornis

Het begin van mijn eetstoornis paste voor mijn gevoel niet in een hokje. Het was geen Anorexia, geen Boulimia en eigenlijk ook geen mix daarvan (NAO). Ik deed maar wat en het leek niet eens op een eetstoornis, naar mijn idee. Ik wilde gewoon af en toe een paar dagen lijnen om mij rustig te voelen en in vorm te blijven.

Het was misschien wel lastig en niet gezond, maar naar de dokter gaan leek me nog niet zo noodzakelijk. Wat zou die zeggen dan? ''Je doet een beetje gek met eten.'' of ''Je eet niet goed.''? 

Vanaf het ontstaan van mijn problemen met eten heb ik altijd gedacht dat het mij toch niet zou lukken om Anorexia te krijgen.

Ik zou nooit zo ver zinken en daar toch veel te slap voor zijn. Zelf bleek ik daar inderdaad te slap voor. Maar mijn eetstoornis ontwikkelde zich rustig verder. Tot het punt dat ik zelf helemaal niet wilde afvallen, maar het leek alsof ik niet meer anders kon dan dat. 

Toch heb ik altijd gedacht dat een eetstoornis mij niet zou overkomen, maar ik deed wel ''mijn best om er een te krijgen''. Ik wist niet meer hoe ik moest duidelijk maken dat ik niet goed in mijn vel zat, dat er iets aan de hand was en dat ik de verantwoordelijkheden van het leven even niet meer aankon. Op een gegeven moment zat ik zo verwikkeld in mijn negatieve zelfbeeld dat de enige oplossing een eetstoornis leek te zijn. Hoe moest ik anders met mijzelf omgaan?

Tegelijkertijd wilde ik die aandacht niet. Als ik die wel had gewild, had ik waarschijnlijk in mijn omgeving wel durven zeggen dat ik mij niet goed voelde, en dat is ook precies wat ik had moeten doen.  

Jaren lang heb ik in stilte mijn ''best gedaan'' om een eetstoornis te krijgen, om mijzelf te vernielen. Het zaadje dat altijd al in mij zat, wilde ik uit laten komen. Het zat daar maar te broeien en op ten duur kwam het uit. Helaas, een kaktus in plaats van een mooie roos. Een hardnekkige eetstoornis als gevolg van jaren lang zwijgen over de problemen die binnen in mij broeiden. 

''Ik heb zo mijn best gedaan om die eetstoornis te krijgen. En nu heb ik hem.'' Dit was helaas nog geen keerpunt, want het moest natuurlijk erger. Het moest wel een ''echte eetstoornis'' zijn. Ik wilde die sticker van ''eetstoornis'' of ''Anorexia''.  Hoe slecht ook, ik kon de eetstoornis nog niet los laten. Pas toen ik een dieptepunt had bereikt lukte me dat. Ik wilde leven, leren leven en leren omgaan met het leven. Nu was het genoeg, maar eigenlijk te laat.

Waarom willen we toch zo graag in een hokje passen? Waarom wachten we te lang met het trekken aan die bel? Ik denk dat het te maken heeft met een hele hoop dingen zoals angst of schaamte. Angst en schaamte zijn twee dingen waarachter we ons eeuwig zouden kunnen blijven verschuilen. Het zijn gevoelens die je alert houden, maar vooral gevoelens die je tegenhouden te ontwikkelen en stappen te nemen. 

Waarom wachten we zo vaak met handelen tot er een diagnose gesteld is? Pas als de sticker ''Eetstoornis'' op je huid zit vastgeplakt, gaan we kijken hoe we hem eraf kunnen krijgen. Maar dat kan veel eerder!

Dit geldt vaak ook voor andere problemen. Waarom pas handelen als iemand anders ons de sticker heeft opgeplakt? Als je weet dat jij een probleem hebt, of dat nou Anorexia, Boulimia, eetbuien, ADHD of Autisme heet, je kunt er al lang mee aan de slag! Neem jezelf serieus. Je hoeft niet af te wachten tot iemand het benoemd. 

Die sticker heb je niet nodig om hulp te krijgen voor waar last van hebt. Het is een probleem, en daar verdien jij hulp bij, wat de naam ook is. Die sticker opgeplakt krijgen kan trouwens niet alleen maar hulp of erkenning bieden. Het kan ook een nadeel zijn, omdat mensen verwachten dat jij je draagt zoals de sticker op jouw voorhoofd zegt. En dat hoeft helemaal niet. Jij bent die sticker niet! Jij bent jezelf!

Misschien zit jouw sticker wel helemaal niet op het stickervel. Maar betekent dat dan dat jij geen hulp verdient? Het gaat niet om je sticker, het gaat om jou! 

Gerelateerde artikelen

Heb ik een eetstoornis?

Kalium tekort door eetstoornis

Zwemmen met je eetstoornis

Een relatie en een eetstoornis

Reactie van anoniem

moooi geschreven

Reactie van Robbin

Woooow zooooooo herkenbaar, ik schaam me zo voor die gedachtes, ben echt blij te lezen dat ik (waarschijnlijk) niet de enige bent :)

Reactie van c'line

Ik vind het ook heel erg mooi en helder geschreven. Eerlijk, zonder excuses. "Op een gegeven moment zat ik zo verwikkeld in mijn negatieve zelfbeeld dat de enige oplossing een eetstoornis leek te zijn. Hoe moest ik anders met mijzelf omgaan?" Vind ik zo pakkend gezegd, zo is het ook. Een eetstoornis, je beslist er hoe hardnekkig het ook is- wel zelf over of je er al dan niet naar leeft. Ik herken het zeker ook. Niets om je te schamen! Uiteindelijk komt een eetstoornis daar ook op neer: hulp vragen of alleszins er nood aan hebben maar dan via een non-verbale manier uitgedrukt. Jammer dat we het in ons hoofdje halen dat je dan moet voldoen aan bepaalde criteria. 'Dan heb ik anorexia, dan heb ik... dan PAS verdien ik hulp'. Hoe dan ook, wil je zonder eetstoornis leven dan zul je elk klein dingetje moeten uit spreken, in handen nemen en aanpakken. Kan je maar beter beginnen met voldoende erkenning voor jezelf. Kan je die jezelf geven, dan zul je ook gemakkelijker de dingen die 'in je zitten' zeg maar weten vast te grijpen! Zich verschuilen, kan iedereen. x

Reactie van Isabella.

I agree with C'line
heel mooi geschreven! En herkenbaar.
xx

Reactie van Maxine

Pfoe wat is dit pijnlijk herkenbaar..
Maar ook fijn om te lezen dat je dus niet als enige zo denkt.
Heel erg bedankt voor dit stukje, voel me net iets minder gek..

Reactie van Marah

Heel herkenbaar, ook voor mij. En fijn om te weten dat er meer zijn die op die manier denken.
Remember, we're never alone :)

Reactie van Maan

Heel erg herkenbaar dit verhaal!

En mijn antwoord op deze vraag: Waarom wachten we zo vaak met handelen tot er een diagnose gesteld is?

Een eetstoornis voelt als iets haalbaars. Juist doordat je er zolang voor je best hebt gedaan om het te krijgen en het uiteindelijk zo kut met je gaat wil je toch die sticker als een soort erkenning.. dan heb je tenminste iets dat je bestaan markeerd. Eetstoornis. Want zelf weet je gewoon niet meer wat je bent, wilt en moet. Ik wilde zo graag dat stickertje, zo graag een bevestiging dat ik dat had en dat ik daarna weer beter kon worden. 'Helaas' was ik 'te laat' met goede hulp die een diagnose en heb ik uiteindelijk 'nao' gekregen. Maar je hebt zoveel jaren van je leven weggegooid en dat voelt al als zo zonde en daarom geeft zo'n stickertje je een minder waardeloos gevoel.. Kan iemand mij volgen?
Bluh als ik dit typ voel ik me best wel zwakjes eigenlijk..

En nu ik nog steeds verwikkeld zit in een es, die niet meer zo extreem is in uitvoering maar wel in gedachtes.. en me eigenlijk gewoon in de weg zit.. nu heb ik andere doelen.. nu kom je er niet zo makkelijk meer vanaf nee..

Beter zoek je idd gelijk hulp voor je echte problemen, maar veel meisjes zien die problemen niet op het moment dat zij beginnen met lijnen/eetbuien..
Bij mij heeft het heel lang geduurd voor mijn echte problemen 'boven water' kwamen..

Tsja wat ik nu eigenlijk wil zeggen weet ik niet, vooral dat het herkenbaar is, en gewoon bizar ingewikkeld, complex.

Reactie van Maudje

Waauw, mooi geschreven, en heel herkenbaar!
Ik heb namelijk het gevoel alsof mijn sticker niet op het stickervel is, maar zo gaat het niet langer en er moet echt iets veranderen..

Liefs

Reactie van Chloë

hmm, ik ben het hier niet helemaal mee eens eigenlijk. vaak genoeg wordt een eetstoornis pas herkend als het ver gevorderd is. er zijn ook niet veel mensen die het zélf aangeven (tenminste, het overgrote deel niet), en uiteraard; je bent niet je eigen label, maar naar het idee van een arts/therapeut/psycholoog/psychiater, moet er vaak wel een label zijn om het probleem om te lossen..

Reactie van Elise

Wat ontzettend goed geschreven en pijnlijk herkenbaar.
Vanuit het diepste van mijn hart, dank je wel!
Denk dat dit stukje veel meiden de ogen kan openen...

Veel kracht gewenst!
Xxx

Reactie van Eef

Dit had ik even nodig, wat goed geschreven!

Reactie van t...

inderdaad, heel mooi en goed geschreven, en helaas ook heel herkenbaar:(
en het stickertje is nog niet eens het eindpunt.
nadat ik het stickertje anorexia had gekregen was ik even heel "blij", maar daarna wilde ik al snel nog 'beter/erger' zijn.
mijn psych zegt vaak: anorexia (of een andere es) is een rupsje-nooit-genoeg. en daar ben ik het heel erg mee eens, het is gewoon nooit goed genoeg, voor die es kan het altijd nog beter/slechter met je gaan. en dat is het gemene van een es:S

Reactie van m

Ik heb precies hetzelfde, t...

Reactie van Charlotte

Heeeel herkenbaar!

Reactie van annnoniem

dit is precies hoe ik me voel... heel goed geschreven!

Reactie van x

Heel herkenbaar... Voel me nu precies zo. Er zit nog geen 'sticker' op me maar ik wil hem wel zo graag. Toch probeer ik mezelf te overtuigen dat ik hem niet nodig heb/wil en dit is zeker motiverend!

Reactie van willemijn

hoe erg ik me voor de gedachte schaam. ik herken het heel erg.

Reactie van lilly

woow ik herken het ook heel erg. Ik hen dan wel een es, boulimia, maar altijd de gedachtes: ik wou dat ik anorexia had.

Reactie van amanda

zo ontzettend herkenbaar zo moelijk krijg er buikpijn van, pff zwaar liefs amanda

Reactie van Myrthe

Mooi geschreven, Nouska. Eerlijk, open, herkenbaar... En toch, of misschien ook wel juist daarom, ontzettend moeilijk om iets mee te doen. Want hoe neem je jezelf serieus als je zo'n ontzettend negatief zelfbeeld hebt?
Een lastige kwestie, waarin de hulpverlening en het systeem waarin alles nou eenmaal een 'labeltje' nodig heeft eer je behandeld kunt worden, niet bepaald meewerkt, mijns inziens..

Reactie van laura

Ik herken het..
Ik moet zelfs bekennen vroeger heb ik zelfs gebeden om een eetstoornis te krijgen. Heel schamend eigelijk maar ggoed. Nu zijn ze bij mij aan t kijken of het wel een "echte" eetstoornis is.
Ik schrijf dit een beetje laat , maar ik werd wakker met een rommelende maag en ik dacht laat ik hier maar een x op kijken inplaats van pro ana site..:$

Slaaplekker alvast!
C

Reactie van Kay

Inderdaad heel erg mooi geschreven. Herkenbaar ook.
Maar "waarom niet handelen als je nog geen stickertje hebt?" Ik denk uit de angst om niet serieus genomen te worden. Je kan jezelf nog zo serieus nemen, maar wat ik (helaas) uit ervaring weet, is dat mensen JOU vaak niet serieus nemen op het moment dat ze er geen stickertje op kunnen plakken.

Zelf ben ik van mening dat (beginnende) eetstoornissen véél en véél sneller gesignaleerd en serieus genomen moeten worden.

Maar hoe zorg je dat mensen er iets van begrijpen en dat ook mensen in je omgeving snappen dat een eetstoornis geen extreme lijnpoging is..?

Reactie van It's me

Wat een mooi, eerlijk en herkenbaar geschreven stukje!

Reactie van 009Yara

Wauw wat is dit pijnlijk herkenbaar!! Ik schaam mij ook voor deze gedachte maar het geeft wat steun dat ik niet de enigste ben! Echt heel mooi geschreven...

Reactie van scarlett

woooow! ik denk altijd dat ik de enige bent die zulke dingen denkt, maar blijkbaar niet. ik 'wil' ook graag een eetstoornis. en het klinkt echt ziek nu ik het schrijf, maar ja.


goed geschreven!

Reactie van Jesje

zo is t bij mij eigenlijk ook gegaan en alle stickers die ik heb gekregen die bevallen me niet, want het lost niets op, ik word er niet gelukkiger op en het leven word er ook niets makkelijker op.

Nu ga ik maar gewoon m'n best doen om er wat moois van te maken, wat voor sticker er ook bij past.

Reageer op dit bericht

Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam	:
Wat wil je kwijt?	:
		Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven	: