Anorexia: als de wereld je raar vindt

Gepost op Dinsdag 20 juni 2017 19:00 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Ik was gewoon dezelfde persoon als ik een half jaar geleden was. Hetzelfde mens met dezelfde blonde haren, maatje 37 schoenen en dezelfde lengte. Ik had nog steeds dat eigenwijze karakter, standaard een lach op mijn gezicht en dezelfde humor en gekke streken. Mijn naam was niet veranderd, ik woonde in hetzelfde huis en ik droeg geen andere kleding. Ik was enkel wat afgevallen, verder was ik hetzelfde gebleven, nou ja bijna dan... Voor de wereld om mij heen leek ik echter totaal veranderd. Ik was niet meer 'gewoon Scarlet', maar ik was plotseling dat magere meisje of die raar dunne vrouw. Ik werd ineens anders aangekeken dan een half jaar geleden. Waar iemand me eerst vriendelijk begroette, keek men nu met een blik van nare verbazing en nieuwsgierigheid. Ik probeerde dit op mijn beurt te 'over-rulen' door enthousiast te groeten, maar het leed was dan vaak al geleden...

Ik keek uit naar de zomer, de dagen waarop alles lichter werd. Niet alleen de wereld om mijn heen, maar ook de wereld in mijn hoofd. De zomer maakt je gewoon een stukje positiever, maakt alles een beetje aangenamer. Zonder jas naar buiten, wandelen door een zacht windje, met blote voeten op het gras en met je bleke benen en gezicht in de zon. Ik kon niet wachten tot het zomer was in Nederland én ik snakte naar de twee weken vakantie op Curaçao alwaar het 365 dagen van het jaar zomer is en iedereen chill en relaxed lijkt. Een paar weken ervoor wandelde de warmte Nederland binnen. Plotseling werd ik geconfronteerd met lastige zaken die ik van vroeger allang vergeten was of waar ik eerder nooit last van had gehad. De zomer is fijn, maar een eetstoornis kan de pret behoorlijk drukken....

vrouw curacao

Het was te warm voor lange broeken en lange mouwen, maar de straat over in een kort broekje of jurkje voelde niet als een aangename optie. Ik schaamde me voor mijn ongezonde lijf en wilde niet dat mensen dit zagen. Al mijn zomerkleding van vorig jaar bleef weggestopt in een donkere bak bovenop mijn kledingkast. Of ik die kleding nou durfde te dragen of niet, het zou nu toch niet mooi staan of goed zitten. Het in lange winterkleding blijven lopen gaf me echter een lelijk en minderwaardig gevoel. Ik voelde me anders dan de mensen die ik tegenkwam op straat en in weze was dit natuurlijk ook zo. Ik had een ongezond lijf en de mensen om mij heen zagen er over het algemeen mooi en gezond uit. Het maakte me boos op mijzelf. Waarom deed ik mezelf dit aan? Waarom maakte ik mezelf lelijk en raar en zorgde ik ervoor dat ik nu in veel te warme, saaie winterkleding moest lopen?

Na weken te hebben gewandeld in lange broeken en lange mouwen, besloot ik dat het klaar moest zijn met de schaamte. Dit was wat het was, dit was de werkelijkheid en het had geen nut om me hier dag in dag uit voor te schamen. Ik trok de zomerbak met korte kleding van de kast af en wandelde de zon in. Blote benen, blote armen, gezicht in de zon en een smile of m'n face. Al snel maakte die lach plaats voor verwondering en teleurstelling. IK kon immers wel de schaamte voorbij wandelen, maar de mensen om mij heen konden niet zonder blikken of blozen voorbij mij wandelen. In het begin viel het me niet zo op, maar na een eerste duidelijke blik ging ik erop letten en vanaf dat moment zag ik ze gaan... De nare blikken, de verbazing, de angstige ogen en zelfs de woorden. Ik hoorde ze voorbij gaan: "Wow moet je dat dan zien!" Ik begreep er weinig van.

Zo raar zag ik er toch niet uit? Zo erg was ik toch niet veranderd? Ik was me toen nog duidelijk niet volledig bewust van het feit dat ik er echt slecht uitzag. Als de wereld je raar vindt, kan dit dus ook iets positiefs opleveren. Het drukt je met je neus op de feiten, wat tijdelijk motivatie kan opleveren om te strijden tegen de eetstoornis. Ik dacht de schaamte voor mijn situatie echter grotendeels voorbij te zijn, maar die was er als de kippenpoten weer bij toen ik eenmaal door had hoe de wereld om me heen naar mij keek. Als de wereld je raar vindt is het pittig moeilijk om jezelf niet raar te vinden. Tegelijkertijd kan ik het de wereld ook niet kwalijk nemen, want wie kijkt er niet automatisch verbaasd of achter zich als er iets te zien is dat er nét even anders uitziet dan je gewend bent. Ik, jij, wij allemaal. De manier waarop en of je er ook iets hardop over zegt, verschilt uiteraard, maar het kijken is menselijk.

Anorexia en andere eetstoornissen blijven een lastig onderwerp, een taboe. Was ik langsgelopen op krukken, dan had de gemiddelde vage bekende me gevraagd wat er aan de hand was. Nu vroeg nagenoeg niemand wat, maar hoorde ik enkel achteraf dat er naar me gevraagd werd of over me gepraat werd. Mensen vinden het ongemakkelijk en durven er niet naar te vragen. Uit angst iemand te kwetsen of gewoon omdat ze zelf niet weten wat ze ermee aan moeten. Ze begrijpen de ziekte niet (logisch, het is ook nauwelijks te snappen) en vinden het te ingewikkeld. Niet praten mét, maar praten óver zorgt voor afstand en eenzaamheid.

Ook aan de andere kant van de wereld, op Curaçao, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Van tevoren had ik gezegd daar gewoon lekker te gaan zwemmen en in bikini op het strand te gaan liggen. Ik kende daar immers toch niemand, dus wat kon het schelen. Dat kon het... Ik was in mijn enthousiasme voor Curaçao éven vergeten dat ik niet zonder rare blikken het strand over kon wandelen. De eerste dag liep ik vol enthousiasme en gevoel van vrijheid de zee in, totdat ik merkte dat ik enorm nagekeken werd. BAM. Awkwardness, come to momma... Ik voelde me instant ongemakkelijk in bikini. Vanaf dat moment wandelde ik welliswaar wat sneller van mijn strandbedje de zee in en liep even een paar strandbedjes om als er voor ons een grote groep jongens of meisjes zat, maar ik weigerde mijn vakantie hierdoor te laten verzieken....

vrouwen shake

Het viel niet alleen mij, maar ook mijn vriendin op. Ook voor haar voelde het vervelend. Plotseling werd haar partner door allemaal mensen op een negatieve manier nagekeken en besproken, terwijl ik voor haar als mens niet veranderd was. Het maakte haar verdrietig. Iets waarover ze in de 4de #KRACHTVOER video van volgende week ook wat zal delen.

Als de wereld je raar vindt omdat er enkel naar uiterlijk wordt gekeken is het lastig om positief te blijven over jezelf, iets wat sowieso al lastig is als je lijdt aan een eetstoornis. Je gaat je anders voelen, raar voelen, minderwaardig voelen. Dat gevoel draagt niet bij aan de kracht die je nodig hebt om te strijden tegen een eetstoornis. Het kan je zelfwaardering negatief beïnvloeden en je extra onzeker maken. Het kan voor meer isolatie en eenzaamheid zorgen en je willen verstoppen voor de wereld om je heen.

Halverwege de vakantie ging er een soort van knop om. Ik was er wel klaar mee. Prima als mensen wilden kijken, prima als mensen over me wilden praten, ik gaf het geen aandacht meer. Ik kon die aandacht veel beter schenken aan het wonderlijk blauwe zeewater, de spierwitte stranden en mijn mooie vriendin.

Ik hoop dat dit een ieder, die zich in dit verhaal herkent, ook lukt de komende warme dagen en de rest van de zomer. Jíj bent niet raar, je bent een waardevol en leuk mens en mag er net zoals ieder ander mens op deze bijzondere aardbol, gewoon zijn.

 

Reacties

B. - Dinsdag 20 juni 2017 19:07

Zo ontzettend herkenbaar... het is not done om opmerkingen te geven over te zware mensen (en terecht!), maar mensen met anorexia mogen luidop nagewezen worden. Afgrijzende blikken mogen ook zomaar.
Mensen met anorexia zijn ook echte mensen van vlees en bloed, geen minderwaardige wezens waar iedereen luidop een mening over mag hebben.
Thin shaming is even erg als fat shaming!

Het is moeilijk om de knop om te draaien maar de enige manier is inderdaad om je figuurlijke middenvinger op te steken en te dragen wat je wil, met je rug recht en hoofd omhoog.
Maar dat is meestal bijzonder moeilijk voor iemand met anorexia die meestal erg onzeker is, waardoor zo een opmerkingen je juist dieper kunnen duwen in je gevoel van minderwaardigheid, wat het herstel dan juist moeilijker maakt etc.

Sterke blog Scarlet, je beschrijft het pijnlijk accuraat...

Hanna - Dinsdag 20 juni 2017 19:10

Heel mooi geschreven Scar! Ook mooi om te zien hoe Joyce je onvoorwaardelijk steunt, terwijl ze maar moeilijk kan voorstellen wat er in jouw hoofd om kan gaan. Zet 'm op, en om, die knop. Dat is knap!

Jiho - Dinsdag 20 juni 2017 20:15

prachtige, zeer waardevolle blog, dankjewel!
vooral wat je schrijft "Niet praten met, maar over zorgt voor afstand en eenzaamheid". Ik denk dat dat niet alleen geldt voor eetstoornissen, maar voor alle problemen in de wereld. Als mensen elkaar wat meer zouden vragen en zouden proberen te begrijpen, zou de wereld een stuk mooier en vrediger zijn denk ik. Jij hebt hem qua dat helemaal in de gaten :)
dankejwel lieve scarlet, je bent echt een topper hoor.

Sterregoesforit - Dinsdag 20 juni 2017 20:18

Wat mooi en raak Scarlet. Helemaal met je eens en je bent zo sterk! Trots op je (:

Anoniem - Dinsdag 20 juni 2017 20:22

Dit. Precies.

c - Dinsdag 20 juni 2017 20:35

Allemaal positief!!

c - Dinsdag 20 juni 2017 20:37

Je bent een top vrouw!!

. - Dinsdag 20 juni 2017 21:17

Mij raakt dit ook. Weliswaar op een andere manier. In de periode dat ik zo mager was, verstopte ik me meestal dusdanig dat geen mens dat zag. Echter heb ik nu het gevoel dat ik iets anders moet verstoppen.
Mijn littekens. Ik voel letterlijk de ogen op m'n armen gericht staan. De woorden die daarachteraan komen, kwetsen me, ze raken me in mijn ziel.
Iets wat sinds een aantal jaar, de rest van m'n leven, iedere zomer weer, zichtbaar zal zijn. Nee, ik ben er niet trots op, alles behalve. Iedere zomer weer is het een gevecht "ga ik het deze zomer vermijden of ga ik deze zomer wel gewoon korte mouwen dragen?"
En hoe naar ik ze ook vind, ik hoop dat voor mij ook ooit definitief die knop komt. De knop dat ik me niets meer aantrek van de onwetendheid, van de kwetsende woorden..
Tot die tijd zal het nog even ongemakkelijk zijn, en zal ik mezelf moeten blijven uitdagen om niet te verstoppen.

Ik vind je een topper, Scarlet. Je hoeft je niet te schamen voor wie je bent. Diep van binnen ben je nog dezelfde vrouw. En ik weet zeker, heel zeker dat je die vrouw ook van buiten weer kunt worden. Vertrouw in jezelf. Laat de wereld maar kletsen, laat de wereld maar kijken. Jij weet wie je bent. Dat is het belangrijkst.

Kim - Dinsdag 20 juni 2017 21:17

Goed geschreven. Helemaal waar.
Vanmiddag werd ik enorm aangestaard om mijn littekens. Echt ongegeneerd staren... Dat is natuurlijk anders, maar nog steeds zoveel oordelen van mensen puur om het uiterlijk..

Odette - Dinsdag 20 juni 2017 21:30

Lijkt me erg moeilijk als dit je vakantie zo beïnvloedt! Super dat je die knop om hebt weten te zetten.
Zelf voel ik me juist goed als mensen staren.. ik weet niet hoe ik dit anders zou kunnen zien.

Aloe - Dinsdag 20 juni 2017 21:51

jeetje wat prachtig geschreven scarlet! Ik snap helemaal wat je beschrijft en ik vind het bizar knap die knop die er om is gezet en waar je schijt besloot te hebben en te genieten van alles om je heen. Dat vind ik knap en een mooi voorbeeld om je het sprankje geluk niet te laten ontnemen doordat mensen iets raar van je vinden.

Xirislz - Dinsdag 20 juni 2017 22:15

Wat een prachtige, sterke blog... Je bent een kanjer, Scarlet en ik ben retetrots op je!
Ik ben heel benieuwd naar de nieuwe video van dinsdag!

muus83 - Dinsdag 20 juni 2017 22:32

Ik hetken de blikken en het praten achter mijn rug om. De schaamte voor mijn lijf had ik echter veel minder, ik vond mezelf oprecht mooier. Nu daarentegen voel ik veel schaamte over mijn lijf en zie ik er echt tegenop om blotere kledingte dragen, waar je met deze hitte echt niet onderuit komt... ook mezelf omkleden voor een dienst in bijzijn van collega's (ben verpleegkundige) vind ik verschrikkelijk! Kan me niet voorstellen dat deze schaamte ooitzal verdwijnen, vind mezelf gewoon zó lelijk ook al weet ik dat het wel gezonder voor me is. Het voelt alles behalve gezond alleen...

Laura - Dinsdag 20 juni 2017 22:54

ik snap dit zo goed, erg herkenbaar. Maar ik heb wel geleerd, nu ik erdoorheen ben, dat het enkel uit zorg komt. Het is niet echt een oordeel of het geval dat mensen jou lelijk vinden, maar meer dat ze zich zorgen maken. Ik denk dat thin shaming het verkeerde woord is, het is bezorgdheid die soms niet verborgen gehouden kan worden en erg irritant wordt voor 'ons'. Maar het betekent absoluut niet dat je er niet mag zijn of dat je minder bent! Dat wordt echt helemaal niet gezegd ermee:) dat wilde ik toch even delen!

Mandy - Dinsdag 20 juni 2017 23:43

Heel herkenbaar. Je gaat jezelf echt isoleren....die blikken, het gefluister, soms worden nageroepen, het kan je dag en op den duur je leven behoorlijk verknallen.

Alleen in gewicht veranderd? - Dinsdag 20 juni 2017 23:58

Toch kan ik me niet voorstellen dat je niet ook veranderd bent in gedrag.
Niet dat dat de waarde van jou als mens verandert, maar een eetstoornis heeft (vaak ongemerkt) toch meer invloed op je dan alleen op het punt van eten/gewicht. Dat is ook iets wat anderen kunnen merken. Als je dan bijvoorbeeld enthousiast iemand groet, kan dat overdreven/nep overkomen.

Alleen in gewicht veranderd? - Dinsdag 20 juni 2017 23:59

Oei, nu ik het zo teruglees komt het misschien wel hard over, maar zo bedoelde ik het niet. Het was meer een overpeinzing, geen oordeel.

ludemi - Woensdag 21 juni 2017 06:15

Heel herkenbaar en ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat dit dan een toevoeging kan zijn voor je motivatie voor herstel......... you are beautiful anyway

Jelle - Woensdag 21 juni 2017 06:33

Ik vind "ik was dezelfde persoon" best een aparte uitspraak. Juist omdat je eetstoornis wel degelijk invloed heeft op je persoonlijkheid.

anoniem - Woensdag 21 juni 2017 08:39

Je gedrag veranderd als je te weinig eet

LittleElf - Woensdag 21 juni 2017 08:51

Heel mooi geschreven. Ik hoop dat je toch een klein beetje van de vakantie hebt kunnen genieten. Geef vooral niet op en laat je niet leiden door de negatieve reacties. Jij bent een prachtig mens en zeker weten sterker dan de eetstoornis!

Noor - Woensdag 21 juni 2017 08:53

Heel herkenbaar!
@hierboven volgens mij gaat de kern vd blog daar helemaal niet over. Lijkt een beetje of jullie zoeken naar iets om kritiek te kunnen geven. Scarlet weet zelf ook best wel dat er innerlijk dingen veranderen bij een eetstoornis, dat vertelt ze ook in video's en blogs. Het gaat hier om hoe vooral onbekenden naar je van af de buitenkant kijken... Even goed lezen.

L13S - Woensdag 21 juni 2017 08:58

Mooi en sterk geschreven! En helaas zo herkenbaar!
Jammer dat wij het gevoel hebben dat we ons moeten verstoppen...
Maar je ongemakkelijk voelen is zoo naar!
Xxx

L13S - Woensdag 21 juni 2017 08:58

Mooi en sterk geschreven! En helaas zo herkenbaar!
Jammer dat wij het gevoel hebben dat we ons moeten verstoppen...
Maar je ongemakkelijk voelen is zoo naar!
Xxx

Ayla - Woensdag 21 juni 2017 08:59

Lieve Scarlet,

Ik weet dat dit slechts één van de vele reacties is die je op deze blog krijgt. Maar ik wou dat deze eruit kon springen zodat het kan overbrengen wat ik nu voel. Ik volg Proud2bme al jaren, en ik denk dat ik al 6 jaar lang geen blog heb gemist. Maar ik heb me nog nooit zó herkend en daardoor gesteund gevoeld als dit blogartikel. Het voelt alsof ik een deelgenoot heb in de eenzame strijd. Want eenzaam is het als je doormaakt wat je hier zo spot-on beschrijft.

Dus dank je wel. Echt. Bedankt. xx

Floor - Woensdag 21 juni 2017 12:26

^ wat ayla zegt, ik weet niet echt betere woorden.

In een van je eerdere blogs schreef je dat je je afvroeg waarom dit gebeurde, en dat het niet nodig was. Maar feit is, dat je voor de 2e keer je eetstoornis hebt om weten te zetten in iets wat mensen helpt. Deze blog, de open artikelen van de laatste tijd, de krachtvoer-filmpjes.. Ze hebben voor mij het verschil gemaakt.

Ik ben niet blij dat je dit overkomt, zeker niet voor een 2e keer, maar ik ben wel ontzettend dankbaar voor wat je er mee doet; en hoe je mij en vele anderen hiermee helpt. Voor mij maak je het verschil; bedankt daarvoor.

Lietje - Woensdag 21 juni 2017 12:52

Ik sluit me 100% aan bij de reactie van Floor en Ayla! Je nieuwste blogs en blogs hebben zooooveeel meerwaarde. Dankjewel daarvoor!
Ik hoop natuurlijk dat je snel weer geneest, maar weet dat je deze terugval in ieder geval een soort van "zin" hebt gegeven door de manier waarop je m nu inzet. Dat is echt heel knap!

B. - Woensdag 21 juni 2017 13:01

Helemaal akkoord met de 3 bovenstaande reacties!

Annemoontje - Woensdag 21 juni 2017 17:51

wauw echt heel goed geschreven Scarlet!

@ Noor - Woensdag 21 juni 2017 23:53

Klopt, is niet de kern van de blog. Maar moet je per se reageren op "de kern"?
Ik heb het goed gelezen hoor en zoals ik al zei was het geen kritiek maar een overpeinzing.

vanAnaarB - Vrijdag 23 juni 2017 08:57

Mooi geschreven. Ik heb dit zelf gelukkig nooit zo meegemaakt met ondergewicht, maar het lijkt me een naar gevoel.
Nagekeken worden is mij wel bekend. Ik zit in een rolstoel en dat trekt blikken. Kinderen kijken rechtstreeks en dat vind ik niet erg, volwassenen die doen alsof ze niet kijken maar vanuit hun ooghoeken toch naar je staren vind ik soms wel stom. Maar wat je al zegt: het is menselijk om te kijken naar mensen die er anders dan doorsnee uitzien. Als iemand met een hanenkam voorbij loopt, kijk ik ook.
Mensen staren echt naar me als ik vanuit mijn rolstoel de zee in kruip of zo. Gelukkig liet ik mij daar afgelopen winter óók op Curaçao ;-) niet door tegenhouden. Ik ben blij dat je de tweede helft van je vakantie het meer kon loslaten. Gelukkig bleef je oog houden voor de mooie dingen om je heen!
Ik ben benieuwd naar je volgende vlog en blog.

J. A. van der Burgt - Vrijdag 23 juni 2017 10:22

Heel herkenbaar. Maar ik was er al snel klaar mee. Ik kon nergens meer gaan of staan of ik werd aangekeken en nagekeken.
Ik ben drie dingen gaan doen:zwaaien, vragen aan de mensen of er iets aan me te zien was met de toevoeging erbij dat een bril opzetten handig zou zijn (deze opmerking vooral in de winkel als je bij de kassa moet wachten) en de opmerking maken dat ze op moesten passen om geen stijve nek te krijgen....
Ik rij op een scootmobiel. In bikini. En maar achteromkijken de mensen: ik zie dat in mijn achteruitkijkspiegel (lol🤣).Zwaaien maar..... Veel mensen met een stijve nek deze zomer...

J. A. van der Burgt - Vrijdag 23 juni 2017 13:08

Nog een reactie. Ik heb heel veel met kinderen gewerkt (zwembad, onderwijs, jeugdwerk enz).
Kinderen kijken ook. Moeders van de kinderen kijken ook en geven hun kids dan duidelijk hoorbaar de instructie: "Niet kijken"!
Kan ik het niet laten om te zeggen: "Verkeerd voorbeeld doet slecht volgen"
Kinderen zijn het leukst als ze vragen stellen over mijn uiterlijk. Eerlijk, puur zonder bijbedoelingen. De meest gestelde vraag: "Hoe kom jij zo dun?" De makkelijkste vraag die er is. Met zo'n vraag kan ik iets. Antwoord: "Ik ben ziek waardoor ik bijna niet kan eten en ik mag een heleboel niet eten. Mijn eten zit in flesjes. Ik drink mijn eten. Meestal heb ik zo'n flesje bij me: kan ik het laten zien.
Kind tevreden. Ik tevreden.
Soms willen ze weten of ik het niet erg vind om geen snoepjes te eten etc. Hele eerlijke vragen.
Zucht...stelden volwassenen ook maar eens zulke vragen. Direct als ze me zien

sa1109 - Vrijdag 23 juni 2017 18:14

Zo herkenbaar, net of je mijn eigen gedachten, gevoelens neerschreef. Hartelijk dank voor deze waardevolle blog! Wees maar heel trots op jezelf en de strijd die je opnieuw levert, wees maar zeker dat jouw blogs, video's anderen veel kracht bieden om het gevecht te blijven aangaan. Persoonlijk bieden jouw eerlijke blogs, video's mij alvast kracht en moed om te blijven vechten om MIJN leven hopelijk te kunnen leiden en niet deze van de eetstoornis. Heel veel succes verder in je moedige strijd!xx

@ J.A. van der Burgt - Zaterdag 24 juni 2017 00:03

Je schrijft dat je "Hoe kom jij zo dun" de makkelijkste vraag vindt die er is. Maar je geeft geen eerlijk antwoord, of in elk geval ben je niet volledig. Je laat een deel weg, namelijk dat je het VAN JEZELF niet mag/kan. Je doet het voorkomen alsof het puur iets medisch is. Je zegt niet dat je niet WIL/DURFT te eten, maar draait er een beetje omheen. Begrijpelijk, maar kennelijk is de vraag dan toch minder makkelijk dan je beweert....

@ J.A. van der Burgt - Zaterdag 24 juni 2017 00:04

N.B. Ik ga ervanuit dat het bij jou ook eetstoornisgerelateerd is, anders zou je waarschijnlijk niet op deze site komen

mima - Maandag 26 juni 2017 19:56

Wat een boel reacties heb je al gehad. Hard aan het vechten en in kracht aan het winnen, zo klinkt je verhaal. Ik wil je nog een andere kijk meegeven. Want in je verhaal zie je alle starende blikken als iets negatiefs, wat ik begrijp. Toch denk ik dat het meer is dan dat. Zou het niet gek zijn als helemaal niemand kijkt? Als alle mensen denken dat hoe het met jou gaat op basis van je uiterlijk helemaal oké is? Want je uiterlijk zegt nu eenmaal dat dit niet zo is. Alle associaties en oordelen die je daar aan bevindt zijn logisch, maar wel ingegeven door de negatieve kant van je eetstoornis. Misschien maken anderen zich wel zorgen en hebben geen idee hoe ze daar mee om kunnen gaan. Zomaar op iemand afstappen en zeggen: joh gaat het wel goed met je? is best een hele stap. Maar je mag ook wel uit gaan van goede mensen, die zich zorgen maken en met je te doen hebben en de liefde die daar achter zit, ook al voel je die misschien niet, ontvangen. De mensen die het slechte met je voorhebben, daar is die middelvinger voor :) Helemaal terecht, staan voor jezelf hoor dame! Succes!

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed