Toen ik midden in mijn eetstoornis zat, vond ik het vaak lastig om de juiste woorden te vinden. In die tijd hielp het me enorm om blogs van anderen door te sturen, zodat de mensen om mij heen een beetje begrepen hoe het echt voor mij voelde. Daarom deel ik dit verhaal nu met jou. Dit is wat ik destijds wilde dat mensen wisten, maar wat me toen niet lukte. Stuur dit gerust door naar mensen in jouw omgeving. <3
Waar de strijd echt over gaat
De eetstoornis is voor mij een manier om met moeilijke gevoelens om te gaan. Als ik stress heb, me verdrietig voel of onzeker ben, geeft de eetstoornis mij een gevoel van controle. Mijn gedachten hebben nooit rust. Vanaf het moment dat ik wakker word tot ik ga slapen, ben ik bezig met regels over eten, bewegen en wat anderen van mij vinden. Het is een overlevingsmechanisme dat heel veel energie kost.
De angst voor controleverlies
Ik ben constant bang om de controle te verliezen. Daarom leg ik mezelf strenge regels op. Als het niet lukt om me aan die regels te houden, voelt het of ik faal. Die angst voor controle is zo groot dat ik liever afspraken afzeg. Dat maakt mijn wereld soms heel klein en eenzaam. Samen eten is voor mij geen gezelligheid, maar kost vooral veel stress.
Een ander beeld van jezelf
Ik zie mezelf vaak niet zoals ik echt ben. Mijn beeld van mijn eigen lichaam klopt niet met de werkelijkheid. Als mensen zeggen dat ik er goed uitzie, geloof ik dat niet. Mijn zelfbeeld en mijn humeur hangen volledig af van de getallen op de weegschaal en wat ik heb gegeten. Hierdoor kan ik sneller boos, somber of angstig zijn. Ik doe dit niet met opzet, ik voel me overspoeld door emoties.
Geheimen en een dubbelleven
De eetstoornis dwingt me vaak om te liegen. Ik verzin smoesjes waarom ik niet mee-eet omdat ik het gevoel heb dat ik niet anders kan. Dit voelt heel eenzaam, want diep van binnen wil ik niet liegen tegen de mensen van wie ik hou. Dit constante liegen over hoe het met me gaat en wat ik heb gegeten zorgt voor een groot schuldgevoel. Het voelt alsof ik een dubbelleven leid dat ik met niemand kan delen.
Schuld, schaamte en eetbuien
De eetstoornis is een stem die nooit tevreden is. Ik moet x kilo op de weegschaal zien, maar zodra ik dat zie, wil de eetstoornis nog minder wegen. Soms heb ik ook eetbuien. Dit zijn vreselijke momenten waarin ik de controle verlies en ik onwijs veel kan eten. Hierna voel ik me heel schuldig en schaam ik me onwijs. Ik baal dan van mezelf en moet het gaan compenseren van de eetstoornis.
Wat helpend is (en wat niet)
Zeggen dat ik “gewoon weer moet eten” of dat ik “er goed uitzie” helpt helaas niet. Het geeft me juist meer druk. Wat wel helpt is vragen hoe het echt met me gaat, zonder over eten te beginnen. Er zijn en geduld hebben betekent heel veel voor me.
HERSTEL EN WIE IK BEN
Herstellen is een lang proces met veel vallen en opstaan. Er is helaas geen snelle oplossing en het vraagt om veel professionele hulp en steun. Maar het belangrijkste om te weten is dat ik niet mijn eetstoornis ben. Ik ben veel meer dan dat, en ik vecht om weer vrij te kunnen leven.
Wat wil jij uitleggen aan je omgeving?
Stuur vooral deze blog aan hen door.
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar
Geef een reactie