Al jaren worstelt Emma met een eetstoornis. Is ze in strijd met haar spiegelbeeld, haar lichaam. Maar ook met een ander spiegelbeeld, namelijk haar identieke tweelingzus. Het is het jaar 2000, twee meisjes worden geboren. Hun namen zijn Emma en Lisa. Al sinds hun geboorte zijn ze onafscheidelijk en doen ze alles samen. Dezelfde hobby’s, vrienden en ook kleding. Ze waren sterk gelijkend waardoor ze ook vaak gewoon vermengd werden tot slechts één individu, namelijk ‘de tweeling’.
De tweelingzusjes gingen samen het leven aan, hingen sterk aan elkaar vast, tot ze in de adolescentie terechtkwamen en gescheiden werden. Ze werden gedwongen om hun eigen weg te gaan, zelf op ontdekking te gaan, zonder het comfort van bij de andere te kunnen schuilen. Dit was een grote uitdaging, alsook voor Emma – de meer verlegene van de tweeling. Ze vond het moeilijk om nieuwe vrienden te maken, haarzelf te tonen aan de buitenwereld, omdat ze zich voorheen kon verstoppen bij én achter haar zusje. Echter stond ze er nu alleen voor.
Emma was onzeker, had een laag zelfbeeld. Maar ze was ervan overtuigd dat als ze wat zou afvallen, zichzelf zou veranderen op verschillende domeinen, ze op school eindelijk erbij zou kunnen horen. En dus zocht ze controle in haar eetgewoonten.
Na enkele maanden kreeg ze al complimenten van verschillende personen, “Wat zie je er goed uit!” en “Je bent goed bezig!”. Emma had het gevoel gezien te worden, waar ze zo erg naar verlangde. Maar na een tijdje gingen de complimenten over in bezorgde reacties, “Eet je wel genoeg?” en “Gaat het wel met je?”. Het verlegen, stille meisje had niet door dat ze ziek was, maar was juist nog steeds blij dat er naar haar omgekeken werd. Haar schreeuw om aandacht, om gezien te worden werd gehoord. Ze had het gevoel dat haar doel was behaald, dat ze erbij hoorde en in verbinding was met haar leeftijdsgenoten. Maar was dat echt zo?
Op haar 16 jaar, ging Emma in behandeling voor een eetstoornis. Een residentiële opname van 6 maanden, op anderhalf uur rijden van haar thuis. Ook al kreeg ze verschillende kaartjes en lieve woorden via berichtjes op Facebook en Instagram opgestuurd, ze had zich in die periode nog nooit zo alleen gevoeld. Vervreemd van haar omgeving, maar ook van zichzelf.
Het was en is nog steeds een uitdaging voor haar om haar eigen weg te bewandelen, op ontdekking te gaan naar wie ze is, wat ze wil, waar ze van droomt. Losstaande van de eetstoornis, losstaande van de verwachtingen vanuit de maatschappij en ook losstaande van haar spiegelbeeld, haar tweelingzus.
Maar ze gaat op zoek, en nodigt jou uit om hetzelfde te doen.
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar
Geef een reactie