Lange tijd dacht ik dat wat mij ontbrak, iets zichtbaars was. Een mooier gezicht, dunnere benen, een strakkere buik, minder volume hier en daar, een egalere huid, misschien zelfs een beetje zon om het geheel af te maken. Het voelde logisch om te geloven dat mijn onrust een esthetisch probleem was, dat onzekerheid simpelweg betekende dat er nog iets aan mij verbeterd moest worden. Alsof ik me pas beter zou voelen zodra mijn uiterlijk zou kloppen.
een onaf project
Ik keek naar mezelf zoals je naar een onaf project kijkt, altijd op zoek naar wat er nog niet goed genoeg was. Elk spiegelmoment werd een stille onderhandeling: als dit anders was, dan zou ik rust vinden. Maar hoe langer ik zo keek, hoe duidelijker het werd dat het niet mijn lichaam was dat tekortschiet, maar de manier waarop ik had geleerd om mezelf te zien. Mijn lichaam werd de plek waar alles samenkwam wat ik eigenlijk niet durfde te voelen.
veiligheid om te zijn
Wat ik zocht, zat niet in mijn benen of in mijn gezicht, en ook niet in de vorm van mijn buik of de helderheid van mijn huid. Wat ik zocht, was veiligheid. De geruststelling dat ik er mocht zijn zonder voorwaarden. Dat ik niet eerst hoefde te veranderen om bestaansrecht te verdienen. De drang om mijn uiterlijk te ”verbeteren” bleek geen verlangen naar schoonheid, maar een poging om controle te krijgen over iets dat vanbinnen onrustig en onzeker voelde.
We leven in een wereld die ons vertelt dat lichamen maakbaar zijn en dat geluk bereikbaar is, zolang je maar blijft sleutelen aan jezelf. Dat als je je niet goed voelt, je blijkbaar nog niet ver genoeg bent gegaan. Dunner, strakker, beter, mooier. Het idee dat zelfvertrouwen een logisch gevolg is van het juiste lichaam, zit diep verankerd. Maar zelfvertrouwen ontstaat niet in spiegels en niet in vergelijking. Het groeit in hoe je met jezelf omgaat wanneer niemand kijkt, in de zachtheid waarmee je jezelf toespreekt op moeilijke momenten.
wat ik wel nodig had
Ik had geen mooier gezicht nodig, maar een vriendelijkere blik naar mezelf. Geen dunnere benen, maar minder drang om mezelf te meten aan anderen. Geen strakkere buik, maar meer ruimte om te ademen zonder schuldgevoel. Wat ik nodig had, was zelfvertrouwen, en dat is geen eindbestemming die je bereikt door jezelf steeds verder te ”corrigeren”. Het ontstaat wanneer je stopt met jezelf behandelen als een project dat af moet en jezelf begint te zien als een mens die mag bestaan. Je bent geen esthetisch project en je lichaam is niet een maakbaar kunstwerk wat je tentoonstelt aan een kritische jury.
thuiskomen bij jezelf
Herstel, of dat nu gaat over een eetstoornis, een verstoord zelfbeeld of jarenlange zelfkritiek, vraagt vaak om het loslaten van het idee dat er ooit een perfecte versie van jezelf zal zijn. Een versie zonder twijfel, zonder onzekerheid, zonder angst. In plaats daarvan leer je leven met die gevoelens, zonder dat ze de regie overnemen. Je leert dat ongemak niet betekent dat je faalt, maar dat je groeit.
Misschien had ik nooit een ander lichaam nodig. Misschien had ik toestemming nodig om te zijn wie ik al was, met alles wat daarbij hoort. Met zachtheid en imperfectie, met momenten van twijfel en met groei die niet altijd zichtbaar is. En ja, soms kan iets oppervlakkigs tijdelijk helpen, maar het zal nooit de leegte vullen die alleen met zelfcompassie kan worden bereikt. Want wat ik uiteindelijk zocht, zat niet in verandering, maar in acceptatie. En die begint niet bij hoe je eruitziet, maar bij hoe je naar jezelf leert kijken.
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie