Over mijn afscheid van Fred en leven met de scherpe randjes
Wie had gedacht dat ik, een jaar na mijn laatste zware ziekenhuisopname, zou staan waar ik nu sta? Ik ben de deur uit, ik zit op kamers en ik ben in september gestart met de studie Beroepshavo. Die afstand. Die vrijheid. Dat is de beloning van jaren vechten. Het is het bewijs dat mijn leven niet langer om overleven gaat, maar om léven.
De Valse Veiligheid van Fred
Jarenlang voelde ik me verscheurd door een stem die ik Fred noemde. Fred was de eetstoornis de anorexia, maar hij was ook mijn valse gevoel van veiligheid. Hij fluisterde: “Ik ben er al een hele tijd, en ik ben er nog steeds. Ik help je, bescherm je, bied je een veilige haven”. Hij hielp me om gevoelens, de pijn en de angst, weg te drukken, zodat alles niet te veel, te intens of te overweldigend zou zijn
Maar in die cocon was ik niet veilig; ik was gevangen. Mijn wereld was klein, begrensd door zijn regels en eisen. Ik verloor mezelf, mijn energie, mijn lach. Ik veranderde in iemand die ik niet wilde zijn. Toen mijn lichaam het keer op keer begaf, van opname naar opname, van sonde naar sonde, wist ik dat de laatste opname op de PAAZ niet langer ging over ‘anderen pleasen’, maar over de bittere noodzaak om mezelf terug te vinden.
Daar, op mijn kwetsbaarst, besefte ik dat ik hem niet meer nodig had. Ik heb hem geschreven:
Ik hoor je, Fred, maar je bent niet mijn beschermer; je bent mijn bewaker. Je beloofde me dat ik sterk zou zijn, maar je hebt me zo ziek gemaakt. Ik kies ervoor om nu eindelijk te léven. Ik laat je los , zelfs als dat betekent dat ik de pijn die je onderdrukte, moet toelaten.
De drempel: antidepressiva en falen
Het toelaten van hulp was de zwaarste stap. Zeker toen het over medicatie ging. Ik heb andere medicatie geslikt en weer afgebouwd, maar de drempel om met antidepressiva te starten (die ik nu nog neem) was enorm. Mijn gedachten schreeuwden: “Ik ben niet ziek genoeg, dit heb ik niet nodig.” “Ik kan het zelf, met therapie en discipline.” “Als ik medicatie neem, faal ik. Dan geef ik toe dat ik kapot ben.”
Ik dacht dat medicatie me ‘beter’ zou maken, de pijn zou wegnemen, en dat ik het dan dus niet zelf had opgelost. Maar ik heb geleerd dat het zo niet werkt. Die medicatie maakt je niet beter, het lost je problemen niet op, maar het haalt wel de scherpe randjes eraf . Het maakte de chaos in mijn hoofd net rustig genoeg om mijn eigen stem weer te horen. Het gaf me de ruimte om de therapie, de groepstherapie waar ik na tien weken mee stopte, omdat hun doel mijn doel niet was, te gebruiken als een springplank naar een echt leven.
Vrijheid en communicatie
Ongeveer driekwart jaar geleden heb ik afscheid genomen van de therapie . Ik ben niet ‘genezen’, ik ben in herstel. Ik zoek nog steeds naar manieren om met de ‘foodnoice’ – die storende gedachtes over eten – om te gaan. Maar het enorme verschil is: ik doe het niet meer alleen. Ik ben open. Ik communiceer erover met mijn ouders, mijn zus en mijn vriend. Ik laat ze toe in mijn strijd, en dat maakt me duizend keer sterker dan Fred me ooit liet zijn. Ik besef dat ik meer hulp moet toelaten en dat ik dit niet alleen hoef te doen.
Nu sta ik hier: op kamers, gestart met de Beroepshavo marketing en communicatie en met mijn blik op Communicatie en creatieve processen . Ik wil leren hoe ik verhalen kan vertellen, inclusief mijn eigen verhaal. Ik weet nu dat ik niet perfect hoef te zijn om waardevol te zijn, want kwetsbaarheid is geen zwakte, maar een kracht.
Mijn boodschap is dit: het is eng om de controle van je ziekte los te laten. Maar die keuze is van jou. Je bent niet kapot, je bent veerkrachtig. En soms is de sterkste daad die je kunt doen, zeggen: “Ik heb hulp nodig om de scherpe randjes te verzachten, zodat ik eindelijk kan gaan leven.“ En dat is precies wat ik doe.
Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en diëtisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.
Geef een reactie