Vaarwel Anorexia

 

Hallo Casper, oftewel, Hallo Anorexia.
Een half jaar geleden heb ik besloten mijn gevoelens en mijn gedachtes over jou eens op papier te gaan zetten, en dat voor iemand die eigenlijk niets met lezen of schrijven heeft. In mijn brief, gepubliceerd op 26 Juli 2018, schreef ik je met een soort van smeekbede om op te rotten uit ons leven. Nu we ruim 5 maanden verder zijn en het einde van het jaar nadert wil ik je nogmaals een brief schrijven, maar nu niet met een smeekbede, maar een soort van dank, een afscheidsbrief.

Ik noem mijn vriendin in deze brief even M omdat ik niet weet of mijn vriendin het fijn vind als ik haar volledige naam in de brief noem, maar om te beginnen, wat ben ik trots op jou M!

Nadat ik de brief had geschreven aan onze Casper kreeg ik heel veel positieve reacties die mij weer moed en kracht gaven om door te gaan met vechten tegen jou. Ook M heeft hier heel erg veel liefde en kracht door mogen ontvangen en dit heeft ons goed gedaan. Helaas moest het er toch van komen, jij had er wederom voor gezorgd dat M opgenomen moest worden in de eetstoorniskliniek in Zeist. Mijn angst was weer helemaal terug en ik heb mijn werk moeten staken omdat ik tegen een muur aanliep, ik wist het niet meer. Wat moest ik doen? Waar heb ik nog zin in? Wat voor zin heeft het allemaal nog? Een depressie, zo bleek uit een test bij de huisarts. Rust nemen, aan mezelf denken en hard zijn voor jou, Casper. Hoe moeilijk het ook is, want ik was boos op jou en moest dat via M door zien te geven. Maar het werkte, na veel praten met elkaar en ook duidelijk te zijn geweest tegen M dat ik niet boos op haar was maar op Casper.

Hoe ironisch het ook is, op de dag dat jij vorig jaar werd ontslagen ging je nu, een jaar later op precies dezelfde datum, weer terug naar Zeist, maar nu met een hele andere instelling. Je maakte er geen sport van om zo snel weer naar huis te mogen, je wilde beter worden! En alleen die woorden gaven mij vertrouwen. Het gevolg was ook dat ik al heel snel zag dat het beter met je ging. In 3 weken tijd zoveel gewerkt, zoveel geleerd en zoveel vooruitgang geboekt. Ik had er weer zin in! Ook ik werkte aan mezelf, heb de tijd genomen en bedacht waar ik blij van zou worden. Voorop stond dat jij weer gezond moest worden. Als tweede een nieuwe baan waarbij ik meer plezier beleef. Als derde ons mooie huisje in Utrecht en tot slot ons hondje. Ons alles! Daarvoor deden we het allemaal.

Inmiddels is M alweer een aantal maanden bij mij in huis en heeft ze jou, Casper, voor 80% losgelaten. Je bent er nog wel, maar je hebt niet zoveel meer te vertellen in dit huis. Al dat vechten, schreeuwen, huilen (janken), praten en de ruzies die jij veroorzaakte tussen M en mij toch niet voor niets geweest. Ik heb wel geleerd dat jij misschien nooit helemaal uit ons leven zult verdwijnen en daarom heb ik ook geaccepteerd dat jij er gewoon een beetje bij hoort. Hoe irritant en vervelend je af en toe ook mag zijn, want wat niet veel mensen weten is dat jij niet alleen zorgt voor een naar eetpatroon maar ook nog eens een stukje onzekerheid in mensen naar boven brengt. Helaas voor jou hebben ik en M de kracht weer gevonden om tegen jou te vechten, met je te praten, om je te huilen en om over jou te praten.

Tot slot wil ik je wel bedanken. Ik ben door jou een volwassener persoon geworden en heb heel veel levenservaring en wijze lessen geleerd. Je had ons bijna kapot maar wij hebben elkaar en onze relatie kunnen lijmen en hij is, voor mijn gevoel, sterker dan ooit te voren.

Lieve M, wij hebben bewezen samen gigantisch sterk te zijn! Ik ben trots op hoe jij het allemaal voor elkaar bokst, al is het niet altijd even makkelijk. Ik ben blij dat we samen Casper, ons onvriendelijke spookje, voor een groot deel weggejaagd hebben en zoals je weet kan ik het niet vaak genoeg tegen je zeggen maar:  wat ben ik ontzettend trost op jou!!

Voor iedereen die deze brief leest wil ik zeggen:
Hoe moeilijk en zwaar de ziekte is, blijf praten, vechten, huilen, knuffelen, ruziën, schreeuwen maar vergeet niet dat het samen makkelijker is dan alleen.
Veel goeds en geluk gewenst aan iedereen voor het jaar 2019! Jullie horen vast nog wel van me.

Groet, Stefan
Partner van een jonge vrouw met anorexia

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Vader - Woensdag 9 januari 2019 13:38
Stefan een zeer mooi verhaal uit het hard geschreven en zeker komt het goed al is dat spookje er bij .
Mijn gezegde ALLES komt goed .
Wij houden van jullie.šŸ’žā£ļø
pijntje - Woensdag 9 januari 2019 14:08
Wow, wat mooi om te lezen. En wat boft M met jou. Fijn dat je er voor haar was/bent. Heel veel liefde en succes toegewenst. Samen sterk, samen overwinnen (want zij heeft de ziekte maar jullie dragen die wel samen) en nu samen verder.
Prue - Woensdag 9 januari 2019 15:48
Diep diep respect voor jou! Veel geluk samen met jullie lieve hond en 0% Casper.
Marjan de jongh - Woensdag 9 januari 2019 15:56
Jeetje wat een verhaal zeg ,echt super dat jullie toch echt sterker zijn dan het spookje ,zoals je zelf al zegt, het heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht ,echt inderdaad iets om trots op te zijn,dit hebben jullie samen al overwonnen ,de toekomst brengt alleen maar weer positieve dingen ,jullie zijn voor elkaar bestemd em kunnen heel de wereld aan ,heel veel succes samen
britneyangel - Woensdag 9 januari 2019 16:08
knap geschreven!
Moos - Woensdag 9 januari 2019 16:37
Wauw! Word er helemaal een beetje emotioneel van! Zo lief!
Moos - Woensdag 9 januari 2019 16:37
Wauw! Word er helemaal een beetje emotioneel van! Zo lief!
*** - Woensdag 9 januari 2019 16:39
Zo mooi dit! Lijkt alsof je echt moeite doet om te begrijpen wat een eetstoornis is en hoe je je vriendin kan helpen. En dat is niet eenvoudig ...
Mariëlle - Woensdag 9 januari 2019 17:03
Wow... wat een ontroerend verhaal. RESPECT voor jullie beiden, voor jullie moed om dit ook te delen. Ik wens jullie een leven vol liefde en geluk x
Mariëlle - Woensdag 9 januari 2019 17:03
Wow... wat een ontroerend verhaal. RESPECT voor jullie beiden, voor jullie moed om dit ook te delen. Ik wens jullie een leven vol liefde en geluk x
Anita - Donderdag 10 januari 2019 12:26
Bij het lezen van dit mooie verhaal werd ik even helemaal stil (ja ik ) en emotioneel eant wat kreeg jullie relatie en jullie als persoon veel te verduren door dat spookje maar geweldig dat jullie zoveel houvast aan elkaar hebben zodat het spookje langzaam verdwijnt
En heel goed Stephan dat je het zo mooi van je afschrijft een voorbeeld voor velen
Ik herken je ook als een zorgzaam en behulpzaam persoon top zoals je nu samen met M knokt dat maakt jullie zeker sterker en zal uiteindelijk alles goed komen heel veel kracht en sterkte samen en dat er nog vele mooie jaren samen mogen volgen met geen of een heel klein spookje
Anita - Donderdag 10 januari 2019 12:27
Bij het lezen van dit mooie verhaal werd ik even helemaal stil (ja ik ) en emotioneel eant wat kreeg jullie relatie en jullie als persoon veel te verduren door dat spookje maar geweldig dat jullie zoveel houvast aan elkaar hebben zodat het spookje langzaam verdwijnt
En heel goed Stephan dat je het zo mooi van je afschrijft een voorbeeld voor velen
Ik herken je ook als een zorgzaam en behulpzaam persoon top zoals je nu samen met M knokt dat maakt jullie zeker sterker en zal uiteindelijk alles goed komen heel veel kracht en sterkte samen en dat er nog vele mooie jaren samen mogen volgen met geen of een heel klein spookje
Stefan - Donderdag 10 januari 2019 21:55
Dank jullie wel voor jullie lieve en mooie reacties. (Al krijg ik wel veel dubbel binnen hahaha) maar het werkt echt, van je afschrijven en van die lieve dingen lezen die er allemaal terug geschreven worden. Voor iedereen die te maken heeft met anorexia wens ik veel goeds, liefde, geluk maar vooral gezondheid toe.

Stefan
x - Vrijdag 11 januari 2019 18:25
Lieve Stefan en M,
Wat doet het me goed om te lezen dat de eetstoornis jullierelatie niet heeft kapot gekregen. Na het lezen van de vorige blog was ik daar erg bang voor. Ik heb diep respect voor jullie allebei : Jij, stefan, omdat je al die tijd naast haar bent blijven staan, zo vaak langs bent gekomen in Zeist en je M altijd bent blijven steunen. En jij, M, omdat je gewoon ontzettend dapper bent! Ik heb vaak aan je gedacht, maar ik durfde na een tijdje niet zo goed meer contact op te nemen, omdat er al weer een lange poos overheen was gegaan. Wat fantastisch om te lezen dat je het gevecht niet hebt opgegeven en de lastige strijd weer bent aangegaan.

Ik hoop dat jullie nu verder kunnen met jullie leven en dat de eetstoornis alsnog helemaal uit jullie leven al verdwijnen.

Geniet van elkaar (en natuurlijk van jullie knappe Rexie )!


MvdM (M's eerste en jongste kamergenootje )
Stefan - Zaterdag 12 januari 2019 01:28
Wat ben je toch ook een ontzettende lieverd. Neem alsjeblieft weer contact met ons of alleen M op. Vinden we alleen maar leuk. Ik ga jou namelijk ook nooit vergeten... Ik snap wat voor stap het is om weer contact op te nemen met iemand nadat je hem of haar zolang niet gesproken te hebben maar je mag altijd bellen of appen of berichten op wat voor manier dan ook, graag zelfs want ik ben ook benieuwd hoe het met jou gaat!.

Dikke kus!

Van ons
M - Vrijdag 11 januari 2019 18:49
Mag ik vragen waarom de eetstoornis hier Casper wordt genoemd? Of is het een persoon?
Stefan - Zaterdag 12 januari 2019 01:31
Natuurlijk mag je dat vragen.
Het is een 2e persoon in het lichaam van M. Anorexia wil niemand hebben maar het is een 2e persoon in het lichaam die deze ziekte veroorzaakt. En wij, m en ik, hebben de eetstoornis de naam Casper gegeven. Om het onderscheid tussen wie m is en wie de eetstoornis is nog duidelijker te maken.

Hopelijk is het duidelijk genoeg verwoord.

Groet,
Stefan
Erwin - Dinsdag 15 januari 2019 17:33
Hallo Stefan en natuurlijk ook M,
Super om jullie verhaal te lezen. Mooi om te lezen dat er einde aan de donkere tunnel te vinden is. Dank jullie wel voor de hoop die jullie zo geven aan anderen. Hoop het zelf ooit mee te maken.
Groet, Erwin
Lisasjourney - Donderdag 7 maart 2019 22:56
Wauw M, ik weet nog dat je ik jouw eerste opname heb meegemaakt, en ik weet hoe rot en moeilijk die strijd voor je was (en nu nog is). Maar wat ben ik ontzettend trots op je meis! Echt hoor, wat ben jij een powervrouw! Blijf doorvechten en ik weet zeker dat je dan Casper voorgoed achter je kan laten!
Liefs, Lisa
p.s geef je Rexy (zo heette het hondje toch?) een dikke knuffel van mij!
zoé - Zondag 10 maart 2019 12:39
ziekenhuis