Mijn dochter heeft anorexia

 

Joke en DeniseJoke haar dochter (Denise) kampt al jaren met anorexia. Denise is al meerdere malen opgenomen geweest en heeft reeds gebalanceerd op het randje van de dood. Ze was trouwens ook te zien in de documentaire Vel over probleem. Watvoor invloed heeft dit alles op haar moeder gehad en hoe kijkt een moeder van... tegen dit alles aan?

Proud2Bme mocht Joke interviewen:

Kunt u vertellen hoe de eetstoornis bij uw dochter is ontstaan?
Zij is zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs gepest. Doordat ze ook gepest werd met haar lichaam werd ze steeds onzekerder en vond ze zichzelf te dik. Daar kwamen toen ook nog andere gebeurtenissen bij waar ze niet mee om kon gaan. Ze ging toen afvallen en sloeg daar in door.

Wanneer begon u door te krijgen dat het niet goed ging?
Ik zag wel dat ze afviel maar ik dacht dat kwam door het niet meer snoepen en geen frisdrank meer drinken. Ik kwam zelf in het ziekenhuis terecht en mijn ziekenhuis opname duurde zes weken. Als Denise op bezoek kwam zag ik wel dat ze was afgevallen en dat ze erg mager werd. Ik zei wel tegen haar dat ze moest eten maar stond machteloos en toen ik uit het ziekenhuis kwam was het al te laat.

Kon u goed met uw dochter praten over haar problemen?
Denise vertelde mij dat ze anorexia had. Ik wist niet precies wat het was en ben toen gaan kijken op internet en was erg geschrokken. En dacht, hoe moeten we nu verder. Ik zei wel dat ze meer moest gaan eten. Maar je kan haar niet dwingen, want dat werkt averechts. Ik kon er met Denise niet goed over praten, maar probeerde het wel.

Heeft u zich als moeder en als gezin heel erg moeten aanpassen aan het gedrag van uw dochter?
Ja best wel. Je gaat zelf ook kijken naar je eetgedrag. Ik bleef wel alles eten wat ik lekker vond, maar toch moet je ook wel opletten wat je zegt tegen haar er zijn toch meer spanningen. Maar ik ging niet mee in haar Anorexia.

Wat was de eerste stap naar hulp die jullie gezet hebben?
Ik wist zelf niet wat ik moest doen en waar ik heen moest. Gelukkig heb ik een schoonzoon die wel wist waar we terecht konden. Hij heeft contact opgenomen met de Parnassia bavo groep die ambulante zorg gaven aan ons. Er kwam een psychiater en een verpleegkundige bij ons praten en zagen dat het niet  goed ging met Denise. Zij kwamen iedere week langs om te praten en ze zorgden ervoor dat ze op de wachtlijst kwam voor een opname in de Adolescentenkliniek van het Erasmus ziekenhuis. Maar haar toestand verslechterde zo dat ze uiteindelijk opgenomen werd in het Sophia kinderziekenhuis waar zij sondevoeding kreeg. Na drie weken werd zij uiteindelijk opgenomen in de kliniek.

Werd u als ouder bij deze therapie betrokken?
Ik werd als ouder wel betrokken bij de behandeling. Eén keer in de maand hadden we een gesprek met een behandelaar en daar bespraken we de vooruitgang. En ook had ik één keer in de maand samen met andere ouders die ook een kind hadden met een eetstoornis een bijeenkomst en kregen dan informatie over eetstoornissen en konden we met de ouders ook praten hoe zij er mee om gingen.

Denise heeft 5 maanden in de adolescenten kliniek gezeten en kwam daarna naar huis. Thuis ging het gelijk bergafwaarts. In de Adolescentenkliniek was er voor mijn gevoel alleen oog voor het eten, maar niet voor de achterliggende gedachtes. Na twee maanden was het gewicht wat ze daar was aangekomen er weer af. Dus kwam ze weer aan de sondevoeding te liggen.

Ze vond overigens zelf dat het nog wel goed ging. Alleen de artsen zeiden dat we geen dag later hadden moeten komen. Want dan had het fataal geweest. Na 5 weken is zij toen opgenomen in de Ursula kliniek. In de Ursula hadden wij samen weer Systeemtherapie. Wat wel fijn was, omdat ik daar kon vertellen waar ik mee zat en waar ik tegen aanliep als ze in de weekenden thuis was

Heeft u op andere manieren geprobeerd om hulp of steun te vinden?
Nee, ik heb geen oudercursus gedaan. Ik heb wel de ouder bijeenkomsten in de Ursula kliniek bijgewoond. En verder heb ik er veel over gepraat met andere ouders.

Wat was/ is voor u het meest zwaar aan het feit dat uw kind een eetstoornis heeft?
Ik vind het ‘t zwaarst bij de gedachte dat ik haar zal verliezen aan de Anorexia. En Denise te zien vechten tegen deze ziekte, het is zo moeilijk voor haar, maar ook voor mij om haar zo te zien strijden

Hoe gaat/ging u om met de machteloosheid en het verdriet?
Vroeg me ook vaak af waarom mijn dochter dit is overkomen. Zo'n lieve dochter. Ik heb mijn verdriet toegelaten en veel naar muziek geluisterd. Ik probeerde er veel met andere over te praten en ik hield hoop. Ik gaf Denise ook veel liefde en aandacht, dat hielp ook om overeind te blijven. Ik blijf positief en ik denk eraan dat het ooit weer goed komt.

Hoe gaat het nu met uw dochter en met u?
Denise is na de Ursula kliniek in therapie gegaan bij Human concern. Ze heeft nu ongeveer tien gesprekken gehad. En ze wil nu echt voor een toekomst gaan vechten. Ze blijft gelukkig eten, maar ze heeft daarin ook nog wel hele moeilijke momenten. Maar de therapie slaat aan en ze is nu hard aan het werk met de oorzaken van haar eetstoornis en niet alleen het eten. Ze is er nog lang niet, maar ze is sterk en ze gaat dit overwinnen. Met mij gaat het nu ook wat beter omdat ik zie dat Denise baat heeft bij de hulp die ze nu krijgt. En dat geeft mij ook weer wat meer rust.

Bent u veranderd door de gebeurtenissen de afgelopen jaren?
Het was met mij en Denise haast fataal afgelopen en dan ga je wel over alles nadenken. Ik wil met mijn dochter leuke dingen doen en genieten van het leven. Ook al kost dat soms veel energie. Ik zou het niet willen missen.

Heeft u tips voor andere ouders die een kind met een eetstoornis hebben?
Trek vroeg genoeg aan de bel, ga naar uw huisarts of neem contact op met ervaringsdeskundigen of een kliniek (gespecialiseerde instantie). Veroordeel uw kind niet, zij kunnen er niets aan doen. Een eetstoornis overkomt ze. Ze hebben er zelf niet om gevraagd, geef ze veel liefde en aandacht, dat
hebben ze nodig. Zoek wel hulp voor uw kind want alleen kunnen ze het niet.

Wat er ook gebeurt, blijf in ze geloven en laat dat ook merken.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

John Elbers - Vrijdag 12 augustus 2011 08:33
Hallo Joke,
Complimenten voor dit open verslag van jullie strijd, heel herkenbaar. Jullie zijn echte kanjers.
Met jullie positieve kracht en liefde gaan jullie het zeker winnen.

Knuffel,
John Elbers
(vader van Tessa)
LYNN - Zondag 17 juni 2012 08:57
IK HEB ZELF OOK EEN ZERE VORM VAN ANOREXIA GEHAD EEN ZORG INSTELLING HIEP NIET DUS HEB IK VIA DE HUISARTS HULP GEKREGEN NU BEN IK OP EEN NORMAAL GEWICHT MAAR ETEN BLIJF IK MOEILIJK VINDEN
EN JA WE HEBBEN INDERDAAD VEEL LIEFDE EN WARMTE NODIG
GodsChild - Zondag 7 juli 2013 23:12
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het nu met Joke & Denise gaat...
Denise - Zondag 22 september 2013 17:27
@GodsChild
Bedankt voor de belangstelling!
Met mijn moeder gaat het goed hoor.
Ikzelf heb nog steeds therapie omdat mijn achterliggende problemen erg groot zijn.

Liefs Denise
Emma narend - Zaterdag 13 december 2014 09:16
Hallo, ik zelf voel/ben best wel dik en ik heb dat tegen mijn moeder gezegd en zij zwgt dat ik gek ben dat ik niet dik ben dus ik wil 3 4 kilo's afvallen ieder meisje uit mijn klas weegt ongeveer 38 en ik 40,3 en daardoor voel ik me heel dik hebben jullie tips om 3 4 kilo's aftevallen want ik wil geen anorexia daar zorg ik voor maar ik wil wel wat dunner worden !!!

Liefs Emma narend
bellefleur - Donderdag 14 mei 2015 00:14
Lieve Emma,
Waarom proberen te zijn zoals alle andere meisjes? Wees je eigen mooie zelf, wees anders.

Ik ben blij anders te zijn dan anderen. Ik draag alleen maar rokken en jurken, heb geen enkele spijkerbroek. De kinderen in mij klas dragen bijna niets anders meer, en weet je, zij roepen dat ik raar ben omdat ik geen broeken wil, ze vragen waarom, en zeggen af en toe dat ze het stoer vinden. Ik pas me niet aan de groep aan qua uiterlijk, en dat dwingt respect af. Misschien reageren ze soms vervelend, maar als je volhoudt en trots bent dat je anders bent, gaan mensen je juist waarderen omdat jij jezelf durft te zijn. En zij misschien stiekem niet.

Anders zijn is juist prachtig. Mooi zijn zit niet in een pezikhuid of een zandloperfiguur of de duurste kleding, ik vind een vrouw juist het mooist als ze zichzelf mooi vindt, dan straalt ze. In haar oude kleding, met de cellulite en vooral; in een gezonde maat.
Hoe 'perfect' iemand ook mag lijken op een foto, als ze ongelukkig is met zichzelf kan ze nooit de mooiste zijn.

Aan je verhaal en gewicht te zien ben je nog jong, er kan nog van alles gebeuren; je kan nog in de lengte groeien, je klasgenoten kunnen (ook) vrouwelijke vormen krijgen, en wat ik voor jou en voor iedereen in dezelfde situatie hoop: je kunt jezelf mooi leren vinden zoals je bent en wordt, zonder dat je afvalt. Ik was ook jong toen ik wat meer op mij eten ging letten, net iets, niet veel want ook ik had gehoord wat ervan kan komen. En nu 7 a 8 jaar later, ben ik nog met mijn gewicht bezig. Het leren jezelf mooi te vinden inclusief denkbeeldige kilo's, centimeters etc te veel is een hard proces, het is voor jezelf en je omgeving heel pijnlijk om te zien hoe je jezelf verdrietig denkt.

Ook als je, zoals ik, tot de gelukkigen behoort die geen anorexia, boulimia, BED of andere eetstoornis die aan de DSM normen voldoet, en nog geen lichamelijke klachten krijgt of sterk ondervoed raakt. Ook dan of misschien wel juist dan is het echt heel ellendig om niets te kunnen eten zonder erover na te denken of je dat wel mag, terwijl je zelf ook vindt dat een keer wat meer eten juist gezond is. Om je altijd slecht te voelen als je iets meer hebt gegeten dan gepland. En vaak met schuldgevoel terugdenken aan de ongelukkige momenten omdat je vroeger nooit jezelf een halt toeriep, en omdat je ooit op een ongelukkig en onzeker moment begonnen bent.
Lieve lieve Emma, alsjeblieft, kies niet bewust ervoor om dit pad in te slaan. Dat je nu, nu je op zoek bent naar een manier om af te vallen, kijkt naar een website over eetstoornissen, zegt toch ook wat. Ik herken dit, heb vroeger veel over eetstoornissen gelezen, wilde dat nooit. En heb er altijd voor gewaakt niet door te slaan, maar toch wist ik diep vanbinnen dat dat wel zou gebeuren als ik door zou blijven lezen en rommelen. Ik denk dat jij ook probeert geen eetstoornis te krijgen, daar echt je best voor wil doen, maar mij is het niet gelukt om enkel wat gewicht te verliezen, ik verloor hier ook mijn gelukkige jaren.
Ik zou het ontzettend knap vinden als het jou wel lukt (om niet door te slaan, absoluut niet het verliezen van kilo's bij gezond gewicht), maar waarom zou je dat risico willen nemen?

Die wens om lichter te zijn is er, maar parkeer die nog even, in ieder geval tot je uitgegroeid bent (na de puberteit) en je uiteindelijke lengte en gewicht en vorm weet. Kijk dan nog eens of je nu echt moet afvallen omdat je te zwaar bent (overgewicht hebt) en vraag tot die tijd aan mensen die jij graag mag en die jou liefhebben (je ouders, broers, zussen vriendinnen vrienden) wat ze mooi aan jou vinden en of ze je te zwaar vinden of waarom jij niet af moet vallen, waarom jij perfect bent zoals je bent, waarom ze jou zo leuk vinden. Schrijf al die dingen op zodat je er naar kan kijken als je je dik voelt of lelijk. Geloof me, inzien waarom juist jij zo mooi bent dat werkt echt veel beter dan die paar kilo afvallen, want, wees eerlijk naar jezelf, zou je dat nummer op de weegschaal ooit laag genoeg vinden?
Denk er goed over na en praat eventueel met iemand die je vertrouwt, dit kan een grote beslissing zijn, veel wijsheid, sterkte en vooral..

alle goeds op de wereld,
liefs,
bellefleur
bellefleur - Donderdag 14 mei 2015 00:16
Oeps, t is een heel boekwerk geworden.
nevermind...

als het kan helpen voorkomen dat er ook maar een iemand afglijdt, is het het waard
Ik - Donderdag 2 juli 2015 10:38
Mn zusje, 21 jaar momenteel net 30 kg.ikzelf 27 jaar nu weer 60 kg maar afgevallen tot 50 kg. Mn zusje ligt int ziekenhuis en vecht voor der leven. Zo verschrikkelijk deze ziekte en zo hardnekkig. Zolang word je niet gezien of gehoord tot dat je niet eens meer kan lopen.Ben nu elke dag alleen maar aan het hopen dat mn zusje het red. Als ok haar zie sta ik te trillen op mn benen. Iedereen die hiermee kampt, sterkte
dollie - Woensdag 9 september 2015 14:20
Ik hoe is het nu met je zusje?

Dit is een hardnekkig ziekte en iOS best wel moeilijk om er tegen te vechten.
Neem een petje af voor iedereen die behoorlijk vecht en durf toe te geven .
Voor de ouders is het ook niet echt gemakkelijk om toe te kijken hoe hun kond eronder lijdt.
Voor hun is het ook net zon gevecht als voor hun kind.

Ik kan er mee over praten en kamp zelf tegen anorexia en mijn leven maak er niet bepaald gemakkelijk .
Je wilt zoveel maar kan op een andere manier niet.
Ook ik vecht door ook kan ik bepaalde dingen niet meer maar ik blijf in de ring met het gevecht.


Alle dames en heren succes en samen staan we sterk door de steun die we krijgen van elkaar en van vrienden en dierbare mensen,
Groetjes dollie
dollie - Woensdag 9 september 2015 14:20
Ik hoe is het nu met je zusje?

Dit is een hardnekkig ziekte en iOS best wel moeilijk om er tegen te vechten.
Neem een petje af voor iedereen die behoorlijk vecht en durf toe te geven .
Voor de ouders is het ook niet echt gemakkelijk om toe te kijken hoe hun kond eronder lijdt.
Voor hun is het ook net zon gevecht als voor hun kind.

Ik kan er mee over praten en kamp zelf tegen anorexia en mijn leven maak er niet bepaald gemakkelijk .
Je wilt zoveel maar kan op een andere manier niet.
Ook ik vecht door ook kan ik bepaalde dingen niet meer maar ik blijf in de ring met het gevecht.


Alle dames en heren succes en samen staan we sterk door de steun die we krijgen van elkaar en van vrienden en dierbare mensen,
Groetjes dollie
Stephanie - Zaterdag 20 januari 2018 14:47
Mijn jongste dochter heeft anorexia
Ze is net in december 13jaar geworden
Twee jaar zijn we al bezig om deze strijd te overwinnen
Na een heftige periode gaat het nu veel beter
Ze eet haar eetschema en gaat zelfs weer naar school
Omdat ze graag weer wil gaan sporten,zoek ik voor haar
Een sport die ze kan doen in deze conditie.
Kunnen jullie mij advies geven hoe ik dat t beste kan aanpakken?

Mvrgr Stephanie ( en Esther)
Jan - Vrijdag 5 april 2019 10:16
Mijn dochter van 15 heeft sinds 1 jaar een eetstoornis, ze heeft een week geleden in het ziekenhuis gelegen voor de duur van 2 weken ze heeft een eetschema gekregen die nam ze in het ziekenhuis met pijn en moeite.
Ze kwam daar niet aan , ze had op een bepaald moment een hartslag van 27 slagen per minuut, ik vind het ontzettend moeilijk om hier mee om te gaan!
Nu dat ze weer thuis is gaat ze weer niet eten volgens dat schema en is enorm boos op de omgeving incl.mij etc.
Wie heeft voor mij handvaten om hier mee om te gaan?