Hoe reageert het ziekenhuis

 

vader en dochterWe hebben aan Emma de kinderpsychologe op de afdeling per mail een noodkreet gestuurd. Wij vinden het niet fair als er onmogelijke dingen van Aafke gevraagd gaan worden. Dokter Hoekstra wil Aafke de mogelijkheid ontnemen om zelf haar voeding te compenseren met Nutridrink. Op dit moment doet ze dat zelf heel goed. Daarnaast willen we met Aafke iets leuks doen met de kerst. Wij hopen dat het ziekenhuis serieus met ons in gesprek gaat.

De dag na mijn mail reageert psychologe Emma eveneens per mail. Ze wil ons graag zo snel mogelijk spreken. Voor het eerst hebben we het gevoel dat we echt doordringen tot de medische staf. Daarmee zijn onze zorgen nog niet verdwenen. Emma is blij dat wij onze zorgen naar haar uiten en niet naar Aafke. Daarmee raakt ze een moeilijk punt.

We zien dat Aafke niet de juiste medische begeleiding krijgt. Aafke is met de dag angstiger en verwarder. Grote Beer die ze van een goede vriendin gekregen heeft, lijkt steeds meer haar enige vriend te worden in dat grote ziekenhuis. Op een paar verpleegkundigen na, maakt niemand zich zorgen over haar psychische gezondheid, die met de dag hollend achteruit gaat. Het huilen en het toenemende verdriet van Aafke is hoorbaar en voelbaar in alle ziekenhuisgangen, en verzwaren de atmosfeer van het gebouw. En terwijl het verdriet zich in alle hoeken en gaten nestelt van de afdeling, wordt Grote Beer door Aafke bijna dood geknuffeld. Dit is niet het moment om tegen Aafke te zeggen dat wij ons zorgen maken over het medisch beleid.

Wij mailen terug dat we het fijn vinden dat het ziekenhuis zo snel gereageerd heeft. Wij mailen verder dat we het ook fijn zouden vinden als psychologe Emma het met Aafke zou willen hebben over haar chaos in haar hoofd. Wij verwachten uiteraard niet dat die chaos dan opgelost gaat worden. Wij denken alleen dat het fijn is voor Aafke als een professional die chaos in haar hoofd erkent. Daar heeft zij nu zoveel behoefte aan.

Het gesprek met psychologe Emma verloopt hartelijk. Ze zien zelf nu ook in dat ze iets te hard van stapel gelopen zijn. We spreken af dat het voedingsadvies van Aafke voorlopig nog niet opgehoogd wordt, zoals oorspronkelijk de bedoeling was. Het leuke uitstapje met kerst wordt ontkoppeld van haar eetgedrag. Aafke kan dus met ons mee naar het kerstcircus. Ook heeft ze besloten om meer met Aafke te gaan praten. Daar heeft Aafke erg veel behoefte aan.

meisje
bron foto

Dokter Hoekstra laat tot onze verbazing weten zeer tevreden te zijn over de medische vorderingen van Aafke. Ze is aangekomen, en medisch gezien is ze niet meer in gevaar. Als het eten gaat lukken, zou hij haar graag voor de kerst willen ontslaan. We zijn opgelucht en tegelijkertijd heel erg ongerust. Want wat gebeurt er als Aafke weer naar huis gaat? Het is dan maar de vraag natuurlijk of ze thuis het gewicht kan behouden, en alles weer van vooraf aan begint.

Thuis aangekomen ligt op de deurmat de uitnodiging voor een intakegesprek bij een eetstoorniskliniek bij ons in de buurt. We durven het bijna niet te geloven. Alles lijkt eindelijk mee te zitten.

Door: Simon is de vader van Aafke en schrijft over zijn ervaringen met de eetstoornis anorexia. Simon en Aafke zijn gefingeerde namen.

Volgende keer: Ontslagen uit het ziekenhuis
bron foto 1

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Caroline - Zaterdag 5 oktober 2013 19:13
Wat een positief geluid na de laatste weken!
FIJN dat er nu eindelijk meer meegedacht lijkt te worden!

Respect voor hoe u omgaat met deze moeilijke situatie!

En voor Aafke: hou je koppie erbij, je doet het goed
Marielle - Zaterdag 5 oktober 2013 19:37
Toch niet normaal dat jullie hebben moeten vragen of ze met haar willen praten over de chaos in haar hoofd. Te sneu voor woorden. Dat hadden ze toch ook wel zelf kunnen bedenken? Anorexia is ten slotte een psychische ziekte. Wel fijn dat ze na jullie vragen zo gereageerd hebben, maar toch word ik elke keer weer boos als ik lees hoe het ziekenhuis met Aafje en jullie omging. Wel fijn dat de uitnodiging voor de eetstoorniskliniek op de mat ligt.
Caroline - Zaterdag 5 oktober 2013 19:51
Mooi gezegd marielle
Tegenwoordig lijkt alles wel in een protocol te moeten passen!
x - Zaterdag 5 oktober 2013 20:06
Respect voor hoe jullie met deze situatie omgaan. Ik hoop dat het snel beter zal gaan met Aafke en ik wil jullie heel veel sterkte wensen!
Laartje - Zaterdag 5 oktober 2013 20:16
Respect voor jullie ouders ,
Hoe jullie hier mee omgaan...
Ik vind het zo knap hoe jullie helemaal voor jullie dochter willen gaan.
en haar maar niet zomaar ergens weg laten stoppen, dat jullie snappen dat ze het moeilijk heeft ... aafke mag zich prijzen met zulke Lieve ouders !
en daar mogen er meer van zijn, van zulke Lieve ouders
Laartje - Zaterdag 5 oktober 2013 20:17
Respect voor jullie ouders ,
Hoe jullie hier mee omgaan...
Ik vind het zo knap hoe jullie helemaal voor jullie dochter willen gaan.
en haar maar niet zomaar ergens weg laten stoppen, dat jullie snappen dat ze het moeilijk heeft ... aafke mag zich prijzen met zulke Lieve ouders !
en daar mogen er meer van zijn, van zulke Lieve ouders
m - Zaterdag 5 oktober 2013 20:59
Het huilen en het toenemende verdriet van Aafke is hoorbaar en voelbaar in alle ziekenhuisgangen: deze zin raakte mij het meest
jens - Zaterdag 5 oktober 2013 21:16
Heftig mooiverhaal
Respect ook voor ouders en zusje
Femke - Zaterdag 5 oktober 2013 21:28
@m, dat vind ik ook, hieraan merk je het verdriet en de pijn.
Uiteraard weer fijn dat je dit allemaal wilt delen Simon, heb er veel aan als moeder.
AnaMan - Zondag 6 oktober 2013 09:54
Ik ben heel blij met deze plotselinge, positieve wending! Ik verwacht dat het helaas een tijdige opleving is, maar evengoed is het goed nieuws!
maddy - Zondag 6 oktober 2013 12:47
fijn dat de brief er lag! en dat de zorg voor haar nu goed aansluit.. althans laten we dit maar hopen dan. t lijkt me erg moeilijk hier als ouder mee om te moeten gaan! heb wel respect voor jullie en vind je een betrokken vader.
Jolan - Zondag 6 oktober 2013 14:11
Fijn dat jullie het gevoel hebben dat er eindelijk geluisterd wordt. Het voelbare en hoorbare verdriet van Aafke is ook hetgeen mij weer terugbracht naar ons verleden...
Ik denk dat er nog heel wat gaat spelen tijdens de vervolgbehandeling van Aafke. Ze is er nog niet, alhoewel dr. Hoekstra zeer tevreden is omdat het gewicht en gezondheid is verbeterd bij Aafke. Als dat alleen gebeurt, is het zeker nog niet opgelost. Was dat maar waar!! Ben erg benieuwd naar het vervolg.
Ik vind het erg fijn dat deze blog er is, het geeft zo duidelijk aan waar je als ouders en broers./zussen doorheen gaat. Zeer herkenbaar helaas voor mij, maar ook heel fijn die herkenning.
Sterkte verder. Ben ook erg benieuwd hoe het nu met Aafke gaat, een paar jaar later. Maar dat zullen we nog gaan lezen.
Celae - Zondag 6 oktober 2013 16:27
Ik volg je verhalen al een tijdje, Simon. Iedere keer raak je me weer. Ik vind het zo mooi om te lezen hoe jullie er voor jullie Aafke zijn. Ik kan me voorstellen dat jullie veel onmacht voelen, maar ik jullie zijn er voor haar zoveel jullie kunnen. Wat ontzettend fijn dat er eindelijk een beetje vooruitgang in zit, dat er eindelijk nieuwe wegen open zijn gegaan. Ik kan me voorstellen dat het voor Aafke misschien (nog) niet zo voelt, dat ze muurvast zit in haar eetstoornis - maar ik heb het gevoel dat het helemaal goed komt. Als ik zo lees dat ze echt haar best doet met de Nutridrink. Het is hartverscheurend om te lezen dat Aafke's verdriet steeds groter wordt, en dat haar enige vriend haar grote beer is. Het geeft me een heel eenzaam gevoel, ik durf me bijna niet voor te stellen hoe dit voor haar is. Ik gun het Aafke echt, en ik hoop dat ze snel in de kliniek terecht komt waar er wél echt naar haar geluisterd zal worden. Ik ben benieuwd naar de volgende blog, Simon. Ik heb erg veel respect voor jullie, echt heel erg veel.
Maartje - Zondag 6 oktober 2013 19:19
Ik moet eerlijk zeggen dat ik iedere keer maar weer wacht op een nieuw bericht. Ik ken Aafke niet, maar iedere keer weer vraag ik me af hoe het met haar zal gaan. Als u het vertelt dan zie ik het al helemaal voor me...
Dat u zo sterk in uw schoenen staat, echt, dat is ongelooflijk. Aafke is vast heel erg blij met jullie..
Hoe is uw contact met uw dochter? Praat u veel met haar?

Heel veel sterkte Simon
Take care
Sharon - Zondag 6 oktober 2013 20:07
Wat jammer dat elke keer weer, de behandeling van anorexia nervosa niet serieus word genomen. Zoveel documentaires, boeken en informatie. Veel mensen denken: een koekje en de anorexia is over.
D - Maandag 7 oktober 2013 15:47
Ik vind het een aangrijpend verhaal. Eigenlijk bizar dat de zorg zo slecht kan zijn...

En aan iedereen die het nog niet door had, terwijl het volgens mij al een paar keer is genoemd: dit heeft zich allemaal een tijd geleden afgespeeld: Simon en Aafke sterkte wensen met deze situatie komt dus een beetje laat. ;)
Maartje - Woensdag 9 oktober 2013 19:39
Oh D. echt?
Daar heb ik dan met mijn stomme kop overheen gelezen...
Simon - Vrijdag 11 oktober 2013 14:36
Dag allemaal,
Bedankt weer voor jullie warme reacties.
Marielle, het is inderdaad van de gekke dat jezelf als patiënt moet vragen of iemand met je wil praten over de chaos in je hoofd.
Lisette - Vrijdag 11 oktober 2013 16:20
Ik lees net al je blogs & ik schrik er echt van. Wat heftig wat jullie allemaal moeten doormaken! Ik hoop echt dat er nu psychologische hulp gaat komen en iemand om mee te preten voor Aafke maar misschien ook voor jullie als ouders.
Het belangrijkste van genezing is niet om op gewicht te komen en weer te eten. Dat is belangrijk maar uiteindelijk zit het in je hoofd. Als je dat niet op een rijtje hebt en al die irrationele gedachten aanpakt zal je nooit genezen.
Ik heb zelf ervaren door intensieve groepsbehandeling dat de oorzaak aanpakken een belangrijke rol heeft gespeeld in mijn weg naar genezing. Nog steeds kamp ik met gedachten maar ik kan er nu wel positieve gedachten tegenover zetten waardoor ik de eetttstoornis geen ruimte geef. Ik hoop dat Aafke ook deze hulp gaat krijgen.

Heel veel sterkte!
_x_x_x_ - Zondag 10 november 2013 02:23
Pffff... Heftig ..!!
Sterkte !! X.