Mijn moeder en mijn eetstoornis

 

Ik wil graag mijn verhaal delen, lang heb ik getwijfeld, maar het is de waarheid achter wie ik ben en daar wil ik me niet voor schamen. Hoe mijn eetstoornis begonnen is? die vraag zal ik nooit beantwoorden. Niet omdat ik daar bang voor ben, maar meer omdat ik tal van mogelijke oorzaken zou kunnen noemen. Bovendien, wanneer kan je iets nou het begin noemen? Het ontstaat langzaam. Ik heb een veelbewogen jeugd gehad, dat is een feit.

Mijn ouders hebben beiden ernstig kanker gehad. Mijn vader twee keer Hodgkin, hij is met zijn eigen stamcellen helemaal opnieuw opgebouwd, het laatste redmiddel, iets waar je een enorme kracht voor moet hebben. Mijn moeder kreeg toen ze 33 was borstkanker. De artsen dachten dat het niets was, ze was immers te jong. Toch was het al flink uitgezaaid. Ze werd geopereerd en liet een aantal jaar later haar borst amputeren, ze dacht er van af te zijn. Dit alles was een angstaanjagende periode voor ons gezin. In 2011 overleed mijn oma aan kanker, een genadeslag. Ik zat net in klas 2 van het gymnasium en kon mijn verdriet nergens kwijt.

meisje met hond

Ik ging leren, leren en nog eens leren maar resultaat boekte ik niet. Ik was op, maar op de valreep ging ik over naar klas 3. In de zomervakantie ging ik met mijn moeder naar Engeland, ik leek me beter te voelen, maar het oververmoeide gevoel ging door. In klas 3 wilde ik mijn leven beteren, ik leerde dag en nacht en voelde me ongelukkig in mijn lichaam. Ik had het gevoel dat er overal strakke banden om me heen gespannen waren en kreeg buikpijn wanneer ik iets at. Mijn ouders werkten iedere dag tot laat, ik was alleen met mijn broertje, die getrouwd was met zijn computer. Ik praatte met niemand. Tot dat ene gesprek met mijn mentor, ik barstte in huilen uit.

Ik was op, al mijn verdriet kwam omhoog en het liefst wilde ik verdwijnen. Ik had nog nooit iemand mijn verdriet toevertrouwd, maar eindelijk werd ik getroost. Al voelde ik me enorm schuldig dat ik haar met mijn verdriet opzadelde. Ik voelde me eindelijk een beetje veiliger, school werd voor mij een veilige haven en ik wilde er zolang mogelijk zijn. Ondertussen at ik steeds minder, mijn lichaam gaf rare signalen en leek geen voedsel meer te accepteren. Ik raakte het overzicht kwijt en had het gevoel dat iedereen toch door moest hebben dat het niet goed met me ging. Ik werd steeds dunner en zag na verloop van tijd dat ik meer een skelet was dan een mens. Ik schrok hiervan, maar ik wilde niet verder.

Mensen gingen het aan me zien, dit was, hoe gek het misschien klinkt een enorme opluchting. Mensen zagen dat het mis ging met me. Uiteindelijk kwam ik na mijn 15de verjaardag thuis te zitten, ik stootte mijn vriendinnen af en deed niks meer. Tien instellingen stuurden me naar huis, ik zag dat ik dun was dus ik had geen anorexia. Het was niet erg genoeg. Ookal was ik gehalveerd in gewicht. Tot de avond van 9 juni 2013, ik keek mijn moeder aan in de keuken en we dachten hetzelfde, morgen zou het over zijn, alles. Of ik zou geholpen worden, of mijn hart zou ermee stoppen. Ik was bang om die nacht niet te halen en sliep in mijn moeders armen. Ieder half uur controleerde zij mijn ademhaling en ik hoorde haar zacht snikken.

We wisten allebei dat het nu op morgenochtend aankwam. Ik werd die dag opgenomen in het ziekenhuis, en er werd me verteld dat ik waarschijnlijk geen dag langer gehad zou hebben. De eerste week kreeg ik heel weinig sondevoeding, mijn hart zou het niet aankunnen, dit was doodeng, ik bleef afvallen en soms overliep mijn maag en stikte ik bijna. Het was spannend of ik het zou redden. En dat gebeurde, iedere dag werd ik bezocht door mijn vriendinnen, ze waren me niet vergeten! Ook zag ik regelmatig docenten, en mijn mentor kwam ook vaak even langs. Ik was daar zo dankbaar voor! Ik was zo naar tegen mijn vriendinnen geweest en toch zijn ze er altijd voor mij geweest.

Mijn moeder sliep dag en nacht bij me en op ten duur noemden we het maar onze hotelkamer. Na mijn ontslag liep het mis met de nazorg, hierna heb ik het zelf opgepakt. Met de steun van mijn omgeving begon ik met de Minniemaud methode. Dit redde mijn leven. Echter, in april kreeg mijn moeder te horen dat de kanker van 13 jaar geleden zich uitgezaaid had in haar botten, ze was ongeneeslijk ziek en had enorm veel pijn. Een klap voor ons allemaal. Niemand had dit verwacht. Op 13 juni 2014 pleegde zij, geheel onverwacht, zelfmoord.

moeder en dochter

De focus werd bij iedereen op mijn eetstoornis gegooid, maar ik wist wel beter, ik had nu voor twee mensen te leven! Inmiddels heb ik na 3 jaar over klas 3 gedaan te hebben, zicht op klas 4, ik ben ernorm gesteund door mijn vriendinnen, docenten en vooral mijn mentor. Zonder deze mensen was ik nooit zover gekomen. Uiteindelijk heb ik door deze ellende ontdekt hoeveel lieve vrienden ik heb, waarvan 1 zelfs nooit gekomen zou zijn zonder mijn ziekte, ik heb haar hierdoor ontmoet en inmiddels is Eva als een zus voor me. Ook zij heeft het nodige overwonnen en zo begrijpen we elkaar zelfs zonder woorden.

Het blijft me pijn doen, dat ik haar nooit aan mijn moeder voor zal kunnen stellen, mijn moeder verliet me in een stadium waarin ik niet wist hoeveel lieve mensen er om me heen waren, ze vond het altijd erg dat ik geen vriendinnen leek te hebben. Steeds schiet het nu door mijn hoofd 'Oh, dat moet ik snel aan mam vertellen! Wat zal ze blij zijn!' en dan realiseer ik me dat het niet meer kan. Ondanks het verdriet, heb ik wel enorm veel respect voor mijn moeder en leef ik door.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Espoir - Woensdag 25 maart 2015 13:08
Wauw Mayra, wat onzettend dapper dat je dit verhaal deelt! En wat ontzettend heftig.. als ik alles zo doorlees kan ik me echt voorstellen dat je ontzettend veel verdriet moet hebben gehad, en vast nog steeds absoluut hebt, maar wat extra dapper dat je dan toch gewoon door zet, en je verdriet omzet in vechtlust!
Voor mij zelf ook motiverend om te lezen, en ontzettend knap geschreven! Ga zo door, ik gun je het allerbeste!
Odette - Woensdag 25 maart 2015 13:08
Jeetje mina, wat een ontzettend heftige dingen heb jij meegemaakt. Des te knapper is het dat je er je kracht van maakt om nu voor twee mensen te leven. Heel veel sterkte, dankjewel voor het delen van je verhaal!
xx
Andorianne - Woensdag 25 maart 2015 13:12
Zo mooi geschreven! Super knap dat je het hebt doorgezet! Heel veel succes en geluk toegewenst

Take carexx
Marike - Woensdag 25 maart 2015 13:52
Wat een heftig verhaal.. het raakt me. Bedankt voor het delen, daar is ongetwijfeld veel lef voor nodig geweest! Heel veel sterkte en succes toegewenst, op naar - ondanks alles - een mooie toekomst, het is je gegund!
Diede - Woensdag 25 maart 2015 13:53
Kippenvel over mijn hele lichaam. Jeetje, wat heb jij een hoop meegemaakt. Heel veel sterkte gewenst. Je bent ontzettend sterk.
Esther - Woensdag 25 maart 2015 14:21
Wat knap dat je het gedeeld hebt. Heel mooi beschreven en het toont wat een krachtig mens je bent!
xx
Astrid - Woensdag 25 maart 2015 14:21
Jeetje wat een heftig verhaal. En wat ben je sterk om zo door te zetten! Veel sterkte en succes!
kate - Woensdag 25 maart 2015 15:16
Wauww tranen in mn ogen..
wat ongelofelijk knap van je dat je doorzet!

Heel veel sterkte xx
an - Woensdag 25 maart 2015 15:22
wauw wat heb je dit herkenbaar en krachtig opgeschreven! Super knap hoe je doorgaat. x
Kyra - Woensdag 25 maart 2015 15:37
Ik ben zo trots op je. Je hebt zo veel meegemaakt en toch blijf je sterk, je bent zo'n doorzetter!! Weet dat ik er altijd voor je ben en je altijd kan bellen of whatsappen als je zin hebt. Heel veel liefs. Ik hou van je
S - Woensdag 25 maart 2015 16:33
Wat een heftig verhaal.. Wat ben jij sterk om zo door te zetten zeg, stay strong
d - Woensdag 25 maart 2015 17:32
Heftig verhaal, dank voor het vertellen en super hoe je je er doorheen hebt gewerkt en nog!
Simone - Woensdag 25 maart 2015 19:02
Wauw, mooi geschreven en wat een naar verhaal. Maar wat fijn dat je er nu toch zo positief mogelijk mee omgaat. Respect en veel liefs en succes! Je mag er zijn en wat ben je een doorzetter... superknap! X
Denise - Woensdag 25 maart 2015 20:47
Wat een heftig verhaal knap dat je het durfde te delen!!
wat ben jij toch een doorzetter!!
Brigiet - Woensdag 25 maart 2015 20:49
Lieve Mayra,
Wat dapper van je dat je jouw ervaringen en gevoelens met ons hebt willen delen. Je verhaal heeft me geraakt. Als ik je een tip mag geven, misschien kan op den duur een training Mindfulness je helpen om al die gevoelens een plekje te geven? Ik wens je veel liefde, geluk en gezondheid toe.
Brigiet
Lisannn - Woensdag 25 maart 2015 22:13
Wow, wat een heftig verhaal. Wat ben je een doorzetter!!
Veel sterkte en succes!
Roos - Donderdag 26 maart 2015 09:49
Mayra je bent de grootste topper die ik ooit heb ontmoet en ik weet zeker dat ik ook nooit een grotere topper ga ontmoeten. Je bent zo sterk, zo dapper, zo mooi, zo krachtig. Echt het aller aller allergrootst mogelijke respect voor jou.
Roos - Donderdag 26 maart 2015 09:50
Of nou ja ik heb je niet ontmoet, maar je snapt wat ik bedoel.
Anoniem - Donderdag 26 maart 2015 12:13
Wowww wat een verhaal en wat fijn dat je het wilt delen! Wat een kracht straal jij uit, respect! Sterkte want jij zal het ook nu niet makkelijk hebben!
kaylee - Vrijdag 27 maart 2015 17:33
Tranen in mijn ogen, jeetje wat een verhaal. Wat ben jij een kanjer zeg! Ik ben er echt even stil van..
Anoniempje - Vrijdag 27 maart 2015 18:16
RESPECT! Dit is een van de heftigste verhaal die ik ooit heb gehoord. Fijn dat het nu goed met je gaat!
Ik zelf heb ook een best wel verdrietig leven. Er werd ontdekt dat ik aan een kant doof ben. Ik kan vanalles maar de helft horen. Als een vriendin even iets in mijn oor fluisterde kan ik het nooit horen. Alle rodels weet ik maar voor de helft. Als iemand iets tegen me zegt, en ik hoor het niet zegt hij meteen; "laat maar weer". Ik vind het zo vervelend.
Daarnaast is mij oma ook overleden. šŸ˜³
Mijn beste vriendin voor heel me leven, is echt mijn enige friend op de wereld die ik vertrouw. Ze was ook mijn enige vriendin op school. Maar heftig niet genoeg. Ze sloeg me af. Ik had natuurlijk een gebroken hard. Ik hield zoveel haar. Ik wil het haar al heellang zeggen dat ik zoveel van haar hou. Maar steeds steeds als ik op whatsapp probeer een gesprekje te voeren, is ze weer aan het chatten met haar eigen nieuwe vriendin, en reageert ze alleen maar met "Oke". Ik heb het al een keer gezegt, maar toen werd te heel boos. Ik probeer nog steeds te vragen waarom, maar ze zegt nooit iets terug.
Maar nog heel veel sterkte met jou. Maar met dit bericht is nooit zo erg als jou meegemaakte leven.
Sterkte!
Anoniempje - Vrijdag 27 maart 2015 18:17
RESPECT! Dit is een van de heftigste verhaal die ik ooit heb gehoord. Fijn dat het nu goed met je gaat!
Ik zelf heb ook een best wel verdrietig leven. Er werd ontdekt dat ik aan een kant doof ben. Ik kan vanalles maar de helft horen. Als een vriendin even iets in mijn oor fluisterde kan ik het nooit horen. Alle rodels weet ik maar voor de helft. Als iemand iets tegen me zegt, en ik hoor het niet zegt hij meteen; "laat maar weer". Ik vind het zo vervelend.
Daarnaast is mij oma ook overleden. šŸ˜³
Mijn beste vriendin voor heel me leven, is echt mijn enige friend op de wereld die ik vertrouw. Ze was ook mijn enige vriendin op school. Maar heftig niet genoeg. Ze sloeg me af. Ik had natuurlijk een gebroken hard. Ik hield zoveel haar. Ik wil het haar al heellang zeggen dat ik zoveel van haar hou. Maar steeds steeds als ik op whatsapp probeer een gesprekje te voeren, is ze weer aan het chatten met haar eigen nieuwe vriendin, en reageert ze alleen maar met "Oke". Ik heb het al een keer gezegt, maar toen werd te heel boos. Ik probeer nog steeds te vragen waarom, maar ze zegt nooit iets terug.
Maar nog heel veel sterkte met jou. Maar met dit bericht is nooit zo erg als jou meegemaakte leven.
Sterkte!
....m - Woensdag 29 april 2015 00:17
Wow...het is lang geleden dat ik nog zo geraakt ben door een verhaal.... tranen rollen over mn gezicht nu.... ik herken echt enorm veel in dit verhaal en jeetje respect dat je dit wilt delen en wow je hebt echt veel meegemaakt en ook van je moeder....ik vind je echt heel bijzonder en heel veel sterkte
lisanne - Woensdag 6 mei 2015 15:46
Jeetje wat ewn heftig verhaal zeg!

heel veel sterkte en ik hoop dat alles goed komt met jou in de toekomst!