Ik wil wel, maar ik durf niet

 

Dit is voor iedereen die twijfelt. Iedereen die wel anders wil, maar niet weet hoe of waar hij of zij moet beginnen. Iedereen die zo vast zit dat het zicht op iets anders te vertroebeld is om in beweging te komen. Dit bericht is voor iedereen die dood en doodsbang is. Ikzelf ben zo iemand.

Al minstens acht jaar worstel ik met psychische problemen en ik ga het vijfde jaar van mijn eetstoornis in. Therapie heb ik al zo vaak gehad dat ik, volgens menig therapeut, het systeem doorheb en het lastig is mij te behandelen, omdat ik eigenlijk te slim ben. Ha, da's een interessante... Misschien hebben ze gelijk, ik wijt het niet slagen van al deze behandelingen niet aan mijn intelligentie of inzichten in behandelsystemen. Ik wijt het spaak lopen van alle gedane pogingen aan een gebrek aan intrinsieke, oprechte motivatie. Ik wilde beter ZIJN, maar vooral niet beter worden, en al helemaal niet aankomen...

meisje bellen blazen

Mensen zeggen vaak dat een eetstoornis een verlangen naar controle is. Wanneer de controle over andere, vaak ingrijpende zaken, in iemands leven weg lijkt te zijn, ligt het vinden van controle door middel van niet eten op de loer. Ben ik de enige die daar wat sceptischer in is en vindt dat dat bullshit is? Het gaat in mijn optiek helemaal niet om controle, want die controle is pertinent afwezig. Een eetstoornis heeft jóu onder controle en niet andersom. Als de controle bij jou lag, dan had je die hele eetstoornis niet nodig. Het gaat volgens mij om een schijnbare veiligheid, een middel om je focus te verleggen van alles wat pijn doet, naar iets waar je al je energie in kan steken. Niet bezig zijn met oorzaken van de pijn, uit angst dat het te veel is om te overleven. Een einde maken aan de eindeloze pijnlijke herinneringen door alleen maar te piekeren over eten, letterlijk verdwijnen, en boven alles: vooral niets voelen, behalve het gevoel van een lege maag.

Als mij gevraagd wordt of ik niet doorheb waar ik mee bezig ben, dat ik hier op ten duur aan zal doodgaan, raakt het me vrijwel niet. Ik weet wat de consequenties zijn, maar de kenners onder ons weten hoe goed we zijn geworden in het creëren van drogredenen en overrationalisaties waardoor het in ons specifieke geval ‘allemaal wel meevalt' en er ‘niets aan de hand is' en er áltijd mensen zijn die véél zieker en vooral dunner zijn. Natuurlijk. The earth is flat and pigs can fly, right?

Het stomme is dat iedereen die kampt met psychische problemen van welke soort dan ook (al is een eetstoornis een vreemde eend in de bijt, volgens mij door het extreem competitieve karakter) dondersgoed weet dat dit geen leven is. Dat er mogelijkheden zat zijn om beter te worden en dat zorgvuldig opgebouwde wereldje van schijnveiligheid niets dan een luchtkasteel is dat hoe dan ook in zal storten. Waarom is het dan zo verdomd moeilijk om te kiezen, écht te vechten voor een leven, zonder slag om de arm?

Ik kan niet voor iedereen spreken, maar in mijn geval draait het allemaal om angst. Uiteindelijk is angst de basis voor alle negatieve emoties, en in mijn geval gaat het om angst om te bestaan. Voor zo lang ik me kan herinneren, leef ik met de overtuiging dat ik geen bestaansrecht heb en puur en alleen goed ben voor het genot van een ander. Wat blijft er van mij over als ik ervoor kies om al deze overtuigingen te laten gaan? Wie ben ik in vredesnaam zonder alle ballast die ik mijn leven lang met me meegedragen heb?

Dat zou natuurlijk een interessante zijn om ‘gewoon te ontdekken', maar voor er überhaupt aan het ontdekken gewerkt kan worden, is er nog het stuk ‘normaal eten' en ‘aankomen'. Wat maakt mij zo bang om aan te komen? Voor mij is aankomen gekoppeld aan falen, aan traumatische gebeurtenissen die ik link aan ‘mijn lijf van toen'. Daarnaar teruggaan is zo'n beetje het engste wat ik me op dit moment kan voorstellen. Een compleet irrationele angst, maar wel eentje die er keer op keer voor zorgt dat ik niet verder kom. Ik durf mijn eetstoornis niet los te laten, omdat ik oprecht niet weet wat er met me gebeurt als ik aankom, geconfronteerd wordt met een lijf waar ik alleen maar negatieve associaties mee heb, weer ga voelen en ook nog eens in een identiteitscrisis beland.

Aan de andere kant: wat dan wel? Wat als ik ervoor kies om mijn leven lekker voort te laten kabbelen zoals het nu kabbelt. Nee, maak er maar ‘modderen' van, want veel meer dan een shitstroom aan ellende is het op dit moment niet. Hoe idioot is het eigenlijk dat ik deze misère nog altijd verkies boven de mogelijkheid om beter te worden? Dan krijg je natuurlijk weer het excuus ‘ik ben niet ziek genoeg, en als ik nog een béétje afval dan nemen ze me tenminste serieus en dán mag ik beter worden'. Wederom bullshit. Ik doe er zelf net zo hard aan mee, maar we weten allemaal dat ‘ziek genoeg zijn' een illusie is, want er is altijd iemand zieker of dunner en je lichaamsbeeld is dusdanig verkloot dat je niet eens wéét hoe ziek je bent. Dus dat is een allesbehalve goede reden om te blijven zitten waar ik zit.

meisje springen herstellen eetstoornis

Ik houd mezelf daarom ook maar voor dat de keuze om écht voor herstel te gaan in mijn geval een continuüm is, in plaats van een beslissing die van het ene op het andere moment gemaakt wordt. Door dit op te schrijven, voel ik het vlammetje in mij oplichten. Door eerlijk te zijn tegen mezelf, merk ik steeds een klein beetje meer dat dit geen leven is. Dat ik mezelf misschien wel tekort doe door op deze manier te bestaan. Dat, als ik héél even een helder momentje heb en op dat moment in de spiegel kijk of echt voel hoe het met mijn lijf gaat, ik heel goed weet hoe ziek ik ben en hoe riskant het is waar ik mee bezig ben. Door dat besef, dat hele kleine heldere, gezonde stukje in mij, weet ik dat er een dag komt waarop ik opsta en ga vechten voor vrede met mezelf. Ik wil niet dood. Ik wil niet ongelukkig blijven en ik wil al helemaal niet angstig in een hoekje blijven zitten en wachten tot het ‘vanzelf weggaat'. Het gaat niet vanzelf weg, en hoewel ik de weg niet alleen kan bewandelen, is er niemand anders dan ik die het lopen in gang kan zetten.

Ik kan elke dag opnieuw kiezen voor een leven waarin alles oneerlijk is, waarin ik het slachtoffer van mijn eigen verleden ben en waarin ik te laf en te bang ben om mezelf recht in de spiegel aan te kijken en mezelf daarna een trap onder mijn niet meer bestaande kont te geven. Het is genoeg zo. Ik heb lang genoeg in de schaduw van mijn eigen demonen gestaan. Ik heb het donker gezien, en het is lang genoeg zwart geweest. Het wordt tijd dat ik het licht ga toelaten en alle pijn doorleef en daarna loslaat. Voelen, accepteren, loslaten, vrede en rust.

Ik begin met lopen, met volle angst vooruit!


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

xxxm - Zondag 14 mei 2017 13:08
Wauwwww, wat ontzettend mooi en goed geschreven zeg! Het raakt me echt.
... - Zondag 14 mei 2017 13:23
Prachtig! Zo herkenbaar! Op dit punt sta ik precies, het heeft voor mij niet met controle te maken. Maar puur met angst, het niet weten waar ik uit kom en het lichaam met negatieve herinneringen. Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees
Lion - Zondag 14 mei 2017 13:59
Wauw, dit raakt me diep!
muus83 - Zondag 14 mei 2017 14:05
Er zijn zeker dingen die ik herken, maar ook standpunten/ redenen dat hetniet lukt om te herstellen die misschien voor jou wel of juist niet gelden, maar voor anderen wel degelijk. Maar wellicht is je verhaal ook niet generaliserend bedoelt. ik vind het in ieder geval heel dapper en krachtig dat je zo eerlijk durft te zijn naar jezelf en je dit op deze manier met ons wilt delen!
Ga ervoor! Heel veel kracht gewenst!
A - Zondag 14 mei 2017 14:06
Je doet me denken aan een meisje dat uit W komt wiens moeder darmkanker had en zich erge zorgen maakt om haar dochter's anorexia. Ze heet ook Floor.
Florabella - Zondag 14 mei 2017 14:17
@muus83 Dank je wel! Het was absoluut niet generaliserend bedoeld; sorry als ik die indruk wekte. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te benadrukken dat het om mijn zienswijze gaat, en ik niemands persoonlijke proces als onjuist of onwaar beschouw. Iedereen heeft zijn of haar redenen voor het wel of niet slagen van het genezinsproces, en alles is daarin mogelijk ❤️
Florabella - Zondag 14 mei 2017 14:19
@A ik ben, helaas of juist niet (?), niet de Floor aan wie je bij dit verhaal denkt. Ik hoop dat het met die Floor en met haar moeder inmiddels goed gaat!
M.L. - Zondag 14 mei 2017 14:59
Damn wat kan jij pakkend en goed schrijven. En wat voel ik me ook enorm aangesproken... Zoveel herkenning, zoveel angst ook om daadwerkelijk een keer oprecht te beginnen aan ECHT herstel.

Bedankt voor het delen van jouw verhaal en heel veel kracht en liefde toegewenst.
We can fight this battle, yes we can!
Odette - Zondag 14 mei 2017 16:39
Knap geschreven en erg herkenbaar, dankjewel voor deze blog! Ik hoop dat je de stappen naar een beter leven snel zult durven te zetten. Xx
Iki - Zondag 14 mei 2017 16:56
Wauw heel mooi geschreven! Thanks voor het delen! Het raakt me en ik herken zoveel dingen.

En voor jou heel veel kracht en liefde toegewenst! En de moed om stapjes te durven zetten, stapjes naar je herstel en naar een leefbaar leven.
E.m - Zondag 14 mei 2017 17:16
Hier sla je de spijker op zijn kop, zoals ze dat zeggen. Je schrijft nu gewoon precies op wat er bij mij ook altijd rondgaat. Erg goed geschreven! Zeker een stuk waar ik veel motivatie uit kan halen.
Aloe - Zondag 14 mei 2017 17:53
"Voor zo lang ik me kan herinneren, leef ik met de overtuiging dat ik geen bestaansrecht heb "

Jeetje.. Dat is herkenning. en ook de titel sprak mij direct aan. Ik heb geen eetstoornis meer maar ben heel bang voor het leven, ben bang om te bestaan, ik durf niet. Goed en met lef geschreven. Ken je het boek: het drama van het begaafde kind? Dat 'past' bij mij en ook bij de inhoud van deze blog en dus misschien bij jou.

En dat stukje, dat gezonde stukje, die trilling die je bijna voelt als je daarover schrijft... dat herken ik, en ik ben blij voor jou dat jij dat gezonde stukje voelt en herkent!
Jo - Zondag 14 mei 2017 18:01
Raakt precies aan mijn struggles van de afgelopen jaren. Oprechte intrinsieke motivatie...soms voel ik het even opvlammen en lukt het me om gezonde keuzes te maken en eetgestoorde gedachten te verslaan. Tot nu toe kwam echter altijd weer de overrelativerende, bagatelliserende, sussende stem in mij terug die maakt dat ik toch weer in mn oude eetgestoorde gewoontes verval. Maar ik geef het zeker niet op! Dankjewel voor je herkenbare verhaal!
petra - Zondag 14 mei 2017 18:10
Jij bent het zoveelste bewijs dat anorexia patienten hyper intelligent zijn!
Je taalgebruik, moeilijke woorden die voor een gemiddeld persoon niet te begrijpen zijn. Mensen met anorexia zijn i.d.d strebers en willen beter zijn. En dat zijn ze ook.
Jij kunt een heleboel bereiken!
Ik wens je veel succes!
Floor - Zondag 14 mei 2017 18:39
Jeetje wat een prachtige reacties allemaal.. Ik krijg hier echt tranen van in mijn ogen. Wat ontzettend fijn dat er herkenning is, maar wat ongelooflijk naar en pijnlijk dat er zoveel mensen zijn die dezelfde of vergelijkbare pijn moeten doormaken.

Ik zou jullie zo intens graag allemaal persoonlijk een hart onder de riem willen steken, zeggen dat het oké is om er gewoon te zijn, want jullie mogen er stuk voor stuk zijn. Het leven is mooier met dan zonder ieder van jullie, en de shit die er nu is gaat voorbij en daar komen we met z'n allen sterker uit.

We geven niet op. Nooit. Op naar vrede met onszelf, met ons verleden en met de mogelijkheden die de toekomst te bieden heeft
Nola - Zondag 14 mei 2017 19:40
Heel herkenbaar! En super mooi geschreven.
xx
Lars - Zondag 14 mei 2017 19:41
Wat een kennis en zelfinzicht. Prachtig geschreven en ik denk voor anderen een leerzame en inspirerende inhoud. Voor mij in elk geval zeker.

Uit jouw vlammetje gaat een groot levensvuur ontspringen. Jij komt er en misschien zie je het zelf niet zo, maar ik denk dat jouw begin richting loslaten al begonnen is. En steeds kom je nu een stukje dichterbij. Kleine beetjes zijn lastig te zien, maar samen zijn kleine beetjes veel beetjes. Ik voel kracht in je woorden. Kwestie van tijd voordat al die kleine beetjes samen voldoende zijn voor het kunnen loslaten. Neem die tijd en gun jezelf deze. En zet wat jij kan dan op een positieve manier in voor jezelf.

Je kunt dit leven met lastige problematiek aan, en hoe. Je staat nog, en hoe! Kun je nagaan wat jij zonder die last kan.

Ik wens jou en iedereen hier alle kracht.

Jansje - Zondag 14 mei 2017 20:20
Je zegt precies wat er in mijn hoofd omgaat....
Echt bizar, zoveel herkenning!
Maloukee - Maandag 15 mei 2017 00:12
Fucking halleluja! En zo lekker ongegeneerd geschreven! Heerlijk stuk om te lezen! Herkenning maar ik ben de angsten wel aangegaan sinds kort. Doodeng! Maar nodig én een kleine verademing.

Meer van dit eerlijke recht-door-zee aub!
Lost girl - Maandag 15 mei 2017 05:42
Wat een heerlijk stuk dit. Even geen ditjes en datjes over niet durven schrijven en het dan wel doen en geen "het monster sloop langzaam mijn lichaam in" verhaaltjes want die kennen we nu wel. Even rauw zoals het is. Daar heb ik iig veel meer aan. Ik ben druk hout aan het verzamelen in het vuur mee aan te steken. Maar dan moet ik vervolgens wel de ballen hebben om van een vinkje een groot vuur te maken. En daar ontbreekt het aan. Ook herken ik de angst van een lichaam krijgen waar in het verleden nare dingen mee zijn gebeurt. In mijn geval blijf ik dan liever zo onaantrekkelijk mogelijk vooral voor jongens en mannen. Maar ja dit is ook geen leven. Dus hup luie donder. Van die bank af en ga doen voordat je jezelf lam hebt gedacht.
Bedankt voor je mooie blog.

Knuffels
M. - Maandag 15 mei 2017 07:57
Ik voel ieder woord van wat je schrijft. Natuurlijk heb je het zelf door. En (niet 'maar') de angst is ook zo groot. Het leven is zo groot, en welke plek heb jij daarin? Is er überhaupt wel een plekje voor jou?

Stap voor stap. Niet opgeven, blijven zoeken, werken aan de onderliggende angst en dan stap voor stap verder. Steeds een beetje minder eetstoornis. Steeds een beetje meer jij. Daar heeft de wereld behoefte aan. Dat jij, met al jouw unieke talenten én gekkigheden, er bent. Neem je angsten dichtbij je. Zie ze. Hoor ze. Knuffel ze. Neem ze mee het leven in.

We zijn veerkrachtig. We kunnen bang zijn, onze angsten serieus nemen, en toch (op onze eigen tempo) keuzes voor het leven maken.

Tiptoe if you must, maar kom zachtjes in beweging.

Dank voor het delen, Floor!
C - Dinsdag 16 mei 2017 15:57
Mooi geschreven en heel oprecht! Ik ben een emotie eter en heb een psychische aandoening. Dus steeds als ik me slecht voel ga ik eten, met als resultaat dat ik veel te zwaar ben en afvallen mij niet lukt:( mensen in mijn omgeving denken dat het allemaal zo makkelijk is, maar dat is het niet. Bedankt voor je verhaal!

Groetjes!
Hernameisalice - Dinsdag 23 mei 2017 19:36
Wat een geweldig blog. Heerlijk cynisch en bot en eerlijk en oprecht. En ZO WAAR.
Ben even blogs aan het lezen om mijn motivatie en vertrouwen weer op te krikken, want/en/maar wat jij hebt opgeschreven is bijna woord voor woord precies wat ik ook bedoel en voel.
Thanks buddy. Heel veel succes
Anoniempjee - Maandag 3 juli 2017 17:48
Mooi geschreven ook heel bekenbaar! Ik krijg nu hulp en ik moet van hem nu in 1 week aankomen, maar dat lukt me nooit. Ik durf het ook niet. Ik weet echt niet wat ik moet doen.