Ik schaamde me voor mijn problemen

 

Na zoveel twijfels heb ik toch besloten om mijn verhaal te delen. Ik weet niet wat mensen ervan gaan denken. Nu gaat iedereen weten wat er is. Iets waarvoor ik me altijd voor schaamde. Ik durfde er nooit over te praten en als iemand iets vroeg dan was mijn antwoord kort en krachtig. Waarom schaam ik me hiervoor? Waarschijnlijk omdat ik dacht dat ik me aanstelde of omdat mijn probleem niet zo erg is?

Nu heb ik besloten om toch naar buiten te komen met mijn verhaal. Hiermee wil ik anderen die hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben, het gevoel geven dat ze niet alleen zijn. Ik wil mensen inspireren en motiveren. Tot slot deel ik mijn verhaal ook voor mezelf. Ik wil me niet meer schamen voor mijn problemen en ik wil kunnen accepteren dat ik met anorexia en een depressie kamp.

meisje

Bijna 7 jaar geleden is mijn eetstoornis ontstaan. Zoals bij vele begint het heel onschuldig en heb je het ook niet door dat je ‘slecht' bezig bent. Voor ik verder vertel over hoe het geëscaleerd is, wil ik terug gaan op de oorzaak van mijn eetprobleem. Ondanks dat er tegenwoordig veel gepraat wordt over eetstoornissen denken nog veel mensen dat het om het eten draait. Nogmaals, dit is niet zo! Het gaat om een onderliggend probleem, dit kan een traumatische gebeurtenis zijn. Een eetstoornis is een uitweg om die problemen te vermijden/vergeten.

Dit gaat om veel meer dan alleen het eten. Er is meestal ook niet één specifieke oorzaak. Het is vaak een opstapeling van zoveel dingen. Mijn eetstoornis is ontstaan door bepaalde traumatische gebeurtenissen. Dit is de eerste keer dat ik met mijn verhaal naar buiten kom. Ik weet ook niet echt hoe ik moet beginnen... Nou, ik zal maar eens bij het begin beginnen.

Ik heb op zich wel een goede jeugd gehad. Er waren hier en daar wel dingen gebeurd die ik waarschijnlijk probeer te minimaliseren. Na veel verhuizingen kreeg ik problemen met mensen vertrouwen. Ik bouwde een muurtje om me heen. Ik ben nooit echt open geweest als het ging over gevoelens of problemen. Als er iets gebeurde dan stopte ik vaak mijn hoofd in het zand. Dit was mijn manier om ermee om te gaan. Dit kon ik natuurlijk niet lang volhouden..

meisje

Mijn problemen begonnen eigenlijk al op een vrij jonge leeftijd (8-10 jaar). Het begon toen ik op vakantie ging. Ik ben hier veelvuldig mishandeld.

Op mijn 14de (2010) toen mijn puberteit begon, is er iets verschrikkelijks gebeurd. Ik begon toen al problemen te krijgen met mijn lichaam en voelde me vrij onzeker. Maar toen de zomer er aan kwam is die onzekerheid erger geworden en begon ik mijn lichaam te haten. Dit kwam allemaal door die verschrikkelijke nacht op vakantie. De nacht dat ik werd aangerand. Sinds die nacht is mijn hele leven verpest. Ik heb mezelf jaren lang de schuld gegeven. Ik was zo boos op mezelf dat ik mezelf begon te haten. Waarom heb ik dit toegelaten? Waarom hield ik hem niet tegen? Ik heb dit ook voor mezelf gehouden want het was mijn eigen domme fout. Maar die avond vergeten dat lukte me niet. Zoveel nachtmerries en slapeloze nachten. Ik deed er alles aan om er niet aan te denken maar alles kwam steeds naar boven. Ik voelde me zo vies en waardeloos...

Toen is mijn eetstoornis ontstaan. Dit was een afleiding maar tegelijkertijd gaf dit mij ook een soort van controle. Controle over mijn lichaam/gewicht. Dat was niet het enige, ik had eindelijk het gevoel dat ik iets kon! Afvallen! In het begin ging het niet zo makkelijk. Ik zocht hulp via internet. Ik kwam bij bepaalde pro-ana sites terecht. Toen is het alleen maar uit de hand gelopen. In het begin wist ik niet dat ik met iets ‘slechts' bezig was. Ik zag niet in dat het ongezond was. Het enige wat ik wilde was die avond vergeten en dat lukte. Nadat ze er op school achter kwamen door een vriendin heeft het niet zo lang geduurd voor ik mijn eerste opname kreeg.

In 2011 kreeg ik mijn eerste opname, dit was in een kliniek in België. Als Nederlander voelde ik me al niet thuis en daarnaast had ik geen probleem en vond niet dat ik een opname nodig had. Onder dwang van mijn huisarts en ouders heb ik het daar toch 3,5 maand uitgehouden. Ik deed alsof alles goed ging want ik wilde mijn schooljaar zo graag halen.

Na mijn opname duurde het niet lang voor het flink uit de hand liep. Mijn gewicht en het eten waren niet alleen het probleem maar ik kreeg ook een depressie. Op een bepaald moment kon ik fysiek niks meer. Ik kreeg ook steeds vaker donkere gedachten. Ik lag alleen maar in bed en zag hoe machteloos iedereen thuis naar me keek. Ik hoorde ze van alles zeggen. Ik wist op dat moment geen andere uitweg dan mijn leven te beëindigen. Ik belandde in het ziekenhuis en toen ging alles redelijk snel. ‘Je hebt geluk' bleven de artsen tegen me zeggen. Op dat moment voelde het niet als geluk aan. Maar goed, het duurde niet lang voor ik in een gedwongen statuut belandden.

Net wanneer ik dacht dat het niet erger kon, moest ik weer naar een kliniek. Dit werd mijn 4de opname in 2 jaar tijd. Dit keer was het wel anders want ik besefte dat ik een probleem had. In de loop van mijn opname realiseerde ik dat ik door mijn eetstoornis ongelukkig werd en er echt van af wilde. Toen begon ik ertegen te vechten. Ondertussen was het al 2013 en mijn ontslagdatum kwam steeds dichterbij net zoals de zomervakantie. Dit keer dacht ik dat alles goed zou lopen en dat ik geen opnames meer nodig zou hebben. Ik kon weer naar school gaan, voetballen en werken. Ik voelde me beter dan ooit.

Jammer genoeg duurde het niet lang voordat het weer bergaf ging. Tijdens de examenperiode ging het thuis ook slechter. De druppel was toen ik een ongeluk kreeg (aanrijding) moest ook een operatie ondergaan aan mijn pols. Dit had invloed op mijn eten en depressie. In januari 2014 belandden ik weer in het ziekenhuis. Daar werd me aangeraden om opnieuw voor een opname te kiezen maar dit zag ik niet zitten. Omdat ik ondertussen meerderjarig ben kon ik mezelf ontslaan.

Ik wilde niet opgeven maar wilde het zelf proberen. Dit was me min of meer gelukt onder begeleiding van een crisisteam die wekelijks langskwamen. Ik bleef vechten en met ups en downs heb ik mezelf kunnen herpakken. Zoals ik al gewend was duurde het niet lang voor het weer slechter ging.

Na de zomer besliste ik om geen hulp meer te aanvaarden. Hier stond niemand natuurlijk achter. Mijn omgeving, artsen en psychologen bleven maar zeuren dat ik een opname nodig had en dat ik niet moest opgeven. Maar ik voelde me een hulpeloos en waardeloos geval. Ik vond dat ik het niet verdiende. Na zoveel opnames moest het toch wel beter gaan, dacht ik. Dus gaf ik op.

Ik had genoeg van ziekenhuizen en klinieken. Van artsen en psychologen. Van telkens te blijven vechten zonder resultaat. Waarom lukt het me niet? Het leven had geen zin meer. Mijn leven stond stil terwijl iedereen om mij heen verder ging. Mijn depressie en eetstoornis namen mijn leven over. Er was geen ik meer... Mijn leven bestond meer uit overleven dan leven. Thuis durfde niemand iets te zeggen. Iedereen voelde zich machteloos, zelfs ik. School? Dat bestond niet meer voor mij. Mijn bed was de enige plaats waar je me kon vinden.

Iedereen maakte zich zorgen want ik was een heel ander persoon geworden. Ik was altijd zo vrolijk en sociaal. Ik maakte mensen aan het lachen en hielp anderen. Ik herkende mezelf niet meer. Ik vroeg mezelf iedere dag af, ‘wat is er met mij gebeurd?'. Waar is dat gelukkig meisje naartoe? Wat is met haar gebeurd? Ik wist gewoon niet hoe het voelde om te leven zonder problemen. Ik had zoveel vragen maar geen antwoorden...

Ik had me voorgenomen dat ik er na nieuwjaar niet meer zou zijn. Maar iets hield me tegen. Ergens had ik een klein beetje hoop. Dat klein beetje hoop heeft me toch uiteindelijk geholpen. Natuurlijk ook door de mensen om me heen die me bleven steunen en achter me stonden al die tijd. Maar ik voelde me zo ongelukkig en wilde zo echt niet verder. Ik besefte en realiseerde dat er iets moest veranderen. Voor de eerste keer stond ik achter de keuze van de dokter en besloot me te laten opnemen.

Hier sta ik dan trots op de weg die ik heb afgelegd. Ik heb eindelijk na 7 jaar en 6 opnames het gevoel dat ik vooruit ga. Ik ben er nog niet en het zal iedere dag nog knokken zijn maar ik weet dat het de moeite waard is. Met ups en downs kom ik er wel. Ik ben zo blij dat ik nooit volledig heb opgegeven en dat ik er nog ben.

meisje

Heb nooit gedacht dat ook ik het licht zou zien. Nu kan ik eindelijk de dingen doen die me gelukkig maken. Ik leef weer. Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik mijn problemen heb gehad. Die hebben me gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Ik kan eindelijk zeggen dat ik blij ben met mezelf. De dingen die ik heb geleerd de afgelopen jaren, zou ik in geen enkel school geleerd hebben. Dus ik ben dankbaar voor de weg die ik moest afleggen. Ik ben hier niet alleen sterker van geworden maar ook veel wijzer. Ik ben nu bezig met mijn leven op te bouwen. Mijn doelen te bereiken. Dit gaat me lukken als ik tegen die stomme eetstoornis blijf vechten. Ik heb al een fulltime baantje, kan weer voetballen en ga ook de komende maanden reizen en vrijwilligerswerk doen in het buitenland. Volgend jaar ben ik van plan om verder te studeren en op mezelf wonen.

Tot slot wil ik tegen iedereen zeggen, dat wat voor strijd je ook aan het voeren bent. Dat ook jij hieruit kunt komen. Je moet alleen beseffen dat je zo niet wilt verder leven. Want alleen jij kunt iets aan je leven veranderen, niemand kan het voor jou doen. Daarom is het belangrijk dat je dit inziet zodat je die klik kunt maken. Jij bent degene die beslist of jouw problemen de baas zijn en je leven overnemen. Iedereen kan gelukkig zijn dus laat jouw problemen je geluk niet in de weg staan. De keuze ligt in je eigen handen. Ik had altijd gedacht ‘why me?' nu zeg ik ‘try me'.

Ik probeer positief te denken en me vast te houden aan de dingen die wel goed gaan. Je gaat merken dat je leven er anders uit gaat zien als je uit dat negatieve spiraal komt. Kijk niet naar hoe ver je nog moet gaan maar naar hoe ver je bent gekomen.  ~Remember that difficult roads often lead to beautiful destinations.

If we ‘fail' at anorexia, we win at life!

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

.... - Maandag 14 september 2015 13:39
Respect, heel knap geschreven! Jij bent stoerrrrr! Leuke kledingstyle ook:)
xxbetul - Maandag 14 september 2015 13:41
Wauw, wat een onwijs mooie verhaal meid! Echt heel mooi geschreven!! Trots op je!
Leyla Ö - Maandag 14 september 2015 14:25
Super mooi geschreven, Keep going girl you can do this
Corinne - Maandag 14 september 2015 14:51
Heel dapper van je om het te delen met ons allemaal, ik weet zeker dat jouw verhaal anderen zal inspireren ook die stap nog een keer te gaan nemen om uiteindelijk hulp te aanvaarden. Om die reden heb ik het gedeeld op mijn facebook in de hoop dat jouw verhaal zal inspireren, dank je wel, je bent een toppertje :D
Merel - Maandag 14 september 2015 15:56
Ik verschoot er wel even van toen ik jouw verhaal hier zag staan ;) Knap dat je het hier zo open hebt neergeschreven. Ik geloof echt in jou! Je hebt zo'n knappe kop, jij gaat hier echt helemaal uit geraken! Het is niet gemakkelijk, maar het is sowieso al sterk dat je het gevecht nog altijd aan het voeren bent en niet opgeeft. Succes, Soukaina! ;)

xx Merel
Stay strong - Maandag 14 september 2015 15:59
Thanks girls! Fijn om deze reacties te lezen. #myblessingsforyouall
Stay strong - Maandag 14 september 2015 16:01
Thanks, zo lief van je! @Merel!!
Ook jij komt hieruit. Still believe in ya ;)
xx
Iris - Maandag 14 september 2015 16:23
Echt heel veel respect! Echt goed dat je nu langzaam maar zeker vooruit gaat X
lisa - Maandag 14 september 2015 16:25
Jeetje dit is wel het heftigste verhaal die ik hier heb gelezen..
Natuurlijk is het niet jou schuld dat je aangerand werd! ik zie dat zo vaak dat meisjes dat denken maar dat is niet waar !!!
je bent een ongelovelijk sterke meid !!
en zo goed van je dat je die knop om hebt gezet voor een mooier leven !
probeer die nare dingen achter je te laten.
Heel veel succes in de toekomst, je kan het !xx
Kennayyo - Maandag 14 september 2015 16:48
Much love, stay stronger than strong and keep in mind you're not going through this alone, you have all our support, friends and family
Lovve - Maandag 14 september 2015 16:58
Wauw, wat heb jij een inspirerend verhaal! Stay strong!X
Stay strong - Maandag 14 september 2015 17:45
Nogmaals bedankt voor jullie comments!!! I'm so speechless now...
Thom - Maandag 14 september 2015 18:04
Wauw souki, heel veel respect dat je toch na zoveel tijd alles hebt durven toe te geven. En nu op de goede weg blijvenšŸ‘ŒāœŒļø
kimmmmm ! - Maandag 14 september 2015 18:17
lieve schat , je weet dat ik je 100 % steun met alles en je behandel en zie zoals mijn eigen zusje , maar zo een dingen kan je beter anoniem online zetten , zonder foto's van jezelf, op die manier kan je ook je verhaal kwijt , zonder dat iemand je op straat gaat nawijzen . Je weet ook goed genoeg dat je gezin , je vriendinnen en je behandelende artsen er dagelijks voor je klaar staan om naar je verhaal te luisteren , maar jij laat hun dit niet toe. ik denk dat je via dit berichtje je ouders heel erg gaat kwetsen . Ik vind het echt erg dat je dit op deze manier aanpakt . Het zijn niet de mensen die hierop reageren die je gaan kunnen helpen en steunen , maar je gezin en je dokters , met hun moet je zo dingen bespreken .. en ik vind het ook spijtig dat je er een hoop leugens bij schrijft .. ik hoop dat je dit berichtje weg doet .. ik zeg dit alleen omdat ik om je geef
KimberlyVR - Maandag 14 september 2015 18:22
Met deze topgriet heb ik in Kortenberg gezeten, ze heeft me steeds aangemoedigd.. steeds in mij gelooft net zoals ik in haar! De momenten die we samen doormaakten zal ik nooit maar dan ook nooit vergeten.
DawnBlazex - Maandag 14 september 2015 18:23
Wauw! Wat een ontzettend dapper verhaal. Ik vind heel wat herkenning in jou. Ik wil even zeggen dat ik je een heel mooi meisje vindt en dat je 't echt waard bent. Vecht tegen je anorexia, mooie meid.

Wees trots op alle stappen die je hebt gezet en stay strong

xxx
Diede - Maandag 14 september 2015 18:26
Jeetje meid, wat heb jij al een hoop narigheid in je leven meegemaakt. Er zijn dingen gebeurd die nooit hadden mogen gebeuren. Wat verschrikkelijk om dat te moeten lezen. Maar wat onwijs dapper dat je hier je hele verhaal hebt gedeeld. Dat je de stap hebt gezet om dit op te schrijven en te delen met de buitenwereld.

''Ik ben zo blij dat ik nooit volledig heb opgegeven en dat ik er nog ben.''

Deze zin raakte mij enorm. Geef nooit op. Ook jij verdiend een gelukkig leven en ik weet zeker dat er meer geluk jou kant op gaat komen.

Blijf knokken, blijf vechten, je verdiend het. Succes met alles.
Habon - Maandag 14 september 2015 19:36
Lieve schat

Geweldig dat je met dit verhaal na buiten bent gekomen. Ik ben ontzettend blij dat je niet hebt opgegeven. Want je bent een geweldige meid en dat ben je altijd geweest. Dit bewijst wat voor een strijder je bent.

Blijf er tegen strijden lieverd !!
Je bent een inspiratie voor alle jonge mensen die dit meemaken.

Met deze woorden kan je veel mensen helpen.
Ik wens je het beste toe Souk
Dikke kus Habon
Lieke - Maandag 14 september 2015 19:45
Heel erg mooi en indrukwekkend. Ik ben blij dat je bent blijven knokken voor je eigen geluk!
Lisa - Maandag 14 september 2015 20:13
Meid, Ik ken jou en je familie heel goed.
Je weet dat je gezin en je artsen er dagelijks voor je klaar staan om naar je verhaal te luisteren. Jij laat dit niet toe!

Ik vind het echt erg dat je zoveel leugens erbij verteld.
Dat je ziek bent klopt, maar voor de rest vertel je allemaal leugens echt jammer van je!

Als je je verhaal kwijt wilt prima, maar het kan ook anoniem.
De enige die je hierbij kunnen steunen is je familie hoop dat je dat beseft!
Esswoo - Maandag 14 september 2015 23:18
Lieve, lieve, sterke SOUKI!

Jij gaat veel mensen levens veranderen met je verhaal. Je gaat mensen ermee bemoedigen, inspireren en helpen! Houd dit vast, Soukaina, want dit is waarom je op de wereld bent gezet, dit is je purpose. Er zullen altijd mensen zijn die niet mee eens zullen zijn met de keuzes die je maakt of de pad die je wilt wandelen. Maar als je kijkt naar dit hele proces, waar je nu bent gekomen, wie je nu bent geworden en wie je allemaal hebt geinspireerd, dan was het allemaal WORTH IT!



Saar - Dinsdag 15 september 2015 03:40
Wel grappig dat mensen het allemaal beter weten. Dit meisje gaat niet leugentjes verzinnen voor een verhaal. Mensen moeten beter nadenken voor ze gaan reageren. Denk er maar eens over na als jij zoiets zou meemaken en iemand die jou gaat vertellen dat je liegt. Serieus mensen. Hoe kun je zo laag en gemeen zijn.
MChantalle - Dinsdag 15 september 2015 08:54
Ik vind het juist dapper dat dit meisje haar verhaal heeft gedeeld. Anoniem of niet. Ik vind het sterk en onwijs mooi omschreven.

Ik wens je heel veel kracht toe in deze strijd en hoop dat je op een dag volledig hersteld bent van je eetstoornis/depressie.

Liefs
iamkaylee - Dinsdag 15 september 2015 10:38
jeetje wat een ontsettend heftig verhaal..! wat dapper dat je de stap hebt gezet om het te delen! ik vind het echt super knap van je, dus laat die negatieve reacties je aub niet omlaag halen. blijf vechten, jij kan dit!
mevr S. - Dinsdag 15 september 2015 11:14
Mooi verhaal Soukaina en wens je veel sterkte en geluk, laat je niets wijsmaken je hebt altijd jealous people and haters all around. En je hebt niets verkeerd gezegd over je familie of vrienden, laat staan ze zwart gemaakt. Niks van aantrekken is blijkbaar een oude kennis die je geen aandacht meer geeft en echt jouw aandacht tekort komt. En nog niet stoer genoeg is het recht in je gezicht te zeggen. Maar hoe dan ook, nogmaals heel goed geschreven en wens ik alle geluk en liefde je leven er zijn heel veel mensen die van je houden en je steunen hierin! Je staat er niet alleen voor!! Kuss Je nicht S.
Jimmy - Dinsdag 15 september 2015 12:08
Wat een mooi verhaal. Heel strijdbaar ook. En een verhaal wat nog lang niet klaar is. Als je zo actief bent zoals je schrijft dan zul je vast en zeker nog veel tegen komen (goed en slecht).

En nee, het is NIET jouw schuld dat je bent aangerand. Natuurlijk niet. Ik ben zelf een jongen en ik vind het altijd onprettig om te lezen over gedwongen seks, en ik vind het nog onprettiger om te lezen dat meisjes zichzelf daarna nog verder de grond in boren. Verdedig jezelf! En blijf sterk!

PS: hoe spreek je je naam eigenlijk uit? :-)
Stay strong - Dinsdag 15 september 2015 14:24
Bedankt voor alle reacties! Dat is ook mijn doel om anderen te motiveren en inspireren. Ik vind het fijn om zulke positieve reacties te lezen!

Ik vind het jammer dat er bepaalde mensen die zeggen dat ik leugens vertel. Wat ik nog erger vind is dat als jullie mij als familie zien dit in MIJN gezicht konden zeggen, tenminste persoonlijk en niet zo hierop reageren. Dat zegt genoeg over hoe belangrijk ik voor jullie ben! I'm so disappointed...

Ten laatste wil ik zeggen dat ik genoeg drama in mijn leven heb gehad en het laatste dat ik wil is dat er ruzies ontstaan door mijn verhaal. Ik heb mijn verhaal geschreven als afsluiter van mijn verleden en voor anderen die strijden te motiveren/inspireren!
Ik wil geen medelijden of zielig aangekeken te worden! Ik wil laten zien dat als je wilskracht hebt je alles kunt overwinnen! Je hebt het in je eigen handen.
Er zullen altijd haters zijn en mensen zijn die je scheef aankijken... Maar serieus moet je jezelf naar beneden laten halen door hen!?

LEEF VOOR JEZELF! Niemand gaat voor jou je toekomst opbouwen.

Take care everybody #myblessings
Karlijn - Dinsdag 15 september 2015 17:28
Lieve Soukaina,
Volgens mij is het maar 1 persoon die hier onder diverse namen nare berichtjes stuurt. Als je goed leest zie je dat het dezelfde stijl van schrijven is, met ook nog deels dezelfde woordkeuze.
Ik snap dat zulke berichtjes pijn doen, maar probeer je er niet teveel van aan te trekken. Jij weet hoe jouw verhaal in elkaar steekt, en de mensen die belangrijk voor jou zijn weten dat ook. En zij zullen altijd achter jou en je keuzes staan, omdat ze van je houden :)
Keep fighting! Je bent zo sterk en al zo ver gekomen, daar mag je super trots op zijn! Nu het laatste stukje nog en dan gaan genieten van een heel gelukkig leven, want dat heb je meer dan verdiend!!
charly - Dinsdag 15 september 2015 18:29
Sweetie, ik heb enorm veel bewondering en respect voor je!!! Ik weet hoe moeilijk het is om je verhaal te delen !! Je verdient het om je dromen waar te make en je doele te bereiken en dat gaat je 100% zeker lukken als je blijft vechten tegen die eetstoornis!!
Sharon - Dinsdag 15 september 2015 21:44
WoW soukaina, super dat je je verhaal hier deelt. Echt super moedig. Ik ben heel blij dat ik je leren kennen heb tijdens mijn opnames. Je bent echt een topmeid!
Romy19 - Dinsdag 15 september 2015 22:05
Ik heb veel respect voor je verhaal! En ook dat je het hier zo neer durft te zetten... Dapper.

En je bent nog een knappe meid ook :)
Lena - Woensdag 16 september 2015 14:04
Waauuuwww: heel veel respect meid!
Xmaudjuhh - Woensdag 16 september 2015 19:42
Wauww onwijs mooi en heb zoveel respect voor je! Je verdiend een mooi leven,want er is zoveel gebeurd em nu verdien je het om gelukkig te worden!
sterke_ik - Woensdag 16 september 2015 19:48
Wat een zwaar en moeilijk verhaal,
het lijkt op me ik worstel ook met depressie en suĆÆcidaliteit,
en automutilatie.
Mooi dat je je er uit vecht.
Ik ben ook net weer met een opleiding begonnen....