Afvallen voor acceptatie

 

meisjeVrolijk ging ik door het leven, had vrienden en maakte graag lol. Maar alles veranderde toen ik ging verhuizen in 2002. Ik kwam op een nieuwe basisschool en ik moest nieuwe vrienden maken en kwam in een nieuwe omgeving. Ik weet het nog goed, de eerste dag dat ik op mijn nieuwe school kwam. Ik stelde mezelf netjes voor en ik ging trakteren omdat ik jarig was geweest. In de pauze liep ik wat alleen en had nog geen aansluiting met leeftijdgenootjes uit mijn klas. Al snel werd er over mij geroddeld.

Er werd gezegd dat ik dik was, dat ik een vetzak & papzak was. Dit is 5 jaar lang door gegaan, jaren van fysiek, geestelijk en lichamelijk geweld gingen voorbij. Ik was vaak naar de leraren toe gegaan maar zei zeiden dat het plagen was en dat het bij de leeftijd hoorde. Ik voelde me alleen, en totaal niet op mijn gemak. Ik was vaak weglopen van school, maar de leraren haalden mij altijd weer op.

Eindelijk kwam het moment dat ik naar de middelbare school ging, weer nieuwe vrienden maken waar ik erg veel zin in had, geen gepest meer. In dit eerste jaar viel ik af in gewicht en mensen zagen dit ook. Ik kreeg veel positieve reacties en maakte zelfs vrienden. Dit gaf mij een bevestiging dat mensen mij zagen staan. Op dat moment dacht ik: Ik moet meer afvallen, want dan word ik geaccepteerd. Vanaf toen is het allemaal begonnen. De leraren kregen vermoedens dat ik aan het afvallen was, ik at nooit en sportte veel tijdens school. In die tijd kon je je inschrijven voor leuke activiteiten en ik koos altijd voor gym. Maar ik vond dat een slechte reden, want ik was altijd al sportief. Ik speel trompet bij drum en showfanfare Advendo Sneek waarmee ik wereld kampioen ben geworden, ik dans met rifle, sabel & vlaggen, ik hou van hardlopen en skiën, kortom sport is mijn leven.

Ik raakte aan de praat met een lerares die haar gevoelens uitsprak over mij. Mijn ouders werden ingelicht door mijn mentor, maar ik zei tegen mijn ouders dat er niks aan de hand was. Ook overleed mijn oom in de 1e klas, ik kon altijd goed met hem praten over wat mij bezig hield en dit werd een groot gemis. De jaren gingen voorbij totdat ik in de 3e klas kwam. Ik haalde slechte cijfers, was vaak boos, geïrriteerd en maakte ruzie met leraren. Ook moest ik in het 3e jaar weer naar de schoolarts toe, die mij vertelde dat ik alles aan mijn ouders moest vertellen en als ik dat niet deed, dan deed zij dat voor mij.

Ik wilde dit natuurlijk niet want ik zag het probleem niet. Een paar kilo kwijt raken is niet erg. Ik heb een brief van proud2bme gebruikt om het mijn moeder te vertellen.

Mijn moeder schrok en voelde zich machteloos, ik moest van haar naar de huisarts. Eenmaal bij de huisarts deed ik alsof er niks aan de hand was, maar hij stuurde mij door naar een eerstelijns psycholoog, hier heb ik 5 gesprekken gehad maar dit hielp mij totaal niet. De eerstelijns psycholoog stuurde mij door naar Kinnik (jeugd GGZ). Ik heb het daar 2 jaar lang vol gehouden, maar ik ben er niks mee opgeschoten. We hadden het alleen maar over school en over mijn hobby. Ondertussen daalde mijn gewicht, en vond ze het te gevaarlijk worden waardoor ik werd doorgestuurd naar de kinderarts.

Ik werd gek dat ik overal naartoe werd geslingerd, en overal moest ik weer mijn verhaal vertellen. Ondertussen zat ik in het 4e jaar ik haalde weer slechte cijfers en was alleen maar bezig met eten. Hierdoor ben ik ook gezakt voor mijn examen, waardoor ik het 4e jaar weer overnieuw moest doen. Ik kreeg een nieuwe mentor waar ik heel erg dankbaar voor ben. Mijn mentor was namelijk zorgcoördinator en wist mijn dossier al. Ik kwam bij haar voor een gesprekje en na veel praten heeft ze mijn vertrouwen gewonnen. Ze had zoveel lieve en helpende woorden, voor het eerst had ik het gevoel dat iemand mij begreep & serieus nam. Ze heeft me zo goed door het 4e jaar heen geholpen en heb mede door haar mijn diploma kunnen halen.

meisje

Ik begon met een MBO opleiding Maatschappelijke Zorg. Ik was bij Kinnik weg gegaan, omdat het me totaal niet hielp, ik had alleen nog toezicht van de kinderarts. Ik werd in december aangemeld bij Accare centrum voor eetstoornissen in Smilde maar de wachtlijst voor een intake gesprek duurde 3 maanden. Nog steeds had ik altijd contact met mijn mentor, ik vertelde haar hoe het ging. Eind januari 2014 was ik zo moe van de strijd. Voor mijn gevoel was ik aan het overleven. Ik had in mijn hoofd geprent ‘elke ons eraf is een stap dichterbij mijn oom'. Mijn mentor heeft er toen alles aan gedaan om mijn kinderarts in te lichten, omdat ik het niet meer volhield. Zes februari 2014 was de dag dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Het was verschrikkelijk, ik moest van niks eten naar een volledige lijst & alles wat ik niet op at werd met de sonde ingebracht. Ik voelde me waardeloos en alleen, ik schaamde me voor wat ik iedereen aan had gedaan. Liegen, bedriegen en doen alsof alles goed ging.

Tijdens mijn ziekenhuis opname kreeg ik eindelijk een brief van Accare over mijn intake gesprek. Na 4 dagen van mijn opname kon ik daar terecht voor een intake gesprek. Ik moest weer mijn verhaal vertellen, maar dit was mijn laatste optie voor hulp. Ik zit immers al 5 jaar in de hulpverlening. In maart 2014 begon ik in de startersgroep dit houd in dat je dingen leert over je eetstoornis en hoe de behandeling werkt. In april begon ik met dieetmanagment, ik moest uitdagingen aangaan met eten en drinken wat ik verschrikkelijk eng vond.

Het was augustus 2014 ik had een leuke zomervakantie gehad, maar qua eten en strijd ging het super slecht. Ik had een gesprek gehad met mijn hoofdbehandelaar dat het verstandig was om een flex-opname van 2,5week te overwegen. Dit heb ik gedaan. 2,5 week was erg kort en tijdens deze weken kwamen er meer dingen naar boven waaraan ik moest werken. Ik ging over op een nieuw traject 3-daagse klinisch van zondag avond tot woensdag avond. Ik ben totaal 5 maanden opgenomen geweest. Ik heb veel dingen geleerd over mezelf, over anderen en over mijn eetstoornis.

Na mijn ziekenhuis opname in februari 2014 heb ik een filmpje gemaakt voor buitenstaanders en voor meiden/jongen met een eetstoornis. Omdat ik in deze jaren heb gemerkt dat er veel onbegrip was. Ik werd overal heen geslingerd en dat heeft mij persoonlijk veel gedaan. Telkens als je andere hulpverlening krijgt moet je opnieuw leren vertrouwen, moet je uit je comfortzone stappen en dat is voor iemand met een eetstoornis ontzettend moeilijk. Ook is het mij opgevallen dat kinderartsen, huisartsen & behandelaren niet op 1 lijn zitten en dit is verschrikkelijk verwarrend. De huisarts zegt dat het lichamelijk goed met je gaat, en de behandelaren zeggen dat je zoveel procent ondergewicht hebt en dat je er lichamelijk slecht aan toe bent. Dit is echt 1 van mijn grote frustraties. Je moet soms zover gaan voordat je hulp krijgt.

Ik heb veel positieve reacties gehad over mijn filmpje, waar ik heel erg dankbaar voor ben. Ik wil heel graag dat mensen met een eetstoornis begrepen worden en serieus worden genomen, welke eetstoornis je ook hebt. Onbegrip is het aller moeilijkste. Want mensen met een eetstoornis willen zich bewijzen en gaan tot het uiterste. Ik wil later mensen helpen met een psychische aandoening, en dit is een klein begin.

meisje

Helaas gaat het met mij nog niet erg goed, maar ik probeer er wat van te maken. Veel mensen gaan er vanuit dat het nu beter gaat met mij omdat ik 5 maanden opgenomen ben, ik had ook graag willen zeggen dat het beter ging. Ik heb nog een lange weg te gaan. Ik heb nog veel therapieën zoals; trauma verwerking, lichaamsbeeld exposure, zelfbeeld groep, PMT, individuele therapie & cognitieve gedragstherapie. Ik ben ontzettend dankbaar voor de mensen die mij lief hebben en die mij altijd steunen, ik weet niet wat ik zonder hun moest.

Samen sta je sterker, dan alleen! Zorg voor een vertrouwenspersoon in je omgeving, blijf niet met je verhaal/probleem zitten. Iedereen verdient hulp, dus jij ook.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Odette - Zaterdag 21 februari 2015 13:08
Mooi geschreven Jessica, ik wens je heel veel sterkte & succes bij de therapie!
Rianne - Zaterdag 21 februari 2015 13:18
Wat een mooie blog heb je geschreven! Herken ook erg het stukje tegenstrijdigheid bij hulpverleners, artsen wat ervoor zorgt dat je nog meer in de war raakt dan je al bent. Ik wil je nog veel sterkte wensen bij je herstel, je hebt al een hele weg afgelegd, en je bent het waard om deze af te maken met een positief einde! Succes!
eenzaam-bloempje - Zaterdag 21 februari 2015 13:36
Super mooi geschreven. Sommige dingen heel herkenbaar vooral het pesten en het onbegrip. Ik gun het jou en idereen dat het beter gaat met je en deze ziekte de baas kan worden
karlijnxxx - Zaterdag 21 februari 2015 13:42
Wat mooi geschreven!
En knap dat je je verhaal verteld hebt.
Je bent een kanjer.
Heel veel succes met je herstel!
cynthiaxd - Zaterdag 21 februari 2015 13:45
Moiu geschreven je bend een sterke lieve mid houd vol je kan het wel
cynthiaxd - Zaterdag 21 februari 2015 13:45
Moiu geschreven je bend een sterke lieve mid houd vol je kan het wel
renskeproud - Zaterdag 21 februari 2015 14:08
mooi geschreven.
je kan het ik geloof in je wees niet bang en succes
liefs,
Liske. - Zaterdag 21 februari 2015 14:45
Heel mooi geschreven! Ik herken veel in je verhaal jammer genoeg. Heel veel steekte en courage lieve meid! šŸ˜˜
x_Marloes - Zaterdag 21 februari 2015 14:53
Wow! Wat super goed en mooi geschreven! Ik heb er kippenvel van!!
Ik herken heel veel dingen.
Je bent een topper! En laat niemand je iets anders wijs maken dan dat.
Heel veel sterkte en succes met je herstel.
Je komt er wel!
Het is je gegund!
anoniempje - Zaterdag 21 februari 2015 16:29
Je lijkt me zo een leuke meid,
zou echt vrienden met je willen zijn!
Het is een lange weg, maar je komt er wel!!!
Veel sterkte en succes.

xxx
anoniempje
Blub - Zaterdag 21 februari 2015 17:15
Ik herken een deel van je verhaal, namelijk de slechte hulp bij GGZ Friesland en het ziekenhuis (ik herkende het ziekenhuis aan de foto) en de lange wachttijd tussen aanmelding, intake en start behandeling. Bij huisarts was echter een ander verhaal. Die heeft zelfs 1 keer met spoed een opname geregeld voor de volgende dag in het ziekenhuis. Ik weet niet welke kinderarts jij had in het ziekenhuis, maar met die van mij kon ik totaal niet opschieten. Hij heeft dingen gezegd die bij mij totaal in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Toen ik de eerste keer in het ziekenhuis lag, mocht ik helemaal niks. Alleen 2x per dag een half uurtje tv kijken of boek lezen. De rest van de tijd moest ik maar 'rusten', wat in mijn geval alleen maar piekeren over zelfdoding en ontsnappingsplannen was (wat dus totaal niet hielp). Wel was er een fijne soort van socio-persoon die zich veel meer interesseerde in hoe ik mij voelde. Tijdens mijn 2 opnames in het ziekenhuis heb ik geleerd dat er slechte communicatie is tussen de verpleging, artsen en de psychische hulpverlening in het ziekenhuis. Dit moet zeker verbeterd worden in de toekomst.

Maar om mijn reactie positief af te sluiten: je kunt de hulp vinden die je nodig hebt. Ik heb die gevonden en ben nu al 5 jaar op gezond gewicht en gaat het psychisch gezien steeds beter. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Ik weet hoe het is als de eerste behandeling je niet zoveel helpt. Deze geeft je echter wel veel inzicht in wat er eigenlijk aan de hand is. Soms duurt het even voor je er zelf klaar voor bent om de hulp echt aan te pakken en beter te worden. Ik hoop dat dit moment voor jou zo snel mogelijk komt en dat het snel beter gaat. Het is een lange, zware weg maar blijf erin geloven dat het beter kan gaan!

Oh, nog een tip om het onbegrip helpen tegen te gaan en te voorkomen dat je elke keer weer je verhaal moet vertellen: ik hield in die tijd een blog bij waarop familie-leden en vrienden konden lezen hoe het met mij ging. Super handig!
A - Zaterdag 21 februari 2015 19:20
Veel sterkte!!!
Carolien - Zaterdag 21 februari 2015 19:40
Mooi geschreven :)
Kunnen we ook ergens het filmpje bekijken dat je hebt gemaakt ?
Rooos - Zaterdag 21 februari 2015 20:01
Wauw.. echt mooi geschreven! Ik herken het ook heel erg dat hulpverleners niet op dezelfde lijn zitten.. dat is zĆ³ vervelend, maar uiteindelijk komt het vast helemaal goed. Ik hoop dat het snel beter met je zal gaan! Je kunt het topper!
Amaya - Zaterdag 21 februari 2015 20:40
Heel sterk meis!
En dapper dat je dit durft te delen.
Ik weet zeker dat jij er gaat komen! Blijf in jezelf geloven en ga door :*
Wooper - Zondag 22 februari 2015 17:05
Waaws wat een ogen op die foto, knapperd! Sterkte voor nu en de tijd die nog komen gaat. Met je disipline kom je er gegarandeerd
Alyona - Zondag 22 februari 2015 18:35
Het is inderdaad wel zo dat jongens de iets wat dikkere meisjes niet leuk vinden. Ik ben zelf ook wat dikker, dus ik begrijp je verhaal helemaal. Alle meiden in mijn klas zijn lichter dan x kilo. Ik zelf weeg x kilo, daarom ben ik zeker wel de allerzwaarste in de klas. Het is heel moeilijk voor mij de laatste jaren omdat ik vaak wordt gepest door de jongens in mijn klas omdat ik de dikste van de klas ben. Nadat ik jouw verhaal gelezen heb voel ik me zo verbonden met je. Ik weet ook dat ik heel ongezond eet. Elke dag op school eet ik patat of hamburgers en savonds eet ik ook altijd veel. En ook veel snoepen, of een hele zak nootjes of een family zak chips. Ik woon bij mijn vader en hij kookt alleen maar spagetti en pasta, nooit groenten of salade. Ik ben 14 jaar. Sterkte!, Alyona
sem - Zondag 22 februari 2015 19:45
Super dat je het hebt verteld . Mogen we mischien je filmpje kijke?
Liefs
Jessica - Maandag 23 februari 2015 04:14
Hoi lieve schatten,

Hierbij wil ik jullie bedanken voor de lieve berichten!!

Mijn filmpje staat op youtube onder: Eetstoornis: mijn verhaal.
Of onder me account op youtube: xjess08
Black Tiger - Maandag 23 februari 2015 13:01
deze volgens mij......
mooi verhaal jess, heel veel suc6 verder, je kan het!
x
Poemetje - Dinsdag 24 februari 2015 08:24
Lieve Jessica,
Wat ben jij een sterk meisje!
Ik weet hoe het voelt, het is niet allemaal even gemakkelijk.
Vallen en opstaan, knokken en doorgaan.
Ik wens je heel veel sterkte toe!
Je bent trouwens een ontzettend mooi meisje.
Probeer jezelf wat meer te waarderen.
Je bent het waard onthoud dat goed.
xx
anoniem - Woensdag 25 februari 2015 11:07
Ik wens je het allerbeste Jessica! Je kunt t!
Klein meisje - Zondag 1 maart 2015 15:14
Ik herken het verhaal heel erg, ik loop nu ook bij GGZ. Eerst liep ik in leeuwarden, maar dat was niks. Ze hielpen me totaal niet, ik ben nog geen een stap vooruit gegaan. Alleen maar afgevallen. Nu moet ik naar GGZ 'kinnik' sneek. Ik moet van mijn ouders ze de kans geven.. Maar zoals ik jullie hoor heb ik er totaal geen vertrouwen in.. Ik wil niet nog over 2 jaar in het zelfde schuitje zitten! Daarom heb ik mu steeds in m'n hoofd dat ik nog meer moet afvallen tot opname en dat ik dan misschien wel serieus wordt genomen. Het klinkt raar.. Maar soms weet ik niet meer echt wat ik wil
Anoniempjeee_x - Maandag 2 maart 2015 15:02
Wauw, wat een heftig verhaal zeg! Ik heb je filmpje gezien, je bent zo prachtig. Hou vol! heel veel sterkte xxx ( Ik heb dezelfde ring: infinity :D)
denise - Zondag 29 maart 2015 21:15
Lieve Jessica, je doet zo je best en ik hoop echt dat het goed met jĆØ komt want dat verdien je echt. Je vecht nu al zo lang. Super goed verhaal trouwens.
Xxx denise (van dex, als je me nog kent ;)
lisa - Zaterdag 9 mei 2015 16:26
stay strong je kan dit. je bent een super mooie meid.
Celae - Woensdag 27 mei 2015 13:18
Kinnik is waardeloos.