65 jaar en een eetstoornis

 

Zolang mijn herinneringen teruggaan was er bij ons gedoe over eten. Ik ben een vrouw en enig kind. Mijn ouders zijn overleden en ik heb weinig familie. Mijn jeugd was verre van prettig. Mijn moeder had erg losse handen en voeten en ranselde en schopte er op los. Zomaar, om niets. Dat heeft ze volgehouden totdat ik ongeveer 17 jaar was en ik op mezelf ging wonen. Huilen mocht ik niet. Ja, het mocht wel, maar dan was de beloning dat ik klappen kreeg. Dus je slikt je tranen in. Het gevolg is dat ik niet meer kan huilen. Nergens om. Wel van binnen. Maar die tranen ziet niemand.

Het waren niet alleen lichamelijke mishandelingen. De geestelijke waren net zo groot. Vernederingen, kleineren, uitschelden voor stommerik enzovoorts in het bijzijn van anderen. Altijd op me lopen vitten: knipper niet zo vaak met je ogen, zit niet aan je nagels te pulken, wiebel niet met je benen, adem door je neus; ik kan nog meer voorbeelden noemen. Overal blauwe plekken, die verdoezeld werden door kleding: blouses en truien met lange mouwen, zolang mogelijk in het jaar maillots dragen, niet naar het strand en een badpak aan enzovoorts. Gevolg is geweest dat bij mij de angst in toenemende mate regeerde.

vrouw eetstoornis anorexia

Angst en onzekerheid, altijd moest ik op mijn hoede zijn op welke manier mijn moeder zou reageren. Er zijn heel wat keren geweest dat ik in bed kwam te liggen zonder dat ik de traptreden nauwelijks had gevoeld. En toch nog mijn avondgebedje op moeten zeggen...... Er was niets bespreekbaar. Zeker niet als het lichamelijke zaken betrof. TABOE. Stelde ik vragen, dan werd met een klap mijn mond gesnoerd. Wilde ik iets vertellen over wat ik op school had meegemaakt, ook dan werd mijn mond met een klap gesnoerd.

Wat zich binnen de vier muren van ons huis afspeelde werd niet naar buiten gebracht. Wat zich buiten die vier muren afspeelde mocht ik niet vertellen. Ik ging graag naar school en was een goede leerling. Mensen die mij als kind gekend hebben zeggen steeds dat ik altijd heel vrolijk was en mijn moeder zo'n lieve vrouw. Dat laatste voor de buitenwereld, ja. En mijn vader? Die was niet tegen haar opgewassen, maar hij nam mij wel altijd zo veel mogelijk in bescherming. Over mijn jeugd ga ik verder niet uitweiden. Daar valt heel, heel veel meer over te vertellen. Ik kon er met niemand over praten. Ik zou niet weten met wie. Familie was ook een-ver-van-mijn-bed show, een dokter kwam er niet in en gingen we nooit naar toe, kennissen (ik betwijfel of we die hadden) kwamen bij ons niet over de vloer en ik durfde ook niets naar buiten te rennen, want dat mocht niet. Op een gegeven moment weet je niet beter. Je groeit op in zo'n situatie en voor mij was het eigenlijk normaal.

Bedenk wel dat ik het nu heb over de jaren '50/'60. Veel gesloten gemeenschappen en streng gelovig. Dat laatste was ook bij ons het geval. Op zondag 3x ter kerke en door de week bij iedere maaltijd bidden, danken en bijbellezen. Elke maaltijd bracht een hoop gedoe met zich mee. Mijn moeder kon niets anders dan tijdens de maaltijden mopperen op de kwaliteit van het voedsel en de maaltijden namen uren in beslag. Normaal gesproken kreeg je meer als je honger had en hoefde je minder te eten als je weinig trek had. Bij ons was dat anders. Per maaltijd namelijk een standaard hoeveelheid. Ontbijt: 3 boterhammen (zelf gesneden = heel dik), middageten (2 volle borden + soep + pap), avondeten (4 boterhammen). Alles MOEST op gegeten. Zo niet, dan stond het de volgende maaltijd erbij. Bij het avondeten stond er dus nog een koude prak middageten! Was dat binnen een uur niet op dan was het een kwestie van: neus dichtknijpen en werd het letterlijk door m'n strot geduwd.

De manier waarop de maaltijden werden klaargemaakt zal ik niet in detail beschrijven, maar ik vraag me nog steeds af hoe ik er ooit iets van naar binnen heb kunnen krijgen. Ik weet niet of jullie weleens groente met maïzena hebben aangemaakt? Dat ging bij ons overal overheen. Ook over het vlees en de aardappelen! Het effect van dit alles was eigenlijk één ding: Ik hield mijn mond dicht. Dicht om te eten en dicht om niet meer te praten. Dat laatste met niemand. Door eten te weigeren werden de mishandelingen uiteraard nog groter. Eindelijk kon ik op kamers (in Den Haag in verband met mijn opleiding op de sportacademie) en daar kwam ik met totaal andere milieus in aanraking waar op een heel andere manier met voedsel werd omgesprongen.

Ik kwam met voedsel in aanraking wat ik totaal niet kende, zoals nasi, macaroni, maar ook echte Hollandse stamppot, bietjes met uitjes en strookjes witlof-uit-de-oven-met-ham-en-kaassaus. Mijn hospita kon heel lekker koken en ik liet het me goed smaken. Op dat moment was mijn eetstoornis echter al in volle hevigheid losgebrand. Ik was al aan het afvallen, omdat ik enorm last had van mijn borsten, die erg zwaar waren en pijn deden bij het sporten. Ik wilde mijn ongesteldheid kwijt raken. Heel lastig, vooral bij het zwemmen. Verder vond ik mijn lijf prima.

Ik had een goed gespierd en afgetraind lijf. Helaas maakte mijn turndocent een wel heel ongelukkige opmerking door me te adviseren af te gaan vallen, omdat ik voor sommige oefeningen eigenlijk te zwaar was. Dat deed me besluiten om inderdaad niet meer eten. Het ging lange tijd 'goed' totdat ik een boekje las over een meisje dat was opgenomen vanwege anorexia. Wist ik veel wat dat was. Dat prikkelde mijn nieuwsgierigheid om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik dat wel eens 'onder de leden' zou kunnen hebben. Nee, ik had er nog steeds met niemand over gesproken. Zwijgen. Vooral zwijgen. Ik dachr dat ik de enige was en ik schaamde me kapot dat ik iets had.

In dat boekje las ik nog iets: als je je volvrat en daarna je vingers in je keel stak, kon je alles weer terugspugen. En dus: eten maar! En toen was het hek van de dam. Hele supermarkten heb ik ingeslagen. Liefst 2x per dag boodschappen doen en met karren vol eten thuiskomen. Opruimen deed ik niks meer. De kasten en de berging puilden uit en op de vloer lag alleen maar voedsel. Eén logeerkamertje lag vol voedsel. Ik kreeg lang niet alles in de koelkast. Van één artikel liefst tien tegelijk..... mijn dagen werden gevuld met eten, kotsen, kort slaapje en het slikken van allerlei middelen om te laxeren.

Ik was inmiddels afgekeurd en had dus hele dagen alle tijd om mijn dagen door te brengen.......... Eén van de gevolgen was ook dat het toilet voortdurend verstopt zat. Mijn ouders zagen het aan, maar zeiden niets. Mijn collega's zagen het, maar zwegen. Hetzelfde was het geval bij mijn vriendinnen. Hulp zoeken was er nog steeds niet bij. Ik zou niet geweten hebben bij wie. Om een heel lang verhaal kort te maken. Pas 12 jaar geleden ben ik hulp gaan zoeken. Eerst bij de huisarts die me na een lang gesprek adviseerde contact op te nemen met Emergis. Dat ging niet al te makkelijk vanuit mijn kant en ik haakte al snel af.

Na enige tijd besloot ik toch door te zetten en nu gaat het goed. Denk nou niet bij het woord "goed" dat ik van mijn eetstoornis af ben. Nee. En dat zal ik ook niet meer komen. Maar het is me wel gelukt om een manier van leven te vinden, waar ik vrede mee heb. De ambulante begeleiding in Emergis blijft. Die heb ik hard nodig. Omdat ik het verstoppertje spelen, het gelieg en bedrieg meer dan beu was heb ik ongeveer twee jaar geleden besloten om mijn verhaal heel voorzichtig aan kennissen en collega's te vertellen. Ongeloof, onbegrip. Maar ik zet door. Nee, je geneest niet altijd van een eetstoornis. Je gaat er ook niet altijd aan dood. En het is niet uitsluitend anorexia. Er zijn vele vormen van eetstoornissen en elk heeft zijn eigen verhaal.

Niet iedereen is graatmager. Het kan heel jong en heel oud overkomen. Je kan het je hele leven hebben en je kan zowel een man als een vrouw zijn. De oorzaken kunnen net zo verschillend zijn als de eetstoornissen. Heel vaak heeft het niets te maken met een schoonheidsideaal. Dat blijkt uit mijn verhaal waar ik heel graag nog heel veel aan toe zou willen voegen.

Wat ik er aan overgehouden heb zijn angst voor handen: in iedere hand die naar me uitgestoken wordt zie ik een naderende klap, angst voor aanraking, lichamelijk contact. Geen knuffels, innige omhelzingen of zoenen. Dat associeer ik ogenblikkelijk met klappen. Want dat deed mijn moeder dan: doen alsof ik een zoen kreeg, maar ik kreeg een klap. Angst ook voor ruimtes met veel mensen. Ik zal direct kijken waar deuren en nooduitgangen zijn. En een enorme afkeer van voedsel. Enorme winst die is behaald is dat ik van acht eetbuien per dag naar twee terug heb kunnen gaan. Nog steeds twee te veel. Mijn vinger in mijn keel steken is al lang niet meer nodig. Mijn maag is er automatisch op ingesteld om alles er weer uit te kieperen. Boven de wc hangen en dan komt het vanzelf. De laxeertabletten zijn ook de deur uit. Allemaal. Van heel veel pilletjes + vochtafdrijvers + vezeltabletten +....+.......+.....per dag naar nul. Dat waren ook kasten vol.

vrouw eetstoornis anorexia

Blijvende schade hebben mijn darmen zeker opgelopen om over de schade aan de rest van mijn lijf maar niet te spreken. Ik kom weer onder de mensen. Ik ben vrolijker. Ik durf over mijn eetstoornis te praten. Maar ik trek me nog steeds terug in mijn cocon. En dat moet ik zien te voorkomen. Ik ben nog steeds ontevreden over mijn lijf. Dat is niet zoals ik wil, maar dat is helemaal mijn eigen schuld. Ik heb vaak rondgelopen met zelfmoordplannen. Waarom dat niet gedaan? Omdat noch ikzelf, noch wie dan ook daar iets mee opgeschoten zou zijn. De achterban zou bovendien met een groot vraagteken blijven zitten.

Het belangrijkste voor mij om te kiezen voor het leven is het volgende: Ik zie de eetstoornis als een wurgslang. Een wurgslang die al heel veel slachtoffers heeft gemaakt. Ik vertik het om ook één van die slachtoffers te worden. Ik wil laten zien dat die rotslang niet altijd het laatste woord heeft. Het is een loodzware strijd, het is oorlog, 24 uur per dag. Maar het is de moeite waard. Ik ben een rasechte zeeuwse. De wapenspreuk van Zeeland is "LUCTOR ET EMERGO" (ik worstel en kom boven). Ik werk er hard aan om steeds langer boven te blijven en dat gaat steeds beter. Het is ook niet zo dat jij een eetstoornis hebt, maar dat die eetstoornis jou heeft, om van je omgeving nog maar tw zwijgen...

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Saskia - Dinsdag 7 februari 2017 19:27
Mijn hart breekt bij het lezen. Ik wens je alle goeds en moois toe! šŸ’–
C - Dinsdag 7 februari 2017 19:30
Oh wat verschrikkelijk dat dit je is aangedaan, en dan komt er ook nog eens een eetstoornis bij kijken. Wat ontzettend knap dat je er tegen bent gaan vechten en dat het beter gaat als eerst, heel veel respect X
A. - Dinsdag 7 februari 2017 19:32
Wat vind ik het dapper om je zo kwetsbaar op te stellen en je verhaal hier durft te vertellen. Ook veel herkenning, dat maakt het ook lastig om te lezen. Luctor et Emergo vind ik een mooi motto, misschien moet ik dit (als bijna Zeeuwse) ook in mijn achterhoofd houden.
Yla - Dinsdag 7 februari 2017 19:36
Wat dapper dat je na zoveel jaren je verhaal durft te vertellen.
Ik wil je heel veel sterkte en kracht toe wensen
Evelien - Dinsdag 7 februari 2017 19:44
Wat een heftig verhaal.. het raakt me diep. Wat een moed is ervoor nodig om na zoveel jaar openheid te geven en te delen wat er in je omgaat! Ik ben er echt even stil van, heb op ook dit moment ook even niet zoveel woorden verder.. Bedankt voor het delen van je verhaal, en veel liefde en geluksmomenten toegewenst!
H. - Dinsdag 7 februari 2017 20:12
Moedige dappere vrouw....
Hoop dat meer mensen dankzij jouw verhaal hulp zoeken.
Je hoeft deze strijd niet in je eentje te voeren...
Odette - Dinsdag 7 februari 2017 20:28
Wat een heftig verhaal. Ontzettend knap en dapper dat je dit met ons deelt! "Ik vertik het om ook Ć©Ć©n van die slachtoffers te worden." heel krachtig! Dankjewel!
Deniz - Dinsdag 7 februari 2017 20:39
Wauw, wat een heftig verhaal. Ik ben zo blij dat je dit deelt. Ik herken het wat je vertelt van je moeder maar dan maar 1/10 deel daarvan en hoe het steeds bij je blijft of is gebleven in de rest van je leven. Wat ontzettend heftig en de gevolgen kan ik zo goed begrijpen. Ik vind het zo mooi te lezen over iemand die ouder is dan ik. Ik voel me vaak zo oud met een al 33 jaar durend eetprobleem. Ik moet huilen en voelde me getroost door je verhaal. Hopelijk moedigt het aan en biedt het troost dat het nooit te laat is voor wat je in je hart mogelijk (nog) wenst in je leven. Heel veel moed en sterkte gewenst en petje af voor je verhaal. Je hebt me er diep mee geraakt. Dank je wel!
Smurf - Dinsdag 7 februari 2017 20:50
Lieve vrouw, lieve dappere vrouw,
Je verhaal raakt mij, je foto zegt zoveel..
Ik ben dan wel een heel stuk jonger maar dat stukje over het opgroeien in Zeeland, jup dappere dame, I feel you, dingen in de doofpot stoppen, waar niet over gesproken word is er niet en altijd maar dat toneel voor de buitenwereld.
Hyomin - Dinsdag 7 februari 2017 20:52
je hebt me heel erg geraakt, ik wens je al het goede toe, bedankt dat je dit deelt
Floor - Dinsdag 7 februari 2017 20:59
Mooi mens!
Mandy - Dinsdag 7 februari 2017 21:26
Wat ontzettend goed dat je dit verhaal doet en dit zo oprecht vertelt.
Anoniem - Dinsdag 7 februari 2017 21:33
Wat een heftig verhaal! Dat komt wel even binnen. Ik kan me niet voorstellen hoe het is als je hier je hele leven mee zit, respect dat je het al die tijd hebt volgehouden, ondanks alles. Ik heb zelf veel gehad aan mijn hulp van emergis en ik hoop dat dat ook voor jou (gaat) gelden.. Heel veel succes en sterkte!
hoi - Dinsdag 7 februari 2017 21:42
zo goed dat je dit hebt gedeeld. En heel veel respect voor jou.
Anoniem - Dinsdag 7 februari 2017 21:46
wauw.. wat knap. wat een motivatie. daar kan ik een heleboel van leren. ik heb heel veel respect voor dat je zo je verhaal durft te doen.
Jansje - Dinsdag 7 februari 2017 21:50
Heb maar een woord: Dapper!
kVind het heel leuk dat je ook een Zeeuwse bent, al is het niet leuk dat je een ES hebt natuurlijk!
NadinevdW - Dinsdag 7 februari 2017 23:03
Dit maakt me zo verdrietig...
het feit dat je ouders christenen waren, maar je zo behandelen
het feit dat je niet over een eetstoornis heen kunt groeien
Aan de andere kant is dit verhaal zo hoopvol, namelijk dat je er altijd nog wat aan kunt doen en een beter leven kunt leiden.
Ik ben pas zestien en ik denk dat ik hulp ga zoeken als ik 21 ben en financieel volwassen, zodat ik dit langs mijn ouders heen kan doen. Om ze verdriet te besparen, om mezelf onbegrip te besparen Ć©n zodat ik al uit huis ben en de vrijheid heb om een eetlijst te volgen.
Aniek - Dinsdag 7 februari 2017 23:21
Wat naar dat je er zo lang alleen mee hebt moeten leven, maar hoe knap dat je alsnog hulp gezocht hebt. Heel veel sterkte! Ik hoop dat je ook hulp vraagt voor het verwerken van je verleden.
Renee - Woensdag 8 februari 2017 07:12
Ah, heftig zeg.
'Je kunt je leven helen' van Louise Hay is een zachtaardig boek, een oudere vrouw die zelf spreekt uit eigen ervaring. Mishandeling, zelfkritiek etc Het kan echt helpen :)
Met alles wat u heeft mee gemaakt is het eigenlijk logisch dat er ergens een uitlaatklep moest komen maar maak uzelf niet wijs dat het te laat is voor wat dan ook!
Alles is mogelijk.

Succes en sterkte en veel geluk!
Anoniem - Woensdag 8 februari 2017 08:08
Wat een heftig verhaal, maar wat kom jij ook sterk over in dit verhaal! Je moed en doorzettingsvermogen. Wat goed van je dat je zo door blijft strijden tegen de eetstoornis. Je beschrijft het echt heel mooi.

Ik lees in je verhaal dat je uit een streng gelovig gezin komt. Ik vermoed dat je het geloof dan ook als iets negatiefs hebt ervaren. Ik hoop het niet, maar ik kan het me goed voorstellen!

Ik geloof in God, Hij is alles voor mij. Hij heeft mij door de eetstoornis gesleept. Mij nooit losgelaten, terwijl ik Hem honderden keren probeerde te vermijden. Zonder Hem ben ik niets, zonder Hem zou ik er niet zijn. Zijn liefde voor mij is onvoorwaardelijk, maar ook voor jou! Hij snapt zo goed waar wij doorheen gaan, hoe zwaar het is, hoe eenzaam.. Hij is mijn kracht, mijn hoop, mijn uitzicht.
Ik hoop dat Hij dat ook is voor jou en voor iedereen die deze reactie op jouw verhaal leest.

Lieve Coba, ik wens je sterkte toe in je strijd tegen die verschrikkelijke eetstoornis. Wees niet bang, met Hem kun je alles aan!
Ik bid voor je

Liefs, een mede-Zeeuw
LittleElf - Woensdag 8 februari 2017 08:24
Ik heb echt heel veel respect voor je en ik vind het zo goed van je dat je volhoudt. Je bent sterk en dat inspireert me echt

Heel veel succes!
JAAvdW - Woensdag 8 februari 2017 09:38
Jeetje, Coba... RESPECT! Iets anders kan ik niet zeggen... jawel, een ding nog... DANKJEWEL voor het zo eerlijk delen van je verhaal! Je bent een KANJER!
2Coba - Woensdag 8 februari 2017 09:50
Je verhaal gaat bij mij door merg en been.
Wat spijt het me dat jij dat allemaal door hebt moeten maken.
Het maakt dat ik er tranen van in m'n ogen krijg, en er voor je wil zijn.
Wat dapper en goed dat je het deelt.

Ik denk aan je,
Anne
Birdy - Woensdag 8 februari 2017 14:34
Wat een heftig en verdrietig verhaal. Heel veel respect dat je dit bent gaan delen, niemand zou hier alleen mee moeten lopen. Ik wens je echt heel veel sterkte en kracht toe en ik vind je heel moedig.
anoniem - Woensdag 8 februari 2017 15:30
Wauw, wat een kracht!! Omdat je het kunt vertellen na zo ontzettend veel jaren, omdat je al die jaren zo geleefd hebt en er toch nog bent met vechtlust. Ik wens je het aller- allerbeste toe, en daarom hoop ik van harte dat je deze krachten eens samen zult kunnen bundelen om zo de laatste trap te geven aan alle narigheid die jou heeft tegengewerkt. Ik hoop het, maar ik geloof het ook. Als je kunt wat je de de afgelopen jaren hebt gekund, moet het ook kunnen om op de krabbelen. Alles op zijn tijd, je kunt het!!
Gwenno - Woensdag 8 februari 2017 17:46
Wat een stoer verhaal, Coba!
Sarah - Woensdag 8 februari 2017 19:47
Wow... Hier word ik echt even stil van....
Wat een enorm heftig verhaal is dit. Woorden kunnen niet beschrijven wat ik wil zeggen.
Wel heb ik heel erg veel respect voor hoe je hier zo over kunt schrijven, over al deze nare, onmenselijke ervaringen, ook al is dat zo onnatuurlijk voor je geworden.
Heel heel erg veel geluk voor jou en bedankt voor het delen van je verhaal
Ingrid - Woensdag 8 februari 2017 20:46
Wat vreselijk wat je hebt mee moeten maken, hoe mensen met je omgingen en hoe alleen en bang je moet zijn geweest. Dank je wel voor het delen van je verhaal, erg heftig het raakt me heel diep, ik werd er stil en verdrietig van......... Je bent zo sterk en een inspiratie voor anderen, dank je wel!
Black Tiger - Donderdag 9 februari 2017 12:52
Wow..
heel dapper om te delen en wat een heftig verhaal!
Heel veel sterkte verder!
Liefs
M. - Donderdag 9 februari 2017 15:57
Wat heb ik een bewondering voor jouw doorzettingsvermogen en drang om te leven! Moedig dat je jouw verhaal hier vertelt, je helpt anderen hiermee en doorbreekt de stilte. Dank je wel!
X - Donderdag 9 februari 2017 19:19
Jeetje wat een verhaal. Helaas veel herkenning als ik over je jeugd lees, vooral over je moeder. De mijne is een narcist.

Dankje voor je verhaal. Je bent een inspiratie!

Ik wens je veel kracht toe.
Erna - Vrijdag 10 februari 2017 10:37
Goed dat je hulp bent gaan zoeken en fijn dat het beter met je gaat!!
Nu niet alleen maar vechten, maar ook genieten van het leven,want waar vecht je anders voor? : )
Geldt voor mijzelf ook!




Josephine - Vrijdag 10 februari 2017 14:03
Wat ben jij dapper zeg!! Ik wens je alle goeds toe.
R - Maandag 20 februari 2017 07:20
Bedankt voor het delen van je verhaal.
vaala - Zaterdag 31 maart 2018 08:17
ik ben al een tijd op zoek naar herkenning van anorexia bij ouderen. en nu lees ik dit verhaal. respect dat je er op dit forum er voor uit komt dat je al een heel leven aan het knokkken ben. ikzelf ben 64 en heb voor de 3e x anorexia. de 2 vorige keren kon ik er zelf bovenop komen. mede ok omdat ik de zorgen voor een kind had. nu sinds anderhalf jaar weer anorexia en kan het niet zelf meer oplossen. ik heb hulp gezocht en sta nu op de wachtlijst van een kliniek. alleen een wachtlijst van 28 weken. sta nu 5 weken op de lijst. ondertussen wel al hulp van een psychologe van ggz. maar die heeft niet genoeg ervaring met een ES bij ouderen. vandaar doorverwijzing. ik hoop dat ik op dit forum erkenning en herkenning kan vinden.