25 going on 26...

 

Ik herinner het me als de dag van gisteren: mijn 25ste verjaardag. Je zou denken dat een verjaardag je bijblijft omdat deze fantastisch was. Een groot feest, veel vrienden, familie en verwennerij. De reden waarom juist deze verjaardag mij zo is bij gebleven, heeft echter niets met feestvreugde te maken.. 

Het was het jaar waarop mijn eetstoornis haar dieptepunt bereikte. Het jaar waarin ik de ochtend heb gespendeerd met huilen om de gedachte dat ik een stuk taart zou moeten eten. Dat het me tijdens de lunch niet lukte om mijn brood op te eten, want we zouden die avond uit eten gaan. Het jaar waarin ik tijdens het diner wilde doen alsof er niets aan de hand was door goed mee te eten, maar ik bij iedere hap enkel dacht aan hoe ik het er later die avond uit zou gooien. Je zou denken dat ik de treurige herinnering van deze dag het liefst zo snel mogelijk achter me zou laten, maar niets is minder waar. Ik wíl het me blijven herinneren; de tranen, de uitzichtloosheid, de vermoeidheid en de verdoofdheid. Ik wíl het me herinneren, zodat ik altijd onthoud waar ik nooit meer wil komen. 

In de aanloop naar mijn verjaardag ben ik de fotoarchieven ingedoken. Ik stuitte op een foto die zo ongeveer een jaar geleden is genomen. Het gaat om een selfie waarop ik twijfelachtig naar de camera lach. Ik leg hem naast een foto die recent is genomen. Tussen deze twee foto’s zit een jaar tijd. De eerste is genomen vlak voor mijn 25ste verjaardag. De laatste twee weken geleden. Ik moet nog erg wennen aan mijn 'nieuwe' uiterlijk. De dagen dat ik de eetstoornis mis of mijn eigen lichaam veracht, zijn er nog vaker wel dan niet. Het obsessief bezig zijn met mijn uiterlijk is nog steeds een dagelijkse realiteit. Mijn lichaam voelen en zien veranderen is een van de moeilijkste dingen die ik ooit ben ondergaan. De gevoelens die loskomen en de gedachten die door mijn hoofd schieten over mijn herstel zijn turbulent en wisselen dagelijks. De gedachte wie ik straks nog ben zonder mijn eetstoornis kan me ’s nachts wakker houden.Het proces van herstel is langzaam en je krijgt er op de korte termijn gevoelsmatig nog weinig voor terug. Het kost moeite om iedere dag weer de goede dingen die het me brengt te zien. Wanneer ik naar deze foto’s kijk, dan zie ik het echter glashelder...

Het meisje op de oude foto heeft geen levenslust in haar ogen. Er kan nog een schamper lachje vanaf, maar daar is alles mee gezegd. Haar ogen zijn leeg. Leeggezogen door de ziekte. Haar dagen bestaan uit calorieën tellen en deze als een bezetene in haar telefoon bijhouden. De getallen meerdere keren per dag checken. De helft van de dag een lege maag hebben, want dat bracht een verlammend gevoel. Een eetbui was een moment om alle spanning die in haar lijf zat los te laten. Het eten eruit gooien bracht een gevoel van opluchting. De eetstoornis had haar in haar greep. Ze was haar beste vriendin en hetgeen wat haar hielp om door te gaan.

Naar de buitenwereld toe was er niets aan de hand. In gezelschap at ze vaak mee waardoor de eetstoornis zich lang in het geheim heeft kunnen ontwikkelen. Ze was een pro geworden in liegen en bedriegen. Deze façade begon echter steeds meer af te brokkelen. Langzaam maar zeker kon ze er niet meer omheen om haar geheim te delen. Dit bracht zo veel angst en spanning dat ze dagen aan één niets anders kon dan huilen. Ze wist niet anders dan maar door te gaan. Het was het enige in haar leven waar ze nog een gevoel van eigenwaarde aan kon ontlenen. Opgeven was ondenkbaar. Toen haar bloedwaarden begonnen te dalen en er gebreken ontstonden, haar werd afgeraden om op reis te gaan, haar ogen standaard opgezwollen waren van de tranen, ze steeds meer bloed begon te spugen; tóén begon langzaam het besef te komen dat ze dingen anders wilde.

Spoel de tijd een jaar vooruit en je ziet het meisje op bovenstaande foto. Een gezonde bolle toet, stralende kraaloogjes en een overtuigende lach. Ze heeft een volle bos haar, een gezonde teint en maakt een uitgeruste indruk. Van de koekjes die ze vasthoudt, wordt er die middag een gegeten. Dit gaat nog gepaard met enige schuldgevoelens, maar geen dwangmatige compensatiegedachten. Het afgelopen jaar was turbulent en uitputtend. Bijna iedere therapie uit het boekje heb ik gevolgd. Naast de eetstoornis, kreeg ik er nog twee diagnoses bij. Er zijn momenten geweest dat mijn hoofd overliep, dat ik dacht dat alles me te veel werd. Dat ik geen overzicht meer had en alles een grote uitzichtloze waas was. Het was een jaar van vele terugvallen, vele tranen, vele gesprekken, vele tegenslagen en vele stappen. Ondanks dat ik er nog midden in zit, groeit iedere dag het besef dat dit proces het waard is. Iedere dag groeit de wens om volledig te herstellen. Ik zie mezelf vandaag de dag dan ook als herstellende van een eetstoornis en niet meer als iemand die gebukt gaat onder haar eetstoornis. Het lukt me steeds vaker om te bedenken waarom ik beter wil worden. Waarom ik niet meer wil leven zoals de jaren ervoor. Het is het moeilijkste, maar nu al het meest waardevolle wat ik ooit heb gedaan. Een cadeau aan mijzelf, ook al voelen sommige dagen nog alsof ik mijzelf juist iets afneem.

Ik ontneem mijzelf mijn copingmechanisme dat me jarenlang heeft geholpen om met gevoelens en gebeurtenissen - die ik niet kon verdragen - om te gaan. Ik ontneem mezelf het gevoel van onuitputtelijke controle. De eetstoornis heeft me niet enkel ellende gebracht, waardoor iedere dag nog een tweestrijd blijft. Ik durf er stukje bij beetje steeds meer op te vertrouwen dat deze ‘opoffering’ rijkelijk beloond zal worden in (en onderweg naar) een hersteld leven. De gezonde stem in mijn hoofd wint het steeds vaker van de zieke. De strijd is nog niet gestreden, maar ik weet dat ik me niet ga laten verslaan.

Over een week word ik 26 jaar oud. Voor velen een niet veelzeggende leeftijd. Voor mij markeert het echter een 'jubileum'. Het betekent dat ik de helft van mijn leven in de ban ben geweest van mijn eetstoornis. Jaren van onvrede, een verstoord zelfbeeld, me nooit goed genoeg voelen, gebukt gaan onder destructieve gedachten. Mijn lichaam heeft het te verduren gehad. Van veel te zwaar naar uitgehongerd en ondervoed. Van eetbuiten, restrictieve periodes en alles er tussenin. De helft van mijn leven ben ik kwijt geweest aan eetgestoord gedrag en eetgestoorde gedachten. 13 jaar zonder en 13 jaar met. Om die reden houd ik voorlopig nog vast aan de herinnering aan mijn 25e verjaardag. De herinnering aan hoe ik niet meer wil leven, want het is tijd voor de rest van mijn leven zonder.

 

Reacties

Anoniem - Dinsdag 9 juni 2020 19:25
Prachtig beschreven. Geloof in jezelf het gaat je zeker lukken!
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:44
Dank je wel! Ik geloof zeker dat het me gaat lukken. Op naar betere jaren :)
DepriAspie - Dinsdag 9 juni 2020 20:44
Wat een mooie blog! En wat ben jij een sterke meid dat je zo sterk geëvolueerd bent op 1 jaar tijd. Je mag echt trots zijn op de stappen die je het voorbije jaar hebt gezet.
Van harte een gelukkige verjaardag en ik hoop echt dat je 27ste verjaardag nog beter wordt dan de 26ste want je zal de komende maanden aan je herstel blijven werken en dit gaat jou lukken! Bedankt voor de mooie blog.
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:50
Dank je wel voor je lieve bericht. Dat doet me erg goed!
Arwen - Dinsdag 9 juni 2020 21:38
Hallo het gaat je lukken om van je eetstoornis af te komen ik wens je veel sterkte in je strijd het komt goed
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:50
Dank je wel Arwen!
Saskia - Dinsdag 9 juni 2020 22:18
Je bent op de goede weg, het komt goed!
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:51
Dank je wel Saskia, daar geloof ik ook steeds meer in!
Sanne - Woensdag 10 juni 2020 00:32
Wat prachtig! Ik heb tranen in mijn ogen en dit verhaal geeft mij hoop en moed....
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:53
Dank je wel Sanne! Ik ben heel blij om te horen dat mijn verhaal je hoop en moed geeft. Ook jou gaat het lukken om hetgeen waar je mee worstelt te overwinnen. You got this :)
Keeshe - Woensdag 10 juni 2020 08:20
Goed bezig, mag je trots op zijn.
Liefs XX
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:53
Dank je wel Keeshe!
Rene - Woensdag 10 juni 2020 09:31
Mooi verhaal! Ik zie alleen maar 1 foto, hoe kan dat?
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:54
Dank je wel Rene! Het klopt dat je maar 1 foto ziet. We hebben ervoor gekozen om alleen de foto van nu erbij te laten zien :)
Mirjam - Woensdag 10 juni 2020 09:35
Alvast gefeliciteerd met jouw 26 ste verjaardag!

Nu en de toekomst ga in liefde, xxx
Eva - Donderdag 11 juni 2020 11:59
Dank je wel Mirjam!
britneyangel - Woensdag 10 juni 2020 13:42
alvast gefeliciteerd en maak er een mooie dag van!
Eva - Donderdag 11 juni 2020 12:00
Dank je wel!
Sophie - Woensdag 10 juni 2020 14:34
Lieve Eva,

Ik ben super trots op je en wat heb je dit goed beschreven. Je hebt al zo veel grote en kleine stappen gezet en ik ben zo blij dat je dit verhaal nu kunt delen.

Je bent een geweldig vriendinnetje en we gaan er samen voor zorgen dat je 26ste een super mooi jaar wordt!

Liefs en love you,
Sophie
Naomi - Woensdag 10 juni 2020 14:37
Yaaaaas queen!
Onwijs mooi geschreven.
Ik ben trots op je.
Liefs, Naoom
- - Woensdag 10 juni 2020 16:51
Lieve Eva,

Je bent een topper! Prachtig geschreven, het heeft me diep geraakt. Ik hoop dat je met jouw verhaal veel mensen kunt inspireren die zich kunnen identificeren met jouw ongelofelijk taaie strijd.

(L)
--- - Woensdag 10 juni 2020 17:06
Wat een ontzettend mooi geschreven stukje, kreeg er tranen van in mijn ogen en herkende me zo erg! Dankjewel voor het delen van je verhaal!

Eva - Donderdag 11 juni 2020 12:01
Dank je wel voor je liefde woorden. Vind het bijzonder om te horen hoe mijn verhaal onbekenden zo kan raken. Ik hoop dat je er hoop en kracht uit kan putten. You can do this!
Claire - Woensdag 10 juni 2020 17:07
Lieve Eef,
Zo'n mooi stukje tekst! Trots op jou ♥
Liefs
Fairytale - Donderdag 11 juni 2020 08:31
Wat ontzettend knap, op naar heel veel jaren zonder eetstoornis!
Ik ben zelf een heel eind in herstel, heb daarnaast nog andere psychische problemen leer daar nu ook mee omgaan. Met de eetstoornis was ik leeg, op en moe. Nu kan ik ook weer genieten van afspraken met vriendinnen. Ik heb een hondje gekocht, en moet voor haar ritme en regelmaat houden. Heel blij mee.
Heel veel succes! En volgend jaar een nieuwe blog? Hoe het met je gaat?
Eva - Donderdag 11 juni 2020 12:02
Dank je wel Fairytale! Zo te horen zit jij ook op de goede weg. Wat je zegt is erg herkenbaar. Stap voor stap gaan we er komen. En wie weet over een jaar een nieuwe blog :)
Anouk - Donderdag 11 juni 2020 22:11
Heel mooi geschreven. Ik word over 2 weken zelf 25 en zie dit ook als een 'mijlpaal'. Het liefst wil ik leuke dingen doen, taart eten en vooral de hele dag lachen. De eetstoornis heeft mij nu nog zo in zijn greep dat ik bang ben dat ik mijn eigen verjaardag ga verpesten. Dat wil ik niet!

Vind je tekst zo mooi en herkenbaar, ik hoop echt dat je 26e verjaardag onvergetelijk wordt.
Eva - Zondag 14 juni 2020 10:37
Hi Anouk, bedankt voor je lieve reactie. Wat naar om te horen dat de eetstoornis je nog zo in de greep heeft. Ik gun het je om ook een onvergetelijke verjaardag, in de positieve zin, te hebben. Misschien zal dat nog niet dit jaar zijn, maar ook jou zal het lukken. Fijne verjaardag xxx
Lua - Donderdag 16 juli 2020 17:59
Wauw Eva, wat mooi dat je dit zo deelt. Geweldig sterk, hoe je ondanks de ups en downs stapje voor stapje blijft zetten op de weg naar herstel. Ik wens je een superfijne verjaardag volgende week!

Zelf word ik over een paar maanden 27: ik hoop echt dat ik straks ook kan terugkijken op een omslag, in plaats van me voor de zoveelste keer te beseffen dat we weer een jaar verder zijn en ik nog steeds elke dag veel te veel met eten bezig ben...