Zwanger na anorexia

 

Een aantal maanden geleden ging ik door een zoveelste anorexia hel, die me bijna het leven kostte. Al jaren leed ik op- en af aan anorexia, maar telkens was ik er weer gedeeltelijk bovenop gekomen. Mijn bestaan was getekend door voedsel en het weigeren ervan. Ik weet niet beter dan dat ik er geboren mee ben.

Al als baby zijnde, waardoor ik jarenlang gevoed moest worden via een sonde. Als puber, waar ik door de anorexia van school moest veranderen en niet de studie kon doen die ik wilde. Een pubertijd heeft nauwelijks plaatsgevonden, eveneens een sociale ontwikkeling met leeftijdsgenoten. Het leven thuis was zwaar, met misbruik en mishandeling. Vaak was ik gewond, eenzaam en triest. Ik bleef veel thuis en werd opgesloten, terwijl klasgenootjes de wereld ontdekten. Het leven voltrok zich, terwijl ik slechts een observator was achter een imaginair glas.

zwanger na anorexia

Anorexia als coping, om verdoofd te zijn waarmee je zelf weigert om te leven en te bestaan, zoals ik ook het gevoel had niet te mogen bestaan van mijn ouders. Je staat eigenlijk stil. Honger heb ik haast nooit gehad, zowel geen honger naar voedsel, als geen honger naar liefde. Er was een constante leegte, een niets. Geen perspectief, geen geborgenheid en geen veiligheid. Vele momenten heb ik niet meer willen leven en zo vast gezeten in dat patroon. De wereld was een koude en donkere plaats. Niet voor mij bestemd. Liever verliet ik de aarde.

Afgelopen jaar, dat me mijn studie kostte die ik uiteindelijk dan toch bemachtigd had zoveel jaar later, en dat me bijna mijn leven kostte, was erg vernietigend dat me totaal onderuit haalde. Opgegeven door de medische wereld met een euthanasie toestemming en enkel nog maar kunnen wachten op de dood. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Infuus in, infuus uit. Zelfs het merendeel van de hulpverlening gaf het dan maar op.

Mijn wens en kracht naar een ander levenspad voelde definitief vernietigd, verbrand en kapot getrapt. Uiteindelijk ben ik los van een jarenlange klinische opname beginnen te vechten met de mensen die me wél liefhebben en er wel in geloofden. Die creatief zijn om iets anders te proberen. Door hun vertrouwen, hun liefde en beschikbaarheid kon ik zelf terug iets voelen. Durven voelen en te mogen bestaan. Nadien samen met mijn vriend, die nooit opgaf en garant bleef staan voor het leven. Terug kunnen lopen, fietsen, kunnen genieten van de zon op je huid, kunnen ervaren dat je bestaat, maar vooral mág bestaan. Dat je van betekenis bent. Voor een ander, maar bovenal voor jezelf.

Nog tijdens het lichamelijk herstel van de anorexia, raakte ik zwanger. Een realiteit van nieuw leven drong zich onverwacht op. Heel kort heb ik maar kunnen proeven van opnieuw te “leven”, dingen te kunnen doen, die ik zolang niet meer kon doen, voor ik het gevoel had opnieuw geleefd te worden. En nu ik dit zo schrijf, klinkt het zo verdrietig. Zwanger zijn zou iets moois moeten zijn…

Zwanger worden op ondergewicht is één ding, maar dan ook ineens kampen met heel veel misselijkheid, en een andere smaak- en geurbeleving is heel intens. Het fragiele lichaamsscript op losse schroeven. De verandering van het lichaam voor iets heel existentieels, een nieuw leven, terwijl je zelf net het gevoel hebt pas te bestaan. Nog zoveel te moeten exploreren, in je pas verworven vrijheid. Net toen ik terug weer zelf wat op krachten kwam, heb ik het gevoel gehad (en nog steeds vaak) dat het me wordt afgenomen.

De zwangerschap is heel dubbel. Veel twijfels en conflicten in mijn hoofd. Ben ik er wel klaar voor? Kan ik dit psychisch wel aan? En de lichaamsbeleving? Er zijn zoveel mensen waarbij het moeilijk gaat, wie ben ik om zoveel twijfels te hebben? De natuur heeft immers beslist om me het wonder van leven te geven. Soms voel ik me verplicht om door te gaan, tot het punt dat het psychisch niet meer lukt. Tot die tijd, wil ik het soms proberen, volhouden misschien eerder, misschien draait de knop zich nog om. Wíl ik wél moeder worden? Kan ik moeder worden? Kan ik mijn kindje de liefde geven die ik zoveel tekort kwam? Zal ik ervan houden? Of zal het geen liefde krijgen? Zal het ook in de psychiatrie belanden, gekwetst door het leven en zijn of haar ouders? Moeten vechten voor een bestaan? Zelfs liever dood willen en dat proberen te realiseren?

Momenteel ben ik erg angstig. Het is een periode waarin zowel op psychisch als lichamelijk gebied veel verandert. Ik ben er bang voor, en kijk er met wat argusogen naar. Probeer het eerder cognitief aan te pakken zelfs. Ik doe alles wat nodig is voor een zich ontwikkelend kindje, eet gezond, zoek informatie op, koop een babypakje, maar een echt emotionele klik heb ik niet. Iets wat me zoveel gezegd wordt dat ik nu zou moeten hebben… Ik ben echter zo bang. Hechting… het is zo’n groot ding. Hoe weet je wat dat is, als je het zelf niet hebt gekend? Kan iemand me het leren?

zwanger na anorexia

Ik heb nooit van mezelf gehouden, niet van mijn lichaam, en ook niet van mijn familie. Ik begrijp weinig waarom je eigenlijk een familie hebt, voor mij zijn het mensen die me heel veel pijn gedaan hebben, en waarbij een echte verbondenheid ontbreekt.

Praktisch nooit heb ik een hechting ervaren aan iemand, of een emotionele band, wel aan dieren of objecten, naar het obsessieve toe soms. Sinds kort pas voel ik een hechting aan mijn vriend, hoewel ik ook jaren heb gedacht dat dat nooit mogelijk zou zijn, net als zoveel mensen in mijn omgeving dat dachten voor mij. Kan ik hem missen als hij er niet is, kan ik herinneringen en beelden aan hem ophalen als ik alleen ben, en kan ik me veilig voelen bij hem. Geborgen en beschermd te zijn in zijn aanwezigheid, als ik me zo fragiel voel. Soms ook bij een aantal goede hulpverleners, die dichtbij me staan. Maar dit voelt vooral veilig, ze zijn immers hulpverlener en een wederkerigheid ontbreekt vaak. 

Mensen waren altijd zo bedreigend en hebben me zoveel pijn gedaan. Zal ik me wel aan mijn eigen, maar vooral aan ons kindje kunnen hechten? Om het een levensperspectief te bieden, om het de wereld als een veilige en fijne plaats te laten zien? Zet ik mijn leven naast me, en geef ik prioriteit aan een nieuw leven? Of ben ik te beschadigd?  

Kan ik iemands moeder zijn? En vooral, durf ik dit?

Photo by Jordan Bauer on Unsplash

 

Gerelateerde blogposts

14
AUG
Mommyrexia
25

Reacties

Co - Maandag 25 maart 2019 13:35
Oh dear, wat een heftige blog.
Dat je voelt “wat” je voelt houdt in “dat” je voelt. De vragen die iedere ouder zichzelf stelt zijn vragen waar het kind je antwoord op gaat geven. Er is heen handleiding hoe je ouder kunt worden. Het gaat, en meestal gaat het vanzelf.
Geen mens komt zonder kleerscheuren/beschadigungen het leven door. Als ouder zoek je iedere dag wat het beste is voor je kind. En ook daarin zal je kind een belangrijk deel van het antwoord zijn.
Laat je verrassen! Waar je nu bent, ben je niet voor niets. Je bent er, je mag er zijn. Jij wordt voor jullie kind de liefste ouders! Heel, heel veel goeds en moed toegewenst
Kind - Maandag 25 maart 2019 13:49
goh ik zou toch even twee keer nadenken ik zou dat niet durven denk en idd zoals in de laatste zin zeggen te veel beschadigd eerst die beschadigingen herstellen

Hoe wil je je afwas schoonmaken met een vies sopje
ander kind - Maandag 25 maart 2019 14:03
ik zou ook niet beginnen als je zo ziek bent
n - Maandag 25 maart 2019 14:07
Wat een heftig verhaal en hoe herkenbaar voor mij..
Niemand kan zich écht voorbereiden op een kind. Mét of zonder heftig verleden.. Het is de grootste verandering in je leven.
En er zijn geen draaiboeken voor.
Ik heb me dezelfde vragen gesteld toen ik, nu bijna zes jaar geleden, zwanger werd toen ik net in herstel was. De vader van mijn zoontje was vertrokken en ik was bang.
Ik kan je geen advies geven maar je wel delen dat mijn zoontje het beste is dat me is overkomen.
Een moeder instinct krijg je er 'gratis' bij. Je onderbuikgevoel weet vaak instinctief wat juist is voor je kind.
Sterker nog, van die gezonde volwassen kant kun je zelf een hoop leren. Want ook jij mag voor jezelf zorgen zoals je voor je kindje zal gaan zorgen.
Oriënteer je op welke hulpmiddelen en vangnetten er voor je zijn. Geestelijk, lichamelijk en praktisch. Want die zijn er.
Je hoeft het niet helemaal alleen te doen.
En bovenal: onderschat je eigen krachten niet.
Want als ik je verhaal lees heb je veel kracht, anders was je niet waar je nu bent.
Alle goed en alle moed gewenst voor jullie!
Kind - Maandag 25 maart 2019 18:28
Niemand kan zich echt voorbereiden maar jezelf van je primaire levensbehoeftes voorzien is toch wel normaal voor je aan kinderen begint
Jill - Dinsdag 26 maart 2019 09:55
Eens. Ik ben het ook niet eens met een aantal reacties waarin gezegd wordt dat je bv door je kindje je eigen verleden kan verwerken, en dat je 'vanzelf' wel moederliefde hebt en dat het 'dus' wel goed komt. Zelfs al heb je het moederinstinct, dan nog heb je ook enorme beschadigingen die ongetwijfeld effect hebben op je kind. Ik bedoel het niet vervelend, maar uit je blog maak ik op dat je nog veel stappen te zetten hebt. De vraag onderaan geeft voor mij alleen maar aan dat het nog te vroeg lijkt voor een kind. Maar ik wens je het beste, vraag in ieder geval hulp!
Jill - Dinsdag 26 maart 2019 09:58
Ik bedoel te zeggen, ook met een enorme dosis moederliefde kun je tegen veel situaties aanlopen waarvan je nooit geleerd hebt hoe ermee om te gaan, omdat je daar je beschadigingen hebt zitten. Ik geloof wel dat dat de leren is, maar dat is een heel proces. En ik vind persoonlijk dat een kindje aan het eind van zo'n proces hoort en niet in het begin.
D - Dinsdag 26 maart 2019 17:01
Ik ben het hier mee eens.. Zelf inmiddels moeder, maar wel enkele jaren na volledig herstel. Zelf KOPP'er. Kind van Ouder met Psychische Problematiek, en dat was voor mij de oorzaak van mijn eigen problemen. Mijn moeder zal vast zielsveel van mij gehouden hebben, maar haar gebrek aan emotieregulatie heeft ze op mij overgedragen. Hoe kan je iets leren door kopieëren, als de persoon waarvan je het wilt kopieëren het zelf niet kan? Niet dus, en daardoor kon ik dit ook niet. Nog los van het feit dat mijn moeder met BPS mij dus onbewust haar (slechte) copingmechanismen leerde. Ook al wilde ze dat echt niet..

Maar, ik ben ook tegen abortus als dat niet 'hoeft'. Ik hoop dus dat er een enorm netwerk klaar staat voor jou en je kindje, en dat jullie daardoor beide zo goed als mogelijk mogen ontwikkelen.

Een kind ansich lost het niet op. Er zijn namelijk ook moeders met eetstoornis of depressie, die ondanks baby/kind alsnog deze problematiek hebben of behouden hebben..
F - Maandag 25 maart 2019 14:17
Vecht voor je wondertje, het kindje heeft geen keus. Jou verleden is niet het verleden van jullie kindje. En je hoeft het niet alleen te doen.

Heel veel succes!

Liefs
britneyangel - Maandag 25 maart 2019 16:04
heftig verhaal
ann - Maandag 25 maart 2019 16:07
...ik vraag me eigenlijk af: wat wil je met deze blog? Waarom plaats je deze blog? En dat bedoel ik niet veroordelend, maar oprecht me opvragend....
Jacqueline - Maandag 25 maart 2019 16:27
Angsten en onzekerheden horen bij het moederschap, die mag je hebben. Maar probeer te vertrouwen dat er ook nog zoiets is als een natuurlijk instinct. En dat heb je. Je bent beschadigd, maar dat instinct dat zal boven komen als je kindje geboren wordt. Die liefde die komt natuurlijk. Kijk eens of er geen oudercursussen worden gegeven bij het consultatiebureau. Ik denk dat het wel goed is om er voor de geboorte al mee bezig te zijn en jet voor te bereiden, want een goed voorbeeld van opvoeden heb jij nooit gehad.
Maar nogmaals...die moederliefde...die heb je in je. Die komt vanzelf. Vertrouw daarop. En voor het opvoeden en verzorgen zou ik zeker hulp zoeken.
Maria - Maandag 25 maart 2019 16:45
Wat schrijf je mooi. Kan je daar iets mee gaan doen in de toekomst?
Bij een eetstoornis spelen ook tekorten aan voedingsstoffen een rol, zoals zink, en door eenzijdig en te weinig eten krijg je ook te weinig voedingsstoffen binnen. Gebrek aan eetlust en zwangerschapsmisselijkheid kunnen ook te maken hebben met voedingstekorten. Ik zou daar zeker aandacht aan besteden. Goed voor jezelf zorgen is ook goed voor je kindje zorgen. Soms kan het een ramp zijn; soms een zegen als je zwanger wordt in zo'n situatie. En ik zou ook werken aan de onderliggende problematiek. Ben geen voorstander van alleen praten; tegenwoordig zijn er aanvullende methoden die wellicht kunnen ondersteunen.
En vooral goed naar jezelf luisteren. En je focussen op jezelf en je kind; niet proberen ook nog te werken of te studeren. Veel mensen met een vlekje willen zichzelf bewijzen, bijvoorbeeld door een studie te volgen. Soms lukt dat maar loop je vast in het werkveld. Zelf al een paar decennia arbeidsongeschikt maar wel bezigheden.
Ben zelf geen voorstander van vechten maar eerder van meer contact maken met jezelf. Je hand eens op je buik leggen, waar zoveel emoties zitten en nu nieuw leven.
*** - Maandag 25 maart 2019 21:27
Hier ben ik even stil van geworden. Ik kan me voorstellen dat je met veel vragen zit en dat 'de buitenwereld' enorm veel oordelen over je situatie heeft. Maar alleen jij voelt denk ik aan wat het beste is voor jou en je kindje. Je verleden, niet goed voor jezelf kunnen zorgen, gebrekkige hechting , ... Het kan allemaal heel negatief uitdraaien en volgens mij zijn er daardoor inderdaad moeders die niet voor hun kind kunnen zorgen. MAAR ik denk dat het evengoed een stimulans kan zijn om je leven een andere draai te geven. Ik denk dat je door de band met je kindje je eigen verleden kan verwerken, dat je voor jezelf kan leren zorgen nu je ook voor een ander zal moeten zorgen, en dat je juist door hetgeen je zelf gemist hebt een fantastische moeder kan worden met aandacht voor de noden van haar kind. Ik hoop dat je dit gebruikt als een kans om te groeien en een nieuwe start te maken. Knuffel!
ikkuh1985 - Maandag 25 maart 2019 23:11
Eens met wat hier boven mijn reactie is geschreven!Ik hoop ook dat je dit gebruikt als een kans om te groeien en een nieuwe start te maken!Je hebt vooral geleerd hoe het dus niet moet!Maar inderdaad misschien kun jij het daardoor juist wel goed,goed voor je kindje zorgen en een hechte band met je kindje opbouwen!Ik gun het je heel erg ook al ken ik je niet! Veel sterkte en succes en geluk! XxX
Anouk - Dinsdag 26 maart 2019 12:50
Lieve Felidae,
Ik vind het ontzettend dapper van je dat je deze blog hebt gedeeld! Ik heb zoveel bewondering voor het pad dat jij hebt bewandeld! Wauw, diep respect. Er zijn een aantal reacties die laten horen dat ze deze keuze niet verstandig vinden, maar ik ben het hier niet helemaal mee eens. Jij hebt zoveel moeten doorstaan en je hebt zo hard geknokt om te gaan voor het leven, om die omzwaai te maken! Daar is zoveel kracht voor nodig. Ik denk dat jij inderdaad zelf die keuze het beste kan maken voor jezelf, maar mocht je de keuze maken voor je kindje, voor een gezinnetje, dan denk ik dat jij zeker die kracht bezig om dit aan te kunnen! En, misschien met wat hulp van de hulpverlening, maar daar is op zich niets mis mee. Ik wens je heel veel succes! Veel liefs!
:) - Dinsdag 26 maart 2019 17:50
Eerlijk, denk je niet dat de titel zwanger tijdens anorexia zou moeten zijn, in plaats van zwanger na anorexia?
Mentale herstel komt pas na lichamelijk herstel, gezien je zelf zegt dat je zwanger bent geworden tijdens je lichamelijke herstel.

Eerst heel je leven aan je anorexia gegeven, nu heel je leven aan het kindje (hopelijk!), maar nooit aan jezelf. Ik hoop dat je jezelf niet verliest (wat er te verliezen valt), dat je man en familie je goed zullen helpen en je genoeg me time hebt.
Ik hoop dat het goed komt voor hem/haar en dat alles op zn pootjes gaat vallen, maar dit is niet vanzelfsprekend weet ik helaas met een moeder die zelf een slecht zelfbeeld heeft wat zeker een voedingsbodem was voor mijn eigen anorexia.
Carmen - Dinsdag 26 maart 2019 18:09
Lieve mooie vrouw, van binnen en van buiten,

Ik ken je niet, maar..
Ik geloof in jou!

Dankjewel voor het delen van jouw verhaal. Je verhaal brengt mij persoonlijk vertrouwen, geeft me een gevoel van samenzijn. Kracht.

Ik wil mijn berichtje graag aanvullen met een gedichtje van Martin Gijzemijter, zijn korte gedichtjes in een mooie afbeelding zijn te vinden op internet en ik wil je deze graag meegeven.

'Angst zal altijd blijven fluisteren,
Geef die stem niet teveel macht.
Je mag er best even naar luisteren,
Als je maar handelt vanuit kracht.'
- Martin Gijzemijter

Blijf jouw pad begaan en sta soms stil om te zien hoever je al bent gekomen.

Liefs,
Carmen (22)
E_sther - Dinsdag 26 maart 2019 18:30
Ik heb niet dezelfde voorgeschiedenis ik ben wel tijdens mijn laatste opname in de eetstoornis kliniek met ondergewicht en zonder menstruatie zwanger geworden. Ongepland niet ongewenst. Ik heb toen ook alles eraan gedaan ons zoontje zo gezond mogelijk te wereld te laten komen. Dat is gelukt :) de opvoeding en de liefde voor hem was zo overweldigend dat het lukte de knop om te zetten. 4 jaar later is opnieuw onverwacht ( maar dan omdat onze oudste autistisch is en ik verwachtte dat ik daar meer dan genoeg aandacht voor nodig had en niet per se een 2e kindje wou) die zwangerschap was medisch moeilijker en eindigde in een postnatale depressie met veel hulpverlening erna. Je weet niet hoe het leven loopt. Je kunt wel balen dat je niet lang ( genoeg) voor jezelf hebt kunnen leven maar dat veranderd echt niets aan de situatie. Wel kun je zorgen dat je je netwerk zelfs al zou het vooral uit hulpverlening en je vriend bestaan warm houdt dat jullie samen ( in dit geval bedoel ik jou en je vriend) een zo warm mogelijk huis maken voor jullie kindje. Het is geen kwestie meer om voor jezelf te kunnen kiezen dit kindje is totaal afhankelijk. Tuurlijk moet je je eigen behoeften in de gaten houden maar kindjes hebben vooral liefde nodig en ouders die er voor ze zijn. Veel succes maar vooral veel geluk 🍀🍀🍀
Jacobien - Donderdag 28 maart 2019 21:44
Lieve Felidae,
Dapper dat je jouw verhaal hier deelt. Ik ken je niet, maar wil je bemoedigen.
Je bent nu zwanger, ik geloof dat je een goede en lieve moeder wordt! Met juiste begeleiding.
Je kindje heeft jou ook zo nodig nu en als het geboren wordt. Ik heb eerder een zwanger na anorexia geschreven. Je mag me contacten als je wil. Zet hem op! Lieve groetjes Jacobien. Nu moeder van Samuel van 11 maanden
Nella - Vrijdag 29 maart 2019 13:00
Waarom zijn sommige reacties zo veroordelend? Waarom moet Felidae vergeleken worden met bijvoorbeeld een vies sopje? Het is haar eigen keuze en ik vind het een dappere keuze, hoewel ik zelf ook de twijfels zou hebben die ze noemt. En wie zijn wij om haar situatie te beoordelen?