Zichtbaar maken van littekens

 

Het wordt zomer! De zon gaat schijnen, het wordt warmer en het is tijd om blote kleding te dragen! Deze woorden klinken vast verschrikkelijk als je iemand bent die een verleden heeft met automutilatie en daar littekens aan over heeft gehouden. Je hebt vast wel in je kast bepaalde kleding hangen die je erg leuk vindt en eigenlijk zou willen kunnen dragen. ‘Had je maar nooit jezelf beschadigd, dan was dit nooit een probleem geweest,' denk je vast. Toch is het gebeurd. En dat is vreselijk, op zoveel verschillende manieren en gebieden. Nu sta je voor een keuze. Besluit je de zomer door te gaan in te warme kleding en laat je de leuke topjes en shorts hangen in je kast? Of trek je die kleding die je zo leuk vindt wel aan en laat je daarmee jezelf meer zien? Accepteer je dat je deze littekens hebt en laat je, net als ik, dit probleem niet meer je leven overheersen?

Rondom automutilatie hangt een taboe. Het wordt vaak gezien als eng en aandachttrekkerij. Het kan mede daarom flink lastig zijn om kleding in het openbaar te dragen waarin je littekens zichtbaar zijn. Je bent vast bang voor de reacties die je dan zult krijgen. Helaas zul je inderdaad mensen tegenkomen die er negatief op reageren. Besluit je hier lak aan te hebben of werkt dat anders voor jou? Hoe maak je het besluit om je littekens in het openbaar zichtbaar te maken?

automutlatie littekens

Ik zelf heb littekens overgehouden aan zelfbeschadiging. Nu ik dit schrijf zit ik in een redelijk drukke bibliotheek. Ik draag een driekwart mouw shirt, waar je mijn litteken in ziet. Ik heb dit een lange tijd vermeden, omdat ik bang was voor de reacties. Nu zit ik hier toch en ik schaam me niet. Ik ben niet trots op mijn littekens, maar ik wil ze ook niet verbergen. Ik wil leuke kleding kunnen dragen met korte mouwen. Ik wil niet dat dit mijn leven meer beperkt. Vandaag heb ik geen reacties gekregen op mijn litteken. In het verleden, toen de littekens op mijn enkel wel erg zichtbaar waren, kreeg ik reacties. Geschokte blikken waren het vooral, maar niemand heeft ooit een nare opmerking er over gemaakt. Ik heb hier waarschijnlijk geluk mee gehad. In die tijd zou ik echt niet weten wat ik zou moeten zeggen als iemand bijvoorbeeld zou vragen hoe ik aan die littekens kom.

Toen ik mijn littekens nog niet liet zien zag ik een keer in een winkel een meisje lopen. Zij had een t-shirt aan waarin je haar littekens als gevolg van zelfbeschadiging goed kon zien. Ik vond het zo sterk van haar dat ze dat durfde! Het gaf mij een goed gevoel. Ik vond het doodeng, maar ik ben op haar afgestapt. Ik vertelde haar dat ik ook een verleden heb met automutilatie en hoe dapper ik het van haar vond dat ze haar littekens zichtbaar maakte. Ik merkte aan haar dat ze mijn reactie fijn vond. Op deze manier wilde ik haar laten weten dat ik het sterk van haar vond. Zij, dat meisje dat ik nog nooit eerder had gezien motiveerde me om ook de kleding die ik wilde dragen aan te trekken. Dit wilde ik ook kunnen!

Maar wat doe je als er iemand aan je vraagt hoe je aan je littekens komt? Je kunt liegen, of de waarheid spreken. Als je zegt hoe je echt aan die littekens komt zullen de meeste mensen daar erg van schrikken. Dat is begrijpelijk. Wil je dit voorkomen en vind je het niet nodig dat die persoon zoiets persoonlijks over jou weet, dan kan je altijd met een smoes komen. Ik houd persoonlijk niet van liegen, maar in een geval als deze kan ik het heel goed begrijpen. Ikzelf heb ook heus weleens een smoes gebruikt als het ging over gevolgen van automutilatie.

Stel, je maakt de beslissing om dat leuke topje aan te doen op een mooie zomerse dag. Het is de eerste keer dat je in het openbaar je littekens zichtbaar maakt. Er zijn inmiddels wat mensen, zoals je gezin, die je littekens al weleens hebben gezien, maar voor de rest nog niemand. Je doet de voordeur open en stapt naar buiten. Er lopen een aantal mensen door je straat. Je voelt je gespannen, bent bang voor de mensen en hun meningen. Toch ga je iets simpels doen, zoals boodschappen. Je bent je constant bewust van de blikken van de mensen om je heen. ‘Wat zullen ze wel niet denken?'

Het klinkt misschien gek, maar als je eenmaal in de psychiatrie zit en te maken hebt gekregen met automutilatie kan je, net als ik, haast in een tunnelvisie kijken naar dingen. Als ik iemand met een litteken zie denk ik meteen aan zelfbeschadiging, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Ik denk dan ook snel dat andere mensen bij het zien van littekens hetzelfde denken als ik, maar in veel gevallen is dat niet zo. Automutilatie word steeds 'bekender', maar een tijd terug wisten veel mensen waarschijnlijk niet eens wat dat was. Ook nu is zelfbeschadiging niet iets 'gewoons', ook al komt het meer voor dat je denkt. Toch kijken de meeste mensen echt niet in die tunnelvisie en wordt een litteken niet vaak aangezien voor automutilatie.

Dit klinkt misschien hard, maar ik waarschuw je: er zullen mensen naar je littekens kijken. Dat gaat automatisch. Daar moet je wel rekening mee houden. Als jij iemand ziet met bijvoorbeeld een grote brandwond zullen jouw ogen hier ook naartoe getrokken worden. Mensen kijken, maar je weet niet wat ze denken. Iets als een litteken valt op, maar het hoeft niet perse te betekenen dat iemand er meteen een sterk negatief oordeel over heeft. Er zijn altijd mensen bij die wél dat oordeel hebben en misschien laten ze dit merken, maar negen van de tien keer zal dat niet zo zijn. Die stomme meningen kun je ook laten gaan en je er niet druk over maken. Dit zal je met de tijd steeds beter leren.

automutlatie littekens

Op sommige plekken is het misschien wat minder handig om je littekens te laten zien. Bij bijvoorbeeld een solicitatiegesprek zal dit, hoe stom dat ook is, geen goede eerste indruk maken. Je wilt stabiel en zeker van jezelf overkomen en door het zien van jouw littekens zal je toekomstige werkgever een ander idee bij jou krijgen. Jouw littekens hoeven niet te zeggen dat je labiel en onzeker bent. Het kan een zware tijd zijn geweest in je leven. Een tijd, waar je alleen maar sterker uit bent gekomen dan je al was. Maar, niet iedereen begrijpt dit soort problematiek en dat is eigenlijk heel normaal. Denk goed na over waar je je littekens laat zien om teleurstelling, verdriet of woede te voorkomen.

Het is belangrijk om bij jezelf na te gaan of je klaar voor deze verandering bent . Het is natuurlijk altijd moeilijk, vooral de eerste keer. Maar als je spanning alleen al bij de gedachte om dit te doen, laten we in therapie termen praten, donkerrood is, dan is het misschien nog wat te vroeg. Het hoeft ook echt niet de eerste keer al vlekkeloos te gaan. Je kan het beste beginnen met iets kleins. Je kunt bijvoorbeeld een vest dragen en de mouwen opstropen. Als het je te veel wordt kun je dan altijd jezelf weer bedekken. Dit kan je zo vaak het nodig is blijven herhalen, op je eigen tempo. Als je wilt kan je steeds een stapje verdergaan en uiteindelijk, zoals ik, haast zorgeloos rondlopen in leuke t-shirts en topjes. Ikzelf vind het erg fijn dat ik dit weer kan. Dit is een stap die je kan maken naar de weg van zelfacceptatie. Het is zwaar, maar wie weet valt het je mee. Mij is het meegevallen en wat voel ik me weer meer vrij in mijn lichaam! Ik gun jullie die vrijheid ook!

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Xxx - Donderdag 11 juni 2015 13:17
ik heb zelf ook flinke littekens.. Ten gevolge van zelfbeschadiging. Altijd bang geweest dat mensen mij zullen (ver)oordelen maar toen ik er (lees flinke) tattoo's overheen heb laten blijkt niet dan minder waar.
Mensen oordelen niet op mijn littekens die zien niet eens... Mensen zien mijn tattoo's en ik heb nog steeds littekens die zichtbaar zijn. Maar mensen kijken daar niet naar.
Al die tien jaar dat ik jaar in jaar uit dag in dag uit met lange mouwen heb rondgelopen omdat ik dacht dat ik mijzelf moest beschermen tegen de boze buitenwereld... Nou nee...ik heb mijzelf jarenlang voor de gek gehouden je bent zelf diegene die het taboe door kan breken naar de buitenwereld. Het kost veel kracht het kost veel moeite, je moet een eigen qeg daarin zien te vinden. Ik kan vandaag de dag zeggen dat ik die heb gevonden!
S - Donderdag 11 juni 2015 13:18
Goede blog! Nog een tip; als mensen vragen hoe je aan die littekens komt, kun je ook zeggen dat je dat te persoonlijk vind. Zo lieg je niet maar hoef je het ook niet uit te leggen. Ik zelf blijf het moeilijk vinden hoor.. Vooral omdat ik op de middelbare school donkere kleding droeg, waardoor ze dingen zeiden als: "hee emo, laat je littekens zien". Nu sta ik er niet meer zoveel bij stil, maar af en toe blijft het wel lastig.
Astrid - Donderdag 11 juni 2015 13:22
Wat een prachtige blog! Ik heb er met het mooie weer nog wel eens moeite mee. Gelukkig zijn mijne niet heel diep en overheersend, maar je ziet het wel..
Mijn man vind het af en toe wel eens zonde, Ik heb echter ook een paar flinke van operaties, dat vind ik vervelender. Op mijn linker pols zie je ze wel, en als mensen er naar vragen zeg ik eerlijk dat dat van vroeger is. Een naar hoofdstuk dat ik heb afgesloten.

Super om te lezen hoe jij erin staat :) Echt stoer
A;drienne - Donderdag 11 juni 2015 13:23
Toevallig heb ik vandaag met een tshirtje met korte mouwen gelopen. Ik heb op mijn bovenarmen best grote littekens waar ik me voor schaam. Het tshirt bedekt nog net mijn bovenarmen waardoor je zo niks ziet. Maar als ik een gekke beweging zou maken komen mijn littekens tevoorschijn. Ik kan er nu wel vrede mee sluiten dat ik littekens heb. Het is gebeurd in mijn verleden, als mensen er naar zullen vragen ga ik zeker geen smoes verzinnen. Ze moeten me maar accepteren zoals ik ben. Met of zonder die paar streepjes.
Beyanoniem - Donderdag 11 juni 2015 13:33
Ik zelf heb ook littekens, en soms heb ik er wel spijt van maar ik ben nog niet volledig gestopt met automutilattie. Ik kan het nog niet helemaal los laten... En nee, ik durf echt niet met korte mouwen te lopen of het te laten zien. Bij mij weet helemaal niemand het, behalve de psycholoog en psychiater. Ik draag nog steeds elke dag vestjes, of iets met lange mouwen.. Wellicht zal ik het later wel doen, maar dan alleen wanneer ik alleen ben. Denk ik...
meisje14 - Donderdag 11 juni 2015 13:33
Ik loop in de kliniek met lange mouwen. Thuis bij mijn ouders gewoon topjes aan. Over straat loop ik soms ook met korte mouwen, maar als ik zie dat er een klein meisje ofzo voorbij komt, dat doe ik snel even een vestje aan.
S2 - Donderdag 11 juni 2015 13:36
Bij mij was het niet heel ernstig, maar op m'n pols is het wel zodanig zichtbaar dat mensen ernaar vroegen. Daarom draag ik toch liever lange mouwen. Op m'n wek sowieso, want ik werk met kleine kinderen en zij (en hun ouders) hoeven het niet te weten/ zien.
roby - Donderdag 11 juni 2015 14:09
ik heb al heel wat jaren niet meer geautomutileerd, maar mjin onderarmen zijn een woud van littekens.
toch ben ik er niet meer mee bezig en draag ik gewoon korte mouwen, alleen in sommige situaties schaam ik me, ik moet elke maand bloed prikken en vandaag dus ook ,en ik zag de verpleegkundige naar mijn littekens kijken, toen voelde ik me ongemakkelijk.
een poos geleden had ik een onderzoek in het ziekenhuis en toen moest ik een infuus en de verpleegkundige keek naar mijn littekens en ze zei:'meisje toch' en aaide over mijn onderarm, toen voelde ik me ook erg ongemakkelijk.

tja, ik heb levenslang wat dat betrefd.
Lisan - Donderdag 11 juni 2015 14:36
Hier heb ik ook last van, alleen ik heb mijn pols en armen altijd netjes gehouden omdat ik altijd bang was dat mensen hier achter zouden komen. Dat is veel makkelijker te zien dan op je heup. Voor mij is daarom alleen een bikini een probleem. Dit doe ik nog steeds het liefst niet, ik schaam me kapot. Mijn vriendje heeft me laatst een keer zo ver gekregen om met hem naar het zwembad te gaan. Hij bleef me maar vertellen dat echt niemand er op zou letten maar op dat moment voelt het echt alsof iedereen er naar kijkt/naar je kijkt.
Anne - Donderdag 11 juni 2015 14:45
Ik heb ook zo mijn littekens, maar ik draag wel weer gewoon korte mouwen. Ik zie de littekens zelf heel erg zitten, maar in mijn omgeving vraagt niemand ernaar. Ook artsen niet. Dit is voor mij een teken dat ze voor de buitenwereld wel niet heel erg zullen opvallen en dat ik me er dus geen zorgen om hoef te maken en ik gewoon lekker aan kan doen wat ik wil.
Het is alleen wel jammer dat ze in de zomer witte afsteken tegen mijn huid dan in de winter xd.
Marielle - Donderdag 11 juni 2015 15:26
Iemand heeft eens tegen mij gezegd: 'whoa striae op je pols, dat heb ik nog nooit gezien!' Ik: 'uhm nee, komt ook niet zo vaak voor... '
Hannah87 - Donderdag 11 juni 2015 15:27
Ik ben er momenteel heel erg mee bezig. vind het vreselijk als ik nog maar denk dat iemand ernaar kijkt. Heb ook al vele malen gedacht: had ik dit maar nooit gedaan, maarja, dat was toendertijd niet anders. Als ik met de hond ga wandelen durf ik wel in korte mouwen, maar als ik naar de winkel ga etc, dan doe ik altijd nog een vestje erover met lange mouwen. Dat geeft mij meer rust.
d - Donderdag 11 juni 2015 15:59
Ik dacht eerst bij de titel en de foto, het 'expres' zichtbaar maken van littekens als een soort van kunstvorm. Ik denk dat het bij bepaalde littekens ook kan, dan wordt het een soort van tatoeage als je het met andere 'producten' misschien 'bewerkt' of bijwerkt. Ik schrijf dit op omdat ik nog nooit zo over littekens heb gedacht en me dat door dit bericht te binnen schiet.. Ik vind littekens die al lang geheeld zijn en niet zo 'diep' ook meestal niet lelijk oid, dan 'hoort' het bijna bij iemand en straalt die persoon ook uit dat het niet meer iets van het heden is. Daarmee getuigd het ook van kracht dat je in je leven 'iets' hebt overwonnen.
Cees - Donderdag 11 juni 2015 16:04
Ik heb gelukkig altijd bewust gekozen waar ik het deed zodat ik er later zo min mogelijk last van zou hebben. Toch is er wel wat zichtbaar, maar zijn ze steeds neutraler van kleur geworden. De eerste jaren was het zo roze.
sterke_ik - Donderdag 11 juni 2015 16:26
Ik vind littekens juist mooi... ben ik de enige?
pizzadue - Donderdag 11 juni 2015 16:38
Nou vandaag dus de eerste keer dat ik in een T-shirt rondliep zonder een overload aan armbandjes. Vanochtend was ik helemaal in paniek omdat ik mijn armbandjes dus niet kon vinden, en ik appte een vriendin. Zij vertelde me dat ze al supertrots op me was omdat ik al 2 weken niet heb geautomultileerd, en dat ze nog trotser is als ik zonder armbanden zou rondlopen. De reacties uit de klas boeiden mij vrij weinig, alle meisjes en 2 jongens wisten er al van en de overige hadden het wel een beetje door denk ik. Maar toch. Ik droeg een leren jack en ben daar de klas mee ingegaan, omdat ik hem niet uit durfde te doen. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan en ik kreeg geen negatieve reacties. Wel voelde ik een paar ogen kijken naar mijn arm, maar ze maakten er geen opmerkingen over.
Ik weet nog hoe ik bijna een jaar geleden aan mijn wiskunde docent, ook mijn mentor uit de brugklas, vertelde dat het niet zo goed met mij ging. Hij wist als eerste dat ik rommelde met eten én hij wist over mijn zelfbeschadiging. Hij deelde proefwerken uit, en was al trots vanwege mijn cijfer -eindelijk mijn tekort opgehaald, yes!!- en hij ook dat hij trots op me was en wees naar mijn arm. Vandaag is weer een van eerste keren in tijden dat ik écht trots op mezelf ben.
Black Tiger - Donderdag 11 juni 2015 16:57
mooie blog! heel herkenbaar, had ik net nodig!
ik probeer ook korte mouwen te dragen.
Ik heb er één een opmerking over gekregen, toen een meisje het zag.
Ik zei gewoon: ohhh... me kat! (heb ik niet)
ik hou normaal niet van liegen, maar de waarheid is zo eng!
x
@ sterke ik xx Black Tiger - Donderdag 11 juni 2015 16:59
zeker niet! ik vind het ook mooi, maar het is zo ziekelijk.
Ik vind het zelf ook moeilijk om te geloven, maar het is ziek.
Ik hoop dat je dat begrijpt.
x
Iris - Donderdag 11 juni 2015 17:32
Na jaren van verberging durf ik nu eindelijk korte shirtjes te dragen en op vakantie een bikini te dragen. Al zou ik me er wel voor schamen bij sollicitaties en denk ik wat zou de werkgever denken. Al werk ik sinds een maand of 2 ergens en nog geen rare blik of opmerking gehad.
Star* - Donderdag 11 juni 2015 17:54
mooie blog,

gelukkig hebben mijn ouders meteen gezegd dat ik met korte mouwen mocht rondlopen. Eigenlijk ben ik ze daar achteraf best dankbaar voor (ondanks dat ik een slechte relatie met ze heb door het verleden : ).
Ik durfde het zelf niet goed en heb het opgebouwd, eerst in het bos met de hond uitlaten mijn mouwen een stukje omhoog geschoven. En toen ook in de buurt mijn mouwen een stukje omhoog. En toen in de stad, waar mensen mij niet kenden. En zo steeds een beetje verder.

Nu vind ik de stap in de winter naar de lente wel weer steeds een drempeltje wat ik moet over gaan, maar al snel vergeet ik dat ik littekens heb. Soms zie ik mensen kijken en bedenk ik me pas 5 minuten later "ohja, ik heb littekens" (:
Mensen om mij heen accepteren het allemaal heel goed dus dat is echt fijn. Ik draag wel als ik vrijwilligerswerk doe lange mouwen omdat ik dit netter vind. Binnenkort ga ik ook mee lopen om ergens misschien mee te gaan helpen bij een coach en dan ga ik ook gewoon netjes lange mouwen dragen (:
en op wedstrijden trouwens ook. (:

lovely93 - Donderdag 11 juni 2015 18:14
goede blog,

ik doe al een lange tijd aan zelfbeschadiging, afgelopen winter was mijn ergste periode en aan deze tijd heb ik ergere littekens overgehouden dan de andere 5 jaar.

Thuis, bij vrienden, op vakantie etc heb ik er totaal geen moeite mee om met blote armen te lopen.

op mijn werk wel, ik sta voor de klas, op het moment bij de kleuters, ik vind het geen fijn idee dat de kinderen hiermee geconfronteerd worden, en ik wil liever ook niet dat de ouders dit zien.
Mijn oplossing voor de warme dagen is gewoon een dun vestje, of een dun bloesje met lange mouwen. Het is niet erg prettig maar het went.

xx
Maanmeisje - Donderdag 11 juni 2015 18:17
Korte mouwen mouwen draag ik nu liever niet, want de littekens zijn zeer opvallend. Vooral doordat het een paar keer ernstig misging en ik te laat was voor hechting. Voordat ik opvallende littekens had, vond ik korte mouwen dragen ook al heel lastig. Het voelt gauw te bloot, maar soms zou ik wel willen dat het gewoon 'kon'. Leuk dat je gastblogs schrijft trouwens! Knap dat je dat durft, en mooi dat je stappen vooruit zet.
Maanmeisje - Donderdag 11 juni 2015 18:18
Oeps, dubbel mouwen ;-).
Femke - Donderdag 11 juni 2015 18:29
Ik heb hele lichte littekens dus dan kom je met concealer en bronzer ook een heel eind ;)
Lalala - Donderdag 11 juni 2015 18:46
ik heb ook littekens op de binnenkant van m'n onderarm. Ze zijn bij mij nooit heel zichtbaar geweest en ik vergeet ze zelf vaak. Alleen schrik ik soms als de zon op m'n arm valt en dan kan ik de littekens heel goed zien. Dan realiseer ik me wat ik mezelf allemaal aandoe soms en dan word ik verdrietig. Maar ergens voel ik ook hoop omdat ik langzaamaan weer een beetje omhoog klim en die littekens deel van mijn verleden zijn en niet mijn heden en ik hoop ook niet van mijn toekomst.
wendy - Donderdag 11 juni 2015 18:58
wauw wat een sterke blog
ik ga volgende week op cruise.
dat betekend hele dagen in bikini en korte mouwen. ik vind het dood eng maar ik ga het gewoon doen!!
Naomi - Donderdag 11 juni 2015 20:58
Prachtig geschreven, wat een mooie blog! Ik ben zelf net gestopt en wil dat heel graag volhouden. Ik heb helaas heel veel littekens er aan over gehouden... En vind dat heel lastig. Ik wil zo graag korte shirtjes aan maar ik durf het niet. Heel motiverend dit en het laat me ook zien dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Dankjewel! X
yoyootje - Donderdag 11 juni 2015 21:04
Herkenbaar!
Ik moest er ooit ook doorheen, maar nu ik die stap heb gezet wordt het steeds een stukje makkelijker voor mezelf.
lovehorses - Donderdag 11 juni 2015 21:23
Op school draag ik nu al 2 dagen korte mouwen in de klas maar ik leg mijn arm vaak op mijn schoot in de hoop dat ze het niet zien. We hebben ooit over automulatie gesproken in de klas (niemand weet dat ik dat deed (20 dage gestopt :) ) en de comentaren daarover waren echt niet goed. Dus ik durf het niet zo goed en ik ben echt bang om het te laten zien. In het koor doe ik amper mijn truitje uit ook omdat ik het daar niet durf. Ik hoop dat ik ooit over mijn angst kan komen want dit is echt niet leuk! Ik ben heel onzeker over alles dus durf het echt niet... deze blog heeft mij terug een beetje moed gegeven om T-shirts te dragen. Maar als ik mijn vestje uitdoe voel ik mij zo bloot en ben ik super bang enzo... bedankt om een motivatie te zijn!
Anna - Donderdag 11 juni 2015 21:59
Wauw dit is een van de meest aangrijpende blogs die ik ooit heb gelezen... Ik kan ook echt niet zeggen hoe sterk ik je vind en hoe trots ik hiervoor op je ben (ook al ken ik je niet). Ik weet zeker dat je hier heel veel mensen mee geïnspireerd hebt. Blijf zo verder doen x
Katja - Donderdag 11 juni 2015 22:35
Wauw, bedankt voor de mooie, ontroerende en lieve reacties allemaal! Het heeft me echt geraakt. Fijn om te horen dat jullie wat aan mijn blog hebben!
Eenzaam-bloempje - Vrijdag 12 juni 2015 07:14
Mooie blog.
Na vele jaren zelf beschadiging loop ik sinds vorige jaar met korte mouwen. Ik schaam me er niet meer voor het is nu eenmaal iets wat bij mij hoort... Alleen als ik op bezoek ben bij me moeder dan heb ik een vestje aan omdat zij het niet kan en wil zien.
JustAsBrokenAsMe - Vrijdag 12 juni 2015 10:20
Fijne blog! Ik ben zaterdag voor het eerst in korte mouwen naar een festival geweest. Het hoort nu bij mij, ik kan het niet meer veranderen. Naar school verberg ik mijn ergste littekens nog wel...
Het lastigste vind ik mijn familie. Zij maken regelmatig opmerkingen over hoe lelijk ze het vinden. Daarmee hopen ze dat ik stop...
Tylani - Vrijdag 12 juni 2015 11:37
Ik draag al jaren korte mouwen. Ik vind dat ik, net als ieder ander, recht heb op korte mouwen. Wel krijg ik af en toe opmerkingen, maar eigenlijk vooral goedbedoelde. (Alhoewel ze niet altijd leuk zijn. Goedbedoeld betekend niet automatisch prettig )
Als ik er niet over wil praten zei ik 'dat is een zwarte bladzijde uit mijn jeugd'. Als ik er wel iets over kwijt wilde dan legde ik het uit. Meer begrip voor ZB is zó nodig.
Ik zou jullie allemaal willen gunnen dat jullie het ook durven!
Je verdiend ook een leuk topje met korte mouwen!
Lena - Vrijdag 12 juni 2015 11:44
Ik heb ook veel littekens, maar zolang je ze hydrateert vallen ze niet eens zo op :)
Meisje0510 - Vrijdag 12 juni 2015 16:11
Ik ben pas sinds kort begonnen met am, en ik wil er ook weer zsm vanaf. Bij mij zitten de littekens in m'n pols, en dat los ik op door een horloge eroverheen te dragen. Dat werkt goed, maar ook dat verschuift wel eens en dan is het goed zichtbaar. Ik merk dan dat ik er nog niet klaar voor ben om het te laten zien.
Toch zal ik ooit moeten, ik kan niet m'n hele leven overal een horloge dragen..
Tass - Vrijdag 12 juni 2015 17:06
Ik heb zelf ook flink wat littekens op mijn onderarmen. Toch draag ik in de zomer gewoon korte mouwen want anders is het gewoon echt veel te warm! Wel vervelend dat mensen altijd naar mijn armen staren (nog erger is het als ze ernaar vragen). Meestal als ik dat zie sla ik mijn armen over elkaar dan valt het minder op.
ier - Vrijdag 12 juni 2015 21:58
ik heb het zelf ook heel lang gedaan elke dag. mijn armen en benen zitten helemaal onder littekens en wil hierdoor eigenlijk niet korte kleren aan. ook dacht ik altijd aan zelfmoord. wat iemand toen tegen mij zei was wees trots op je littekens je hebt ze nu maar je bent niet verder gegaan je hebt geen einde aan gemaakt
Amanda - Zaterdag 13 juni 2015 11:41
Mooie blog. Vind het wel moeilijk niet perse mijn littekens want het valt niet echt op. Maar wel vooral als nu het mooi weer is en ik het weer heb gedaan. Alleen mijn man weet er van een twee collega's op stage. Mijn ouders weten van niks, dus als ik een dag weg zou gaan en ik heb het net gedaan is dat veel en veel moeilijker.

liefs
Mandy - Zaterdag 13 juni 2015 13:19
Ik heb ook een 15 jarig verleden met automutilatie en vanaf mijn 18e liep ik gewoon met korte mouwen buiten. Ik zie ze, maar ik ben nu gestopt en ze zijn eigenlijk allemaal wit nu en vallen niet meer zo erg op, maar mijn arm lijkt wel op die van een 90 jarige oude vrouw.

Zo heb ik het nooit een probleem gevonden als mensen staarden, maar nu ik een 2 jarige dochter heb is dat veranderd. De blikken raken me, de commentaren raken me. Ik word meteen neergezet als een gevaar voor mijn kind en ik had geen kinderen mogen krijgen (volgens voorbij gangers). Daarvoor heb ik het besluit genomen erover heen te laten tattooeren. Als het goed is kan ik die tattoo in 3 maanden laten zetten en zal dit de laatste zomer zijn waar ik zulke commentaren moet horen. (Als ze iets over mij zeggen boeit het me niet, maar ze moeten niet mijn kind erbij betrekken). Ik vind het wel jammer dat het bij mij kwa schaamte achteruit is gegaan. Ik loop wel nog steeds met korte mouwen, maar ik zie iedere blik, ik hoor iedere zucht, ieder commentaar, iedere verontwaardiging.
oop - Zaterdag 13 juni 2015 13:31
Veel goede reacties op een prima blog!
anoniem - Zondag 14 juni 2015 23:57
Ik ben echt blij dat jullie hier ook een beetje aandacht aangeven, dankjewel ! :) #perfmoment
P - Maandag 15 juni 2015 10:30
Ik ben inmiddels zo ver dat ik met korte mouwen buiten durf te lopen, ook als ik bij 'nieuwe' vrienden ben, die mijn slechte periode niet hebben meegemaakt. Zij weten ook dat ik over die periode heen ben.

Maar bij vrienden die ik wel al langer ken, durf ik het absoluut niet. Ook niet bij mijn ouders, of andere familieleden. Ik loop er al 1.5 jaar mee rond maar ik ben ontzettend bang voor hun reacties. Heeft iemand tips hiervoor misschien? Ik weet echt niet hoe ik die stap moet zetten.
Kriel - Maandag 15 juni 2015 13:55
Ik heb een aantal jaren terug een periode met veel zelfbeschadiging gehad. Die littekens zijn genezen, en als mensen die zien en er naar vragen vind ik het geen probleem, dan kan ik zeggen dat het van vroeger was.

Maar het is uiteindelijk weer terug gekomen waardoor ik nou weer nieuwe littekens heb, en dan weet ik niet wat ik moet zeggen omdat ik er nog middenin zit en niet kan zeggen dat het afgesloten is. Mensen zien verder niet aan me dat het niet goed gaat, wat in die eerste periode wel goed zichtbaar was. Het lijkt helemaal niet te passen bij het leven wat ik nu heb. Vind het nu wel lastig er mee om te gaan. Iemand die het herkent of tips heeft?
Lydia - Woensdag 9 november 2016 02:17
Ik heb littekens en die vervaagde een beetje , in het begin was het lastig.. ik dacht dat iedereen ernaar keek.. uiteindelijk had ik het zelf niet eens meer door.. ik werkte in de zomer gewoon met korte mouwen en ook trainde ik met korte mouwen, etc.

Tot dat op een dag er een goede bekende was, die wist wat ik jaren geleden had meegemaakt.. maar die dacht dat na die gebeurtenis alles weer prima ging.. ik kende die man al zo'n 5 jaar heel goed.. en die riep me even apart.
Hij vroeg wat ik had, ik snapte hem niet dus ik keek hem raar aan.. toen pakte hij mijn arm vast en wees naar de littekens.. ik zei dat ik mezelf verbrand had bij het werk..
Hij zei: kom op Lydia, je staat te liegen ..
ik: hoezo waarom zou ik dat doen
Hij: je hebt jezelf gesneden, ik zie het meteen..
Ik: nee waarom zou ik anders korte mouwen dragen, ik lieg niet tegen je echt niet, :-zou ik nooit doen
Hij: weet je het zeker? Moet ik me geen zorgen maken
Ik: echt, niks aan de hand ..

Toen pakte hij mijn schouder en bood zijn excuses aan voor de vragen, en vertelde een verhaal over een meisje die hem om hulp had gevraagd toen ze te diep had gesneden..
ik voelde me schuldiger dan ooit dat ik had gelogen..

Sindsdien ben ik weer teruggevallen in het extreme verbergen.. ik moet nu ook wel want ik heb weer mijn slechte dagen...
x_justme_x - Zondag 13 november 2016 13:20
ik zelf heb ook flinke littekens die nog duidelijk zichtbaar zijn.
In de klas draag ik altijd lange mouwen omdat het mijn klasgenoten en leraren gewoon niets aan gaat.

In de kleedkamer kleedde ik me een keer om en toen zag ik veel meiden kijken.
Ze vroegen wat ik op mijn armen had en ik heb geantwoord dat ik door een moeilijke periode ging. Ze zeiden dat ze hoopten dat het nu niet meer nodig was en daarmee was het onderwerp afgelopen.
Met gym draag ik ook lange mouwen maar als de littekens minder zijn zal ik zeker eens met korte mouwen proberen
Franky Bovendeert - Woensdag 2 januari 2019 14:14
Ik heb een operatielitteken op mijn buik onder mijn navel. De dokter heeft indertijd een gebogen snee van bijna 20 cm in mijn buik moeten maken, net onder de navel. Het litteken hiervan kun je nog altijd goed zien. Vroeger schaamde ik mij hiervoor als ik in een zwembroek liep. Nog erger vond ik het als mensen vroegen waaraan ik geopereerd ben.

Nu geef ik er niks meer om. Ik ga vaak naar een naturistenstrand en dan mag iedereen mij helemaal naakt zien. Als mensen durven te vragen hoe ik aan dat litteken kom dan vertel ik het gewoon. Ik ben geopereerd aan een navelbreuk. Bij de operatie deden zich complicaties voor en daardoor is de snee zo groot geworden.
José van de wal - Woensdag 2 januari 2019 14:24
Franky,

Waardoor is je litteken zo groot geworden. Ik ben vorig jaar geopereerd aan een navelbreuk. Ik heb nauwelijks een litteken. Je moet het echt weten, anders zie je het niet eens.

Ik loop ook thuis zoveel mogelijk naakt als het warm is. Ik ben lid van een naturistenvereniging en ik ga naakt op vakantie. Ik vind het heel flink van je dat je ondanks dat litteken toch lekker bloot durft te lopen.