We moeten het taboe doorbreken

 

In Nederland wonen meer dan 17 miljoen mensen. Bijna 2 miljoen Nederlanders lijden aan een psychische stoornis, zoals persoonlijkheidsstoornissen, depressie, eetstoornis of angst- en paniekstoornissen. 200.000 mensen lijden jaarlijks aan een eetstoornis. In Nederland wonen 8.654.043 vrouwen. 5600 van die vrouwen lijden aan de ziekte anorexia nervosa. En 1 daarvan ben ik.

Het taboe over psychisch ziek zijn heerst nog heel erg. Er heerst schaamte, angst en vooral onbegrip.  Niemand zou ooit zeggen: "Het is maar een gebroken been, dat valt wel mee." Want heb je daar al op geprobeerd te lopen? Dat gaat niet. Waarom gebeurt dat dan wel bij psychische ziektes? Waarom wordt openheid hierover gezien als 'aandacht trekken'? Zoveel mensen lijden hieraan en voor sommigen is dit hun dood. Het zijn hersenen die niet meer goed kunnen functioneren. Net zoals een gebroken been, waar je even niet meer op kan lopen. Waarom ligt hier zo'n groot taboe op? Als we het nou eens serieus zouden nemen, dan kunnen we het taboe verbreken. En het enige wat daarin helpt, is open en begripvol zijn. Zonder oordelen. Anorexia staat nog altijd op nummer één van dodelijkste psychische ziektes.

Want wat weten mensen nou van een eetstoornis? Ja, die zien die graatmagere meisjes aan de sondevoeding in het ziekenhuis. Maar ook jongens kunnen lijden aan een eetstoornis. Eetstoornissen zijn niet altijd zichtbaar. Sterker nog de meeste eetstoornissen zijn onzichtbaar. Een eetstoornis draait tenslotte niet om eten. Het gaat niet om er mooi uit te willen zien en aandacht te willen trekken. Het gaat niet over het weigeren van eten en het liegen over je gewicht. Het gaat niet over hulpverleners, familie en vrienden boos willen maken omdat je niet doet wat ze zeggen.

Een eetstoornis gaat om het hebben van een negatief zelfbeeld. Ook wel een langzame zelfmoord genoemd. Het gaat over geheimen, leugens en schaamte. Het gaat over het niet kunnen toegeven dat je eten nodig hebt en dat je een leuk leven verdient. Dit gaat over angst, zelfs panische angst voor velen. Het gaat over controle, over het wegdrukken van nare gevoelens of pijnlijke herinneringen. Het gaat over het weghongeren van pijn en verdriet. Het gaat over willen verdwijnen, over niet opnieuw pijn gedaan willen worden. Over niet om kunnen gaan met gevoelens en over angst voor de toekomst. Het gaat over zelfhaat. Het gaat over de angst om (aan)geraakt te worden. Het gaat over je zó naar en negatief voelen, dat het eenvoudiger is om alles te vermijden en je obsessief te richten op de hoeveelheid calorieën van bijvoorbeeld een appel. Het gaat over jezelf verliezen in de spiegel en op de weegschaal, in plaats van kunnen omgaan met je gevoelens.

Het gaat over niemand vertrouwen, enkel nog jezelf en jouw manier van eten. Over pijn, verdriet, angst, wanhoop, therapie, proberen en falen en nog meer therapie. Over gezondheidsklachten, een trage hartslag, een slechte huid, het voortdurend koud hebben, vermoeidheid en botontkalking. Het gaat over ziek zijn. Het gaat over denken dat je niet ziek genoeg bent om hulp te krijgen. Het gaat over doorslaan in afvallen en geen enkel getal op de weegschaal goed vinden. Over jezelf te dik vinden en doen alsof alles goed gaat. Er niet over te willen praten uit gevoel van schaamte. Een stem die 24/7 in je hoofd blijft schreeuwen.Het gaat om begrepen willen worden. Het gaat over vechten zo hard als je kunt en harder werken dan je ooit hebt gedaan. Het gaat over uitputting, tranen en heel veel steun en hulp nodig hebben. Het gaat over het bevechten van een strijd met jezelf. Het gaat over overleven en niet meer leven. Het gaat niet over eten.

Je bent gevangen in je hoofd. Door een vriendin, maar tegelijk je ergste vijand. Een tweestrijd. Welke kant moet ik nou kiezen? Vechten; elke dag, elke uur, elke minuut en elke seconde. Het maakt je moe en somber. Geen energie meer over voor andere dingen. Een masker op je gezicht dragen, waar niemand doorheen komt. Altijd lachen, want dat is toch goed? Jezelf afzonderen en isoleren van de buitenwereld. Het liefst onzichtbaar willen zijn en geen ruimte innemen. Doen alsof alles goed gaat, terwijl je je alleen maar slechter voelt. De energie uit je lichaam verdwijnt en je bent op. Op van het vechten en op van het leven. Maar toch door willen gaan, want opgeven dat bestaat niet.

Het enige dat ik wil vragen? Doorbreek het taboe op psychische ziektes! Wees eerlijk, open en help elkaar. Oordeel minder, want je weet niet wat iemand mee maakt in zijn of haar hoofd. Wat al kan helpen is gewoon een beetje begrip en steun. Vragen als je dingen niet snapt, maar niet doordrammen als iemand er niet over wil praten. Gewoon een beetje meer respect en openheid voor elkaar. Dat zou toch mooi zijn?

 

Reacties

Aine - Vrijdag 9 augustus 2019 10:24
Wat mooi en goed gescheven. Dit is hoe het is en is voor mij ook confronterend.
Marije - Vrijdag 9 augustus 2019 11:15
Wauw, wat ontzettend mooi geschreven !
Ingrid - Vrijdag 9 augustus 2019 11:55
Trots op je Kelly šŸ’ž met elkaar slepen we jou er doorheen
Linda - Vrijdag 9 augustus 2019 12:38
Wauw.. zo mooi en goed omschreven.. het voelt soms als een eindeloze strijd...
Anne - Vrijdag 9 augustus 2019 12:55
Super mooi moet er van huilen dit is inderdaad hoe het voelt
nynesxx - Vrijdag 9 augustus 2019 15:00
Dat het taboe op veel psychische stoornissen verbroken moet worden ben ik het mee eens, maar anorexia? Nee, dat mag van mij wel wat minder. Ik hoef YouTube maar te openen of de dunne huilende meisjes vliegen me om de oren. ik snap dat het heerlijk is om aandacht te krijgen, maar veel van die documentaires en videoā€™s gaan alleen maar over hoe zielig ze zijn zonder enige terughoudendheid mbt bijv gewichten noemen. En dan maar zeggen, ik maak deze video om anderen te helpen. Anorexia wordt zo dus wel een modetrend en aandacht trekken. Lekker in de eetstoornis blijven hangen voor nog meer aandacht en andere aandachttrekkers nemen dat gedrag weer over en ontwikkelen een eetstoornis... en dan die zelfbeschadiging en dunne lijven op insta, dan denk ik SRS hou dat achter gesloten deuren. Maar er zit totaal geen eigen belang in hoor, het is niet voor de bevestiging, het is om het taboe te doorbreken! Ja doei! En ja, ik heb zelf een eetstoornis,
Didi - Vrijdag 9 augustus 2019 16:45
Hier ben ik het wel een beetje mee eens.. ook npo heeft bij herhaling enkele programmaā€™s gewijd aan anorexia/eetstoornissen, sommigen vond ik wel treffend en bijdragen aan het begrip voor eetstoornissen, maar soms heeft het inderdaad wel een erg ā€œkijk mij ziek zijn gehalteā€. Ik erger mij daar ook soms aan, ik wil het niet maar het triggert toch...
marleen - Zaterdag 10 augustus 2019 23:14
Ik begrijp wat je wil zeggen en ik heb hetzelfde gevoel bij veel van die docu's. Toch ben ik er eigenlijk van overtuigd dat er juist daarom nog meer nood is aan degelijke (!) informatie over AN. Informatie die juist ingaat tegen dat clichebeeld. Informatie over mannen met AN, volwassenen, mensen met AN met een normaal gewicht, mensen met AN die leven op chocolade , die geen hulp kunnen krijgen omdat ze niet aan de eisen voldoen qua bmi, die geen hulp krijgen omdat ze ook een persoonlijkheidsstoornis hebben, .... Ook niet het 'eet meer / ga aan de sonde en dan is het opgelost' maar veel meer de nadruk op de angsten en de controledwang erachter. Want zelfs hier op de site lees je constant mensen die boulimia 'erger' vinden, of die 'wilden dat ze AN hadden want dan werd er voor hen gezorgd/dan waren ze tenminste mooi dun/dan hadden ze het onder controle' of zo van die dingen... Ik begrijp dat dat vanuit hun eigen eetstoornis komt en daarom reageer ik er ook nooit op maar persoonlijk erger ik me daar wel aan, want mijn leven met AN is/was ook echt een hel. Was constant angst, en sowieso nooit het gevoel dat ik het onder controle had . Was niet geholpen worden door de hulpverlening, maar niet serieus genomen worden, gekleineerd, worden, gepest worden in de groep, alle controle wordt je juist uit handen genomen, het was je verstoppen in veel te grote kleren, niet meer geloofd worden door je omgeving, niet meer geknuffeld worden 'uit angst om je te breken', ... En in series op tv komt dat beeld ook nooit naar voren. Wat dus maakt dat ook de buitenwereld zonder eetstoornis er nog altijd geen correct beeld van heeft. Of maar 1 beeld , terwijl het zoveel verschijningsvormen heeft.
britneyangel - Vrijdag 9 augustus 2019 16:02
wat een goeie blog!
Floor - Vrijdag 9 augustus 2019 19:30
Hele mooie en rakende blog!
Irene - Vrijdag 9 augustus 2019 19:41
Mooi geschreven meis!
Inger - Vrijdag 9 augustus 2019 23:26
Hele goede blog !
Isabel - Zaterdag 10 augustus 2019 19:49
Wat een hoop waarheid in een stuk tekst. Echt, het is zo belangrijk dat mensen zich dit eindelijk eens gaan realiseren
Mijke - Zaterdag 17 augustus 2019 21:33
Mooi geschreven. Als moeder wel confronterend om te lezen