Trots op mijn ondergewicht

 

''Eigenlijk ben ik best wel trots op mijn ondergewicht. Ik heb er hard voor gewerkt, veel voor gelaten en door de bevestiging te krijgen dat mensen mij inderdaad mager vinden, voel ik me sterk. Ik ben trots op wat ik heb bereikt, ook al weet ik dat het niet gezond is voor mijn lijf. Weinig mensen zijn sterk genoeg om dit te kunnen.''

Misschien denk je bij het lezen van deze inleiding; ‘'Oeps, dat denk ik ook wel eens.'' En schaam je je heel erg. Ergens weet je wel hoe eetgestoord het is wat je denkt, maar toch ervaar je die trots. Veel meiden met anorexia herkennen dit en zien ondergewicht als iets sterks en zien zichtbaarheid van botten als iets moois.

''Ergens wist ik wel hoe slecht ik bezig was. Maar wanneer ik de outfit aantrok waarin ik er op mijn langst en dunst uitzag, voelde ik mij iemand. Misschien niet iemand met een gezonde uitstraling, maar wel iemand die mager kon zijn! Daar was ik trots op. Ik had lange magere benen, uitstekende schouderbladen, knokkige knieen en opvallende sleutelbeenderen. Als aan een kledinghanger hing de trui op mijn schouders en in mijn wangen viel een donkere schaduw. 

vrouw
bron foto

In de ogen van mijn eetstoornis prachtig. Iedereen keer naar me en op mijn Facebook kreeg ik complimenten op mijn foto's. Mensen vonden mij mooi, maar ook kwetsbaar. Berichtjes als ‘'Beauty, take care'' voelde als een compliment. Ik zat precies in de rol waarin ik wilde zitten. En mager meisje met anorexia dat er toch nog heel mooi uit zag. Iemand die bijzonder was en opviel tussen alle gewone mensen.''

Ik denk niet dat het gek is dat ik jaren lang zo heb gedacht en trots was op ieder uitstekend botje of iedere kilo die ik verloor. Integendeel. Ik was zo onder invloed van mijn eetstoornis dat ik dit soort gedachten en die trots normaal vond. Het was alles dat ik nog had. En mijn anorexia was het enige dat ik nog kon. Verder was ik niets. Dacht ik.

Door trots te zijn dat ik intussen een lopend skelet was geworden, had ik er tenminste nog iets aan. Dat hield me staande. Want ondertussen viel ik van ellende uit elkaar. Ik was afgevlakt, voelde me depressief, haatte mezelf en vond dat ik verder nergens goed in was.

Mensen dachten dat ik mezelf echt mooi vond, maar dat was niet zo. Eigenlijk heb ik me nog nooit zo lelijk en dik gevoeld als toen. Dat is die enorme tweestrijd. Ergens voelde ik mij dood ongelukkig en schreeuwde ik met mijn ondergewicht om hulp. Aan de andere kant was het mijn houvast, mijn kracht en mijn trots geworden. Dit was alles wat ik kon.

Opscheppen over je ondergewicht met foto's op internet, verhalen over de kledingstukken die te groot zijn of kleinste maatjes die je draagt is natuurlijk geen gezond gedag. Trots zijn op een ziekte is sowieso iets heel onnatuurlijks en gevaarlijks.  Toch is dit misschien ook bij jou zo gegroeid. Of ben je niet mager, maar kijk je wel erg op tegen meiden die dat wel zijn. Neem deze gedachte serieus en zie het niet als gezonde gedachte.

Probeer geen ondergewicht te krijgen om jezelf serieus te nemen, schep niet op over je magere lijf en pronk er niet mee op internet. Daar krijg je spijt van. Nu voelt het misschien sterk en stoer, maar achteraf ga je weer zien hoe ziek je eigenlijk was en dat wat je deed je eetstoornis juist alleen maar meer ruimte gaf.

Misschien geloof je het nu nog niet, maar er is veel meer om trots op te zijn dan afvallen of anorexia. Je bent veel meer dan een eetstoornis en door die eetstoornis los te gaan laten, stap voor stap, ga je langzaam aan ontdekken wat er juist allemaal zo mooi aan jou is. Want ook jij hebt dingen om echt trots op te kunnen zijn!

Foto's: weheartit

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

h0neybee - Woensdag 6 maart 2013 13:36
ik wil(de) altijd dat gevoel krijgen, maar het is/was nooit dun genoeg..
angstig. - Woensdag 6 maart 2013 13:57
ik voel me ook veelste dik, maar ik zal nooit opscheppen over hoe dun ik volgens andere ben!
bloempje - Woensdag 6 maart 2013 13:59
heel mooi geschreven en zo herkenbaar :'(
Fayee - Woensdag 6 maart 2013 14:18
Heel herkenbaar helaas...

vroeger toen ik nog best wel diep in het pro ana zat showde ik wel eens
foto's van m'n botten.. maar niet echt met idee van ''kijk mij dun zijn''
maar het was meer voor zogenaamde motivatie.. om verder te gaan......
Gelukkig heb ik die tijd wel achter me gelaten ;) ziek gedoe pro ana.

Koffie - Woensdag 6 maart 2013 14:22
heel herkenbaar, wel confronterend.
Het helpt wel om te blijven geloven dat mijn gezond gewicht nu echt wel iets goed is (wat ik soms wel eens vergeet)
Laura - Woensdag 6 maart 2013 14:35
zeker herkenbaar en confronterend...helaas
ano - Woensdag 6 maart 2013 15:24
toen ik nog ondergewicht had droeg ik juist veel te grote kleren om mijn lichaam te verbergen zodat nietmand zou zien dat ik was afgevallen.
Anoniempje - Woensdag 6 maart 2013 15:28
Ik denk dit soms ook wel terug te zien in het forum topic 'Show je outfit van vandaag'. Ik durfde daardoor heel lang zelf geen foto te plaatsen omdat ik me met mijn 'gezonde' gewicht zo 'dik' voel naast de meisjes met ondergewicht die dagelijks trots een foto posten. Soms lijkt dat topic wel een verkapte thinspiration-topic, waar niet alleen leuke outfits worden getoond, maar soms juist wordt gepronkt met hoe slobberig een baaldag-outfit om botten kan hangen. Ik geef ook eerlijk toe dat ik soms opzettelijk dat topic volg als vervanging voor pro-ana sites.
@Anoniempje - Woensdag 6 maart 2013 15:40
Goed dat je dit aangeeft! We gaan hier beter op letten. Spreek anderen hier ajb zelf ook op aan in het betreffende topic. Met elkaar maken we een fijne community op Proud.

Liefs, team Proud2Bme
hockeymeisje95 - Woensdag 6 maart 2013 15:41
Nee, totaal niet herkenbaar! Ik wist zelf maar al te goed dat ik er op mijn dieptepunt er gewoon slecht uitzag. Was er ábsoluut niet trots op.
Adina - Woensdag 6 maart 2013 15:55
Goed stuk!
LittleJ - Woensdag 6 maart 2013 16:14
Enerzijds herkenbaar, anderzijds niet.
Want op sommige momenten kan ik inderdaad trots zijn op die "uistekende schouderbotten" of die "knokige polsjes", maar op het andere moment zie ik die dunheid toch niet en als je jezelf niet dun zíet kun je daar moeilijk trots op zijn.

Aan de andere kant schaam ik me soms ook voor hoe ik eruit zie. Bij gym durf ik me bijvoorbeeld nauwelijks om te kleden, omdat ik bang ben dat andere mensen zullen schrikken/opmerkingen zullen maken. Of als ik een truitje met wijde hals aan heb, schaam ik me altijd als ik zie dat andere mensen niet míj aankijken maar mijn uitstekende borstbeenderen. Gek genoeg weet ik op zo'n moment dus wél dat ik dus ben en dan schaam ik me ervoor, maar een paar minuten later zie ik dat al niet meer en voel ik me weer dik en absoluut niet mager...
N. - Woensdag 6 maart 2013 16:40
klein stukje herkenbaar, het gedeelte 'Probeer geen ondergewicht te krijgen om jezelf serieus te nemen' is voor mij erg herkenbaar.
Ik mag op dit moment nog steeds maar 1 uur gymen en zegt de docent 'ja jij kan toch wel weer mee doen'. Automatisch ga je dan denken 'ik moet weer terug naar mijn oude gewicht, dan krijg ik die opmerkingen niet meer en word ik weer serieus genomen'.
Maar ik herken me niet in het 'trots' zijn
Nerveus - Woensdag 6 maart 2013 16:57
Ik herken dit gevoel, want ik ben nu ook nog steeds trots op elk botje dat uitsteekt. Ik weet dat ik er niet in moet doorslaan, maar het voelt wel goed ze kunnen te voelen en ze kunnen te zien.
M. - Woensdag 6 maart 2013 17:01
Heel erg herkenbaar... in mijn slechtste periode heb ik me ook heel erg zo gevoeld.
En wat ik me nu eigenlijk besef, en wat misschien nog wel het ergste is, is dat ik me nu afvraag hoe ik ooit zo heb kunnen denken, want "ik stelde toch eigenlijk niks voor in vergelijking met andere anorexiapatienten?"
Lexii - Woensdag 6 maart 2013 17:18
Ik ben het eens met anoniempje. Soms kijk ik ook wel 's in dat topic, en dan schrik ik wat ik voorbij zie komen... Dus liet het topic maar gauw weer voor wat het was.

Goed dat het team er op geattendeerd is.
thattgirl - Woensdag 6 maart 2013 18:46
deels herkenbaar, want ik ben trots als ik ben afgevallen, of als ik blauwe plekken op me botten krijg maar ik vind het vresekijk als mensen zeggen je bent afgevallen he of wa ben je mager
l - Woensdag 6 maart 2013 20:02
Ik ben op gezond gewicht en ben hier tevreden mee, maar ik ben er wel trots op als mensen tegen me zeggen dat ik dun ben. Ik vind het alleen moeilijk om er achter te komen of dit echt vanuit mezelf of vanuit mijn eetstoornis is.
Avm - Woensdag 6 maart 2013 20:21
Hmm, jammergenoeg heel herkenbaar en confronterend ..
m. - Woensdag 6 maart 2013 21:09
Ik was er wel trots op, maar sprak het niet uit omdat ik wist dat ik ziek was. Ik moet nog steeds aanhoren van vriendinnen hoe ik er toen aan toe was (ik heb alle foto's weg gedaan..)
UnknownAngel - Woensdag 6 maart 2013 22:17
Niet echt herkenbaar, nooit trots geweest op mijn ondergewicht. Gewoon doodsbenauwd om meer te wegen en geen uitweg zien.
j - Donderdag 7 maart 2013 22:15
Dit is best herkenbaar, al vind ik het moeilijk dat toe te geven. Het idee dat mensen mij magzer vinden is voor mij iets om trots op te zijn. Dat ik iets kan. Dat ik verder niet alles kan, maar dat wel ! En niet gewoon mager, lelijk en ziek mager. En dat geeft me een zieke trots.
j - Donderdag 7 maart 2013 22:15
Dit is best herkenbaar, al vind ik het moeilijk dat toe te geven. Het idee dat mensen mij magzer vinden is voor mij iets om trots op te zijn. Dat ik iets kan. Dat ik verder niet alles kan, maar dat wel ! En niet gewoon mager, lelijk en ziek mager. En dat geeft me een zieke trots.
niene - Zaterdag 30 maart 2013 19:51
Heel herkenbaar zeker als iemand zegt: je bent echt mager dan voel ik me echt heel trots.
annah - Vrijdag 5 april 2013 17:04
opzich wel herkenbaar, was zelf erg trots op mijn uitstekende botten, ondanks dat ik mezelf toch te dik vond, het kon altijd dunner.
ik droeg aan de andere kant wel juist weer wijde kleding om voor anderen te verbergen dat ik was afgevallen!
bietje - Woensdag 15 mei 2013 08:43
Dit had zomaar over mij kunnen gaan... zo herkenbaar :-(
Anoniem - Maandag 16 juni 2014 21:00
Aii... Dit ken ik
Ik ben van mezelf heel dun, was bang aan te komen, en pronkte het liefst met alle uitstekende botten die ik had.
"Wat ben je mager!" *hair flip* yeah i'm thin buddy
En nog steeds vond ik mezelf op sommige plekken te vet..
anoniem :) - Zaterdag 19 maart 2016 16:42
dit herken ik, i love it! het voelt heerlijk als mensen tegen me zeggen hoe mager ze me vinden.. ik heb nu bmi onder de 16 en ben er trots op
Natasja - Zaterdag 15 april 2017 16:57
De kleding staat je vast niet meer als je zo dun bent. Zou er nog een maat voor zijn? Je bent dan niet mooi meer met zo"n laag gewicht. Het is niet aantrekkelijk meer en anderen kunnen je na wijzen of na kijken.
Anonimie - Maandag 4 juni 2018 18:18
Ik heb nu een normaal gewicht en zie er weer normaal uit en nee daar ben ik absoluut niet trots op. Ik vind het verschrikkelijk en verlang terug naar mijn uitstekende botten en ondergewicht. Het klinkt ziek maar ik voelde de me toen écht zoveel beter en sterker dan nu. Ik verlang terug naar het uithongeren, naar de kick van het niet-eten.Gewoon het gevoel dat ik dat kon! De ellende is dat me dat nu niet meer lukt en me vaak helemaal vol blijf vreten. Echt walgelijk! Ik voel me nu veel en veel ongelukkiger dan tijdens mijn anorexiatijd.
Anonimie - Maandag 4 juni 2018 20:48
Ik heb nu een normaal gewicht en zie er weer normaal uit en nee daar ben ik absoluut niet trots op. Ik vind het verschrikkelijk en verlang terug naar mijn uitstekende botten en ondergewicht. Het klinkt ziek maar ik voelde de me toen écht zoveel beter en sterker dan nu. Ik verlang terug naar het uithongeren, naar de kick van het niet-eten.Gewoon het gevoel dat ik dat kon! De ellende is dat me dat nu niet meer lukt en me vaak helemaal vol blijf vreten. Echt walgelijk! Ik voel me nu veel en veel ongelukkiger dan tijdens mijn anorexiatijd.