Terug verlangen naar de eetstoornis

 

En dan is er het moment dat je genezen bent... Je moet jouw leven zonder excuses weer herpakken. Je moet doen alsof alles weer vanzelfsprekend gaat en alsof je geen moeilijke momenten meer hebt en als je die toch hebt ze zelf kunt oplossen of verbergen. Zo voelt het voor mij toch in ieder geval. Weer verantwoordelijkheid, weer zelfstandigheid...

Wat als je het toch weer moeilijk krijgt en terug wilt naar de tijd waar je alles onder controle had? Het lijkt op sommige momenten de makkelijkste optie. Het voelt zo verkeerd om dit te schrijven, maar toch is het wat ik voel. Een gevoel waar ik met niemand over kan praten. Ik zou iedereen teleurstellen en ze zouden mij niet begrijpen. "Weet je dan niet meer wat voor een hel het was?" Ik kan het niet uitleggen, een gevoel is er en dat heb je zelf niet altijd in de hand.

Hoe kan je zo graag naar iets terug verlangen waarvan je zo hard hebt afgezien, iets dat je zoveel pijn heeft gedaan, iets dat niet alleen jou maar ook de mensen rondom jou zo kwaad, bang en verdrietig heeft gemaakt?

meisje

Hoe kan dat verlangen op sommige (zwakke) momenten terug zo groot worden dat het je helemaal gek maakt? Het is het niet waard! Zomaar in je leven gekropen, zonder je erom vroeg, op een moment van 'zwakte'. Er was de keuze om te vechten of het je volledige leven laten leiden/lijden.

De keuze lijkt vast heel simpel, maar is het alles behalve. Elke dag weer de strijd, meer en meer palmt het jouw leven in. Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het terugvechten wordt. Je wordt steeds kleiner, steeds zwakker, het vreet al je energie weg en het veranderd je op een manier dat niemand je nog herkent.

En toch is het verlangen er nog steeds. Alles leek zo gestructureerd, gecontroleerd, je wist wat er van je verwacht werd en dat was het. Allemaal schijn, dat weet je zelf ook! Maar je bent iets kwijt en verliezen doet pijn! Een deel van jezelf die je gemaakt heeft tot wie je nu bent, ergens zal je het voor altijd bij je dragen... Of toch niet?

Hoe denk jij hierover?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Iep - Woensdag 3 mei 2017 10:11
Ik vind het heel herkenbaar. Ik praat hier ook over met een therapeut en die begrijpt het, want het is iets dat zolang in mijn leven is geweest dat het logisch is dat ik er soms naar terug verlang. Maar mijn therapeut helpt me om steeds weer de gezonde keuze te maken en me op het juiste pad te houden. Ik zou zeggen praat erover, want ook de mensen om je heen weten dat je niet echt terug wil naar je eetstoornis, maar dat je verlangt naar controle. Blijf sterk, maar maak jezelf niet gek door tegen jezelf te zeggen dat het verlangen er niet mag zijn. Het is logisch en zoals je zelf al merkt blijf je de keuze maken niet mee te gaan in dat verlangen.
kokosnootje - Woensdag 3 mei 2017 12:59
Hoi Ilse,

Ik herken en begrijp je gevoelens en gedachten.
Je schrijft dat je niemand hebt om hierover te praten omdat anderen je niet begrijpen. Als je wilt, zouden wij hierover kunnen gaan mailen?
Loes - Woensdag 3 mei 2017 18:07
Al lang genezen en nog bijna dagelijks gedachten van heimwee..
Zo herkenbaar!!
Jasmijn - Woensdag 3 mei 2017 20:47
Ik ben er al een paar jaar vanaf. Maar toch moet ik bijna elke dag weer opnieuw de keuze maken. Ik ben gestopt, dit is wat ik wil. Toch? Soms droom ik over hoe fijn het vroeger wel niet was en hoe goed alles ging met me eetstoornis. Wat een controle en wat een mooi lichaam. En dan 's ochtends, na de droom, heimwee.

Ik vind het lastig om te delen, want iedereen denkt dat het voorbij is. Ze denken: ze is genezen en nu is het klaar... nee...

Heel herkenbaar!!
Willeke - Donderdag 4 mei 2017 20:21
Eigenlijk genees je nooit helemaal... in je goede dagen is het je vijand; in de slechte voelt ze als een vriendin die je mist.
Even niet denken en voelen, even op de automatische piloot en geen zorgen voor later. .. fluitert mijn vriendin dan zacht...
Essie - Vrijdag 5 mei 2017 16:44
Ik ben al iets langer dan 2 jaar uitbehandeld en heb er ook nog erg veel last van.. Helaas. Nog steeds heb ik eigenlijk een (te) laag zelfbeeld waardoor de gedachtes om weer af te vallen snel versterkt kunnen worden.

Daarnaast is het stempeltje 'uitbehandeld/geneesd' ook best lastig, ik kan niet even snel terug naar mijn behandelaren, mijn ouders zijn er minder mee bezig dat het eventueel ook niet goed zou kunnen gaan met me en als ik met iemand wil praten moet ik weer een heel nieuw traject in wat mij teveel tegenhoudt..
Berna - Donderdag 21 juni 2018 15:21
Wat voor behandelingen zijn er gedaan voordat iemand is uitbehandeld. Zijn dan de juiste behandelingen wel toegepast? Iets wat bij iemand past. het kan ook zijn dat iemands identiteit er mee verweven kan raken en om dan weer een goede relatie te hebben met je zelf er kan aan gewerkt worden. Iemand zei eens dat je er gevoelig voor kan blijven en door sommige dingen getriggert kunt worden bijv. door spanningen en dat het dan slaat op het eten Terugval zou altijd op de loer kunnen liggen maar dan ben je niet duurzaam genezen en dat is de bedoeling toch.