Sondevoeding bij depressie

 

Na in totaal vijftien jaar anorexia nervosa gehad te hebben, en uitbehandeld te zijn geweest, ben ik uiteindelijk toch genezen. Dankzij goede hulp. Ik heb nu zes jaar geen eetstoornis meer. En ik vind het leven een heel stuk fijner zonder calorieën tellen, dwangmatig bewegen, uithongeren en compenseren. Ik heb echter nog wel complexe PTSS én: een 'depressieve stoornis (ernstig), met recidiverende episodes'.

Op mijn veertiende had ik mijn eerste (gediagnosticeerde) depressie. Maar volgens mij begon het al op mijn tiende, alleen is het niet als zodanig (h)erkend. Ik ben nu 33 jaar en heb helaas al vele depressies achter de rug. Waarschijnlijk ben ik er gevoelig voor. Genetisch zal er ook een component spelen, want in mijn familie hebben veel mensen een depressie of andere psychische problematiek. Het zijn depressies die allesverslindend zijn. Niet kunnen studeren/werken, enorm somber en uitgeput zijn, niets meer leuk vinden en je nergens meer echt toe kunnen zetten. Sociaal netwerk op een laag pitje, en me in mezelf keren.


bron foto

Ook nu heb ik een depressie. Maar dit keer is het anders dan ik gewend ben: waar ik voorheen geen veranderde eetlust had tijdens een depressie, had ik nu een afkeer van eten en drinken. En niet zo’n klein beetje ook. Mijn depressie is in november 2022 begonnen, maar gedurende de maand januari zakte ik steeds verder weg. Ik ben op een bepaald punt begonnen met nutridrink ter aanvulling, omdat ik zelf ook wel doorhad dat ik veel te weinig binnenkreeg. Helaas was er in de eerste week van februari een forse trigger van mijn CPTSS. Dat heeft ertoe geleid dat ik pas echt verzoop in mijn depressie en helemaal stopte met eten en drinken. Ik heb een maand lang op nutridrink geleefd, maar zelfs daarvan lukte het me niet om voldoende te nemen. Mensen om me heen waren heel erg bezorgd. Ze vonden me er slecht uitzien. Zelfs mijn behandelaar werd wanhopig, omdat ze nog geen klein kopje koffie bij me naar binnen kreeg, hoe hard ze ook probeerde. Op mijn beurt was ik de nutridrink helemaal zat. Elke dag vechten om wat naar binnen te krijgen. Wetende dat het lang niet genoeg was. En elke dag verder verzwakken, waardoor mijn depressie nóg meer ruimte kreeg. Maar ik had het opgegeven, geloofde niet meer in herstel en van daaruit had ik ook totaal geen motivatie meer om me in te zetten om nutridrink binnen te krijgen, laat staan normaal eten en drinken.

In de eerste week van maart, ik had toen al 4 maanden depressie 'erop zitten', kwam het voorstel: sondevoeding. In februari was dit ook al aangeboden, dat heb ik afgewezen. Ik wilde er niets van weten. Sondevoeding is toch voor mensen met kanker of mensen met extreem ondergewicht? Ik woog mezelf vrijwel niet, omdat dat altijd een gevoelig punt is gebleven, maar ik wist wel dat ik een gezond gewicht had, ik zat aan de bovenkant van de marge. Ik had dan toch genoeg reserves? En kanker heb ik ook niet.

Dit heb ik een maand vol weten te houden. Ondertussen viel ik hard af, wat ik merkte aan het feit dat ik kleinere broekmaten nodig had. Mijn huid werd dof en rimpelig, mijn nagels braken af, mijn haar viel uit, ik werd niet meer ongesteld en ik plaste vrijwel niet meer. Mijn nieren sloten zich af: het weinige vocht wat erin kwam door de nutridrink, moest erin blijven. Verder werd ik onwijs suf, want aan het einde van de maand was ik uitgedroogd en ondervoed. Maar alsnog vond ik het allemaal wel meevallen en ik snapte niet waarom mijn omgeving zo bezorgd was. Dat is ook iets wat een depressie met je kan doen, denk ik. Niet alleen bij een eetstoornis kunnen mensen een slecht ziekte-inzicht hebben, een depressie bijvoorbeeld kan dat ook doen. Ik riep zelfs dat ik helemaal geen depressie had, vond het maar onzin. Omdat ik me goed beter voor kan doen dan ik ben, lieten mijn behandelaren me elke twee weken een depressie-vragenlijst invullen om te kijken hoe erg mijn depressie was. Mijn score werd steeds hoger en in februari kon het eigenlijk niet meer hoger. Het ging heel slecht met me. Ik was gevoelloos door de uitdroging en de ondervoeding, maar alsnog vond ikzelf dat er weinig aan de hand was.

Anderhalve week geleden is me opnieuw sondevoeding aangeboden. Mijn omgeving was ondertussen wanhopig en mijn behandelaren wisten het ook niet meer. Ditmaal heb ik de sondevoeding geaccepteerd, omdat ik helemaal op was. Ik kon écht niet meer. Ik sliep hele lange nachten, en viel overdag ook nog telkens uit het niets in slaap van uitputting, ondervoeding en uitdroging. Sondevoeding vond ik afschuwelijk spannend. Tijdens mijn jaren met anorexia heb ik sondevoeding altijd weten te voorkomen (of geweigerd), maar nu ging ik deze angst toch aan. Ik zocht op Proud2Bme naar blogs over sondevoeding, maar ik kwam vooral verhalen tegen van meisjes met anorexia die bijna dood waren en daarom sondevoeding kregen, al dan niet gedwongen. Horror-verhalen. Dat is de reden geweest dat ik deze blog wilde schrijven: want sondevoeding hoeft niet altijd horror te zijn.

Het inbrengen van de neus-maagsonde is geen feestje, maar is het beste te vergelijken met een PCR-test voor Covid19. Het duurt alleen wat langer. Vanuit mijn werk als verpleegkundige wist ik wat ik kon verwachten. Wel vreemd: normaal gesproken was ik degene die sondes inbracht, nu kreeg ik zelf een sonde.

Mijn omgeving was heel erg blij dat ik de sonde toeliet, want ze maakten zich echt heel erg veel zorgen. Ik had immers in feite al last van orgaanfalen, want mijn nieren hielden er mee op. Na een paar dagen sondevoeding begon ik op te knappen. Ik kwam erachter dat ik geen last had van de sonde: geen drukplekken, geen pijnlijke neus of keel, geen buikpijn. Maar ik was wel de misselijkheid, het opgeblazen gevoel, en de sufheid kwijt. Ik krijg continu sondevoeding toegediend via een pomp, dat is voor mij de beste optie omdat ik dan niet misselijk word. Ik krijg 100 procent van mijn benodigde energie en voedingsstoffen binnen via de sondevoeding. Daarnaast drink ik nog wel wat. Niet veel, maar alles wat er extra in komt is een bonus. Het was duidelijk te merken en te zien: mijn lichaam had dit hard nodig. Na een paar dagen begonnen mijn nieren weer te functioneren: ik plaste weer. In het begin stonk dat enorm, mijn lichaam was alle opgebouwde afvalstoffen aan het lozen. Mijn bloeddruk klom weer naar normale waarden, mijn rust-hartslag was niet meer zo laag. Ik sliep minder overdag, ik was niet suf meer, ik had weer kleur in mijn gezicht en mijn huid werd weer normaal.

Echter, wat mij het meest heeft verbaasd, is hoeveel ruimte ik in mijn hoofd kreeg. Ik hoefde geen energie te steken in het binnenkrijgen van eten, drinken of nutri’s. Dat gevecht was weg, want de sonde nam dat van mij over. Dit gaf mij zo’n enorm stuk rust dat ik daardoor ook beter uit kon rusten. Kreeg meer energie en had niet meer de hele dag strijd met mijn lichaam dat zich verzette tegen eten en drinken. Ik zit nu nog steeds aan de sondevoeding, en ik ben er heel erg blij mee: 1 ding minder om tegen te vechten. De energie die ik daarmee overhoud, kan ik nu inzetten om tegen mijn depressie te vechten.

Sondevoeding kan bij meer ziekten helpen. Ook bij depressie. Dus mocht je zelf ooit voor de keuze staan of je je laat ondersteunen door sondevoeding: weet dat het enorm kan helpen. Het is voor mij de beslissing geweest die de vicieuze cirkel naar beneden heeft doen stoppen. Ja, ik ben nog ernstig depressief, maar omdat ik niet meer ondervoed en uitgedroogd ben, kunnen mijn behandelaren me beter behandelen. Een van mijn behandelaren zei zelfs: "Als je zo door was gegaan had je niet veel langer meer geleefd, en we kunnen je niet helpen als je sterft aan uitdroging en ondervoeding. Dus ook al heb je soms moeite met de sonde omdat je vindt dat je je aanstelt, het geeft ons wel de tijd om je te helpen, want de sondevoeding houdt je in leven."

Ik weet nog niet hoelang ik aan de sonde moet blijven, ik probeer het per dag te bekijken. Voor nu is dat genoeg, de rest komt later wel. Ik mag nu eerst uitrusten en aansterken.


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Lianne - Zaterdag 25 maart 2023 14:51
Ik vind alles over sondevoeding altijd zo triggered 😔 Geeft me steeds weer het gevoel dat ik nog eens terug moet vallen omdat het de eerste keer niet erg genoeg was
Daniël - hoofdredacteur Proud2Bme - Maandag 27 maart 2023 22:43
Lieve Lianne,

Wat rot dat je dat zo voelt. Besef dat het echt de eetstoornis is die je dit gevoel geeft. Er zijn ook best wat blogs geschreven over het gevoel dat je eetstoornis 'niet erg genoeg is', je kunt er bijvoorbeeld een aantal vinden via deze link: https://www.proud2bme.nl/tag/jezelf_serieus_nemen
Hopelijk vind je die helpend om te lezen.
Lisanne - Zaterdag 25 maart 2023 15:44
Mooi geschreven en dapper dat ook deze kant gedeeld word. En dat het zo'n uitkomst bied. Hopelijk heeft het je de rust die je nodig hebt. Verdien je.
Britneyangel - Zaterdag 25 maart 2023 15:56
wat heftig zeg! maar wat goed dat je verhaal doet!
Ingrid67 - Zaterdag 25 maart 2023 18:58
Hey lieve Yenthe,
Wat goed dat je dit verhaal gedeeld hebt!
Je hebt enorm veel kracht een doorzettingsvermogen in je!
Liefs
Nerd - Zaterdag 25 maart 2023 21:38
He lieve Yenthe,
Wat goed dat je je ervaring hier mee deelt. Classic jij, ondanks alles tóch aan een ander denken.
Ik ben waanzinnig trots op je dat je de hulp van de sondevoeding hebt aangenomen. Want hoewel ik ook lees dat het je helpt, zal het niet makkelijk geweest zijn en zijn.

Sterkte dappere strijder! Ik hoop dat het iets lichter voor je mag worden. ♥
Anoniem - Zaterdag 25 maart 2023 21:49
Wat ontzettend dapper van je! Ik wens je veel sterkte en beterschap toe.
Marianne - Zondag 26 maart 2023 19:21
Kom je niet in aanmerking voor een ECT behandeling voor je ernstige depressie?
DepriAspie - Zondag 26 maart 2023 21:42
Dag Yenthe,
Veel sterkte. ik vind dit een zeer moedige blog. Ik heb ook veel depressies, weet hoe het je uitput....

Ik kan gelukkig nog wel eten en drinken maar het moet verschrikkelijk zijn als je dat niet meer kan.

Hopelijk gaat het nu stilletjes aan de betere weg op met jou...hou vol lieve meid!
Zozo - Maandag 27 maart 2023 16:18
L. heeft ook helemaal gelijk; het is absoluut heel dapper om dit verhaal te delen. Dat meen ik echt. Ik was gisteren te moe (en onder invloed van slaapmedicatie) waardoor ik stom genoeg enkel een kritische noot had geplaatst en hiermee totaal voorbijgaand aan hoe de reactie op Yenthe zelf over zou kunnen komen… Echt stom en dat spijt me. Ik vind het enorm moedig van je dat je de sonde hebt kunnen accepteren met je es achtergrond. Ik weet hoe het is om ook vanwege depressie niet goed te kunnen eten. Bij mij zorgt dat soms wel wat tot verwarring; ergens vind ik het toch weer fijn om onbedoeld een kleiner lichaam te krijgen. Beïnvloed jou dat helemaal niet meer? Maar ik ben me er van bewust dat ik zo nooit uit de vicieuze cirkel kom. En gelukkig lukt het mij nog om mezelf toch te forceren om toch dat eten naar binnen te krijgen. Wat een ellende als dat echt niet meer lukt… Wat moet het een bittere strijd voor je zijn… Ik hoop dat je heel gauw voldoende aangesterkt bent om stapje voor stapje uit het diepe dal te kunnen klimmen. Je bent een hele dappere, vergeet dat niet!!

Terugkomend op de kritische noot; mijzelf verplaatsend in vroegere es-tijden zou zo’n bericht van totaal stoppen met eten en drinken mij toch al dan niet onbewust getriggerd hebben. Vandaar mijn reactie. Hoop van harte dat ik daarin een uitzondering ben…!!!
britneyangel - Maandag 27 maart 2023 16:46
ik vind het dapper en knap dat je dit deelt, daar is moed voor nodig! hier mag je trots op zijn dat je dit deelt.
goed gedaan yenthe!
Maya - Maandag 27 maart 2023 18:00
(*) Iedereen die deze blog leest en getriggerd raakt: ga bij jezelf na wat je triggert en waarom. In de blog worden ook heel veel nadelen van ondervoeding aangestipt en in de reacties lijkt het wel alsof mensen alleen iets van 'niks eten en sondevoeding' en een soort 'erkenning/beloning/kracht' zien. DAT IS HET NIET EN DAAR GAAT DEZE BLOG OOK NIET OVER EN DAT STAAT ER OOK NIET IN. Sorry voor de capslock maar ik vind dat er in veel reacties voorbij gegaan wordt aan de boodschap van de blog, namelijk sondevoeding als ondersteuning bij depressie als je eetlust volledig weg is. (*) En het is ook goed om eens een eerlijk beeld te hebben van sondevoeding, want er zijn ook zeker mensen die dat hebben of ooit zullen krijgen en dan is dat erg fijn om te weten.
Misschien ben ik nu wel te heftig en wordt mijn reactie verwijderd, idc.
Sterkte Yenthe en ik hoop dat je er bovenop komt en over een tijdje weer kan genieten van vast voedsel!
Liefs!

(*) Bericht aangepast door de redactie, mvg Danil
Yenthe - Maandag 27 maart 2023 22:04
Sommige reacties hebben me flink gekwetst, tot aan tranen toe.

Heb dit met de beste bedoelingen geschreven. Wilde dat als mensen sondevoeding nodig hadden om medische redenen (niet alleen ES), mensen minder bang zouden worden. Zie in mijn werk als verpleegkundige ook veel mensen met angst voor sondevoeding.

(*)Bericht aangepast door de redactie, mvg Daniel
anoniem - Maandag 27 maart 2023 22:30
(*)
sterkte ik hoop dat je snel van je sonde af bent en dit verhaal echt een verhaal wordt waar iedereen iets aan kan hebben omdat jij dan ervaring hebt omdat het jou geholpen heeft en er wat aan hebt gehad nu is het elke dag nog worstelen wat ik lees
(*)

*) Bericht ingekort door de redactie, mvg Daniel
Jillie - Maandag 27 maart 2023 23:06
(*) Laat Yenthe in haar waarde. Haar gevoel mag er zijn. Haar emoties, haar angst, haar crisis.

*)Bericht ingekort door redactie, mvg Danil
Daniël - hoofdredacteur Proud2Bme - Maandag 27 maart 2023 22:52
Lieve allemaal,

Hoewel ik begrijp dat het bij sommigen van jullie vragen oproept waarom we dit gastblog geplaatst hebben, is dit niet de plek om daarover te discussiëren.

Voor vragen over keuzes van de redactie kunnen jullie mailen naar info@proud2Bme.nl en ik heb een aantal reacties hierboven dan ook verwijderd of aangepast.
Lost girl - Maandag 27 maart 2023 23:39
Hey Yenthe,
De berichten zijn inmiddels verwijderd, maar blijkbaar is er behoorlijk op gereageerd. Ik snap dat dit veel met je doet. Weet dat dit vooral bij de ander ligt en de wanhoop die die ander hierbij voelt. Je geeft een heel mooi beeld vanaf een nog niet eerder bewoorde kijk op het thema. Dank hiervoor. Wees trots op jezelf. Op je openheid en durf. En schrijf vooral meer van je ervaringen mocht je dit prettig vinden. Ik vind het heel waardevol.

Grote knuffel,
Lost girl🍀
Cindy - Dinsdag 28 maart 2023 15:24
Vechten tegen en depressie en een eetstoornis is enorm zwaar ook ik herken dit! Vind dit een moedige blog en waardevol dank voor het delen wat dat betreft!


@Yenthe - Zaterdag 22 april 2023 21:53
Ik hoop dat de negatieve reacties je niet nog verder omlaag trekken. Het is dapper dat je dit deelt en duidelijk dat het juist bedoeld is om anderen te helpen. Als mensen dit triggerend opvatten, ligt dat bij hen (of waarschijnlijker; bij hun eetstoornis). Je doet niets fout. ♥️